Donnerstag, 9. Februar 2017

ლანდაშაფტის ტყვეები ( გეოგრაფიის ტყვეები ( პატიმრები )) ტიმ მარშალი

      ესე არს თარგმანი წიგნისაი ტიმ მარშალისასა. ყველა უფლება დარღვეულია, წიგნი გადმოვწერე უკანონოდ და ვთარგმნი ყოველგვარი ნებრთვის გარეშე, თუ ვინმეს სურვილი გექნებათ დაბადების დღის საჩუქრად გამომიგზავნეთ ( Prisoners of Geography ინგლისურად, Die macht der Geographie გერმნაულად ორივე ენაზე მივიღებ :) ) თუ ვინმეს PDF ან E - Pub ვერსია მოგენდომოთ ეგეც მომწერეთ, თუ თარგმნის სურვილი შემოგაწვეთ ეგეც. წიგნი ნამდვიალდ საინტერესოა და ბევრი რამის სასწავლად გამოდგება ( ჭკუისაც ;) ) ( თარგმანი კარგი არ არის და შეიძლება ინგლისურის სინტაქსს მიყვეს მაგრამ მთლად ვერ წაკითხვას აჯობებს და თავზე საყრელი დრო როცა მექნება კომენტარებსაც და განმარტებებსაც მივაწერ ) 
* ამ ნიშნით მონიშნულები ჩემი ჩამატებულია აზრის დასახვეწად.

                       

                                                                        თავი 3
                                                                          USA
              ,,ცნობები ჩემი გარდაცვალების შესახებ, დიდად გაზვიადებულია"
                                                               მარკ ტვენი


     ადგილი, ადგილი და კიდევ ერთხელ ადგილი. ლატარიაში, რომ მოგეგოთ და მამულის ძებნა დაგეწყოთ საცხოვრებლად, პირველი რასაც უძრავი ქონების აგენტი გაჩვენებდათ იქნებოდა ამერიკა.
      მარკ ტვენი საკუთარი გარდაცვალების შესახებ გავრცელებულ მცდარ ცნობებზე საუბრობდა, მაგრამ იგივე შეიძლება ეთქვა აშშ - ს დასამარების შესახებ გავრცელებული უამრავი ცნობის შესახებ.
          საოცარი სამეზობლოა, ხედები თვალწარმტაცია ასევე არის შესანიშნავი საშულებები წყლისთვის, სატრანსპორტო ქსელიც შესანიშნავია; და მეზობლები ? დიდებული მეზობლები არიან საერთოდ არანაირი პრობლემა.
           თუკი თქვენ ამ საცხოვრებელს ნაწილებად დაყოფთ ეს მნიშვნელოვნად შემაცირებს  მის ღირებულებას, განსაკუთრებით მაშინ თუკი ყველა მოიჯარე, სხვადასხვა ენაზე ილაპარაკებდა და გადასახადსაც სხვადასხვა ვალუტაში გადაიხდიდა, მაგრამ როგოც ერთი სახლი, ერთი ოჯახისათვის უბრალოდ უკეთესი წარმოუდგენელია. ამერიკაში 50 შტატია, რომლებიც ისეთ ერთობას და სახელმწიფოს ქმნიან, როგორიც ევროპის 28 ქვეყნის ვერანირ გაერთიანებას ვერ შეუძლია შექმნას. ევროკავშირის ქვეყნებს გაცილებით დიდი ეროვნულობა და დამოუკიდებლობა აქვთ ვიდრე ამერიკის ცალკეულ შტატებს. ძალიან ადვილად იპოვით ფრანგს, რომელიც პირველ რიგში ფრანგია და მხოლოდ ამის შემდგომ ევროპელი და საერთოდ ისეთსაც რომელსაც საერთოდ არ მოსწონს ევროპის იდეა, მაგრამ ამერიკელები საკუთარი თავის იდენტიფიცირებას საკუთარ კავშირთან ისე ახდენენ, როგორდაც იშვიათად თუ იზამდე რომელიმე ევროპელი თავიანთ კავშირთან. ეს აიხსნება გეოგრაფიით და იმ ისტორიით რაც აშშ - მ გაიარა გაერთიანების გზაზე.
