Dieses Blog durchsuchen

Wird geladen...

Samstag, 24. September 2016

ლანდაშაფტის ტყვეები ( გეოგრაფიის ტყვეები ( პატიმრები )) ტიმ მარშალი

ესე არს თარგმანი წიგნისაი ტიმ მარშალისასა. ყველა უფლება დარღვეულია, წიგნი გადმოვწერე უკანონოდ და ვთარგმნი ყოველგვარი ნებრთვის გარეშე, თუ ვინმეს სურვილი გექნებათ დაბადების დღის საჩუქრად გამომიგზავნეთ ( Prisoners of Geography ინგლისურად, Die macht der Geographie გერმნაულად ორივე ენაზე მივიღებ :) ) თუ ვინმეს PDF ან E - Pub ვერსია მოგენდომოთ ეგეც მომწერეთ, თუ თარგმნის სურვილი შემოგაწვეთ ეგეც. წიგნი ნამდვიალდ საინტერესოა და ბევრი რამის სასწავლად გამოდგება ( ჭკუისაც ;) ) ( თარგმანი კარგი არ არის და შეიძლება ინგლისურის სინტაქსს მიყვეს მაგრამ მთლად ვერ წაკითხვას აჯობებს და თავზე საყრელი დრო როცა მექნება კომენტარებსაც და განმარტებებსაც მივაწერ ) 
* ამ ნიშნით მონიშნულები ჩემი ჩამატებულია აზრის დასახვეწად.