             აშშ - ს გეოგრაფიაში 3 ძირითადი ნაწილის გამოყოფა შეიძლება, პირველი არის აღმოსავლეთ სანაპირო ზოლი, აპალაჩის მთები, წყალუხვი, მრავალი სანაოსნოდ ვარგისი მდინარით და ნოყიერი მიწით. შემდეგ დასავლეთისკენ, უზარმაზარი ტერიტორია, გადაჭიმული როკი მაუნთინამდე, ეს ტერიტორია მოიცავს მდინარე მისისიპის აუზს, რომელსაც ერთვის წყალუხვი სანაოსნოდ ვარგისი მდინარეები, მისისიპი მექსიკის ყურეში ჩაედინება, მექსიკის ყურე კი ფლორიდით და კარიბის ზღვის კუნძულებით არის შემოსაზღვრული. როკი მაუნთინის კლდეებზე გასავლის შემდეგ თვალწინ გადაიშლება უდაბნო, სიერა ნევადას მთები, წყნარი ოკეანის სანაპირო დაბლობი და წყანრი ოკეანის ნაპირი.
        ჩრდილოეთში, დიდი ტბების ზემოთ, კანადური ფარი დევს, რომელიც ყველაზე დიდი წინაკამბრიული პერიოდის ქვაა ( წინაკამბრიული პერიოდი, პალეოზოური პერიოდის დასაწყისია და კანადის დიდი ნაწილი იმ დორს ფორმირდა * ), რომელიც დიდ ბარიერს ქმნის ადამიანის განსახლებისთვის. ამერიკის სამხრეთ დასავლეთით და უდაბნოა. გეოგრაფიამ განსაზღვრა, რომ თუკი რომელიმე სახელმწიფო შეძლებდა ეკონტროლებინა, ტერიტორია, ,, ზღვიდან ბრჭყვიალა ზღვამდე" ეს სახელმწიფო აუცილებლად დიდი ძალა გახდებოდა, ისეთი, რომელიც ჯერ ისტორიას არ უნახავს. იმის გათვალისწინებით, რომ ჩრდილო ამერიკის კონტინეტი აღმოსავლეთიდან დასავლეთით 3,000 მილზეა გადაჭიმული, ამ ტერიტორიაზე სახელმწიფოს ჩამოყალიბება, გასაოცრად სწრაფად მოხდა.
      როდესაც 17 საუკუნეში, ევროპელებმა ამ მიწებზე ჩამსოახლება დაიწყეს, მათ სწრაფად აღმოაჩნეს რომ ეს ხელუხლებელი მიწა უხვმოსავლიანი იქნებოდა და მრავალი კარგი საპორტე ადგილიც ჰქონდა. ეს იყო ადგილი სადაც მათ შეეძლოთ ეცხოვრათ და განსხვავებით მათი სამშობლოებისაგან, აქ შეეძლოთ ეცხოვრათ თავისუფლად. მათ შთამომავლებმა კი წაართვეს დამხვედრ მოსახლეობას თავისუფლება, მაგრამ ეს არ ყოფილა პირველმოსახლეების მიზანი, ხოლო გეოგრაფია ახერხებდა იამს, რომ კიდევ უფრო მეტს იზიდავდა და ანაწილებდა ატლანტის ოკეანის გარშემო.
        პირველი 13 კოლონიიდან, ბოლოს რომელიც ჩამოყალიბდა იყო ჯორჯია 1732 წელს. ეს ცამეტი კოლონია თანდათან უფრო მეტ დამოუკიდებლობას და თავისუფლებას ითხოვდა, რაც მივიდა 1775 - 1783 წლების დამოუკიდებლობის ომამადე. ამ პერიოდის დასაწყისითვის ეს 13 კოლონია თანდათან დაუახლოვდა ერთმანეთს და მასაჩუსეტსიდან ჯორჯიამდე 1000 მილზე გადაიჭიმა, სადაც დაახლოებით 2,5 მლნ ადამიანი სახლობდა. ეს ხალხი აღმოსავლეთიდან ატლანტის ოკეანით იყვნენ, შემოსაზღვრული, დასავლეთიდან კი აპალაჩის მთებით, რომელიც როკი მაუნთინთან შედარებით უფრო დაბალია და 15000 მილზეა გადაჭმული. მიუხედავად იმისა, რომ აპალაჩის მთები განსაკუთრებით რთული გადასალახი, არ იყო, ის მაინც მნიშვნელოვან დაბრკოლებას წარმოადგენდა, იმისთვის, რომ ახალმოსახლეები დასავლეთისკენ გაფართოებულიყვნენ. გარდა ამისა იყო კიდევ ერთი დაბრკოლება, ბრიტანეთის მტავრობა, რომელიც კრძალავდა აპალაჩის მთების დასავლეთით დასახლებას, რიტაც მათ სურდათ, რომ ვაჭრობა აღმოსავლეთის პორტებში დაეკავებინათ და ამავე დროს გადასახადებიც უფრო ადვილად აეკრიბათ.