                                                                   თავი 1
                                                                რუსეთი
                                    დიდი უზარმაზარი, გოლიათი, უკიდეგანო.
      რუსეთი არის, უზარმაზარი, დიდზე დიდი დიდი უკიდეგანო, 6 მლნ კვ/მილი, 11 სასაათო სარტყელში გადაჭიმული გოლიათი. მსოფლიოს უდიდესი ქვეყანა. 
         მისი ყველა, გეოგრაფიული კომპონენტი, ტბები, მდინარეები, გაყინული ტუნდრა, სტეპები, ტაიგა და მთები ყველაფერი უზარმაზარია. სადაც არ უნდა ვიყოთ ჩვენ ყველგან არის რუსეთსი, გინდ დასავლეტში გინდ აღმოსავლეთში, ჩრდილოეთში თუ სამხრეთში ყველგან რუსული დათვი არის.
         დამთხვევა არ არის, რომ ამ უზარმაზარი სივრცის სიმბოლო დათვი არის, ხანდახან დაჯდება ( შეისვენებს ), ხანდახან ზამთრის ძილს მიეცემა, ზოგჯერ ბრდღვინავს, ზოგჯერ დიდებულია მაგრამ ყოველთვის მძვინვარე. ბეარ რუსული სიტყვაა, თუმცა თვით რუსებიც ერიდებიან მისთვის ამ სახელის დაძახებას, იმის შიშით, რომ მისი ბნელი მხარე არ გამოღვიძონ, ისინი მას ეძახიან медведь, რაც თაფლის მოყვარულს ნიშნავს. 
           სულ მცირე 120,000 მსგავსი медведь ცხოვბრობს ამ ქვეყანაში, რომელიც ევროპასა და აზიაზეა გადაფარებული. ურალის მთიანეთის დასავლეთით ევროპული რუსეთია. მის აღმოსავლეთით ციმბირია, გადაჭიმული ბერინგის სრუტემდე და წყნარ ოკეანემდე. 21 -  ე საუკუნეშიც კი იმისათვის რომ ეს ტერიტორია მატარებლით გავიროთ 6 დღე არის საჭირო. ( იმიტომ, რომ რუსულ ლიანდაგებზე საშუალო სიჩქარე 65 კმ/სთ არის და ნორმალურ ქვეყნებში 150*) რუსეთის ლიდერებს უწევთ გაითვალისწინონ ეს დისტანცია და სხვაობები და პოლიტიკაც მის შესაბამისად გაატარონ. მრავალი საუკუნის მანძილზე მათ ყველა მხარეს გაიხედეს, თუმცა ყველაზე უფრო დასავლეთით იყვნენ ორიენტირებული. 
            როდესაც ავტორები ცდილობენ ჩაწვდნენ, დათვის გულის ნადებს ისინი ხშირად იყენებენ უინსტონ ჩერჩილის ცნობილ გამონათქვამს, რომელიც მან 1939 წელს გააკეთა : ,, ეს არის გამოცანა, გახვეული ენიგმას იდუმალებაში" ( ,,It is a riddle wrapped in a mystery inside an enigma" ) მაგრამ მხოლოდ მცირედი ახერხებენ წინდადების ბოლომდე მიყვანას, რომელიც მთავრდება ,, მაგრამ მას აქვს გასაღები, რომელიც რუსეთის ეროვნული ინტერესებია" ( ,, but perhaps there is a key. That key is Russian national interest." ) 7 წლის შემდეგ მან გამოიყენა, ეს გასაღები რომ გაეხსნა ეს გამოცნა, და დაამატა ,, მე დარწმუნებული ვარ, რომ არ არსებობს ისეთი, რამე რასაც ისინი ( რუსები ) ისიევე აღმერთებენ როგორც ძალაა და არაფერია ისეთი, რის მიმართაც მათ ისეთი მცირე პატივისცემა აქვთ, როგორ სისუსტის მიმართ, განსაკუთრებით სამხედრო სისუსტის მიმართ." ( I am convinced that there is nothing they admire so much as strength, and there is nothing for which they have less respect than for weakness, especially military weakness.’) 
               მას იგივე შეიძლება ეთქვა დღევანდელ რუსეთსეზ, რომელიც მიუხედავად იმისა, რომ დემოკრატიის მოსასხამშია გახვეული, დღემდე რჩება ავტორიტარულ ძალად რომლის მთავარი საზრუნავი ეროვნული ინტერესების გატარებაა. 
            როდესაც პუტინი არ ფიქრობს, ღმერთზე და მთებზე ის ფიქრობს პიცაზე, უფრო სწორად პიცის ნაჭრის ფორმაზე - სოლზე ( აქ ყურედღება გამახვილებული ჩრდილო ევროპის დაბლობის ფორმაზე თუ როგორ სოლივით იჭრება ის, სილეზიის და კარპატების მთიანეთზე* ) 
             ამ სოლის მახვილი დაბოლოოებაა პოლონეთი, ამ წერტილიდან, ეს უზარმაზარი ჩრდილო ევროპის დაბლობი იჭიმება, ორი მიმართულებით საფრანგეთისკენ და ურალისკენ ( რომელიც 1000 მილის მანძილზეა გადაჭიმული სამხრეთიდან ჩრდილოეთისკენ და ევროპასა და აზიას შორის, ბუნებრივ საზღვარს წარმაოდგენს ) და ის აქ მხოლოდ 300 მილის სიგანის არის. ჩრდილოეთით ბალტიის ზღვის ნაპირებიდან სამხრეთით, კარპატების მთებამდე. ჩრდილო ევროპის ვაკე მოიცავს ყველას, ჩრდილოეთ საფრანგეთს, ბელგიას, ჰოლანდიას, ჩრდილოეთ გერმანიას და მოდის პოლონეთამდე. 
             რუსული ხედვით ეს არის ორლესული მახვილი, შესაბამისად პოლონეთი წარმაოდგენს ვიწრო გასასვლელს, სადაც რუსეთს შეუძლია გაატაროს მისი ჯარები, რომ შეაჩეროს მტრის წინსვლა მოსკოვის მიმართულებით. მაგრამ ამ წერტილიდან ( პოლონეთიდან ) ის იწყებს გაფართოებას და როდესაც რუსეთის საზღვარს მიადგებით ის უკვე 2000 მილის სიგანისაა და მთლიანად ვაკეა მოსკოვამდეც და იმის იქეთაც.  დიდი არმიის ყოლის შემთხვევაშიც, ეს დიდი ზეწოლა იქნებოდა, რომ სიძლიერე მთელს ფრონტის ხაზზე შეინარჩუნო. თუმცა, რუსეთი არც არასდროს ყოფილა დაპყრობილი ამ მიმართულებიდან, რაც ნაწილობრივი მისი დიდი სტრატეგიული სიღრმის ბრალი არის. როდესაც არმია, მოსკოვს მიაღწევს მას უკვე აღარ აქვს მდგრადი მომარაგების სისიტემა, შეცდომა რომელიც დაუშვა ნაპოლეონმა 1812 წელს და გაიმეორა ჰიტლერმა 1941 წელს. 
            ხოლო ის რაც რუსეთს აღმოსავლეთში იცავს ეს მისი გეოგრაფიაა ( ლანდშაფტია ). რთულია, რომ არმია, აზიაში ისე გადაადგილო, რომ რუსეთის აზიურ ნაწილში შეიჭრა. აქ ბევრი არც არაფერი, რომ შეუტიო გარდა თოვლისა, შეიძლება მხოლოდ ურალამდე მიაღწიო. და რიტაც დაასრულებ იქნება, ის, რომ გექნება უზარმაზარი ტერიტორია ძალიან ცუდი ბუნებრივი პირობებით, გრძელი მომარაგების ხაზით და მუდმივი შიშით, რომ კონტრ შეტევა წამოვა. 
          შეიძლება, იფიქროთ, რომ არც არავის გადაუწყვეტია რუსეთის დაპყრობა, მაგრამ რუსები ასე არ ფიქრობენ და ამის მიზეზიც აქვთ. გასული 500 წლის მანძილზე, რამოდენიმეჯერ განხორციელდა მისი დაპყრობის მცდელობა. 1605 წელს პოლონელები მოვიდნენ ჩრდილო ევროპის ვაკიდან, 1708 წელს მათ შვედებები მოჰყვნენ კარლოს მე - 12 - ის ხელმძღვანელობით. ფრანგები 1812 წელს, გერმანელები  2 - ჯერ 1914 და 1941 წლებში. ( უწევს ახლა კდიე ერთი* ) თუკი ამ ყველაფერს სხვაგვარად შევხედავთ, 1812 წლის ნაპოლეონის შემოჭრიდან დაწყებული, 1853 - 6 წლების ყირიმის კონფლიქტის და პირველი და მეორე მსოფლიო ომების ჩათვლით, რუსებს ყოველ 33 წელში ერთხელ უწევდათ ომი ჰქონოდათ ჩრდილო ევროპის ვაკეზე. 
             1945 წლის შემდეგ, რუსებმა მოახდინეს მთელი იმ ტერიტორიის ოკუპირება, რაც მათ დაიპყრეს ომის დროს და მთელი აღმოსავლეთ ევროპა საბჭოტა სატელიტად აქციეს, ნაწილი კი საბჭოთა კავშირს მიურთეს, რომელიც სწრაფად ემსგავსებოდა ძველ რუსულ იმპერიას. 1949 წელს ჩამოყალიბებულ იქნა ჩრდილო ატლანტიკის სახელშეკრულებო ორგანზიაცია ( ნატო ) ჩრდილო ამერიკის და ევროპის ქვეყნების ასოცირებით, რათა თავი დაეცვათ, იმ საფრთხისაგან, რაც საბჭოთა კავშირიდან მომდინარეობდა. ამის საპასუხოდ, კომუნისტური სახელმწიფოების უმეტესობამ 1955 წელს რუსეთის ხელმძღვანელობით ჩამოაყალიბეს, ვარშავის პაქტი, ხელშეკრულება სამხედრო დახმარებისა და თავდაცვისათვის. პაქტი ნავარაუდები იყო, რომ იქნებოდა რკინის, რომელმაც 1980 - იანი წლებიდან ჟანგვა დაიწყო და 1989 წელს ბერლინის კედლის დანგრევის შემდეგ, ისიც მთლიანად მტვრად იქცა. 
               პრესიდენტი პუტინი, ნამდვიალდ არ არის საბჭოთა კავშირის ბოლო პრეზიდენტის, მიხეილ გორბაჩოვის ფანი. ის მას ჰკიცხავს რუსეთის უსაფრტხოებისათვის ძირის გამოთხრის გამო და 1990 - იან წლებში, საბჭოთა კავშირის დაშლას, ,,საუკუნის უდიდეს გეოპოლიტიკურ კატასტროფას უწოდებს". 
                ამის შემდეგ, რუსები შიშის თვალით უყურებენ, თუ როგორ მტკიცედ და შეუკავებლად მიჩოჩავს ნატო მათკენ, იმ ქვეყნების მიერთებით რომლებზეც რუსეთი პრეტენზიულად აცხადებს, რომ შეპირებული იყონ, რომ ისინი ნატოში ვერ მოხვდებოდნენ. ჩეხეთი, უნგრეთი და პოლონეთი 1999 წელს, ბულგარეთი, ესტონეთი, ლატვია, ლიტვა, რუმინეთი და სლოვაკეთი 2004 წელს და ალბანეთი 2009 წელს. ნატო კი აცხადებს, რომ არავითარი მსგავსი გარანტიები გაცემული არ ყოფილა. 
             რუსეთი, როგორც ყველა დიდი ძალა, გათვლას აკეთებს მომავალ 100 წელზე, იმის გათვალისწინებით, რომ ამ პერიოდში შეიძლება, რაიმე მოხდეს. ( საქართველო გათვლას აკეთებს, მომავალი არჩევნებზე, იმის გათალისწინებით, რომ პენსია გაიზრდება* ). ერთი საუკუნის წინ, ვერავინ წარმოიდგენდა რომ აშშ - ს სამხედრო ძალები, მოსკოვიდან, რამოდენიმე ასეულ მილში, პოლონეთსა და ბალტიის ქვეყნებშ იქნებოდა განთავსებული .  2004 წლისათვის, სულ რაღაც 15 წლის შემდეგ 1989 წლიდან, ვარშავის პაქტის წევრი ყველა სახელმწიფო ნატოს ან ევროკავშირის წევრი იყო გამხდარი. 
              მოსკოვის ადმინისტრაციის გონებამაც, კონცენტრირება ამ ფაქტზე და რუსეთის ისტორიაზე მოახდინა. 
               როგორც ასეთი, რუსეთის არსებობა, იწყება მეცხრე საუკუნუდან, ეს იყო აღმოსავლეთ სლავების მიმზიდველი ფედერაცია, კიევის რუსეთი. ( თვითონ რუსული ენა, კიევის რუსეთს და რუსეთს განასხვავებს, ანუ კიევის რუსეთის რუსეთი სხვაგვარად იწერება და თვითონ რუსეთი სხვაგვარად Россия და Киевская Русь, ( ხანდახან ამას მნიშვნელობა აქვს, თუკი ვინმემ დებატები გაგიმართათ, უკრაინის რუსობაზე*))   რომელიც დაფუძნებული იყო კიევში და მოიცავდა მიმდებარე ქალაქებს დნეპრის პირეთიდან.  მონღოლებმა დაიწყეს მა ტერიტორიაზე შეტევა და სამხრეთიდან და აღმოსავლეთიდან ავიწროვებნენ მათ, საბოლოოდ კი მეცამეტე საუკუნეში სრულიად გადაჯეგეს ის.  ეს ახალბედა, რუსეთიც დაიძრა და ჩრდილო აღმოსავლეთისაკენ გადაბარგდა და ქალაქ მოსკოვის გარშემო დაიწყო განვითარება. ეს ადრეული რუსეთი, ცნობილი როგორც მოსკოვის დიდი სამთავრო ( დიდობა მერე ისტორიკოსებმა მიამატეს თავიდან სრულაიდ უბედური წარმონაქმნი იყო*) სრულაიდ მოწყვლადი იყო. მას არ ეკრა, არც მთები არც უდაბნოები და მხოლოდ რამოდენიმე მდინარით იყო გარშემორტყმული. ყველა მიმართულებით მხოლოდ ვაკეები იყო, ხოლო სტეპებში, აღმოსავლეთითაც და სამხრეთითაც მონღოლები ბატონობდნენ. დამპყრობელს შეეძლო ნებისმიერი მიმართულებით განევითარებინა შეტევა, რასაც კი ისურვებდა და არ არსებობდა რაიმე ბუნებრივი, რომლის დაჭერითაც თავდაცვისათვის პოზიციის მოწყობას შესძლებდი. 
                   როდესაც მეფე ივანე მრისხანე გახდა, მან პრაქტიკაში განახორციელა კონცეფცია, შეტევა როგორც ტავდაცვის საშუალება. ესე იგი, ვიწყებთ შიდა კონსოლიდაციით და ვფართოვდებით გარე მიმართულებით. რამაც მიიყვანა ის დიდებამდე. ( ძლიერებამდე* ) აქ გვყავს ადამიანი, რომელიც ამტკიცებს თეორიას, რომ ინდივიდებს შეუძლიათ შეცვალონ ისტორია. რომ არა მისი ხასიათი, არაადამინური დაუნდობლობა და ხედვა, რუსეთის ისტორია გაცილებით სხვაგვარი იქნებოდა. 
                     ახალდაბადებულმა, რუსეთმა, ივანეს ბაბუის დროს დაიწყო, ზომიერი ექსპანსია, ხოლო როდესაც 1533 წელს, ახალი ივანე მოვიდა ხელისუფლებაში, რუსეთმა აღმოსავლთით ურალს მიაბჯინა საზღვარი, სამხრეთით კასპიის ზღვას, ჩრდილოეთით კი არქტიკის საზღვრამდე მივიდა. რუსეთმა გასასვლელი მიიღო კასპიის ზღვაზე და შემდგომ შავ ზღვაზეც, ამავე დროს წინ მიიწევდა კავკასიაში, რომელიც ბარარიარად იდგა მათსა და მონღოლებს შორის. სამხედრო ბაზა აშენდა შეჩნეთში, რომ შეეკავებინათ ნებისმიერი შემომტევი, იქნებოდა ეს ოქროს ურდო, ოსმალეთის იმპერია თუ სპარსეთის იმპერია ( აქ ცოტას ურევს მგონია ავტორი, ამ დროს ოქროს ურდოს ხსენებაც აღარ იყო :) * )       
             რა თქმა უნდა იყო წინააღმდეგობები, თუმცა მომდევნო ასი წლის მანძილზე რუსეთმა, მოახერხა, ის, რომ მოახდინა მთლიანი ციმბირის მიერთება, ურალდიან წყნარ ოკენემდე.  
         ახლა, უკვე რუსებს ჰქონდათ ნაწილობრივი ბუფერული ზონა და ჰინთერლანდი, სტრატეგიული სიღრმე სადაც შეეძლებოდათ შემოსევის შემთხვევაში თავი შეეფარებინათ. არავინ არ აპირებდა, რომ მათთვის შეეტია არქტიკიდან, არც არავინ იყო შემძლე, რომ ურალიდან გადმოსულიყო. მათი ქვეყანა ხდებოდა ის, რასაც ახლა ჩვენ რუსეთად ვიცნობთ და იმისათვის, რომ ის სამხრეთიდან ან სამხრეთ -  დასავლეთიდან დაგეპყრო დაგჭირდებოდა, ძალიან დიდი არმია და გრძელი მომარაგების ხაზი და თქვენ თვითონაც უნდა გებრძოლათ დავდაცვითი პოზიციებისთვის. 
             18 საუკუნეში პეტრე დიდის მმართველობისას, რომელმაც 1721 წელს რუსეთის იმპერია დაარსა და ეკატერინე დიდის მმართველობის პერიოდში, რუსეთმა დასავლეთისკენ ყურება დაიწყო, აფართოებდა თავის იმპერიას, რათა გამხდარიყო ევროპის ერთ - ერთი დიდი სახელმწიფო, რასაც ტავის მხრის უმთავრესად ვაჭრობა და ნაციონალიზმი ახალისებდა. ამ უფრო მეტად, დაცულმა და ძლიერმა რუსეთმა შეძლო, რომ მოეხდინა უკრაინის ოკუპირება და კარპატებამდე მიღწევა. ამას მოჰყვა, ბალტიის ზღვისპირა სახელმწიფოები, ლატვია, ლიტვა და ესტონეთი, უკვე რუსეთი რუსეთი დაცული იყო, ამ მიწიდან ან ბალტიის ზღვიდან წამოსული ინტევენციისგან. 
                  ახლა, უკვე უზერმაზარი რკალი იყო, მოსკოვის გარშემო შეკრული, რომელცი ქვეყნის გულს წარმაოდგენდა. დაწყებული არქტიკიდან, ის მოჰყვებოდა ბალტიის რეგიონს, უკრაინის და კარპატების გაყოლებით, შავ ზღვაზე, კავკასიონზე და კასპიის ზღვაზე გავლით, რომელიც ურალით გრძელდბოდა და იკვრებდოა არქტიკაში. 
             მეოცე საუკუნეში, კომუნისტურმა, რუსეთმა შექმნა საბჭოთა კავშირი, დევიზის ქვეშ ,, პროლეტარებო ყველა ქვეყნისა შეერთდით", სსრკ იგივე რუსეთის იმპერია იყო, ოღონდ უფრო დიდი. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ის გადაჭიმული იყო, ბერლინიდან წყნარ ოკეანემდე, არქტიკიდან ავღანეთის საზღვრამდე - სუპერ ძალა, ეკონომიკურად, პოლიტიკურად და სამხედრო ძლიერების მხრივ, რომლის გამოწვევაც მხოლდო აშშ - ს შეეძლო. 
            რუსეთი მსოფლიოში უდიდესი სახელმწიფოა, ორჯერ უფრო დიდი ვიდრე აშშ ან ჩინეთი, 5 ჯერ უფრო დიდი ვიდრე ინდოეთი და 25 ჯერ უფრო დიდი ვიდრე დიდი ბრიტანეთი. თუმცა, მას შედარებით ნაკლები მოსახლეობა ჰყავს, 144 მლნ, ნაკლები ვიდრე პაკისტანს და ნიგერიას. რუსეთში სავეგატაციო პერიდი მოკლეა და მას პრობლემა აქვს რომ ადეკვატურად გაანაწილოს ის რაც მან ამ 11 სასაათო სარტყელში მიიღო, რომელსაც მოსკოვი მართავს. 
            რუსეთი ურალამდე ევროპული სახელმწიფოა, ვინაიდან სწორედ აქედან იწყება საზღვარი ევროპასთან. მიუხედავად იმისა, რომ ის ესაზღვრება ყაზახეთს, მონღოლეთს, ჩინეთს და ჩრდილო კორეას, და ასევე საზღვაო საზღვარი აქვს იაპონიასთან და აშშ - სთან მას აზიურ ძალად ვერ განვიხილავთ. 
                 აშშ -  ში პრეზიდენტობის ყოფილ კანდიდატს, სარა პეილინს ჟურნალისტებმა დასცინეს, როდესაც მან თქვა, რომ ,, ალასკიდან შესაძლებელია რუსეთის დანახვაო", რაც მედიამ გააშუქა თითქოს მას ეთქვას ,, ჩემი სახლიდან რუსეთის დანახვა შემიძლიაო". რაც მან სინამდვილეში თქვა იყო, ,, რუსეთის დანახვა ალასკის მიწიდან შესაძლებელი, ალასკის ერთ - ერთი კუნძულიდან". ის მართალი იყო როდესაც ამას ამბობდა, ბერნგის სრუტეში რუსული და ამერიკული კუნძულები ერთმანეთისგან 2,5 მილით არიან დაცილებული, პატარა დიომედეს კუნძული, რომელიც შეუიარაღებელი თვალითაც შეიძლება დავინახოთ. მართლაც შეიძლება, რომ რუსეთი აშშ - დან დავინახოთ. 
           ურალის წვერზე არის ჯვარი, რომელიც აღნიშნავს ადგილს სადაც ევროპა მთავრდება და აზია იწყება. კარგ ამინდიში აქ ამოსი, თუკი აღმოსავლეთისაკენ გაიხედავ თავლწინ გადაგეჭრება კილომეტრებზე გადაჭიმული ნაძვნარი. ზამთარში ის მთლიანად თოვლით არის დაფარული, ქვემოთ თუ ჩაიხედავ ნახავ რომ ციმბირის ვაკე ეკატერინბურგთან არის მობჯენილი. ტურისტებს ძალიან მოსწონთ ეს ადგილი, სადაც შეუძლიათ ერთი ფეხი აზიაში ჰქონდეთ მეორე კი ევროპაში. ეს ადგილი კიდევ ერთხელ გახსენებს იამს თუ, რამდენად დიდია ეს ქვეყანა, როცა იმას გაანალიზებ რომ აქ ქვეყნის 1 მეოთხედია, რომ კიდევ 1,500 მილი უნდა იარო დასავლეთისკენ, რომ სანკტ - პეტერსბურგს მიაღწიო და 4,500 მილი გაქვს აღმოსავლეთით, რათა ბერიგნის სრუტესთან მიხვიდე და ქალბატონი პეილის დანახვა შეძლო, ალასკის ტერიტორიაზე. 
              სსრკ -ს დაშლიდან ცოტა ხნის შემდეგ, ურალში ვიყავი, იმ ადგილას სადაც ერთმანეთს აზია და ევროპა ხვდება, თან რუსული გადამღები ჯგუფი მაცილებდა. ოპერატორი ერთი, მშვიდი, სტოიკოსი, მოღუშული გადაღების ოსტატი იყო. ის იყო ასევე ოპერატორის შვილი, რომელსაც გადაუღია გერმანელების ალყა სტალინგრადზე. მე მას ვკითხე ,, შენ ევროპელი ხარ თუ აზიელი ? " ცოტა ხნით ჩაფიქრდა და მიპასუხა ,, არცერთი - მე რუსი ვარ". 
                თუმცა ის ყველა მიდგომით, მაინც ევროპაა. მართალია მისი 75 აზიაშია, თუმცა მხოლოდ მისი მოსახლეობის 22 % ცხოვრობს იქ. ციმბირი შეიძლება იყოს, რუსეთის ,, განძის სკივრი", რომელიც მინერეალური რესურსების დიდ ნაწილს შეიცავს, მაგრამ ის ასევე მკაცრი მიწაც არის, უზარმაზარი ტყით ( ტაიგა ), მიწათმოქმედებისთვის ღარიბი მიწით და დიდი დაჭაობებული ფართობებით. მხოლოდ 2 სარკინიგზო გზა ჰკვეთს ციმბირს, ტრანსციმბირული მაგისტრალი და ბაიკალ - ამურის მაგისტრალი. ცოტა რაოდენობით მაგისტრალები, რომლებიც ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ მიემართება და ეს ურთულებს რუსეთს, რომ ძალა სამხრეთისაკენ მიმართოს, დღევანდელი მონღოლეთის და ჩინეთის მიმართულებით. მას აკლია ადამიანური ძალა და მომარაგების ხაზები, რომ ეს შეძლოს. 
               ჩინეთმა შეიძლება შეძლოს ის, რომ გრძელვადიან პერსპექტივაში ციმბირისი კონტროლი დაიწყოს. მაგრამ ეს იქნება, რუსეთში შემცირებული შობადობის და ჩინეთის მიერ ჩრდილოეთისკენ მოსახლეობის გადაადგიების ბრალი. უკვე, ისევე როგორც შორეულ აღმოსავლეთში, ასევე ურალსა და ენისეის შორის მდებარე 1,000 მილიან ჭაობშიც კი შესაძლებელია, რომ ჩინურ რესტორანს შეხვდეთ. ბევრი სხვადასხვა ბიზნესი მოიწევს აქეთკენ. სულ უფრო მეტად არის შესაძლებელი, რომ რუსეთის შორეული აღმოსავლეთის დიდი ნაწილი, რომელიც მოსახლეობისგან იცლება ჩინური კულტურის გავლენის ქვეშ მოხვდეს და საბოლოოდ კი პოლიტიკური გავლენის ქვეშაც. 
                   როდესაც, რუსეთის ცენტრალური რეგიონებიდან გახვალთ, ნახავთ, რომ მოსახლეობის უმეტესობა ეთნიკურად არა რუსია და მოსკოვისადმი ერთგულებაზე დიდად არ დარდობენ. რაც იწვევს აგრესიული, უსაფრთხოების სამსახურების არსებობას, ისეთივესი როგორც საბჭოთა კავშირის დროს იყო. სსრკ - ს დროს, რუსეთი ეფექტრუი კოლონიური ძალა იყო, რომელიც მმართველობდა იმ ერებსა და ხალხებზე, რომლებიც საერთოდ არ ფიქრობდნენ, რომ რაიმე საერთო ჰქონდათ თავიანთ ბატონებთან. რუსეთის ფედერაციის ნაწილი - მაგალითად, ჩეჩნეთი, დაღესტანი და კავკასია - დღემდე იგივეს ფიქრობენ. 
            გასული საუკუნის ბოლოსათვის, ეს უაზროდ უზარმაზარი სახელმწიფო, ეკონომიკურ სიგიჟეში ჩაფლული, რომელიც უფრო მეტ ფულს ხარჯავდა ვიდრე შეიძლება ჰქონოდა, ქვეყანა რომელიც არ იყო შექმნილი ადამინებისთვის, და ავღანეთის ომი გაზდა ის მიზეზები, რამაც ის დანგრევამდე მიიყვანა. რუსეთის იმპერია, შემცირდა წინა კომუნისტურ საზღვრებში, ახალი ევროპული საზღვრით, რომელიც ესტონეთის, ლიტვის, ლატვიის, ბელორუსიის უკრაინის, საქართველოს და აზებაიჯანის გასწვრივ გავიდა. 1979 წელს, სსრკ - შეჭრას, ავღანეთში, იმ საბაბბით, რომ იქ დაეცვა ავღანეთის, კომუნისტური მთავრობა ანტი კომუნისტური მუსლიმური გუერილა დაჯგუფებებისგან არასოდეს ჰქონია კავშირი, იმასთან, რომ ავღანელი ხალხისთვის მაქსიზმ - კომუნიზმის ბედნეირება მიეტანათ, ეს იყო მცდელობა იმასა, რომ მოსკოვი მოაზდენდა ამ ტეიტორიის კონტროლს და ასევე იმის პრევენციას, რომ სხვა არ იზამდა ამას. ( და მართლაც ომის წინა პერიოდში, ავღანეთში, რამოდენიმეჯერ გამოჩდნენ ამერიკული სამშენებლო ბატალიონები, რომლებიც აქ ხიდებს აშენებდნენ, რუსებმა იფიქრეს ამერიკელ მშენებელ ჯარისკაცს აუცილებლად მოჰყვება ამერიკელი მეომარი ჯარისკაციო და გადატრიალებაც მოაწყვეს, კიდეც ჩააქრეს და ომიც გააჩაღეს :) * ). 
                    კიდევ ერთი, გადამწყვეტი ფაქტორი იყო ის, რომ ამას რუსეთი უნდა მიეახლოვებინა, მისი ოცნების განხორციელებასთან, ინდოეთის ოკეანეში ჩექმის გაწმენდასთან, როგორც ამას რუსი ულტრანაციონალისტი პოლიტიკოსი ვლადიმერ ჟირინოვსკი იტყვის, და მაინც ვერასოდეს ვერ მიაღწია რუსეთმა ამ მიზანს. მას დღემდე არ გააჩნია თბილ წყლიანი პორტი, რომელიდანაც მას წვდომა ექნება, მსოფლიოს მთავარ სავაჭრო გზებთან.  რუსეთის არქტიკული პორტები როგორიც მურმანსკია, წელიწადში რამოდენიმე თვით არის გაყინული. ვლადივასტოკი, უდიდესი რუსული პორტი წყნარი ოკენაის ნაპირზე, წელიწადში 4 თვის მანძილზე ჩაკეტილია და როცა გახსნილია ჯაპონიის ზღვაში გადის სადაც იაპონია დომინირებს. ეს უბრალოდ ვაჭრობას არ ამუხრუჭებს, ეს ასევე ხელს უშლის რუსეთს, რომ მისი ფლოტის მსოფლიოს მასშტაბით ოპერირებდეს. ამასთანავე, საზღვაო ტრანსპორტი გაცილებით იაფია, ვიდრე სახმელეთო ან საჰაერო. 
                ეს, პრობლემა რომ რუსეთს არ აქვს გასასვლელი თბილ ზღევბზე, მუდამ მისი აქილევსის ქუსლი იყო, სტრატეგიულად ისეთივე მნიშვნელოვანი როგორც ჩრდილო ევროპის ვაკე. რუსეთი გეოგრაფიულად კარგ მდგომარეობაში არ არის, და ის რომ სუსტი ძალა არ არის, ამას მისი ნავთობის და გაზის რესურსები განაპირობებს. საკვირველი არ არის, რომ პეტრე დიდმა , თავის შთამომავლებს 1725 წელს, დაუბარა, რომ მათ ეცადათ, რაც შეიძლება მეტად მიახლოვებოდნენ, კონსტანტინოპოლოს და ინდოეთს. ვინც ამათ მართავს, ის იქნება მსოფლიოს ნამდვილი სუვერენი. შესაბამისად, დაიწყო მუდმივი ომები, თურქეთთან, სპარსეთთან, რომ როგორმე მიეღწიეთ სპარსეთის ყურისთვის და რაც შეიძლება შორს გაჭრილიყვნენ ინდოეთისკენ. 
                  როცა სსრკ დაიშალა, ის 15 ქვეყანად დაიყო. გეოგრაფიამ შური იძია სსრკ -  ზე და მსოფლიო რუკაზე, უფრო ლოგიკური სურათი დაიხატა, სადაც მდინერეები, მთები, ტბები და ზღვები მიჯნავს ხალხებს, და ისინი გამოყოფილი არიან ენის თუ ადათ წესების მიხედვით. გამონაკლისია ეგრეთ წოდებული სტანის ( ინგლისურში ცენტრალური აზიის ყველა სახელმწიფო სტანზე მთავრდება *) სახელმწიფოები. როგორიც არის ტაჯიკეთი, რომლის საზღვრების სტალინმა პირადად დახაზა და გათვლა ის იყო, რომ ყველა სახელმწიფოს ჰყავდა დიდი რაოდენობით ეთნიკური უმცირესობა, ძირითადი ეთნოსის გასაწონასწორებლად. 
                   თუკი ისტორიას გადავხედავთ, - და რასაც დიპლომატების და სამხედრო მგეგმავების უმეტესობა აკეთებს - ვნახავთ, რომ ყოფილ სსრკ - ს სახელმწიფოებს ჯერ კიდევ აქვთ ბევრი რამ საკეთებლად, ასევე ზოგიერთ ვარშავის პაქტის წევრ სახელმწიფოსაც. ეს ქვეყნები შეიძლება დავყოთ 3 ნაწილად, ნეიტრალური ბანაკი, პრო - დასავლური ბანაკი და პრო - რუსული ბანაკი. 
                    ნეიტრალური სახელმწიფოები - უზბეკეთი, აზერბაიჯანი და თურქმენეთია, - რომელთაც ცოტა მიზეზი აქვთ იმისათვის, რომ პრო - დასაცლური ან პრო - რუსულები იყვნენ, ესენი არიან ის სახელმწიფოები, რომლებიც საკუთარ ენერგიას აწარმოებენ და უსაფრთხოების ან ვაჭრობის მხრივე არცერთ მხარეზე არ არიან დამოკიდებული. 
                  პრო -  რუსულ ბანაკში, არიან ბელორუსია, ყაზახეთი, ტაჯიკეთი, ყირგიზეთი და სომხეთი. მათი ეკოენომიკა ჩაბმულია რუსეთის ეკონომიკასთან, როგორც აღმოსავლეთ უკრაინის ეკონომიკა ( კიდევ ერთი მიზეზი აქაური აჯანყების ). ამათ შორის ყველაზე დიდი ყაზახეთი დიპლომატიურად რუსეთისკენ იხრბა და მას დიდი რაოდენობით ეთნკურად რუსი მოსახლეობა ჰყავს. ამ ხუთიდან ყაზახეთი და ბელორუსია შეუერთდნენ რუსეთს ევრაზიულ კავშირში, ( ღარიბების ევროკავშირი ) ( უკვე ყირგიზეთი და სომხეთიც მიერთებულია*) და ასევე წევრები არიან კოლექტიური თავდაცვის ორგანიზაციის. კოლექტირური თავდაცვის ორგანიზაცია იატნჯება, რომ არ აქვს სახელი, რომელიც ერთ სიტყვად შეიძლება გადაიხარშოს და ის ასევე დაჩაჩანაკებულ ვარშავის პაქტს ჰგავს. რუსეთს სამხედრო ბაზები აქვს განთავსებული, ყირგიზეთში, ტაჯიკეთსა და სომხეთში. 
              შემდეგ მოდის პრო - დასავლური ბანაკი, ადრე ყველა ვარშავის პაქტში იყო, დღეს კი ნატოს და ევროკავშირის წევრები არიან გამხდარი. პოლონეთი, ლატვია, ლიტვა, ესტონეთი, ჩეხეთი, ბულგარეთი, უნგრეთი, სლოვაკეთი, ალბანეთი და რუმინეთი.  მათ ასეთი პოზიცია, ნამდვილად არ არის შემთხვევითობა, ვინაიდან ამ ქვეყნების უმეტესობა ყველაზე მეტად იტანჯებოდა საბჭოთა ტირანიის ქვეში. და ასევე საქართველო, უკრაინა და მოლდავეთი, რომლებიც დიდი სიამოვნებით შეუერთდებოდნენ ორივე ორგანიზაციას, მაგრამ მათი რუსეთთან გეოგრაფიული სიახლოვის გამო და ასევე ვინაიდან მათ ტერიტორიაზე რუსული სამხედრო ნაწილებია განთავსებული, ვერერთი ეს ქვეყანა ვერ ახერხებს ამ ორგანიზაციებში გაერთიანებას. რომელიმე ამათგანის ნატოში გაწევრიანებას შეუძლია, რომ ომი გამოიწვიოს.
             ყველაფერი ზემოთ ხსენებული, ხსნის იმას თუ რატომაც გახურდა ბრძოლა უკრაინის პოლიტიკური კურსის განსაზარვრად და თუ რატომ მოახდინა მოსკოვმა მა საკითხზე ასეთი კონცენტრირება.
              მანამ, სანამ პრო - რუსული ძალა ბატონობდა კიევში, რუსები შეიძლება დარწმუნებული ყოფილიყვნენ, რომ მათი ბუფერული ზონა უცვლელი დარჩებოდა და დაიცავდა მათ ჩრდილო ევროპის ვაკეზე. ეგ კი არა თუკი უკრაინის მიერ სიტყვიერად განცხადებული ნეიტრალიტეტი და ის, რომ ის არ შეურთებოდა ევროკავშირს და ნატოს და შეუნარჩუნებდა რუსეთს იჯარას მის თბილი ზღვის პორტზე სევასტოპოლზე, მოსკოვისთვის მისაღები იყო. ასევე ის, რომ უკრიანის ენერგო სექტორი უმეტესწილად რუსეთზე იყო დამოკიდებული, მის ნეიტრალიტეტს მისაღებს ხდიდა, თუმცა მაინც გამაღიზიანებელს. მაგრამ, აი უკრიანა პრო -დასავლური ამბიციებით, სურვილით რომ შეერთებოდა ამ 2 დიდ დასავლურ ალიანსს, რაც ეჭვის ქვეშ დააყენებდა რუსეთის წვდომას მის შავი ზღვის გაუყინავ პორტთან, ასევე ის, რომ უკრიანას ერთ მშვენიერ დღეს შეიძ₾ბა ნატოს ბაზისთვის ემასპინძლა, უკვე აუტანელი გახდა რუსეთისთვის.
                პრეზიდენტი ვიქტორ იანუკოვიჩი ცდილობდა რომ ორივე მხარისთან ეთამაშა. ის ეფლირტავებოდა დასავლეთს და ტაყვანს სცემდა რუსეთს - პუტინიც ამ ყველაფერს იტანდა. მაგრამ როდესაც დრო მოვიდა, ევროკავშირთან ყოვლისმომცველი სავაჭრო ხელშეკრულების გაფორმების, რომელსაც უკრაინა შეიძლება ევროკავშირის წევრობამდეც კი მიეყვანა. მაშინ პუტინმა ჭანჭიკების მოჭერა დაიწყო.
                    რუსეთის პოლიტიკური ელიტისათვის კი, ევროკავშირის წევრობა ის ცხენია, რომლეიც ქვეყანას ნატოში შეაჭენებდა. ხოლო უკრაინის ნატოშ გაწევრიანება უკვე წითელი ხაზის გადაკვეთას ნიშნავდა. პუტინმა იანუკოვიჩზე ზეწოლა გააძლიერა და მას ისეთი შეთავაზება გაუკეთა რაზეც უარს ვერ იტყოდა, უკრაინის პრეზიდენტმაც გვერდი აქცია ევროკავშირს და მოსკოვთან პაქტი გააფორმა, ამან კი საპროტესტო აქციების გაღვივება გამოიწვია, საბოლოოდ კი იანუკოვიჩის ჩამოგდება.
                    გერმანელები და ამერიკელები მხარს უჭერდნენ, უკრაინის ოპოზიციას, ბერლინმა ბოქსის ყოფილი მსოფლიო ჩემპიონი ვიტალი კლიჩკო პოლიტიკოცად აქციეს, როგორც მათი კაცი. დასავლეთი ინტელექტუალურად და ეკონომიკურად ეხმარებოდა, პრო - დასავლურ ძალებს, რაც ზოგიერთი დემოკრატიული ოპოზიციური ძალის დაფინანსებაში გამოიხატებოდა.
                          კიევში ქუჩის ბრძოლებმა იფეთქა, მთელი ქვეყნის მასშტაბით კი საპროტესტო აქციები აგორდა. აღმოსავლეთიდან ხალხი დაიძრა პრეზიდენტის მხარდასაჭერად, მაშინ როცა დასავლეთ უკრიანის ქალაქებში ისეთი, როგორც ლვოვი არის ( რომელიც ნაჩვევი იყო პოლონეთში ყოფნას ) ხალხი ცდილობდა ყოველგვარი პრო - რუსულიგან თავი დაეღწია.
                  2014 წლის შუა თებერვლისთვის, ლვოვი და დასავლეთის საქალაქო ტერიტორიები უკვე აღარ ემორჩილებოდნენ ცენტრალურ ხელისუფლებას, 22 თებერვლისთვის, როდესაც უკვე რამოდენიმე ათეული დემონსტრანტი იყო კიევში მოკლული, პრეზიდენტი იანუკოვიჩი, საკუთარი თავის გადარჩენის მიზნით ქალქიდან გაიქცა. ანტი რუსულმა ძალებმა, რომელთა ნაწილის პრო - დასავლური იყო ნაწილი კი პრო - ფაშისტური, სახელმწიფო ძალაუფლება ხელში ჩაიგდეს. ამ მომენტიდან წილი ნაყარი იყო . პუტინს აღარ ჰქონდა დიდი არჩევანი, მას უნდა მოეხდიან ყირიმის ანექსირება, სადაც არა მარტო დიდი რაოდენობით რუსულად მოლაპრაკე მოსახლეობა იყო, არამედ რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია სევასტოპოლის პორტი.
                             სევასტოპოლი რუსეთის ერთად - ერთი ნამდვილი თბილი წყლის პორტი არის. თუმცა, აქედან წვდომა ხმელთაშუა ზღვაზე შეზღუდულია მონტრეს 1936 კონვენციით. რამაც მაშინდელ თურქეთს, რომელიც ახლა უკვე ნატოს წევრი არის ბოსფორის კონტროლი ხელში ჩაუგდო. რუსული გემები სრუტეში გადაადგილდებიან მაგრამ შეზღუდული რაოდენობით, ხოლო ომის შემთხვევაში მათ აქ გადაადგილება შეიძლება აეკრძალოთ. ბოსფორიდან გასვლის შემდეგ კი მათ, მოუწევთ ეგეოსის ზღვაში ცურვა და მხოლოდ ამის შემდეგ მოხვდება რუსული გემი ხმელთაშუა ზღვაში და ამის შემდეგაც გიბრალტარის სრუტეში უნდა გაიარონ რომ ატლანტის ოკეანეს მიაღწიონ, ანდა სუეცის სრუტეში უნდა გაცურონ, რომ ინდოეთის ოკენაეში მოხვდნენ.
             რუსებს პატარა საზღვაო ბაზა აქვთ, სირიის ნაპირებზე ქალაქ ტარტუში, ( ეს ნაწილობრივ ხსნის რუსეთის მხარდაჭერას სირიის ხელისუფლებისადმი, 2011 წელს დაწყებულ ბრძოლაში ) მაგრამ, ეს არის შეზრუდული შესაძლებლობების მქონე პორტი და არა ძირითადი ბაზა.
                   რუსეთის მეორე სტრატეგიული პრობლემა კი არის ის, რომ ომის შემთხვევაში მას არც ბალტიის ზღვიდან არ შეუძლია გავიდეს, რისი მიზეზიც სკაგერაკის სრუტე არის, საიდან არის გასასვლელი ჩრდილოეთის ზღვაში. მოცემული სრუტე კი ნატოს წევრის სახელმწიფოების, დანიის და ნორწეგიის მიერ კონტროლდება და იმ შემთხვევაშიც კი თუკი გემმა შეძლო და ამ სრუტეში გაძვრა იწყება მეორე გზა ცნობილი როგორც GIUK - ის ( Greenland/ Iceland / UK ) სივრცე ჩრდილოეთის ზღვაში - რომელსაც უკეთესად შევხედავთ როდესაც დავლეთ ევროპას დავაკვირდებით.
                  ყირიმის ანექსირების შემდეგ, რუსებს დრო არ დაუკარგიათ. მათ დაიწყეს შავი ზღვის ფლოტის მშენებობა სევასტოპოლში და ახალი პორტის შენება ნოვორასიისკში, მართალია მას არ აქვს ბუნებრივად ღრმა პორტი, მაგრამ რუსეთს მაინც მისცემს დამატებით შესაძლებლობებეს. 80 ახალი გემი არის შეკვეთილი, ასევე რამოდენიმე წყალქვეშა ნავიც. ფლოტი ვერ იქნება შემძლე, რომ ომის პერიოდში შავი ზღვა გაარღვიოს, მაგრამ მისი შესაძლებლობები ჯერ იზრდება.
              ამის საპირისპიროდ, უნდა მოველოდეთ, რომ აშშ  წაახალისებს, მის მოკავშირე და ნატოს წევრ რუმინეთს, რომ მან მისი შავი ზღვის ფლოტი გააზლიეროს, ხოლო თურქეთს ხელს შეუწყობს, რომ მან ბოსფორის დაჭერა შეძლოს.
                  ყირიმი 2 საუკუნის მანძილზე რუსეთის კუთვნილება, იყო სანამ 1954 წელს ხრუშჩოვმა ის უსსრ არ გადასცა, იმ პერიოდში ჯერ კიდევ ფიქრობდნენ, რომ საბჭოთა ადამიანი სამუდამოდ იარსებებდა და შესაბამისად ის მუდამ მოსკოვიდან მართავდა, მთელ ამ ტერიტორიას. მაშ, აღარც უკრაინი იყო საბჭოთა და ეჰ კი არა აღარც პრო - რუსული, პუტინმა იცოდა, რომ სიტუაცია უნდა შეცვლილიყო. და იცოდნენ ეს დასავლელმა დიპლომატება ? თუკი არა, მათ არ სცოდნიათ დიპლომატიის პირველი წესის, გაკვეთილი # 1 შესახებ. ,, დიპლომატია დამწყებთათვის" : როდესაც ვხვდებით სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან საფრთხეს, დიდი სახელმწიფოები იყენებენ ძალას. თუკი მათ ეს იცოდნენ, მათ ისიც უნდა სცოდნოდათ, რომ პუტინის მიერ ყირიმის ანექსირება იქნებოდა ფასი, მათ მიერ, უკრაინის თანამედროვე ევროპასა და გავლენის დასავლურ სფეროში შეყვანის.
                        კეთილშობილური ხედვით, ისე ჩანდა, რომ დასავლეთი მოუთმენლად ელოდა უკრაინის მიღებას დემოკრატიულ სამყარაში, როგორც სრულუფლებიანი წევრისას მისი ლიბერალური ინსტიტურებისა და სადაც კანონი მართავს და ბევრი არაფერი იყო რისი გაკეთებაც მოსკოვს შეეძლო. ეს არის ხედვა, რომელიც არ ითვალისწინებს ფაქტს, რომ გეოპოლიტიკა ჯერ კიდევ არსებოსბ 21 საუკუნეშიც, ანდა რუსეთი არ თამაშობს წესების მიხედვით.
                       გამარჯვებით დამთვრალმა, უკრაინის დროებითმა მთავრობამ ეგრევე გააკეთე რამოდენიმე სულელური განცხადება, მათ შორის იყო ის განზრახვა, რომ ქვეყნის ზოგიერთ რეგიონში რუსულისათვის სახელმწიფო სტატუსი გაეუქმებინათ. ეს კი ისეთი რეგიონები იყო სადაც მოსახლეობის დიდი ნაწილისათვის რუსული მშობლიური ენა იყო, მათ შორის რათქმაუნდა იყო ყირიმიც, ასეთი საქციელი კი კარგი საშალება იყო სიტუაციის გასართულებლად. პუტინს კი საშუალება მიეცა, რომ პორპაგანდა ეწარმოებინა, უკრაინაში მცხოვრებ ეთნიკურ რუსებს დაცვა სჭირდებათო.
                            კრემლს აქვს კანონი, რომელიც მას ,,ეთნიკურად რუსების" დაცვას ავალდებულებს, რთულია ჩავწვდეთ, ამ ტერმინის დიზაინს, ვინაიდან ის ისეთია როგორადაც რუსეთი განმარტავს, ყველა იმ სავარაუდო კონფლიქტში, რომელის შესაძლოა, ყოფილ სსრკ - ს ტერიტორიაზე გაჩნდეს, როცა კრემლს სჭირდება, ეს ტერმინი შეიძლება გამოყენებულ იქნეს იმ ხალხის მიმართ, რომელთათვისაც რუსული უბრალოდ პირველი სალაპარაკო ენაა. სხვა შემთხვევაში, ახალი მოქალაქეობის კანონი შემოდის ხმარებაში, რომელიც ამბობს, თუკი თქვენი ბებია - ბაბუა, ცხოვრობდა რუსეთში და რუსული თქვენი მშობლიური ენა არის, თქვენ შეგიძლიათ აიღოთ რუსეთის მოქალაქეობა. ამის გათვალიწინებით, ადამიანებს, ექნებათ საკუთარი თავის დაცვის კიდევ დამატებითი შესაძლებლობა, ხოლო რუსეთს საბაბი რომ ამ კონფლიქტში ჩაერიოს ( ანუ, როდესაც რუსი მოდის და რუსული პასპორტით ხვდები ნაკლები მოგვხდება, ხოლო რუსი კიდე უფრო ადვილად შეძლებს შემოსვლას, ასე, რომ ვინც რუსული პასპორტის რიგში აპირებს ჩადგომას, სახელმწიფო მათ ერთ მშვენიერ დღეს პოტენციურ საფრთხედ განიხილავს* ).
                ყირიმის მოსახლეობის დაახლოები 60 % ,, ეთნიკურად რუსი" არის, შესაბამისად კრემლმაც გაღებული კარი შეაღო. პუტინი მხარს უჭერდა კიევის მოწინააღმდეგე დემონსტრანტებს და იმდენი პრობლემა გააჩინა, რომ საბოლოოდ თავისივე ჯარები გამოიყვანა სევასტოპოლის ბაზიდან მოსახლეობის დასაცავად. უკრაინული არმია, ისეთი პირობებში იყო, რომ არც ხალხის და არც რუსული ჯარის წინააღმდეგ არაფრის გაკეთება არ შეეძლო და სასწრაფოდ მიატოვა ნახევარკუნძული. მაშ, ყირიმი კიდევ ერთხელ გახდა დე - ფაქტო რუსეთი.
                 თქვენ შეიძლება მოიყვანოთ არგუმენტი, რომ პუტინს ჰქონდა არჩევანი : და მას შეეძლო პატივი ეცა უკრაინის ტერიტორიული ერთიანობისათვის. მაგრამ, იმის გათვალისწინებით, რომ მას საქმე ჰქონდა გეოგრაფისთან, ეს ღმერთმა განუსაზღვრა და მას სხვა არჩევანი არც ჰქონია. ის არ იქნებოდა ადამიანი ,, ვინც დაკარგა ყირიმი" თავის თბილი წყლის პორტიანად.
             ვერავინ გაბედა, რომ უკრაინა გადაერჩინა, როდესაც მანდ დაკარგა ბელგიის, ანდა მერილენდის შტატის ზომის ტერიტორია. უკრაინამ და მისმა მეზობლებმა იცოდნენ, გეოგრაფიული ჭეშმარიტება: სანანმ ნატოს წევრი არ ხარ, მოსკოვი არის ახლოს, ხოლო ვაშინგტონი შორს. რუსეთის ეს საციცოხლო მნიშვნელობის იყო, მათ არ შეიძლებოდა დაეკარგად ყირიმი, დასავლეთ შეეძლო მის გარეშეც გამკლავებოდა ცხოვრებას.
                ევროკავშირმა შეზღუდული სანქციები დააწესა რუსეთზე - შეზღუდული ვინაიდან, ევროკკავშირის ბევრი ქვეყანა, მათ შორის გერმანია დამოკიდებულია რუსეთის ენერგომატარებლებზე და ზამთარში თავიანთ სახლებს რუსული ენერგიით ათბობენ. ნავთობ და გაზსადენები გადაჭიმულია აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ და ონკანზე რუსეთს აქვს ხელი დადებული.
                           ენერგია როგორც პოლიტიკური იარაღი კვლავ იქნება გამოყენებული და ,, ეთნიკური რუსიც" როგორც იმ სვლების გასამართლებელი რასაც მოსკოვი მოიმოქმედებს.
                    2014 წელს თავის ერთ - ერთ გამოსვლაში, პრეზიდენტმა პუტინმა, ახსენა, ტერმინი ,,ნოვორასია" ,,ახალი რუსეთი". კრემლის ექსპერტებმა ღრმად ამოიხვნეშეს. პუტინმა გააცოცხლა სახელი, რომელიც ერქვა იმ გეოგრაფიულ ტერიტორიას სადაც დღევანდელი, აღმოსავლეთ და სამხრეთ აღმოსავლეთ უკრაინა, არის. რომელიც რუსეთმა ოსმალეთის იმპერის წაართვა ეკატერინეს დიდი მეფობის და 18საუკუნის ბოლო პერიოდში. ეკატერინემ ამ რეგიონში ჩაასახლა, რუსები და სხვებსაც მოსთხოვა, რომ აქ რუსულად ელაპარაკათ. ,,ნოვორასია" გადაცემულ იქნა, უკრაინის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკისათვის 1922 წელს.  ,,რატომ ? " იკითხა, პუტინმა რიტორიკულად. ,, დაე ღმერთმა განსაჯოს ისინი". თავის გამოსვლაში, მან ახსენა, ხარკოვი, ლუგანსკი, ხერსონი, დონეცკი, მიკოლაევი და ოდესა სანამ განაცხადებდა ,, რუსეთმა ეს ტერიტორია სხვადასხვა მიზეზთა გამო დაკარგა, მაგრამ ადამიანები დარჩნენ".
             რამოდენიმე მილიონი რუსი ცხოვრობს ყოფილი, სსრკ - ს საზღვრებში, მაგრამ არა რუსეთში.
                სიურპრიზი არაა, რომ მას შემდეგ რაც ყირიმი დაიპყრო, რუსეთმა ხელი შეუწყო, პრო - რუსულ მოსახლეობას უკრიანის აღმოსავლეთში, მის ინდუსტრიულ გულში დონეცკსა და ლუგანსკში, რათა მათ დაეწყოთ აჯანყება. რუსეთს ადვილად შეეძლო შეეყვანა სამხედროები, მთელ ტერიტორიაზე მდნინრე დნეპრი აღმოსავლეთით. მაგრამ ის თავისტკივილი, რაც ასეთ ქმედებას მოჰყვებოდა ნამდვიალდ არ სჭირდებოდა. გაცილებით უფრო ადვილი და იაფია, რომ წაახალისო ჯანყი უკრაინის აღმოსავლეთ საზღვარზე და შეახსენო კიევს თუ ვინ აკონტროლებს ენერგო მომარაგებას, რათა დარწმუნებული იყო, რომ კიევის ეს გატაცება დასავლეთით არ დამთავრდება, ევროკავშირის ან ნატოს რომელიმე დარბაზში გამართული საქორწინო ცერემონიალით.