         დამოუკიდებლობის დეკლარაცია აცხადებს ,, როდესაც კაცობრიობის ისტორიაში ერთი რომელიმე ხალხისათვის აუცილებელი ხდება დაშალოს ის პოლიტიკური კავშირი, რომელიც მას სხვა ხალხებს უქვემდებარებს და იმისათვის, რომ მან ბუნების კანონისა და ღვთის ბუნებით მონიჭებული უფლების ძალით, მოიპოვოს დამოუკიდებელი და თანასწორი ადგილი დედამიწაზე არსებულ სახელმწიფოთა შორის, კაცობრიობის აზრის მართებული პატივისცემა მოითხოვოს, განაცხადოს ის მიზეზები, რომლებმაც იგი აიძულა ცალკე გამოყოფილიყო" ეს იყო განცხადება რამოდენიმე მიზეზის და იმისა რომ ყველა ადამაინი არის თანაბარი ( თუმცა არანარი მინიშნება მონობაზე ამერიკაში ). ამ დიდებულმა სენტიმენება, მისცა ამერიკას დამოუკიდებლობისათვის ომში გამართლება, და ასე გაჩნდა ახალი სახელმწიფო.
           1800 - იანი წლების დასაწყისში, ამერიკის მმართველობს აზრდაც არ მოსდიოდათ, რომ ისინი 1000 მილით იყვნენ დაცილებული ,, სამხრეთის ზღვას" და ატლანტის ოკეანეს, ამ პერიოდისათვის მხოლოდ რამოდენიმე მამაცმა მოგზაურმა თუ მიაღწია ინდიელების ბილიკების დახმარებით მისისიპიმდე და იქაურობის შესახებ ამბავი მოიტანა. არსებობდა მოსაზრება, რომ აქედან მათ შეიძლება, ეპოვათ გასასვლელი ოკენაზე, შედეგი ის იყო, რომ გამოიკვლიას მთელი ტერიტორია ესპანეთის ტერიტორიებამდე, სადაც დღეს ტეხასი და კალიფორნიაა.
    ეს ახალ გამოჩეკილი, ქვეყანა იმ დროისათვის, ჯერ კიდევ შორს იყო, უსაფრთხოებიდან და ის, რომ იმ დორინდელ საზღვრებში დარჩენილიყო, ნამდვილად გაუჭირდებოდა მსოფლიო ძალა გახდარიყო. როდესაც აშშ - ს მოქალაქეებმა შეძლეს მდინარე ოჰაიოზე გასვლა, მან ისინი მისისიპიმდე მიიყვნა, რომლის დასავლეთ ნაწილსაც მთლიანად საფრანგეთი აკონტროლებდა. ამ ახალი გზის და საფრანგეთის მეშვეობით ამერიკელებმა ახალი სავაჭრო გზა იპოვნეს მექსიკის ყურიდან, და კონტორლი მოიპოვეს უზარმაზარ ტერიტორიაზე, რაც დღევანდელი ამერიკის გული არის. 1802 წელს, ერთი წლის პრეზიდენტობის თავზე, თომას ჯეფერსონმა დაწერა ,, დედამიწაზე არ არსებობს, ადგილი რომელის მფლობელიც ჩვენი ბუნებრივი ან მუდმივი მტერი იქნება, ეს არის ნიუ - ორლეანი".