              აღმოსავლეთ უკრაიანაში, მიმდინარე აჯანყებისთვის ფარული მხარდაჭერა ლოგიკური იყო, ვინაიდან ამას საეთაშორისო სცენაზეც არ მოჰქონდა დიდი უარყოფითი შეგედი. ასე შეგიძლია, ყველას დასანახად იჯდე გაეროს უშიშროების საბჭოს დარბაზში და შენ მოწინააღმდეგეს ხელში არ ეჭიროს, რაიმე მტკიცებულება შენი ქმედებების. უფრო მეტიც, არც სჭირდება რაიმე კონკრეტული მტიკეცებულება თუკი გადაწყვეტილი აქვს რომ რაიმე გააკეთოს. ბევრმა პოლიტიკოსმა, დასავლეთში შვებით ამოისუნთქა და ჩუმად ჩაიჩურჩულა ,, მადლობა ღმერთს, უკრაინა ნატოს წევრი არ არის, თორემ მოგვიწევდა, რომ გვემოქმედა".
                         ყირიმის ანექსიამ, უჩვენა, თუ როგორ მზად არის რუსეთი სამხედრო ქმედებისათვის, რომ დაიცვას ის რაც მის ინტერესებშია, რასაც ის ,, ახლო სამეზობლოს" უქოდებს. ეს რაციონალური თამაში, იყო, რომ გარე ძალები აქ არ ჩაერეოდნენ და ყირიმის ,, შესაძლებელი" იყო. ის ახლოს მდებაროებს რუსეთთან, შესაძლებელია აზოვიდან და შავი ზღვიდან მომარაგება და შესაძლებელი იყო დაყრდნობოდი ნახევრკუნძულზე მცხოვები მოსახლეობის დიდ მხარდაჭერას.
                      რუსეთი ჯერ არ მორჩენილა საქმეს უკრაინაში, და არც სხვაგან. სანამ ის საფრთხეს გრძნობს, ალბათ თავის ჯარებს ბალტიის ქვეყნებში არ გააგზავნის, ან უფრო შორს ვიდრე ის საქართველოში შევიდა, მაგრამ ის გააძლიერებს საკუთარ ძალას საქართველოში ( აქ, რასაც ვხედავთ ის არის, ამდენი პრო - რუსლი პოლიტიკური პარტიები და პროპაგანდა რომ გვაქვს ). და ამ ცვალებად, პერიოდში, მის მიერ სამხედრო ქმედებებს ვერ გამოვრიცხავთ.
               ამავე დროს, რუსეთის ქმედებები 2008 წელს, საქართველოში, იყო გაფრთხილება ნატოსთვის, რომ კიდევ უფრო ახლოს არ მოსულიყო. ნატოს მცირე საჰაერო შენაერთები გამოჩდნენ, ბალტიის ცაში, დაანონსდა სამხედრო სწავლებები პოლონეთში, ხოლო ამერიკელებმა დამატებითი აპარატურის ,, მონტაჟი" დაიწყეს რუსეთის საზღვრების ახლოს. ( ეს ის ანტისარაკეტო სისტემებია, მთელ ევროპას და ჩრდილო ატლანტიკას ქოლგად, რომ უნდა დაფარებოდა და ვითომ ლავროვის მკაცრმა განცხადებებმა, რომ შეაჩერა თუმცა არც არავინ აპირებდა, ამაში მილიარდების დახარჯვას :) * ) .  ამავე დროს, წვიმასავით წამოვიდა დავდაცვის და საგარეო საქმეთა მინისტრებსი ვიზიტები, ბალტიის ქვეყნებში, სქართველოსა და მოლდავეთში, რათა ესენი დაერწმუნებინათ მათ ურყევ მხარდაჭერაში.
                ზოგიერთი კომენტატორი კიდევ უფრო მძაფრ სურათს ხატავდა, თითქოს 6 ევროფაიტერ ტაიფუნი აქ რუსეთის ლაშქრის შესაჩერებლად ჩამოფრენილიყო ბალტიის ზღვაში. მაგრამ ეს იყო უბრალო დიპლომატიური სიგნალი - ნატო უჩვენებდა, რომ ის მზად იყო ბრძოლისთვის. და ეს მართლაც მოუწევდა, თუკი ის პასუხს მანამდე არ გასცემდა სანამ, რომელიმე მის წევრ სახელმწიფოს თავს დაესხმებოდნენ. ამერიკელები - რომლებიც უკვე ახალი საგარეო პოლიტიკის შემუშავებაზე არიან, და ნაკლებად გრძნობენ თავს შეზღუდულად არსებული სტრუქტურით და მზად არის გამოჭედონ ახალი, ისეთი როგორიც თვითონ მიაჩნიათ საჭირო - ძალაინ უკმაყოფილო არიან ევროპული ქვეყნების მიერ თავდაცვისათვის გაწეული ხარჯებით.
               ბალტიისპირეთის 3 სახელმწიფოს შემთხვევაში, ნატოს პოზცია ნათელია. სანამ ყველა ესენი ნატოს წევრები არიან, რუსეთის მიერ ამ ქვეყნების მიმაღთ სამხედრო აგრესიამ, შეიძლება გამოიწვიოს ნატოს მიერ მეხუთე მუხლის ამოქმედება, რომელიც აცხადებს ,, სამხედრო თავდასხმა, ერთზე ან რამოდენიმეზე, ევროპაში ან ჩრდილო ამერიკაში, განხილულ იქნება როგორც თავდასხმა ყველაზე". და უნა ითქვა, რომ ნატო აუცილებალდ მოვა დასახმერაბლად თუკი ამის საჭიროება იქნება. მე -5 - ე მუხლი ძალაში, შევიდა 2001 წლის 11 სექტემბრის თავდასხმის შემდეგ და ნატოს გზა გაუხსნა ავღანეთში შეჭრისათვის.
               პრეზიდენტი პუტინს ისტორია უსწავლია. როგორც ჩანს მან კარგად შეისწავლა, საბჭოთა კავშირის ისტორია, როდესაც ის ძალიან გაიზარდა და იძულებული გახდა დაპატარავებულიყო. ბალტიის ქვეყნებზე, ღიად თავდასხმა ნაკლებად არის მოსალოდნელი, ვინაიდან ეს ისევ გამოწვევს ზედმეტად გაფართოებას და ამავე დროს ნატოს პოლიტიკური ხელმძღვანელობა, გასაგებ სიგანელბს უგზავნის პუტინს.
            რუსეთს არ სჭირდება, რომ შეიარაღებული დივიზიები გააგზავნოს, ლატვიაში, ლიტვაში ან ესტონეთში, რათა აქ მიმდინარე მოვლენებზე გავლენა მოახდინოს. მაგრმა თუ ის მას, ოდესმე მოიმოქმედებს , ამის გამართლება იქნება ის, რომ აქ ცხოვრობს დიდი რაოდენობით რუსულ ენოვანი მოსახლეობა და მათი დისკრიმინაციისგან დასაცავად მოვა აქ რუსეთი. ესტონეთსა და ლატვიაში, ყოვლეი 4 ადამიანიდან 1 ეთნიკურად რუსი არის, ხოლო ლიტვაში ეთნიკური რუსები მოსახლეობის 5,8 % შეადგენენ. ესტონეთში, რუსულენოვანი ჩივიან, რომ ისინი ნაკლებად არიან წარმოდგენილი პოლიტიკურ სტრუქტურებში და მათ უმეტესობას მოქალაქეობის რიამე ფორმა მარ გააჩნია. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ მათ უნდათ გახდნენ რუსეთის ნაწილი, მაგრამ ისინი არიან ის ბერკეტი, რომლებიც რუსეთს შეუძლია მოქაჩოს, როდესაც მოვლენებზე ზეგავლენის მოხდენა სურს.
            ბალტიისპირეთის რუსულენოვანი მოსახლეობა, კარგად შეიძლება იქნეს გამოყენებული აქ ცხოვრების გასართულებლად. არსებობს, რამოდენიმე სრულად ჩამოყალიბებული პოლიტიკური პარტია, რომელბიც მათ წარმოადგენენ. რუსეთი ასევე აკონტროლებს ცენტრალურ გათბობას ბალტიელთა ოჯახებში. რუსეთს შეუძლია, იმ გადასახადის დაწესება, რომელსაც ყოველთვიურად იხდიან ბალტიელები გათბობაში და თუ მოუნდება უბრალოდ გათიშავს ამ გათბობის სისტემას.
                     რუსეთი გააგრძელებს თავისი ინტერესების გაძლიერებას ბალტიისპირეთში. ესენი წარმოადგენენ, ერთ - ერთ ყველაზე სუსტ რგოლს მის თავდაცვის სისტემაში, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ. კიდევ ერთი ხვრელი მათ კედელში, მათ შეიძლება ერჩიათ ენახათ ბალტიის ზღვიდან თაღის ჩამოყალიბება, სამხრეთით, შემდეგ სამხრეთ - აღმოსავლეთით, ურალამდე.
                   დამატებითი ხვრელი კედელში და დამატებითი რეგიონი, რომელსაც მოსკოვი განიხილავს ბუფერულ ზონად არის მოლდავეთი.
             მოლდოვა წარმოადგენს, განსხვავებულ პრობლემას ყველა მხარისათვის. ქვეყანაზე შეტევისათვის რუსეთს მოუწევს გაიაროს უკრაინაზე, ჯერ მდინარე დნეპრზე და შემდეგ მოლდავეთის სუვრენეულ საზღვარზე. ეს შესაძლებელი იქნებოდა - დიდი ადამიანური დანაკერგებით და ოდესის როგორც ბაზის გამოყენებით. ამას, შეიძლება არც ნატოსთან ომი გამოეწვია ( მოლდოვა არ არის ნატოს წევრი ) მაგრამ ეს გამოიწვევდა ჯერ უნახავ სანქციებს მოსკოვის წინააღმდეგ. და იმის დადასტურებას რისიც ამ წიგნის ავტორს ასე ძალიან სჯერა - ურთიერათობის გაციება რუსეთთან, უკვე ცივი ომის დაწყებას მოასწავებს.
                      რატომ შეიძლება უნდოდეთ რისებს მოლდავეთი ?  რადგანაც, როგორც კი კარპატების მთიანეთი სამხრეთისკენ რკალად იხრება და ტრანსილვანიის ალპები ხდება, მის სამხრეთით ჩნდება ვაკე, რომელიც მიდის შავ ზღვამდე. ეს ვაკე შეიძლება ასევე განხილული იქნეს, როგორც კორიდორი რუსეთში შესასვლელად. და რუსებს როგორც ჩრდილო ევროპის ვაკის ყველაზე ვიწრო გასასვლელი სურთ აკონტროლონ პოლონეთში, ისევე სურთ აკონტორლონ ეს ვაკე შავი ზღვის პირას - ასევე ცნობილი როგორც მოლდოვა - უფრო ადრე კი ბესარაბია.
                  ყირიმი ომის შემდეგ ( რომელიც რუსეთსა და დასავლელ მოკავშირეებს შორის გაიმართა, რათა ოსმალეთის იმპერია რუსეთისგან გადაერჩინათ ) 1856 წლის პარიზის ხელშეკრულებით, ბესარაბიის ნაწილი მოლდოვას დაუბრუნდა და ამიტ რუსეთს გზა მოეჭრა მდინარე დანუბამდე. რუსეთს თითქმის ერთი საუკუნე დასჭირდა, რომ ისევ არდგინა მასთან წვდომა, მარგამ სსრკ -ს დაშლის შემდეგ, მას კიდევ ერთხელ მოუწია უარი აღმოსავლეთისკენ დახევა.
           თუმცა, რუსები ფაქტიურად აკონტროლებენ მოლდავეთის ნაწილს, რეგიონს სახელად ტრანსნისტირია, რომელიც მდინარე დნესტრის აღმოსავლეთით არის და უკრაიანს ესაზღვრება. სტალინმა, თავისი ბრძნული ქმედებით აქ დიდი რაოდენობიტ რუსები ჩაასახლა, როგორც ეს ყირიმში გააკეთა, როდესაც იქედან თათრები გაასახლა.
                  დღევენდელი ტრასნისტირიაში 50 % რუსულ ან უკრაინულ ენოვანია და მოსახლეობის ნაწილიც პრო - რუსულია. 1991 წელს, როდესაც მოლდავეთი დამოუკედებელი გახდა, რუსულ ენოვანი მოსახლეობა აჯანყდა და მცირე ბრძოლების შემდეგ ტრანსნისტირიის რესპუბლიკის გამოყოფა გამოაცხადა. რაშიც დიდი დახმარება გაუწიათ, იმან რომ აქ იყო რუსული ბაზა განთვასებული და ასევე 2000 მდე რუსი ვეტერანი.
              მოლადავეთში რუსეთის სამხედრო ჩარევა ნაკლებად სავარაუდოა, თუმცა ის იყნებეს ტავის ეკონომიკურ მუსკულებს, და ასე ახდენს გავლენას მოლდავეთის ხელისუფლებაზე, რომ მან არ მოიდომოს ნატოში ან ევროკავშირში გაერთიანება.
                მოლდოვა ენერგეტიკულად რუსეთზე არის დამოკიდებული, მისი მარცვლეული აღმოსავლეთისკენ მიდის ასევე, მისი შესანიშნავი ღვინოც რუსეთში იყიდება, რომლის გაყიდვის მოცულობაც იცვლება იმის მიხედვით თუ როგორია ურთიერთობა ამ ქვეყანას შორის.
                    შავი ზღვის ნაპირებზე არის სხვა ღვინის მწარმოებელი ქვეყანაც: საქართველო. ის მოწინავე ადგილზე არ დგას იმ ქვეყნების სიაში, რომელთა კონტროლიც რუსეთს სურს. ჯერ ერთი იმიტომ, რომ 2008 წლის, რუსეთ - საქართველოს ომმა, რუსეთის ჯარების ქვეყნის დიდი ნაწილის ოკუპირების შესაძლებლობა მისცა, რომლებიც ახლა მთლიანად აკონტროლებენ აფხაზეთს და სამაჩაბლოს. მერეც, საქარტელო სამხრეთ კავკასიაშია, და აქ მოსკოვს ისედაც ჰყავს თავისი სამხედროები განთავსებული სომხეთში. მოსკოვი წინააღმდეგი არ იქნებოდა, თავის საზღვართან დამატებითი ბუფერული ზონა ჰქონოდა მაგრამ მთლიანი საქარტველოს დაპყრობის გარეშეც შეუძლია იცხოვროს. ეს სიტუაცია შეიძლება შეიცვალოს, თუკი საქართველო გადაწყვეტს უფრო ახლოს მივიდეს ნატოს წევრობასთან. სწორედ ამიტომ, არის თუ რატომაც გადადეს ნატოს მთავრობებმა მისი წევრობა ასე შორს, რომლებიც ცდილობენ თავიდან აირიდონ გარდაუვალი კონფლიქტი რუსეთთან.
                   საქართველოს მოსახლეობის დიდ ნაწილს სურს ახლო ურთიერთობა ევროკავშირის სახელმწიფოებთან, მაგრამ 2008  წლის ომის შოკმა, როდესაც პრეზიდენტი სააკაშვილი გულუბრყვილოდ ფიქრობდა, რომ ამერიკელები, მის გადასარჩენად ჩამოვიდოდნენ  რუსეთის პროვოცირების შემდეგ, ბევრი დააფიქრა ხომ არ აჯობებდა მათი ფსონები დაეზღვიათ.  2013 წელს მათ ახალი მთავრობა აირჩიეს და პრეზიდენტი გიორგი მარგველაშვილი გაცილებით უფრო შემრიგებლურია რუსეთის მიმართ. როგორც უკრაინაში იცის ხალხმა ჭეშმარიტება, რომელსაც ყველა აღიარებს სამეზობლოში - რომ ვაშნგტონი ძალიან შორს არის, მოსკოვი კი ახლოს.
                    რუსეთის ყველაზე ძლიერი იარაღი დღეისათვის, თუ ატომურ იარაღს არ ჩავთვლით, არა მისი ჯარი და საჰაერო ძალებია არამედ ნავთობი და გაზი. რუსეთი ნომერ მეორე გაზის ექსპორტიორია აშშ - ს შემდეგ და რათქმაუნდა ის იყენებს ამ შესაძლებლობას თავისი უპირატესობისთვის. რაც უფრო კარგი უერთიერთობა გაქვთ რუსეთთან, მით უფრო ნაკლებს იხდით გათბობაში, მაგალითად ფინეთი, ის უკეთეს შეთვაზებას იღებს ვიდრე ბალტიის სახელმწიფოები. ამ პოლიტიკას ისე აგრესიულად იყენებს და ისე უჭირავს ევროპის ენერგო მოთხოვნები რუსეთს, რომ ევროპელები ძვარასაც ვერ შვებიან. ევროპის ბევრი სახელმწიფო ცდილობს, რომ თავი დააღწიონ ამ დამოკიდებულებიდან, ნაკლებად აგრესიული სახელმწიფოებიდან ნავთობ და გაზასადენების მშნებლობით ან პორტების აშენებით.
           საშუალოდ, ევროპაში მოხმარებული გაზის და ნავთობის 25 % - ზე, მეტი მოდის ევროპიდან. მაგრამ, რაც უფრო ახლოს არის ქვეყანა მოსკოვთან, მით უფრო მეტად არის ის მასზე დამოკიდებული. რაც გარკვეულწილად უმცირებს ქვეყანას საგარეოპოლიტიკური სვლების რაოდენობას. ლატვია, სლოვაკეთი, ფიენთი და ესტონეთი 100 % - ით არიან დამოკიდებული რუსულ გაზზე. ჩეხეთი, ლიტვა და ბულგარეთი 80 % - ით არიან დამოკიდებული რუსულ გაზზე, საბერძენთი, ავსტრია და უნგრეთი 60 % ით, გერმანიის გაზის მოხამრების დაახლოებით ნახევარი რუსული გაზით არის დაფარული, ამას დამატებული ფართო სავაჭრო ურთიერთიერთობები, რაც კიდეც ხსნის, თუ რატომაც არის, რომ გერმანელი პოლიტიკოსები უფრო ნაკლებად აკრიტიკებენ კრემლს, მისი აგრესიული პოლიტიკის გამო ვიდრე ბრიტანელები, რომლებიც მხოლოდ 13 % არიან დამოკიდებული რუსულ გაზზე, და ამავე დროს საკუთარი გაზის საბადოები აქვთ ჩრდილეოთის ზღვაში და კიდევ 9 თვიანი მარაგი.
           რამოდენიმე გაზ და ნავთობსადენი კვეთს ევროპას, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ. მათ შორის უფრო მეტად მნიშვნელოვანი კი გაზსადენებია.
              ჩრდილოეთში, ბალტიის ზღვაში, გადის ჩრდილოეთის ნაკადი, რომელიც პირდაპირ უერთდება გერმნაიას. მის სამხრეთით, ბელორუსიას გადაჭრის, იამალის სადენი, რომელიც პოლონეთს და გერმანიას ამარაგებს. სამხრეთით მიდის ცისფერი ნაკადი, რომელიც თურქეთს ამარაგებს გაზით. 2015 წლამდე, არსებობდა სამხრეთის ნაკადის პროექტიც. რომელიც იგივე მიმართულებით აშენდებოდა, მაგრამ დაიტოტებოდა, უნგრეთის, ავსტრიის, სერბეთის, ბულგარეთის და იტალიის მიმართულებით. სამხრეთის ნაკადი, რუსეთის მხრიდან იყო მცდელობა, რათა დარწმუნებული ყოფილიყო, რომ უკრაინასთან არსებული დაპირისპირების შემთხვევაშიც, მას ექნებოდა კარგი საშუალება, ევროპის და ბალკანეთის ბაზარზე გასასვლელად. ევროპის რამოდენიმე ქვეყანა, ზეწოლის ქვეშ მოაქცია მათი მეზოვბლები, რათა გეგმა ჩაეშალათ. ბულგარეთმა ეფექტურად ჩაშალა გეგმა, როდესაც გაანცხადა, რომ ის დაუშვებდა მის ტერიტორიაზე გაზსადენს გაევლო. პრესიდენტ პუტინის რეაქცია იყო, თურქეთისათვის ახალი შეთავაზების კათება, რომელსაც ხშირად თურქული ნაკადის სახელით იცნობენ.
                       რუსეთის, სამხრეთის ნაკადი და თურქული ნაკადის პროექტები, იყო შედეგი იმ დაპირისპირებისა, რაც რუსეთსა და უკრაიანას შორის 2005 - 10 წლებში გაზის ფასის გამო გაიმართა. რამაც სხვადასხვა დროს 18 სახელმწიფოსთვის გაზის მიწოდების შეწყვეტა გამოიწვია. ევროპული სახელმწიფოები, რომელბიც ყველაზე მეტად დარჩებოდნენ, სამხრეთის ნაკადის განხორციელების შედეგად, შესამჩნევად უფრო თავშეკავებულები აკრიტიკებდნენ რუსეთს ყირიმის კრიზისი დროს 2014 წელს.
               შედეგად, ამერიკელები მოვიდნენ ორივე მხარისათვის, ურთიერთიერთ მომგებიანი სტრატეგიით. შეხედეს რა, რომ ევროპას სჭირდება გაზი და არ სურთ სუსტებად გამოჩდნენ, რუსეთის საგარეო პოლიტიკის წინაშე, ამერიკელებმა გადაწყვეტილებაც გააჩინეს. შეილ გაზის ბუმმა აშშ - მათ არამარტო, იმის შესაძლებლობა მისცა, რომ დაეკმაყოფილებინათ საკუთარი მოთხოვნა, არამედ შეუძ₾იათ, რომ ნამატი მიჰყიდონ დიდ მომხმარებლებს - ამ შემთხვევაში ევროპას.
                ამის გასაკეთებლად, საჭიროა გაზი გათხევადდეს და გემებით გადატანილ იქნეს ატლანტის ოკეანეზე. ეს კი საჭიორებს, თხევადი გაზის ტერმინალებს და ასევე დამატებითი პორტების აშენებას, ევროპის დასავლეთ სანაპიროზე, რათა მათ შეძლონ ტვირთის მიღება და შემდეგ მისი ისევ გაზად გადაქცევა. ვაშნგტონი უკვე გასცემს ლიცენზიებს, ექსპორტიორებზე, ხოლო ევროპა იწყებს გრძელვადიან პროექტს, რათა ააშენოს მეტი ტერმინალი თხევადი გაზისთვის. პოლონეთი და ლიტვა აშნებენ ტერმინალებს, სხვა ქვეყნები კი როგორიც მაგალითად ჩეხეთია აშენებენ სადენებს რათა მიუერთდნენ ამ ტერმინალებს, იციან რა რომ შემდგომში შეიძლება მოგება ნახონ, არა მხოლოდ ამერიკული თხევადი გაზით, არამედ ჩრდილო აფრიკიდან და ახლო აღმოსავლეთიდან წამოსული რესურსით. შედეგად კი კრემლს აღარ ექნება შესაძლებლობა, ონკანი მოკეტოს.
            რუსები, ხედავენ სამომავლო საფრთხეს და ყურადღებას ამახვილებენ, რომ გაზსადენით მიწოდებული გაზი უფრო იაფია, ვიდრე თხევადი გაზი, და პრეზიდენტი პუტინიც ,, რა გავაკეთე საერთოდ არასწორად" გამომეტყველებით სახეზე, გაიძახის, რომ ევროპას უკვე აქვს გაზის იაფი და საიმედო წყარო, რომელიც მისი ქვეყნიდან მოედინება. თხევადი გაზი ვერ შეძლებს, რომ სრულაიდ ჩაანაცვლოს რუსული გაზი, მაგრამ ის გააძლიერებს ევროპულ პოზიციას, როგორც მოლაპარაკებების დროს ასევე მის ზოგად საგარეო პოლიტიკას. შემოსავლებში მოსალდნელი შემცირების დასაკომპენსირებლად, რუსეთი ცდილობს განავითაროს ახალი მიამრთულება, სამხრეთ აღმოსავლეთისაკენ და ჩინეთის ბაზარზე გაზარდოს გაყიდვები.
              ეს არის, გეოგრაფიაზე დაფუძნებული ეკონომიკური ბრძოლა და ერთ - ერთი თანამადეროვე მაგალითი იმისა, თუ როგორ გამოიყენება ტექნოლოგია ძველი დროების მიერ დატოვებული გეოგრაფიული შეზღუდლობის დასამარცხებლად.
            რუსეთს ასევე გავლენა აქვს, მისგან მოშორებულ ტერიტორიებზეც, ყველაზე შეამჩნევად კი სამხრეთ ამერიკაში, სადაც მისი მეგობრები არიან, ისეთი სახელმწიფოები რომელთაც ყველაზე ნაკლებად აქვთ კარგი ურთიერთობა აშშ - სთან, მაგალითად ვენესუელა. რუსეთი ასევე ცდილობს მიჰყვეს აშშ - ს ქმედებებს, ახლო აღმოსავლეთში, სულ მცირე სიტყიერად მაინც. დიდ თანხებს ხარჯავს თავისი არქტიკული სამხედრო ძალების გაძლიერებაშიც და ასვე პრეტენზიებს გამოთქვამს გრენლანდიის მიმართაც. კომუნიზმის დაცემის შემდეგ, ის ნაკლებ ფოკუსირებას ახდენს აფრიკაზე, თუმცა ცდილობს იმ ზომის გავლენის მოხდენას რაც შეუძლია მაგრამ ამავე დროს აფიკაში ბრძოლას აგებს ჩინეთთან.
                 სახლშიც ბევრი პრობლემები აქვს რუსეთს, პირველ რიგში დემოგრაფიული პრობლემა. მოსახლეობი ზრდის მკვეთრი შემცირება, შეიძლება შეჩერდა მაგრამ ის მაინც პრობლემად რჩება. სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა, რუსი მამაკაცისათვის 65 წელს ქვემოთ არის, რითაც ის მსოფლიოს 193 ქვეყანას შორის სადღაც ბოლო ადგილებზე ხვდება და ამჟამად რუსეთის მოსახლეობა მხოლოდ 144 მლნ არის ( ყირიმის გამოკლებით )
                          მოსკოვის დიდი სამთავროდან დაწყებული, პეტრე დიდით, სტალინით და პუტინით გაგრძლებული, რუსეთის ყველა ლიდერს მსგავს პრობლემასთან მოუწია შეხვედრა. მნიშვნელობა არ აქვს, თუ რომელი იდეოლოგიით მართავდნენ ისინი ქვეყანას, იყო ეს ცარისტული, კომუნისტური თუ სამეფო კაპიტალისტური - პორტები დღემდე იყინება და ჩრდილო ევროპის ვაკე დღემდე გაშლილია.
                      შემოვხაზოთ ეთნიკური სახელმწიფოს საზღვრები, და ვნახავთ, რომ რუკა რომელიც იყო ივანე მრისხანეს დროს ისევ ისეთია დღესაც, რაც ვლადიმერ პუტინს აქვს.


                                               თავი 2 ჩინეთი  
To be continued ... When i'll be able and ready for translation work :)


       ( როგორც ასეთი, საქართველოზე არ მიყვარს, ლაპარაკი ან წერა იმიტომ, რომ კრიტიკა ცუდად ისმის, მართალია მკვდარზე ცუდს არ ამბობენ, მაგრამ მომაკვდავი შეიძლება ვაკრიტიკოთ, მომაკვდავს სმენა ბოლოს ეხშობა და იქნება არც მოკვდეს და დიდხანს იცოცხლოს და კრიტიკა გაითვალისწინოს. ის, რომ რუსეთისთვის უკრაინა ბოლო დიდი საქმეა ფაქტია და მარშალის ბოლო შედარება პუტინის რუსეთის, ივანე მრისხანეს დროინდელ რუსეთთან უბრალო მინიშნება არ არის და ჯერ კიდევ იმპერიულ რუსეთს, რომ ერთ მშვენიერ დრეს მოუწევს ივანეს დროინდელი ზომით დაკმაყოფილდეს გარდაუვალი რეალობაა. აი ის პერიოდი კი, რომელიც ამას დასჭირდება არ მგონია ნახევარ საუკუნეზე დიდხანს გაიწელოს და ამ რღვევაში საქართველო რას მოიმოქმედებს, მინიმუმ მომავალი 1 საუკუნით გასაზღვრავს ჩვენ არსებობას.    აქ, მოყვანილი ფაქტი, რომ, იმიტომ მოხვდა საქართველოს, ჩვენ რომ ნატოსკენ ზედემტად სწრაფად მივიქაჩებოდით, სიმართლეა, მაგრამ იმის შიშით რომ ისევ მოგვხვდება ეს არ უნდა შევწყვიტოთ, უბრალოდ უფრო ჩუმად უნდა ვაკეთოთ და მაინც უნდა ვემზადოთ იმისთვის, რომ მომავალ 10 წელიწადში შეიძლება კიდევ ერთხელ მოგვიწიოს ომმა. არც უნდა დაგვავიწყდეს, რომ როდესაც რუსები წავლენ სხვები მოვლენ და მაგ პერიოდისთის ისეთი მდგომაროება უნდა გვქონდეს შემქნილი, რომ ვინმეს თვალში როცა მოვხვდებით თვალი არ ვატკინოთ. პირველ რიგში ეს თურქეთს ეხება, როცა რუსები წავლენ ეს თურქების და ირანელების საბრძოლო ასპარეზად იქცევა ისევ.  როგორც რუსეთთან ომის დროს არ შემოვიდა ნატო, მით უმეტეს ვერ გვიშველის თურქეთთან, ნატოს წევრიც რომ გავხდეთ მაინც თურქებს ჩავუვარდებით ხელში. მერე იქნება გართობა პროირანულ და პრო თურქულ ძალებს შორის, სად არის ამ დროს ევროპა და ამეირიკა ? ევროპა აფრიკასთან და ამერიკა ჩინეთთან. :) ( ეს ზედმეტად, მოკლე და ზედაპირული ანალიზია, მაგრამ მომავალი ესეთი ჩანს :) ) ) 