               ასე, რომ საფრანგეთი ვარ ამ ადგილის მფოლებლიც და შესაბამისად პრობლემაც, თუმცა პრობლემა თავისთავად და უჩვეულოდ, უომრად მოგვარდა.
                    1803 წელს ამერიკელბმა, უბროლად იყიდეს მთელი ლუიზიან საფრანგეთისგან. ტერიტორია გადაჭიმული, იყო მექსიკის ყურის ჩრდილო დასავლეთით როკი მაუნთინამდე საიდანაც იწყებოდა მისისიპის შენაკადები. ეს იყო დღევანდელი, ესპანეთის, საფრანგეთის, იტალიის, გერმანიის და ბრიტანეთის ტერიტორიების  საერთო ჯამის ტოლი მიწა. ახლა ამერიკას უკვე მთლიანი მისისიპის აუზი ეპყრა და შემდგარი იყო მსოფლიო სახელმწიფოდ ქცევის გზაზე.
         კალმის ერთი მოსმით და 15 მლნ დოლარის გადაცემით, ლუიზიანა აშშ - ს ტერიტორია გახდა, რამაც მისი ტერიტორია გააორმაგა და მსოფლიოში ყველა დიდი სამდინარო სისტემა მოექცა ერთი ქვეყნის ხელში, სამდინარო სისტემა რომელიც ნავიგაციისათვის კარგად შეიძლებოდა ყოფილიყო გამოყენებული. როგორც ამერიკელმა ისტორიკოსმა ჰენრი ადამსმა დაწერა ,, ამერიკას არასოდეს მიუღია ამდენი ასე მცირედის გაცემით".
              მისისიპის აუზს უფრო დიდი სანავიგაციო სისტემა აქვს ვიდრე დანარჩენ მსოფლიოს ერთად აღებულს. არსად მსოფლიოში არ არის, რომ ამდენი მდინარე ერთად იყოს შეკრებილი, რომლებიც სათავაეს იღებენ არც თუ ისე მაღალი ადგილებიდან, მიედინებიან ასე მდორედ და თავს იყრიან ერთი ოკეანეში. მისისიპი, რომელიც მეტწილად მისი შენაკადების წყლით იკვებება მინეაპოლისთან სიახლოვეშ იღებს სათავას და 1800 მილს გაივლის მექსიკის ყურეშ მოხვედრამდე. ამგვარად მდინარეები იყვნენ ბუნებრივი დამაკავშირებელი მუდმივად მზარდი ვაჭრობისათვის, რომლებიც ყველა ერთად თავს იყრიდა ძალიან ხელსაყრელ პორტში და ძალიან მომგებიანი იყო ვაჭრობისათვის.
                   ამგვარად, ამერიკლებს უკვე ჰქონდათ სტრატეგიული სიღრმე, უზარმაზარი ნოყიერი მიწა და ატლანტის პორტების ალტერნატივა ვაჭრობის გასამართად. გამუდმებით იზრდებოა გზების რაოდენობა და სიგრძე აღმოსავლეთის დასავლეთთან დამაკავშირებლად, ბუნებრივად არსებობდა ჩრდილოეთ სამხრეთის დამაკავშირებელი სამდინარო სისტემა, რაც კარგი იყო მეჩხრად დასახლებული ქვეყნის მოსახლეობა ერთმანეთთან რომ დაეკავშირებინა და დიდად განაპირობა ამ ტერიტორიის ერთ პოლიტიკურ ერთობად ჩამოყალიბება.
               უკვე გაჩნდა შეგრძნება, რომ ყალიბდებოდა კოლოსალური სახელმწიფო, რომელსაც პრეტენზია ჰქონდა კონტინენტურ ძალად ყოფნაზე. ამერიკელები კიდევ უფრო წინ გაიჭრნენ დასავლეთისკენ, ისე, რომ თან თვალს არ აცილებდნენ სამხრეთს და თავილისჩინივით უფრთხილდებოდნენ საკუთარი გვირგვინის ბრილიანტს  - მისისიპს.
             1814 წლისათვის ბრიტანელები ამერიკას პრეტენზიებს აღარ უყენებდნენ, ფრანგებმაც საბოლოოდ დათმეს ლუიზიანა, ახლა მთავარი საქმე იყო იგივე ექნათ ესპანელებს. რაც ნამდვიალდ არ გამოდგა რთული საქმე. ესპანეთი ნაპოლეონთან ომისგან ძალაგამოცლილი იყო, ამერიკელები სემინოლის ტომის ინდიელებს ესპანეთის ფლორიდაში დევნიდნენ. მადრიდში კარგად იცოდნენ, რომ დევნილებს მალე ახალმოსახლეებიც მოჰყვებოდნენ. 1819 წელს ესპანეთმა ფლორიდა აშშ - ს გადასცა, უზარმაზარი ზომის მიწასთან ერთად.
                 ლუიზიანის შეძენამ ამერიკას მისცა ცენტრალური ტერიტორია, მაგრამ 1819 წლის ტრანსკონტინენტალური შეთანხმებაც არ იყო ნაკლებ მნიშვნელოვანი. ესპანეთი დათანხმდა აშშ - ს უფლებას, ეკონტროლებინა დასავლეთით მიწა, რომელიც 42 ° - იანი  პარალელის ჩრდილეოთით მდებარეობდა, სადაც გადის დღევანდელი კალიფორნიის და ორეგონის საზღვარი, ხოლო ესპანეთს ჰქონდა უფლობა ეკონტროლებინა მიწები 42 °  - იანი, პარალელის სამხრეთით. ამერიკამ მიაღწია წყნარ ოეკეანეს.
               ამ დროისათვის, ამერიკელების უმეტესობა ფიქრობდა, რომ ფლორიდის მირება იყო მთავარი გამარჯვება, ხოლო სახელმწიფო მდივანმა ჯონ ქუინსი ადამსმა, ტავის დღიურში ჩაწერა : წყნარი ოკეანის სანაპიროზე გასვლა, ჩვენ ისტორიაში დიდი ეპოქის დასაწყისია".
               მაგრამ ჯერ კიდევ იყო სხვა ესპანურად მოლაპარაკე პრობლემა -  მექსიკა.
           რადგან ლუზიიანა, გახდა აშშ  - ს ნაწილი, როდესაც 1821 წელს მექსიკამ დამოუკიდებლობა მოიპოვა, მისი საზღვარი ნიუ - ორლეანიდან სულ რაღაც 200 მილშ იყო. 21 -  ე საუკუნეში, მექსიკას არ გააჩნია რაიმე ტერიტორია საიდანაც შეიძლებოდა საფრთხე შეექმნა აშშ - სთვის. თუმცა მისი სიახლოვე, ამერიკისთვის აჩენს ისეთ პრობლემებს, როგორიც არის, არალეგალების და ნარკოტიკების შემოდინება ქვეყანაში.
                 მაგრამ 1821 წელს სხვაგვარი სიტუაცია იყო, მექსიკა აკონტროლებდა ტერიტორიას მისი დღევანდელი საზღვრის ჩრდილოეთით, დღევანდელ ჩრდილოეთ კალიფორნიამდე, ეს ამერიკელბისთვის ჯერ ასატანი იყო, მაგრამ ის, რომ მექსიკელები ესაზღვრებოდნენ ლუზიანას და ასე ახლოს იყვნენ, მათ მთავარ შიდა სავაჭრო არტერიასთან ამას ვერ შეეგუებოდნენ, მექსიკა აკონტროლებდა დღევანდელი ტეხასის ტერიტორიას, რომელიც ახლაც ლუიზიანის მოსაზღვრეა. იმ დროისათვის მექსიკის მოსახლეობა 6,2 მლნ იყო, ხოლო ამეირკის 9,5 მლნ. აშშ - ს არმიამ , შეიძლება მოახერხა, რომ ბრიტანეთის ძლიერი არმია დაემარცხებინა, რომელიც საკუთარი სამშობლოდან 3,000 მილზე მოშორებულ ტერიტორიაზე ომობდა და ოკეანზე ჰქონდა მომარაგების ხაზი გადაჭიმული, მაგრამ მექსიკელები კარის იქეთ იყვნენ.