Mittwoch, 21. September 2016

ლანდაშაფტის ტყვეები ( გეოგრაფიის ტყვეები ( პატიმრები )) ტიმ მარშალი

ესე არს თარგმანი წიგნისაი ტიმ მარშალისასა. ყველა უფლება დარღვეულია, წიგნი გადმოვწერე უკანონოდ და ვთარგმნი ყოველგვარი ნებრთვის გარეშე, თუ ვინმეს სურვილი გექნებათ დაბადების დღის საჩუქრად გამომიგზავნეთ ( Prisoners of Geography ინგლისურად, Die macht der Geographie გერმნაულად ორივე ენაზე მივიღებ :) ) თუ ვინმეს PDF ან E - Pub ვერსია მოგენდომოთ ეგეც მომწერეთ, თუ თარგმნის სურვილი შემოგაწვეთ ეგეც. წიგნი ნამდვიალდ საინტერესოა და ბევრი რამის სასწავლად გამოდგება ( ჭკუისაც ;) )  ( თარგმანი კარგი არ არის და შეიძლება ინგლისურის სინტაქსს მიყვეს მაგრამ მთლად ვერ წაკითხვას აჯობებს და თავზე საყრელი დრო როცა მექნება კომენტარებსაც და განმარტებებსაც მივაწერ )
* ამ ნიშნით მონიშნულები ჩემი ჩამატებულია აზრის დასახვეწად.



                                                                შინაარსი
 
თავი 1 - რუსეთი
თავი 2 - ჩინეთი
თავი 3 - აშშ
თავი 4 - დასავლეთ ევროპა
თავი 5 - აფრიკა
თავი 6 - ახლო აღმოსავლეთი
თავი 7 - ინდეოთ - პაკისტანი
თავი 8 - კორეა - იაპონია
თავი 9 - ლათინური ამერიკა
თავი 10 - არქტიკა

                                                              წინასიტყვაობა


   ჭეშმარიტება იქნება, თუკი ვიტყვით და ვიფიქრებთ, რომ განსაკუთრებულად არასტაბულურ დროებაში ვცხოვრობთ.  მსოფლიო რომელშც ვცხოვრობთ არასოდეს ყოფილა ასეთი არაპროგნოზირებადი. ასეთი განცხადებები კი ფრთხილ და სკეპტიკურ პასუხებს იწვევს. ეს სწორიცაა რომ ფრთხილები ვიყოთ. მსოფლიო მუდამ არასტაბილური იყო და მომავალიც არაპროგნოზირებადი. ჩვენი დღევანდელი გამოწვევები ნამდვილად შეიძლება ყოფილიყო უფრო რთული. სხვას თუ არაფერს, 1914 წლის ასი წლისთავს ეს უნდა შეეხსენებინა. უკვე ფაქტია, ფუნდამეტური ცვლილებები უკვე დაწყებულია და მათ ჩვენი და ჩვენი შვილების მომავალზე რეალური გავლენის მოხდენა შეუძლია და იმაზე თუ აღმოვჩნდებით ჩვენ. ეკონომიკური სოციალური და დემოგრაფიული ცვლილებები, ყველა დაკავშირებულია ტექნოლოგიურ ცვლილებებთან და ეს ყველაფერი გლობალურად მიმდინარეობს, რომელსაც შეუძლია გამოარჩიოს ( განასხვავოს ) ის დროება თუ სადაც ვცხოვრობთ ახლა იმ დროებისაგან რომელიც უკვე გავიარეთ. სწორედ ეს შეიძლება ხსნიდეს, თუ რატომაც ვლაპარაკოთ ამდენს ,, განსაკუთრებულ გაურკვევლობაზე" და თუ რატომაც გახდა საუბრები ,,გეოპოლიტიკაზე"  მზარდი ინდუსტრია.
   ტიმ მარშალი პერსონალურად და პროფესიონალურად არის საოცრად კვალიფიცირებულია, რომ ამ დებატებში შეძლოს მნიშვნელოვანი წვლილის შეტანა. მას პირდაპირი მონაწილეობა აქვს მიღებული გასული 25 წლის მრავალ დრამტულ მოვლენაში. როგორც მისი შესავალი გვამცნობს ის იმყოფებოდა ბალკანეთში, ავღანეთსა და სირიაში ფრონტის წინა ხაზზე. მას უნახავს, თუ როგორ შეიძლება იქნეს გაგებული გადაწყვეტილებები და მოვლენები, საერთაშორისო კონფლიქტები და სამოქალაქო ომები გათვალისწინებით იმ იმედების, შიშების და ისტორიულად წინასწარ შექმნილი შეხედულებებით რომელიც ჩამოყალიბებულ იქნა ფიზიკური გარემოს - გეოგრაფიის მიერ, რომელშიჩ წარმოიშვა ჩვენი საზოგადოება, ქვეყნები და თითოეული ინდივიდი.
                როგორც ასეთი, წიგნი სავსეა კარგად განსჯილი მოსაზრებებით და შეესატყვისება იმ დროებას, რომელშც ახლა ვცხოვრობთ ჩვენს უსაფრთხოებას და კეთილდღეობას. რამ გამოიწვია რუსეთის ქმედებები უკრაინაში ? შევცდით ჩვენ ( დასავლეთი ) ამის განჭვრეტაში ? თუ კი რატომ ? რამდენად შორს შეუძლება კიდევ რომ წავიდეს რუსეთი ? ბოლოსდაბოლოს იგრძნობს ჩინეთი თავს უსაფრთხოდ იმ ტერიტორიაზე რასაც ის ბუნებრივ საზღვრებს უწოდებს  და როგორი ზეგავლენა ექნება ამას ბეიჯინგის მიდგომაზე საზღვაო ძალის მიმართ და აშშ - ზე ? რას ნიშნავს ეს რეგიონის ქვეყნებისათვის მათ შორის ინდოეთისა და იაპონიისათვის ? ბოლო 200 წლის მანძილზე აშშ მოგებული დარჩა კარგი გეოგრაფიული მდგომარების და ღვთისგან მინიჭებული ბუნებრივი რესურსებიგან, ახლა მას არაკონვენციური ნავთობი და გაზი აღმოაჩნდა, შეცვლის ეს მსოფლიო პოლიტიკას ? აშშ - ს აქვს განსაკუთრებული სიძლიერე და მდგრადობა და მაინც რატომ საუბრობონე ამდენს მის დაკნინებაზე ? ჩრდილოეთ აფრიკასა და ახლო აღმოსავლეთში მიმდინარე დაპირისპირებები გადაუწყვეტელია თუ შეიძლება სამომავლოდ რაიმე გამოსავლის იმედი ვიქონიოთ ? და ბოლოს, ყველაზე მნიშვნელოვანი ჩვენი ქვეყნისათვის, დიდი ბრიტანეთისათვის, რომელიც ერთ - ერთი უდიდესი და გლობალური ეკონომიკაა, როგორი რეაქცია ექნება ევრპას იმ გაურკვევლობასა და კონფლიქტებზე, რომლებიც მის ახლოს თუ შორს ხდება  ? როგორხ ტიმი აფასებს, ევროპა ბოლო 70 წელია ( განსაკუთრებით 1991 წლის შემდგომ ) მიეჩვია მშვიდობას და კეთილდღეობას. ვართ ახლა ჩვენ რისკის წინაშე რომ ეს როგორც საჩუქარი ისე მივიღოთ ? ( თუ მონაპოვარი  ანუ ევროპამ ეს მშვიდობა თვითონ მოიპოვა თუ გარემოებამ მისცა საჩუქრად *) ჯერ კიდევ ვგებულობთ ჩვენ იმას თუ რა ხდება ჩვენს გარშემო ?