                 ამერიკის მთავრობა, ჩუმად ახალისებდა იმათ ვინც მექსიკა ამერიკის საზღვართან რომელიმე მხარეს დასახლდებოდა, ემიგრანტების ტალღები მოაწყდა და დასავლეთით და სამხრეთ დასავლეთით დასახლდა. მათ ნაკლები შანსი ჰქონდათ, რომ იმ რეგიონში დასახლებულიყვნენ სადაც დღევანდელი მექსიკაა, შესაბამისად იქ ასიმილაციის და მოსახლეობის რაოდენობის სწრაფი ზრდის. მექსიკა ისეთი დალოცვილი არ არის როგორც ამერიკა. მისი მიწა სოფლის მეურნეობისათის ნაკლებად გამოსადეგია, არა ქვს სამდინარო სისტემა რაც ტრანსპორიტრებას გააადვილებდა და სრულაიდ არადემოკრატიული იყო, ახალ მოსულებს თითქმის არანაირი შანსი არ ჰონდათ, რომ აქ მიწა მიეღოთ.
               იმ დროის განმავლობაში, როდესაც ტეხასში ამერიკელბის ინფილტრაცია მიმდინაროებდა, ამერიკელბმა გამოუშვეს მონროს დოქტრინა 1823 წელს. რაც აცხადებდა, რომ ევროპულ სახელმწიფოებს აღარ ჰქონდათ, უფლება დასავლეთ ნახევარსფეროში ახალი მიწები ეძებნათ და თუ ისინი რაიმე ტეიტორიას დაკარგავდნენ, კარგავდნენ მას სამუდამო, უკან მოთხოვნის უფლების გარეშე.
                        1830 - იანი წლების შუაისათვის, საკმარისი თეთრი მოსახლე იყო ტეხასში, იმისათვის, რომ მექსიკის საკითხი დაძრულიყო. მექსიკელი, კათოლიკე, ესპანურად მოლაპარაკე მოსახელობა, რმაოდენიმე ათასი იყო, მაშინ როდესაც თეთრი პროტესტანტი მოსახლე უკვე 20,000 -  ს აჭარბებდა. 1835 - 36 წლების ტეხასის რევოლუციამ მექსიკელები გარეთ გამოიყვანა, ახალმოსახლეებმა წააგეს, მექსიკის არმიიას რომ მოენდომებინა, შელძებდა ნიუ ორლეანი აეღო და მისისიპის სამხრეთი ნაწილი ეკონტროლებინა. ეს თანამედროვე ისტორიის ერთ - ერთი ყველაზე საინტერესო ,, რა მოხდებოდა თუ / კი" საითხია.
            თუმცა, ისტორია შემოტრიალდა და ტეხასმა მიიღო დამოუკიდებლობა, ამერიკული ფულის მეშვეობით. 1845 წელს ტერიტორია კავშირს შეუერთდა. 1846 - 48 წლებში, მათ ერთად იბრძოლეს მექსიკის წინააღმდეგ, რის შედეგადაც მექსიკა დამარცხდა და მოთხოვნის შესაბამისად მექსიკის საზღვარი მტავრდებოდა, რიო გრანდეს სამხრეთ სილიან სანაპიროზე.
           დრევანდელი კალიფორნიის, ნიუ მექსიკოს, არიზონის, ნევადის, იუტის და კოლორადოს საქმის მოგვარება, უკვე მარტივი იყო და იმ დროს გავლებული საზღვარი, რომელიც ძირითადად ბუნებრვი ბარიერებს მიჰყვება დღემდე შეუცვლელად არის. საზღვრის აღმოსავლეთ ნაწილი რიო გრანდეს გაყოლებით მიდის, რომელიც უდაბნოში მიედინება, დასავლეთ ნაიწილი ტბებსა და კლდეებს მიუყვება, საზღვრის ორივე მხარე ძალიან მეჩხრად არის დასახლებული, განსაკუთრებით მისი აღმოსავლეთ ნაწილი. 21 - ე საუკუნეში, ამერიკის სამხრეთ - დასავლეთ ნაწილში, შეიძლება ისევ წამოტივტივდეს, კულტურულ - ისტორიული წარსული, ვინაიდან მა რეგიონში ძალაინ სწრაფად იცველბა დემოგრაფიული სიტუაცია და რამოდენიმე დეკადაში ესპანურენოვანმა მოსახლეობამ შეიძლება უმრავლესობა შეადგინოს.
       მაგრამ, ახლა ისევ უკან 1848 წელში, ევროპელები განდევნილი იქნენ, მისისიპი დაცული იყო ხმელითიდან მოსალოდნელი შეტევისგან, წყანარი ეკენიას ნაპირებამდე მიღწეულ იქნა და ისიც ნათელი იყო, რომ დარჩენილი ინდიელებიც მალე იქნებოდნენ დამორჩიელბული. ამერიკას რაიმე საფრთხე აღარ მოელოდა. დრო იყო ცოტა ფული ეშოვნათ და გასულიყვნენ საზღავრებს გარეთ, თან მოეხდინათ მათი საზღვების უსაფრთხოება და ოეკეანეში არსებული სამივე გასასვლელის დაცვა, რათა უზრუნველეყოთ სუპერძალის მომავალი.
          1848 - 1849 წლების ოქროს ციებცხელებამ მართალია დააჩქარა დასავლეთში მოსახლეობის მიგრაცია, მაგრამ ხალხი მაინც მიიწევდა დასავლეთით. გარდა ამისა ასაშენებელი იყო კონტინენტური იმპერია და რაც უფრო მეტად ვითარდებოდა ის მით მეტი იმიგრანტი შემოედინებოდა ქვეყანაში. 1862 წლის სამოსახლო აქტი 160 აკრ ფედერალურ მიწას აძლევდა ყველა მსურველის, რომელიც თანახმა იყო, 5 წლის განმავლობაში დაემუშავებინა ეს მიწა და სანაცვლოდ მცირე გადასახადი გადაეხადა. თუკი იყავით, ღარიბი გერმანელი, სკანდინავიელი ან იტალიელი, რატომ წახვიდოდით სამხრეთ ამერიკაში და იმსახურებდით იქ ყმად როდესაც შეგეძლოთ წასულიყავით აშშ - ში და იქ გამხდარიყავით მიწათმფლობელი ?
             1867 წელს ამერიკელბმა, რუსეთისგან შეიძინეს ალასკა. იმ დროს ეს შესყიდვა ცნობილი იყო როგორც, ,,სევარდის მიქარვა", რომელიც იმ დროს სახელმწიფო მდივანი იყო. ულიამ სევარდმა 7,2 მლნ დოლარი გადაიხადა ალასკაში, იგივე 2 ცენტი ერთ აკრ მიწაში. პრესა მას აბრალებდა, რომ მან ფული თოვლში გადაიხადა, მაგრამ ეს მოსაზღება სრულიად შეიცვალა 1896 წელს, როდესაც იქ ოქროს დიდი საბადოები აღმოაჩინეს. ხოლო, რამოდენიმე დეკადის შემდეგ აქ ნავთობის უზარმაზარი საბადოებიც იქნა აღმოჩენილი.
              1869 წელს გაიხსნა ტრანსკონტინენტური, ახლა მთელი ქვეყნა შეიძლებოდა 1 კვირაში გადაგეკვეთათ, რაც ადრე რამოდენიმე ხიფათით აღსავსე კვირა გრძელდებოდა.
               როდესაც ქვეყანა, საკმაოდ გაიზარდა და გამდიდრდა, მან დაიწყო საზღვაო ფლოტის მშენებლობა. მთელი მეცხრამეტე საუკუნის საგარეო პოლიტიკა ძირითადად ორიენტირებული იყო, იმაზე, რომ გაეზარდა ვაჭრობა  და ნაკლებად ჩართულიყო საგარეო პრობლემებში. მაგრმა უკვე დრო იყო მოსული გარეთაც გააქტიურებულიყვნენ და საკუთარი საზღვაო უსაფრთხოების უზრუნველყოფა მოეხდინათ. ერთად- ერთი რეალური საფრთხე მოდიოდა ესპანეთიდან, რომელმაც მართალია დატოვა კონტინენტური ნაწილი, თუმცა ჯერ კიდევ აკონტროლებდა კუნძულებს კარიბის ზღვაში, კუბას, პუერტო რიკოს და დღევანდელ დომინიკის რესპუბლიკას.