           თუკი თქვენ აპირებთ ამ კითხვებზე ფიქრს და მათ განხილვას, წაიკითხეთ ეს წიგნი
                                                                                                               სერ ჯონ სკარლეტი.                                   ბრიტანეთის საიდუმლო სამსახურის უფროსი ( MI 6 ) ( 2004 - 2009 წწ )


                                                                        შესავალი
      ვლადიმერ პუტინი ამბობს, რომ ის მორწმუნე ადამიანი და რუსული მართლმადიდებლური ეკლესიის დიდი მოამაგე არის. თუკი ასეა, ის შეიძლება ყოველ საღამოს, როდესაც მიდის დასაძინებლად ლოცულობს და ღმერთს ეკითხება ,, რატომ არ გააჩინე მთები უკრაინაში ? "
                ღმერთს, რომ უკრაინაში ცოტა მთები განეთავსებინა, მაშინ ეს ფართე დაბლობი რაც არის ჩრდილო ევროპის დაბლობი აღარ იქნებოდა ასეთი წამახალისებელი ტერიტორია, რომლიდანაც გამუდმებით შეიძლება დაესხა თავს რუსეთს. და რადგანაც ეს ასე, პუტინსაც სხვა გამოსავალი არ აქვს, ის ვალდებულია სულ მცირე ეცადოს მაინც რომ აკონტროლოს რუსეთის დასავლეთით არსებული დაბლობი. ასეა ეს ყველა სახელმწიფოსათვის, დიდი იქნება ის თუ პატარა. ლანდშაფტი ატყვევბს მის ხელმძრვანელებს და მათ არ აძლევს მანევრირების იმდენ შესაძლებლობას და სივრცეს როგორც ამას უმრავლესობა ფიქრობს. ეს ჭეშმარიტება იყო ათენის იმპერიისათვის, სპარსეთის იმპერიისათვის და მანმდე კიდე ბაბილონელებისათვის და ეს ჭეშმარიტება მოქმედებდა ყველა ტომის ყველა ლიდერისთვისაც, რომ ეძებნათ მათ მაღლობის მათი ტომის დასაცავად.
               მიწა რომელზეც ჩვენ ვცხოვრობთ მუდამ გვზღუდავდა ( განგვსაზღვრავდა* ) ჩვენ. ის განსაზღვრავდა ომებს, სიძლიერეს, პოლიტიკურ და ეკონომიკურ სიძლიერეს ყველა იმ ხალხისას ვინც ახლა ცხოვრობს დედამიწაზე. ტექნოლოგიამ შეიძლება გადალახოს დისტანცია ჩვენს მენტალურ და ფიზიკურ სივრცეში, მაგრამ ადვილია დავივიწყოთ, რომ მიწა სადაც ჩვენ ვცხოვრობთ, ვმუშოაბთ და ვზრდით ჩვენ შვილებს უკიდურესად მნიშვნელოვანია და გადაწყვეტილებები რომლაბსაც იღებენ ის ადამიანები, რომლებიც დედამიწის 7 მლრდ მოსახლეს ლიდერობენ, ნაწილობრივ ყოველთვის იქნება განპირობებული მდინარეების, ტბების, მთების, უდაბნოების და ზღვების მიერ - ისევე, როგორც ისინი მუდამ განაპირობებდნენ. 
                     როგორც ასეთი, არ არსებობს ისეთი გეოგრაფიული ფაქტორი რომელიც მეორეზე უფრო მნიშვნელოვანია. მთები არაა უფრო მნიშვნელოვანი ვიდრე უდაბნო, არც მდინარეებია უფრო მნიშვნელოვანი ვიდრე ჯუნგლები. პლანეტის სხვადასხვა ადგილზე, განსხვავებული გეოგრაფიული ფაქტორები მოქმედებს, რომლებიც განსაზღვრავენ თუ რისი გაკეთება შუძლიათ ადამიანებს და რისი არა. 
                        ზოგადად, რომ ვთქვათ, გეოპოლიტიკა ეძებს გზებს, რომელთა მეშვეობითაც შეიძლება გაგებულ იქნეს საერთაშორისო მოვლენები გეოგრაფიული ჭრილიდან. არა მხოლოდ ბუნებრივი ლანდშაფტი - მთების ბუნებრივი ბარიერები ან მდინარეთა ქსელები - არამედ ასევე კლიმატი, დემოგრაფია, კულტურული რეგიონი და წვდომა ბუნებრივ რესურსებთან. ასეთ ფაქტორებს შეიძლება მნიშვნელოვანი გავლენა ჰქონდეს ჩვენი ცივილიზაციის განსხვავებულ ასპექტებზე. დაწყებული პოლიტიკური და სამხედრო სტრატეეგიით, ასევე ადამიანის სოცილური განვითარების, ენის, ვაჭრობის და რელიგიის ჩათვლით.  
                   გეოგრაფიული რეალობა, რომელიც საფუძვლად უდევს ეროვნულ თუ საერთაშორისო პოლიტიკას, ძალიან ხშირად ნაკლებ მნიშვნელოვნად არის მიშნეული, როგორც ისტორიის წერისას ასევე თანამედროვე პოლიტიკური მოვლენების განხილვისას. გეოგრაფია ჭეშმარიტად ფუნდამენტური ნაწილია იმისა, რაც ხსნის თუ ,, რატომ " და ასევე თუ ,, რა" ხდება.   ის შეიძლება არ იყოს მთავარი განმსაზღვრელი ფაქტორი, მარგამ ის არის ყველაზე მეტად უყურადრებოდ მიტოვებული. ავიღოთ მაგალითი : ჩინეთი და ინდოეთი: 2 უზარმაზარი სახელმწიფო თავიანთი უზარმაზარი მოსახლეობით რომლებსაც გააჩნიათ ძალაინ გრძელი საერთო საზღვარი მაგრამ პოლიტიკურად და კულტურულად ნაკლები საერთოთი. არ იქნებოდა დიდი სიურპრიზი, რომ ამ 2 ქვეყანას ერთმანეთის წინააღმდეგ ბევრი ომი ეწარმოებინათ, მაგრამ გარდა ერთისა 1962 წლის ერთ თვიანი ომისა, მათ არასოდეს ჰქონიათ დაპირისპირება. რატომ ? იმიტომ, რომ მათ შორის არის, მსოფლიოში ყველაზე მაღალი მთათა სისტემა ჰიმალაი და პრაქტიკულად წარმოუდგენელია რომ ასეთ პირობებში დიდი სამხედრო კოლონები გადაადგილდნენ. რაც უფრო დახვეწილი ხდება ტექნოლოგია, მით უფრო მეტი გზა იხსნება მსგავსი ბუნებრივი დაბრკოლებების გადასალახად, მაგრამ ფიზიკური ბარიერი მაინც რჩება შემაკავებლად, ასე, რომ ორივე ქვეყანა საკუთარ საგარეო პოლიტიკას სხვა მიმართულებით უკეთებს ფოკუსირებას თუმცა კი ფხიზელი თვალით აკვირდებია ერთმანეთს.
               ლიდერები, იდეები, ტექნოლოგიები და სხვა ფატორები ყველანი მონაწილეობენ მოვლენის ჩამოყალიბებაში, მაგრამ ყველა ესენი დროებითი არის. ყველა მომავალ თაობას მოუწევს შეხვდეს ისეთ ფიზიკურ წინააღმდეგობას, როგორიც არის ჰინდი - ყუში და ჰიმალაი, ასევე ისეთ გამოწვევბს როგორიც წვიმის სეოზონია ან/და შეძღუდული წვდომა ბუნებრივ რესურსებზე და საკვებზე.
             ამ თემით პირველად დავინტერესდი 90 - იან წლებში, როდესაც ბალკანეთის ომს ვაშუქებდი. თვალებში შევყურებდი სხვადასხვა ხალხის, სერბების, ხორვატების და ბოსნილების ლიდერებს, რომლებიც გნზრახ ახსენებდნენ თავიანთ ხალხს ძველ დაპირისპირებებს, დიახ ძველ ეჭვებს, იმ რეგიონში რომელიც გადავსებულია განსხვავებებით. როდესაც შეძლეს დაეცილებინათ ხალხი ერთმენეთისთვის დიდი მცდელობა არ დასჭირვებია, რომ ეს ხალხი ერთმანეთისთისთვის დაეპირისიპირებინათ.               მდინარე იბარი კოსოვოში საუკეთესო მაგალითია, ოსმალეთის იმპერიის ბატონობა სერბეთში, გამყარებულ იქნა 1389 წლის ომით, კოსვოს ველზე. რომლის ახლოსაც იბარი მოედინება ქალაქ მიტროვიცას გავლით. საუკუნეების განმავლობაში, სერბები იბარის მეორე მხარეს გადადიოდნენ საცხოვრებლად, ხოლო მუსლიმი ალბანელები თანთადათან ჩამოდიოდნენ მალეზიის მთიანი რეგიონიდან კოსოვოს დაბლობზე საცხოვრებლად, სადაც ისინი მეთვრამეტე საუკუნის შუა პერიოდისათვის უმრავლეობა გახდნენ.
           სწრაფი ნახტომი,  მეოცე საუკუნეში და აქ კიდევ იყო თვალსაჩინო ეთნო/რელიგიური დაყოფა, მკაცრად განსაზღვრული მდინარე იბარის მიერ. 1999 წელს, ნატოს მიერ ჰაერიდან შეშინებული და კოსოვოს განმათვისუფლებელი არმიის მეირ ხმელეთიდან შევიწროვებული იუგოსლავიის ( სერბეთის ) არმია, უკან იხევ და მდიანრე იბარის გასწვრივ მაგრდება, რომელთაც სწრაფად მიჰყვათ დარჩენილი სერბული მოსახლეობა. მდინარე იბარი გახდა დე - ფაქტო საზღვარი იმ ტერიტორიისა, რომელსაც დღეს ზოგიერთი სახელმწიფო კოსვოდ აღიარებს.       
                        მიტროვიცა, იყო ასევე ის ადგილი სადაც ნატოს მოწინავე არმიები შეჩერდნენ.   3 თვიანი ომის განმავლობაში, რამოდენიმეჯერ გაჟღერდა, რომ ნატო მთლიანი სერბეთის დაპყრობას აპირებდა. სინამდვილეში კი, გეოგრაფიაც და პოლიტიკაც ამბობდნენ, რომ ნატოს ლიდერებს საერთოდ აზრადაც არ ჰქონიათ სერბეთის დაპყრობა.  უნგრეთმა ნათლად გაანცხადა, რომ ის არ დაუშვებდა ნატოს შეჭრას სერბეთში მისი ტერიტორიის გავლით, ვინაიდან მას ეშინოდა ჩრდილოეთ სერბეთში მცხოვრები 350,000 ეთნიკური უნგრელის რეპრესიის. ალტერნატივა იყო შეჭრა სამხრეთიდან, რაც მათ ორჯერ უფრო სწრაფად მიიყვანდა იბარამდე, მაგრამ შემდეგ ნატოს მოუწევდა მთებთან შეხვედრა.
                  მოცემულ პერიოდში, ბელგრადში ვმუსაობდი სერბულ ჯგუფთან ერთად, როდასაც მათ ვკითხე რა მოდებოდა თუკი ნატო მეტად შემოიჭრებოდა, მათ მიპასუხეს ,, ჩვენს კამერებს დავაწყობთ და ხელში იარაღს ავიღებთ, ტიმ".  ესენი იყვნენ ლიბერალი სერბები, ჩემი კარგი მეგობრები და მთავრობის მოწინააღმდეგენი, მაგრამ ამ პასუხით მათ კიდევ ერთხელ გადმომიტრიალეს რუკა და მაჩვნეს სად იყო მთები, სად დაიცავდნენ სერბები თავიანთ ტერიტორიას და სად უნდა შეჩერებულიყო ნატო. ეს იყო ერთგვარი გეოგრაფიის გაკვეთილი, რომელმაც აჩვენა, რომ ნატოს შესაძლებლობები უფრო შეძღუდული იყო ვიდრო ამას ბრიუსელის PR სამსახური წარმოაჩენდა.
             ბალკანეთის ამ გამცდილებამ, კარგი სამსახური გამიწია, შემდგომში მომხდარი მოვლენების გაშუქებისას, რომ მეჩვენებინა თუ რამდენად გადამწყვეტ როლს თამაშობს გეოგრაფიული ფაქტორი. მაგალითად 2001 წელს, 9/11 -  ის მოვლენებიდან რამდენიმე კვირაში,  მე ვნახე დემონსტრიება, თუ როგორ კარნახობს პირობებს ამინდი, მსოფლიოს უძლიერეს არმიას აღჭურვილს ყველაზე მოწინავე ტექნოლოგიებით. მაშინ ვიყავი ჩრდილო ავღანეთში, სადაც სასაზღვრო მდინარე ტივით გადავკვეთე, რომ შევერთებოდი ნატოს ძალებს, რომლებიც თალიბანის წინააღმდეგ იბრძოდნენ.
            ამერიკული გამანადგურებლები და ბომბდამშენები უკვე ზეცაში იყვნენ აჭრილი და თალიბანის და ალ - ყაიდას პოზიციებს დარტყმებს აყენებდნენ, მაზარი შარიფის ვაკეებსა და მაღლობებზე, რათა გზა გაეხსნათ ქაბულისაკენ მიმავალი ჯარებისათვის. რამდენიმე კვირის შემდეგ, ნათელი გახდა, რომ ნატო სამხრეთისაკენ წასასვლელად ისხამდა იარაღს. და უცებ სამყარომაც იცვალა ფერი.
                 ეს იყო, ქვიშის ყველაზე ინტენსიური ქარიშხალი, რაც კი ოდესმე მინახია, რომელიც ყველაფერს ყვითლად ღებავდა. ჰაერსაც კი იგივე ფერი ჰქონდა დადებული და შესქელებული მტვრის ნაწილაკებისაგან. 36 საათის განმავლობაში ვერაფერი მოძრაობდა გარდა ქვიშისა.  შტორმის ყველაზე ძლიერ ფაზაში რამოდენიმე იარდზეც კი ვერ გაიხედავდი, ერთად - ერთი ნათელი აზრი იყო დავლოდებოდით ამინდის გამოსვლას.
           ამერიკის თანამგზავრული ტექნოლოგია, მდგომი მეცნიერების მწვერვალზე, კამ ველური ქვეყნის კლიმატის წინაშე გამოუყენებლი და ბრმა იყო. ყველას, დაწყებული პრეზიდენტი ბუშით და ნატოს გაერთიანებული სარდლობით დამთავრებული ჯარისკაცებით მხოლოდ ერთი არჩევანი ჰქონდა დატოვებული, ლოდინი. შემდეგ იწვიმა, და ქვიშა რომელიც ყველაზე და ყველაფერზე იყო მოდებული ერთიანად ტალახად იქცა. იწვიმა და თანაც ისე ძლიერად, რომ ის ქოხები, რომლებშიც ჩვენ ვცხოვრობდით გეგონებოდა ტალახში დნებოდა. ისევ ნათელი გახდა, რომ სახმრეთისაკენ წასვლა შეუძლებელი იქნებოდა, სანამ ამინდი თავის სიტყვას ბოლომდე არ იტყოდა. გეოგრაფიის წესები, რომლებსაც ჰანიბალი, სუნ ძი და ალექსანდრე მაკედონელი იცნობდნენ, დღევანდელ ლიდერებსაც ისევ ისე შეესაბამება.
            სულ ბოლოს, 2012 წელს მივიღე კიდევ ერთი გაკვეთილი გეოსტრატეგიაში:  როცა სირია სრულ მასშტაბიან სამოქალაქო ომში გადაეშვა, ერთ სირიულ მაღლობზე ვიდექი, და გადავყურებდი ველს ქალაქ ჰამას სამხრეთით და ვუყურებდი ცეცხლში გახვეულ პატარა სოფელს. შემდეგ სირიელმა მეგობრებმა დაახლოებით 1 მილზე დაშორებულ უფრო დიდ სოფელზე მიმანიშნეს, საიდანაც ცეცხლი უნდა ყოფილიყო გახსნილი. შემდეგ კი ამიხსნეს, რომ თუკი რომელიმე მხრიდან საკმაო დაწოლა იქნებოდა ეს გამოიწვევდა ერთი ფრაქციის ( მხარის )  მიერ მეორის დაპყრობას და აქ გამავალი ერთად - ერთი საავტომობილო გზის კონტროლს, რასაც შემდეგში გადამწყვეტი მნიშვნელობა ექნებოდა იმ ტერიტორიის საკონტროლოდ, რაც საციცოხლოდ მნიშვნელოვანი იქნებოდა თუკი სირიის ისევ გაერთიანება ვერ მოხდებოდა. ( რაც დიდად სავარაუდოა კი არადა ეგრე იქნება :) *)  იქ სადაც მე თავიდან ცეცხლმოკიდებულ სოფელს ვხედავდი, ახლა უკვე სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი გეოგრაფიული წერტილი იყო, რაც ნათლად წარმოაჩენდა თუ რამდენად განსაზღვრავდა გეოგრაფიული რეალობა პოლიტიკურ რეალობას. 
                  გეოპოლიტიკას გავლენა აქვს ყველა სახელმწიფოზე, როგორც ომის დროს, ზემოთ მოყვანილ მაგალითებში იქნა განხილული, ასევე მშვიდობიანობის დროს. ნებისმიერ რეგიონში, რომელიც არ უნდა დავასახელოთ იარსებებს შემთხვევები რომლებიც გეოპოლიტიკით აიხსნება. ამ წიგნში მე არ შემიძლია, რომ თითოეული მათგანი გამოვიკვლიო : კანადა, ავტრალია და ინდონეზია, სხვებსიგან განსხვავებით არ იქნება მოკლედ ნახსენები. ამავე დროს მთლიანი წიგნი შეიძლობოდა მიძღვნოდა მხოლოდ ავსტრალიას და მის გეოგრაფიას, რომელმაც ჩამოაყალიბა მისი კულტურული თუ ფიზიკური კავშირები დანარჩენ მსოფლიოსთან.  მე უფრო მეტი ფოკუსირება მოვახდინე, მსოფლიოს იმ ქვეყნებსა და რეგიონებზე რომლებიც უკეთ გამოხატავენ ამ წიგნის ძირითად მიზნებს. წარსული გეოპოლიტიკის ( ერების ჩამოყალიბება )  მემკვირეობის გაშუქებით დაწყებული, ყველაზე დაძაბული დღევანდელი გეოპილიტკური დაპირისპირებები  ( დაძაბულობა უკრაინაში და ჩინეთის მზარდი გავლენა) გაგრძლებული, დამთავრებული სამომავლო პროგნოზებით ( მზარდი დაპირისიპირება არქტიკაში ).
             რუსეთში ჩვენ ვხედავთ არქტიკის გავლენას და თუ როგორ ზღუდავს ცივი კლიმატი, რუსეთის რეალურ მსოფლიო ძლად გადაქცევას. ჩინეთის შემთხვევაში ჩვენ ვხედავთ, გლობალური ძალის შეზღუდვას ფლოტის არ ყოლის გამო. თავში აშშ - ს შესახებ, ვხედავთ თუ როგორ განაპირობა მკვეთრმა გადაწყვეტილებამ,  რომ გაფართეობულიყო მნიშვნელოვანი რეგიონებისკენ აშშ - ს ბედი განსაზღვრა, რომ ის ჩამოყალიბებულიყო 2 ოკეანის მმართველ სუპერ ძალად. ევროპა კი გვიჩვენებს ვაკე ტერიტორიის  და სანავიგაციო მდინარეების ფასს, თუ როგორ შეიძლება ჩამოყალიბდეს კავშირები, რომელიც შექმნიდა კულტურას, რომელიც თანამედროვე მსოფლიოს საფუძველი გახდა. როდესაც აფრიკა საუკეთესო მაგალითია იზოლაციის. 
                       თავი ახლო -  აღმოსავლეთის შესახებ გვიჩვენებს, თუ რატომ არის, რუკაზე უყურადღებოდა გავლებული ხაზები, რომლებიც უგულებელყოფს კულტურულ და გეოგრაფიულ პირობებს, მომავალი რეცეპტი დიდი პრობლემებისთვის.  იგივეს ვხვდებით თავებში აფრიკის და ინდოეთ/პაკისტანის შესახებ.  კოლონიურმა ძალებმა  რუკაზე ხელოვნური საზღვრები გაავლეს, რომელიც სრულაიდ უარყოფს რეგიონის გეოგრაფიულ რეალიებს. უკვე იქნა მრავალი ძალისმიერი მცდელობა განხორციელებული ამ საზღვრების გასასწორებლად, რომლებიც მომავალ წლებშიც გაგრძელდება, რომლის შემდეგაც ეროვნული სახელმწიფოების საზღვრები მეტად აღარ იქნება ისეთი სახის როგორიც დღეს არის.
                 კოსოვოსა და სირიის მაგალითისგან დიდად განსხვავდება კორეის და იაპონიის მაგალითი. ისინი ეთნიკურად ჰომოგენური არიან. თუმცა მათ სხვა პრობლემები აქვთ, იაპონია კუნძულოვანი სახელმწიფოა, რომელსაც რესურსებზე წვდომა აქვს შეზღუდული, ხოლო კორეა დრემდე გაყოფილია და ეს პრობლემა მოსაგვარებელი რჩება.  ამ დროს კი ლათინური ამერიკა ანომალიაა. თავის შორეულ სამხრეთში ისე არის მოკვეთილი მსოფლიოდან, რომ რთულია მასთან საერთაშორისო ვაჭრობის გამართვა და მისი შიდა გეოგრაფიული ბარიერი ხელს უშლის მას რომ ევროკავშირის მსგავსი ორგანიზაცია ჩამოაყალიბოს.
             საბოლოოდ, ჩვენ მივალთ დედამიწის ყველაზე დაუსახლებელ ადგილთან, არქტიკასთან. ისტორიის უდიდეს პერიოდში ადამიანები მის იგნორირებას ახდენდნენ, მაგრამ მეოცე საუკუნეში იქ ენერგო რესურსები აღმოვაჩინეთ, ხოლო ოცდამეერთე საუკუნე განსაზღვრავს ვინ განკარგავს ამ რესურსებს.
             გეოგრაფიის განხილვა, როგორც გადამწყვეტი ფაქტორი მსოფლიოს ისტორიაში, შეიძლება თაღლითურ მიდგომად ჩაითვალოს დედამიწის მიმართ, ეს არის რატომაც ის მოწონებას ვერ იმსახურებს ზოგიერთ ინტელექტუალურ წრეში. ის გვთავაზობს, რომ ბუნება უფრო ძლიერია ვიდრე ადამიანი და რომ ჩვენ მხოლოდ იმ ზომაზე შეიძლება წავიდეთ სადამდეც ის გაგვიშვებს. ამავე დროს, სხვა ფაქტორებიც რა თქმა უნდა გავლენას ახდენს მსოფლიოში მიმდინარე მოვლენებზე. ვინმემ შეიძლება თქვას, რომ დღევანდელი ტექნოლოგიები უკვე ღუნავს გეოგრაფიის რკინის წესებს, რომ ტექნოლოგიებმა იპოვა გზა, ბარიერებს ზემოდან, ქვემოდან თუ მათ შორის გასასვლელად.  ამერიკელებს უკვე შეუძლიათ, რომ მოაწყონ გაფრენა მისურიდან მოსულამდე და დაბომბონ ის, ისე რომ მთელ ამ გზაზე აეროდრომი არ დასჭირდეთ თვითმფრინავის საწვავიდ გასამართად ( უკვე წრესაც ურტყამენ დედამიწას * ). ეს კი, მათ თვითმკმარ ავიამზედებთან ერთად ნიშნავს, რომ მათ მეტად აღარ სჭირდებათ რომ მსოფლიოს დანარჩენ წერტილებში ჰყვადეთ მოკავშირე ან ჰქონდეთ კოლონია, რათა შეძლონ მსოფლიოს ყველა წერტილში ოპერირება.  რა თქმა ის, რომ მათ აქვთ აეროდრომი დიეგო - გარსიაზე და მუდმივი წვდომა ბაჰრეინის პორტზე, მათ მეტ შესაძლებლობებს აძლევს, თუმცა ეს უკვე აღარ არის აუცილებელი.
                  ასე, რომ საჰაერო ძალებმა შეცვალეს წესები, ისევე როგორც ეს ინტერნეტმა ქნა, მაგრამ გეოგრაფია, და ის თუ როგორ ჩამოყალიბდნენ სახელმწიფოები ამ გეოგრაფიულ გარემოში დღემდე რჩება გადამწყვეტ ფაქტორად დღევანდელი და მომავლის მსოფლიოს გასაგებად.
            კონფლიქტები, ერაყსა და სირიაში საფუძველ იღებს კოლონიალიზმის პერიოდიდან როდესაც მათ მოახდინეს, გეოგრაფიის იგნორირება. მაშინ როდესაც ჩინეთის მიერ ტიბეტის ოკუპირების მიზეზი მათდამი დამორჩიელბა იყო ( გეოგრაფიული ფაქტორებისადმი),  ამირიკის გლობალური პოლიტიკა კი მისით არის ნაკარნახევი და ტექნოლოგიური განვითარება და ძალაუფლებით მოქმდება მხოლოდ არბილებს იმ წესებს, რაც ბუნებამ თუ ღმერთმა მოგვცა.
                     რომელებია ეს წესები ? ადგილი სადაც ჩვენ ამის განხილვას დავიწყებთ, არის სადაც რთულია დაიცვა ძალაუფლება და სადაც ლიდერები ამის კომპენსირებას საკუკუნეების განმავლობაში ცდილობდნენ მეზობლებზე დაწოლით, ეს არის ქვეყანა რომელსაც დასავლეთით მთები არ აქვს და ეს არის : რუსეთი ( და მართლაც როგორც ისტორია ამბობს, რუსეთის ლიდერები თუ მეზობლებს არ იპყრობდნენ იძულებული ხდებოდნენ ძალაუფლება დაეთმოთ ისეთისთვის რომელიც ამას გააკეთებდა, ელცინი იყო ის ვინც ვერ იპყრობდა და პუტინის მოსვლა უკვე მოასწავებდა, რომ ეს უნდა ყოფილიყო ის პიროვნება ვინც დაიპყრობდა, რასაც ჯერჯერობით ახერხებს მის მერე ვინც იქნება და შეიძლება თვითონ ვოვაჩკამაც ეგ ვეღარ უნდა მოახერხოს*) 



                                                                          თავი 1

                                                                        რუსეთი
    To be continued ... When i'll be able and ready for translation work :) 

Freitag, 29. Juli 2016

ჩინეთის ზღვები

   დღევანდელი მსოფლიო თღითიდღე დაპირისპირების და დაძაბულობისკენ მიდის და უკვე იმდენი იარაღი არის დაგროვილი, რომ თავისუფლად შევძლებთ დედამიწის ირმის ნახტომიდან სხვა გალაქტიკაში გადაყვანას. :) 
     რასაც დღევანდელი მასობრივი საინფორმაციო საშუალებები აშუქებენ, ეს არის საუბარი პოსტ ფაქტუმ, ანუ მოყოლა იმ ამბებისა რაც საერთაშორისო პოლიტიკის მოთამაშეებმა წარსულში მიჰქარეს და დღეს ყველაფერ ამის გამოსწორებას ცდილობენ, მეორე ნაწილია იმის გამოცნობა თუ რა შეიძლება მოხდეს მომავალში და ამ გამოცნობის გზაზეც ამერიკელებმა გადაწყვიტეს, რომ მსოფლიოში უფრო მნიშვნელოვანი ამბები წყნარი ოკეანის აუზში მოხდება, ვინაიდან აქ იზრდება ახალი მსოფლიო ძალა ჩინეთი, რომლის მშპ - მ მსყიდველობითი უნარის პარიტეტის მიხედვით უკვე აშშ - ს მშპ - ს გადააჭარბა, მართალია ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ის შემძლეა გაწიოს მეტი ხარჯები ვიდრე აშშ - მ, მაგრამ მეორე ადგილი ნამდვილად არ არის ცუდი.
         ის გეგოგრაფიული ტერიტორია კი, სადაც ამ ორი სუპერძალის შეჯახება არის მოსალოდნელი, წყნარი ოკენიას აუზი და გასაკუთრებით სამხრეთ ჩინეთის ზღვაა, სადაც ჩინეთს საკუთარი ამბიციურობის გამო, როგორც ჩანს არცერთი მეზობელი ქვეყანა არ ეყოლება მოკავშირედ, ხოლო ამერიკა, სამხრეთ ჩინეთის ზღვის ყველა სხვა მოსაზღვრე ქვეყანასთან ცდილობს ურთიერთობების დამყარებას და მათთვის მხარდაჭერას არ იშურებს, რათა მათ შეძლონ ჩინეთის ამბიციების შეკავება.
            თვითონ სამხრეთ ჩინეთის ზღვა 3,885,000 კვ/კმ - ია, სადაც რამოდენიმე ასეული კუნძულია, მათ შორის ყველაზე დიდი არის ჰაინანი, რომელიც ეკუთვნის ჩინეთს და სადაც განთვასებული არის მისი ყველაზე დიდი წყალქვეშა ნავების სადგომი, ჟონგშას კუნძულები ეკუთვნის ჩინეთს, დონგშას კუნძულები რომელიც კონტროლდება ჩინეთის მიერ, კონ - დაო რომელიც ეკუთვნის ვიეტნამს, ნატუნას და ანამბას კუნძულები ეკუთვნის ინდონეზიას, პარაცელის კუნძულები, რომელიც წარმოადგენს კუნძულების და ატოლების ჯგუფს კონტორლდება ჩინეთის მიერ მაგრამ მათზე პრეტენზიას აყენებს ვიეტნამი, სკარბორო კონტორლდება ჩინეთის მიერ მაგრამ პრეტენზიას აყენებს ფილიპენები, სპრეტლის კუნძულები რომლის სხვადასხვა ნაწილს აკონტორლოებს სხვადასხვა სახელმწიფო, მაგრამ ამავე დროს პრეტენზიას აცხადებს სხვადასხვა სახელმწიფო.    
           სამხრეთ ჩინეთის ზღვაში გაივლის, ჩრდილო - აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნებისთვის მიწოდებული ნავთობის 80 %, ასევე ამ ქვეყნების ექსპორტ იმპორტის დაახლოებით ნახევარი, ჩინეთის ვარაუდით ზღვის ქვეშ არის დაახლოებით 213 მლრდ ბარელი ნავთობი და 900 მლნ მ3 ბუნებრივი აირი და ასევე ერთ - ერთი საუკეთესო ზღვაა მეთევზეობისთვის.
ჩინეთის მიერ მოთხოვნილი ტერიტორია
აღნიშნული 9 ხაზით
ეკონომიკური ზონების გაყოფის ხაზები
ნავთობ საბადოების ზონები
სამხრეთ ჩინეთის ზღვაში
     ჩინეთი პრეტენზიას აცხადებს, რომ მას ეკუთვნის ზღვის ფართობის 80 %, რაზეც არცერთ მეზობელ სახელმწფიოს მსგავსი აზრი არ გააჩნია და რათქმა უნდა აშშ - ც ამის საპირისპიროდ ფიქრობს. ჰააგის სასამრთლომ ივლისის დასაწყისში დაადგინა, რომ ჩინეთის მოთხოვნები უკანონოა, რაზეც ჩინეთის პასუხი იყო, რომ ისინი ამ გადაწყვეტილებას არ ეთანხმებიან.
   2012 წელს, ში ჯიპინგის ხელისუფლებაში, მოსცლიდან ცოტა ხანში, მან განაცხადა თუ როგორი უნდა ყოფილიყო ახალი ჩინური ოცნება, მისი განმარტებით ის უნდა დამყარებული ჩინეთის იმპერიულ დიდებას და ყოფილიყო ისეთი, როგორც ეს ჩინეთის არსებობის ოქროს ხანაში იყო, ასრულებულმა ჩინურმა ოცნებამ უნდა უზრუნველყოს, ჩინეთის მოსახლეობის, კეთილდღეობა და ბედნიერი ცხოვრება, ამისათვის კი პირველ რიგში საჭიროა, მოხდეს ჩინეთის ახალი არმიის მშენებლობა, მისი გავლენის გაზრდა მსოფლიოში, ახალი არმიის შესაქმნელად და გავლენის სფეროს გასაფართოებლად კი საჭიროა, რომ ჩინეთმა პირველ რიგში მის მეზობლად მდებარე ტერიტორიების კონტოროლი მოახერხოს, ტერიტორიის კონტოროლისათვის 2 გზა არსებობს, პირველი ეკონომიკური ძალით მისვლა და ტერიტორიის საკუთარ ეკონომიკასთან მყარად ჩამბმა და მეორე ძალით მისვლა და მისი კონტორლის ქვეშ აღება, ჩინეთი როგორც ჩანს მეორე გზას უფრო საიმედოდ მიიჩნევს.
     ჩინეთის განვითარების ამ მიმართულებით, წარსამართად პირველ რიგში, ყველაზე მნიშვნელოვანი გეოგრაფიული არეალი არის სამხრეთ ჩინეთის ზღვა, სადაც როგორც უკვე ზემოთ აღინიშნა, არის როგორც მნიშვნელოვანი რესურსები ასევე გადის მნიშვნელოვანი სანაოსნო გზებიც, რომლის უსაფრთხოებაზეც დამოკიდებულია არა მარტო ჩინეთის კეთილდღეობა არამედ რეგიონის ყველა სახელმწიფოსი და ასევე იმ ქვეყნების კეთილდღეობაც რომლებიც ამ ქვეყნების მეგობრებად ითველებიან და მნიშვნელოვან ეკონომიკურ პარტნიორებს წარმოადგენენ, ხოლო ჩინეთის ესეთი სურვილი, რომ ხელში აიღოს ასეთი მნიშვნელოვანი ტერიტორიის კონტროლი, რა თქმა უნდა დიდ წინააღმდეგობას აწყდება, დაინტერესებული სახელმწიფოებისგან.
     არსებული დაპირისპეირების საფუძვლების უკეთ გასაგებად, საჭიროა ვიციდეთ, თუ როგორ რეგულირდება საზღვაო აკვატორია საერთაშორისო კანონმდებლობით, 1982 წელს გაეროს ეგიდით მიღეს საერთაშორისო კანონი, რომლის მიხედვითაც, ყველა საზღვაო სახელმწიფოს, უფლება აქვს, რომ სანაპიროდან დაშორებული აკვატორია 12 საზღვაო მილის ფარგლებში გამოიყენოს საკუთარ ნებაზე, ანუ აქ მოქმედებს ის კანონები, რაც თვითონ ამ ქვეყნაში, 12 საზღვაო მილიდან იწყება 200 საზღვაო მილიანი, ექსკლუზიური ეკონომიკური ზონა, მოცემულ აკვატორიაში, სახელმწიფოებს უფლება აქვთ აწარმოონ ეკონომიკური საქმინობა, რომელშიც სხვა სახელმწიფოს ჩარევის უფლება არ ექნება, მაგრამ სახელმწიფო ვალდებულია უზრუნველყოს ამ ტერიტორიის გარემოს დაცვა და არ მიაყენოს მას ისეთი ზიანი, რაც გამოიწვევს, ბუნებრივ თუ ეკოლოგიურ კატასტროფებს. სამხრეთ ჩინეთის ზღვაში კი ისეთი, გარემოა შექმნილი, რომ ყველა სახელმწიფოს ექსკლუზიური ეკონომიკური ზონა ერთმანეთს ამიჯნება და ხშირად 200 მილიანი ზონაც შეიძლება, ერთმანეთს გადაფარავდეს.
     2009 წელს, ვიეტნამმა და მალაიზიამ გააკეთეს განაცხადი, მატერიკიდან გაფართოებაზე, რაც ნიშნავდა, რომ ისინი აპირებდნენ საკუთარი კუნძულებიდან გადაეთვალათ ექსკლუზიური ეკონომიკური ზონის საზღვრები, რაზეც ჩინურმა პასუხმაც არ დააყოვნა და მათ წარადგინეს 9 ხაზის განაცხადი გაეროში, რის მიხედვითაც სამხრეთ ჩინეთის ზღვის 80 % ჩინეთს ეკუთვნოდა, რასაც ის ისტორული კუთვნილებით ასაბუთებდა, ჩინეთის ეს სვლა, რა თქმა უნდა არც ერთმა სახელმწიფომ არ სცნო, მაგრამ ეს გამოდგა ძალიან ჭკვიანური სვლა, ვინაიდან შედეგად ყველაფერი გახდა მოლაპარაკების, სადაც ადვილად ვერ გაირჩევა, ვის აქვს კეთილი და ვის ბოროტი განზრახვა, თან ეს ყველაფერი, ასეანის წევრ სახელმწიფოებს შეეხო, რომლებსაც ერთმანეთთანაც უჩნდებათ, პრობლემები, გადაწყვეტის ერთი გზა თუკი მისაღებია ნაწილისათვის, მეორე ნაწილი ამას ეწინააღმდეგება და შედეგად მუდმივად გადაუწყვეტელი პრობლემა გვაქვს, ამ დროს სიტუაციას ის იყენებს ყველაზე კარგად ვისაც მეტი საშუალება აქვს აკონტორლოს მოვლენების მიმდინაროება, ასეთი კი ჩინეთი არის.
           ჩინეთმა, პირველი რაც, ამ განცხადების შემდეგ მოიმოქმედა, იყო ის, რომ მის მიერ მოთხოვნილ აკვატორიაში, სხვა სახელმწიფოებს თევზჭერა აუკრძალა, პირველი სახელმწიფო, რომელიც მა გადაწყვეტილების შედეგად ყველაზე მეტად დაზარალდა, იყო ვიეტნამი. ვინაიდან რეგიონში ის ყველაზე დიდი თევზის მომპოვებელი სახელმწიფოა, ბოლო 10 წლეულში 2000 - ზე მეტი ვიეტნამელი მეთევზე, იქნა ჩინეთის საზღვაო ძალების მეირ დაჭერილი, მათ უმეტესობა ჯარიმის გადახდის შემდეგ გაანთავისუფლეს, იყო შემთხვევები, როდესაც მეთევზეები დაიღუპნენ. ვიტნამსა და ჩინეთს შორის, ყველზე მთავარი სადაო, პრაცელის კუნძულები არის, რომლებიც ორივე სახელმწიფოსგან თანაბარი მანძილით არის დაშორებული, მაგრამ ჩინელებმა 1974 წელს ვიეტნამელებს დაასწრეს და კუნძულებზე გადავიდნენ, ახლა უკვე ვიეტნამელებმა დაიწყეს მოთხოვნა, რომ კუნძულები მათ ეკუთვნოდათ და ჩინელებმა ამ კუნძლების ოკუპირება მოახდინეს, ჩინელებმა კი კუნძულებს, ცალკე ტერიტორიის სტატუსი მიანიჭეს, საკუთარი კანონებით და გადაწყვიტეს, რომ ეს ტერიტორია გამოიყენონ საკუთარი ეკონონომიკური ზონის საზღვრების გადასათვლელად, ვიეტნამელები საკუთარ პოზიციებს ამყარებენ ისტორიული ფაქტებით და დოკიმენტებით, რომ ეს აკვატორია მუდამ ვიეტნამელი მეთევზეების მიერ გამოიყენებოდა სარეწაოდ და იმპორატორი ბაობანმა გასცა მათზე სიგელი, ასევე უჩვენებენ ჩინეთის, რუკებს სადაც ჩინეთის ტერიტორია ჰაინანს სამხრეთით არ მიდის, თუმცა ისეთი რუკების პოვნა რთულია სადაც პარაცელის კუნძულები ვიეტნამის ტერიტორიად არის აღნიშნული, ჩინელებიც იშვლიებენ ისტორიულ წყაროებს და ამბობენ, რომ ჯერ კიდევ ჰანის და მინგის დინასტიის დროს აღმოაჩინეს და აღწერეს ეს კუნძლები ჩინელმა მოგზაურებმა, ხოლო XV საუკუნეში ადმირალმა ჟენგ ჰანმა სრულიად ეს ტერიტორია აღმოაჩინა და შესაბამისად ეს მიწაც ვინც აღმოაჩინა მას ეკუთვნის. მსგავსი ლოგიკით სოხუმზე შეიძლება საბერძნეთმაც გამოგვიცხადოს პრეტენზია :). 2014 წლის მაისში, ჩინელებმა ვიეტნამის წყლებში ნავთობის პლატფორმა ჩადგეს, 160 კმ - ით დაშორებული ვიეტნამის ტერიტორიიდან, ვიეტნამი მუდამ წინააღმდეგი იყო, ჩინეთთან ერთად ნავთობის საბადოების გაყოფის, ჩინეთის ასეთ ქმედებას მოჰყვა, ის, რომ ვიეტნამელებმა ვიეტნმაშ განთავსებულ ჩინურ ფაბრიკებზე და ეკონომიკურ ობიექტებზე თავდასხმები მოაწყვეს, 400 - მდე ფაბრიკა იქნა გაძარცვული და გადამწვარი, სულ მცირე ჩინეთის 2 მოქალაქე დაიღუპა, რამოდენიმე დღის შემდეგ ჩინეთის ხელისუფლებამ, ვიეტნამში გემები გაგზავნა და მისი 4,000 მოქალაქის ევაკუაცია მოახდინა, ამის შემდეგ მათ ნავთობის პლატფორმაც დაშალეს, მიზეზად ტაიფუნების საფრთხე დასახელდა, ამის შემდეგ კი ვიეტნმას მოლაპარაკებების გამარტვა შესთავაზეს, სადაო საკითხების გადასაწყვეტად, ვინაიდან ვიეტნამი აპირებდა მიემართა საერთაშორისო სასამართლოსთვის რაც უკვე გაკეთებული აქვს ფილიპინებს, ამ ქმედებების შედეგად, შეიძლება ითქვას, რომ ჩინეთმა 2 ნაბიჯი წინ გადადგა და ერთი უკან, შედეგად 1 ნაბიჯი მაინც წინ არის გადადგმული, დადგა პლატფორმა იქ საიდანაც წინასწარ იცოდა, რომ არება მოუწევდა, აგრძნობინა ვიეტნამს მისი მნიშვნელობა ვიეტნამის ეკონომიკისათვის და საერთაშორისო სასამართლოს ნაცვლად, მოლაპარაკებების მაგიდასთან დასვა, სადაც ვიეტნამი ჩაგრულის და შესაცოდებლის, როლში ვერ გამოვა ხოლო მოლაპარაკებების დასრულებამდე ჩინელები რესურსების გამოყენებას არ შეწყვეტენ. ამჟამად ჩინეთი ვიეტნამისთვის ნომერ პირველი სავაჭრო პარტიორია და ვიეტნამის ეკონომიკა, რომელიც ახლა დგება ფეხზე, ძირითადად ჩინური ინვეტიციების ხარჯზე ახერხებს ამ ყველაფერს და როგორც მეგობარი მაო ძე დუნი იტყოდა, ვიეტნამსა და ჩინეთს შორის დამოკიდებულება არის როგორც ტუჩებსა და კბილებს შორის, როდესაც ტუჩები გაიხსნება კბილები სიცივეს იგრძნობენ, ასე, რომ ვიეტნამს ჯერ კიდევ სჭირდება საფარველი.
               განსხვავებული ვითარებაა, სპრეტლის კუნძულების გარშემო, სადაც კუნძულები გაცილებით მცირე ზომისაა, ნაწილი როგორც პარაცელის კუნძულებისა აქაც, სეზონურად მთლიანად წყლის ქვეშ ექცევა, ამის გამო აქ სახელმწიფოებს გაცილებით დიდი სამუშაოების ჩატარება სჭირდებათ, განსაკუთრებით ჩინეთს, პირველი ჩინური დასახლებები რიფებზე, გაჩნდა და ჩინეთის ხელისიფლების განცხადებით ეს იყო, თავშესაფერი იმ მეთევზეებისთვის ვისაც შორ მანძილზე უწევდათ წამოსვლა სათევზაოდ, მაგრამ მალე აქვე გაჩნდა სამხედროებიც, სამხედორებს მოყვა მშნებლობები, საბოლოოდ კი ჩინეთის განცხადებით ესენი არის კუნძულები, ეს კუნძულები ეკუთვნის მას და ვინაიდან მიწა მისი საკუთრებაა მის გარშემო არსებული 200 მილიანი საზღაო ზონაც მის ეკონონომიკურ ზონაში შედის, ამ ყველაფერზე განსაკუთრებით დიდი პროტესტი ფილიპინებში გაჩნდა და მათ მიმართეს ჰაგის სასამართლოს, ჯერ კიდევ მაშინ ჩინელებმა განაცხადეს, რომ ესენი იყო კუნძლები და ისინი არ ცნობდნენ სასამართლოს დადგენილებას, რომელიც ჩინეთის არგუმენტებს არ გაიზიარებდა, ფილიპინელების განცხადებით კი ეს იყო ხელოვნურად შექმნილი კუნძულები და შესაბამისად თუკი ვინმე გადაწყვეტს, რომ სადემ კუნძული ააშენოს, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მის გარშემო 200 მილის მანძილზე მას შეუძლია აკვატორია, საკუთარ ეკონომკურ ზონად გამოაცხადოს.
             მომდევნო დიდი დაძაბულობა ჩინეთს, იაპონიასთან აქვს, სენკაკუს იგივე დიაო დაუს კუნძულების გამო, კუნძულები აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვაშია განთავსებული, ამ სამი კუნძულიდან არც ერთი არ არის დასახლებული, უკვე ერთ საუკუნეზე მეტია, რაც ისინი იაპონური ადმინისტრაციის მმართველობის ქვეშ დგას, 2012 წელს, შეხედეს, რა ჩინეთის ძალა თუ, როგორ სწრაფად იზრდებოდა, იაპონიის მთავრობამ განაცხადა, რომ მათ კუნძულების, რომლებიც ამდენი ხანი აღებული ჰქონდათ იჯარით, შეისყიდეს  და ისინი ამიერიდან იაპონიის განუყოფელი ნაწილი არის, კუნძლების ფლობის შესახებ, ჩინეთს პრეტენზია, მოყოლებული მეორე მსოფლიო ომის დასასრულისა მუდმიავად ჰქონდა, მას შემდეგ, რაც იაპონიამ კუნძლების მიერთების შესახებ განაცხადა, ჩინეთში დიდი საპროტესტო ტალღა დაიწყო, მოსახლეობა თავს ესხმოდა იაპონური კომპანიების ოფისებს და საწარმოებს, ყველაფერი იაპონური უცებ იქნცა სიძულვილის საგნად პლიუს ავტომობილებიც. ორივე ქვეყანაში ნაციონალიზმი, მნიშვნელოვან როლს თამაშობს, ერთის მხრვი ჩინეთში, სადაც ინტერნაციონალური კომუნიზმის პრივატიზაცია მოახდინეს, განსაკუთრებით საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ და ის პარტიის და საკუთარ ინტერესებს შეუსაბემეს, ხოლო მეორეს მხრივ იაპონიაში, რომელიც შირიდან წყნარი და მშვიდი ქვეყნა ჩანს, მმართველი ძალა უნტრაკონსერვატიულია, და შინძო აბე, რომელიც ქვეყნას 2012 წლიდან მოყოლებული მართვას, განსაკუთრებით მკაცრი პოლიტიკით გამოირჩევა ჩინეთის მიმართ. ჩინეთსა და იაპონიას შორის მეტოქეობა უკვე საუკუნეების ისტორიაა, განსაკუთრებით დიდი მოვლენა მეორე მსოფილიო ომი იყო, რომლის დროსაც ჩინეთის დიდი ნაწილი, იაპონელების მიერ იქნა ოკუპირებული,  ჩნელები დღემდე ითხოვენ ომის დროს ჩადენილ ბევრ ფაქტზე ოფიცალური ბოდიშის მოხდას, განსაკუთრებით კი დავის საგნად იქცა ნანკინის მოლნები, 1937 წელს, როდესაც იაპონურმა ჯარებმა ქალაქი ნანკინი აიღეს, რომელიც მაშინ ჩინეთის დედაქალაქი იყო, მათ მაშინ მთელი ქალაქი გაძარცვეს და დაანგრის, 2014 წლის 13 დეკემბერს, ში ჯიპინგმა ამ მოვლენის გასახსებლად, ნანკინში ღონისზიება მოაწყო, რომლის დროსაც განაცხადა, რომ ეს მოვლენა, დანაშაულებრივი, იყო, რომლის დროსაც 300,000 ჩინელი დაიღუპა, და 20,000 - ზე მეტი ჩინელი ქალი იქნა გაუპატიურებული იაპონელი ჯარიკაცების მიერ, მართალია სიტყვა ისე იყო დაწერილი, რომ ის ორივე მხარეს მოუწოდებდა ასეთი შემთხვევა, გამოეყენებინათ, როგორც მაგალითი და ჭკუის სასწავლებელი, მაგრმა დამნაშავის დასახელებამ ცუდი შედეგი გამოიღო, შემთხვევის განხილვისას იაპონური მხარე სულ სხვას ამბობს და საერთოდაც უარყოფს მსგავსი მოვლენის არსებობას.  
     2015 წელს, შინძო აბემ იაპონიის კონსტიტუციაში, ცვლილება შეატანინა, რომლის მიხედვითაც ქვეყნის პაციფისტური კონსტიტუცია, რამდოენიმე სიტყვით და დიდი შინაარსით შეიცვალა, ამიერიდან იაპონიას უფლება მიეცა, სამხედრო ოპერაციები ჩაატაროს ქვეყნის საზღვრებს გარეთაც, ვინაიდან პრემიერის განცხადებით, ეს იყო შეზღუდვა იაპონელი ხალხის კეთილდღეობის დაცვის გზაზე. ამ ყველაფერს ამერიკელები მიესალმნენე, მიუხედავად იმისა, რომ იაპონიის კონსტიტუცია პრაქტიკულად მათ მეირ იქნა შემუშავებული და 1947 წელს, ძალაში შეყვანილი.
       ჩინეთის ასეთის სწრაფი ზრდის და საგარეო პოლიტიკის გამო, ამერიკამ ნება დართო ჯაპონიას შეეცვალა კონსტიტუცია, ტოკიოს ყურეში განთავსებულია აშშ -  ს უძლიერესი მე - 7 - ე ფლოტილიის მართვის ცენტრი, კუნძულს ოკინავაზე კი ამერიკის სამხედრო საზღვა და საჰაერო ძალების ბაზები, რომლებიც კუნძულის ტერიტორიის 20 % -  ს იკავებენ, 2012 წლიდან მოყოლებული ამერიკელებმა აქ გადაიყვანეს ოსპრეის ესკადრილები, რომლებიც ძალიან მოხერხებულია, სპეციალური ოპერაციების ჩასატარებლად და ძალის სწაფი გადაყვანისთვის.
    ამერიკელები და იაპონელები, გაერთიანებული ძალებით ეხმარებიან, ფილიპინელებს, რომ შეძლონ საკუთარი ჯარის უფრო გაძლიერება, იაპონაიმ საჩუქრად გადასცა საპატრულო კატარაღები, ხოლო ამერილელები ფილიპინელებთან მოლაპარაკებებს აწარმოებენ, მის სამხედრო ბაზებზე დამატებით სადაზვერვო თვითმფრინავების განთავსების შესახებ, ასევე რამოდენიმე სამხედრო გემის რეგიონში დამატებაზე.
      ასევე ნიშანდობლივია, ის, რომ ამერიკამ დაიწყო დაახლოება ვიეტნამთანაც და სავარაუდოა, რომ ამერიკული გემები და თვითმფრინავები, ისევ დაბრუნდებიან და ნანგის ყურესა და საფრენ ბილიკებზე.
       დასკვნის სახით შეიძლება, ითქვას, რომ რეგიონის ქვეყნებიდან ჩინეთთან, ყველას თავისი პრობლემები აქვს, განსაკუთრებით ბევრი ვიეტნამს, მამგრამ ეკონომიკურად იმდენად მნიშვნელოვანი არიან ერთმანეთისთვის, რომ ტერიტორიული დავის მიუხედავად, ჯერ უკიდურეს გადაწყვეტილებებამდე ვერ მიდია, იაპონიას მიუხედავად, იმისა, რომ იაპონურმა ინვესტიციებმა ბოლო წლებში მნიშვნელოვნად იკლო ჩინეთში, ჯერ კიდევ სჭირდება, ჩინური მუშა ხელი და რესურსები, ხოლო ჩინეთს იაპონური ტექნოლოგიები. დაპირისპირება აშშ -ს და ჩინეთს შორის ცივი ომის ლოგიკით მიდის, ვერც ერთი ვერ გაბედავს ალბათ, რომ მოერეს სამხედრო ძალით დაუპირისპირდეს, ვინაიდან ერთისთვის ზიანის მიყენება მეორესთვისაც არ ნიშნავს ნაკლებ ზარალს. ჩნელი სტრატეგბის გათვლით ჩინეთი აშშ - ს დაახლოებით 30 - 40 წელიწადში დაეწევა სამხედრო ძლიერებით, მაგრამ მაშნდელ მსოფლიოს დიდი ვარაუდით სულ სხვა პრობლემები ექნება.