                        კუბა, კიდევ დიდხანს უფრთხობდა ძილს ამერიკის პრეზიდენტებს, განსაკუთრებით 1962 წლის კუბის კრიზისის დროს. კუნძული პირდაპირ ფოლირიდის წინ ზის და პოტენციურად აძლევს შესაძლებლობას მის მაკონტროლებელს, რომ აკონროლოს ფლორიდის სრუტე და გასასვლელი იუკატანის ნახევარუნძულთან. შესაბამისად ნიუ - ორლეანის პორტიდან გამოსული ყველა ტრანსპორტის კონტროლიც შესაძლებელია.
            19 საუკუნის ბოლოსათვის, ესპანეთი შეიძლება აღარ იყო ძველებურად ძლიერი, თუმცა ის ჯერ კიდევ წარმოადგენდა ძლიერ სახელმწიფოს. 1898 წელს ამერიკამ ესპანეთს ომი გამოუცხადა და კუბა, პუერტო რიკო, გუამი და ფილიპინები წაართვა. ახალი შენაძენიდან, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო გუამი და კუბა. მათი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი სტრატეგიული მდებაროების გამო.
              1898 წელს კუბის საფრთხე, ესპნაეთთან ომით იქნა განეიტრალებული, ხოლო 1962 წელს საბჭოთა კავშირისთვის ომის მუქარით. დღეისათვის არცერთი სუპერძალა არ აკონტროლებს და აფინანასებს კუბას და ისე, ჩანს რომ ის ამერიკის კულტურულ, ეკონომიკურ და პოლიტიკურ გავლენაში მოექცევა.
               ამერიკა სწრაფად მოძრაობდა. ერთი წლის განმავლობაში, მათ გაანეიტრალეს კუბიდან მომდინარე საფრთხე, გაფართოვდნენ კარიბის ზღვაში და დაიპყრეს კუნძული ჰავაი. შესაბამისად მოახდინეს თავიანთი დასავლეთ სანაპიროს უსაფრთხოება. 1903 წელს, ამერიკამ ხელი მოაწერა პანამის არხზე ექსკლუზიური უფლების ქონაზე. ვაჭრობა ყვაოდა.
               ამერიკის პრეზიდენტების უმეტესობა, თავის გონებაში ინახავდა 1796 წელს ჯორჯ ვაშნგტონის მიერ გამომშვიდობებისას წარმოთქმულ რჩევას : არ გაიჩინოთ უსაფუძვლო ანტიპათია რომელიმე კერძო სახელმწიფოს მიმართ და არც უსაფუძვლო სიყვარული სხვა რომელიმე სახელმწიფოს მიმართ''. და გქონდეთ ,, მუდმივი ალიანსი მსოფლიოს რომელიმე ტერიტორიის მიმართ".
            გარდა  პირველი მსოფლიო ომისა ამერიკამ შეძლო, რომ თავიდან აეცილებინა რომელიმე დიდი დაპირისპირება და ალიანსი.
            მეორე მსოფლიო ომმა ყველაფერი შეცვალა. ამერიკის შეერთებულ შტატებს თავს დაესხა მილიტარისტული იაპონია, რომელსაც ამერიკამ ეკონომიკური ემბარგო დაადო, რაც იაპონიას მუხლებზე დააჩოქებდა. ამერიკა მისი უზარმაზარი ძალა მთელი მსოფლიოს მასთაბით მიმართა და ამჯერად ისინი უკან აღარ დაბრუნებულან, რათა მსოფლიოს ახალი წესრიგი შეენარჩუნებინათ.
              როგორც ომის შემდეგი სუპერ ეკონომიკური და სამხედრო ძალა, ამერიკას სჭრდებოდა ეკონტროლებინა საზღვაო გზები, რათა შეენარჩუნებინა მშვიდობა და უზღუნველეყო საკუთარი ვაჭრობის შეუფერხებლობა.
                   ამეირკა იყო ,, ბოლო გარადრჩენილი". ევროპელებმა ერთმანეთი გამოფიტეს, ეკონომიკები გაინადგურეს და მათი ქალაქები მიწასთან იყო გასწორებული. იაპონია განადგურებული იყო, ჩინეთი ერთმანეთში ომის გამო განადგურდა, ხოლო რუსები საერთოდ არ მონაწილეობდნენ კაპიტალისტურ თამაშში.
           საუკუნით ადრე, ბრიტანელებმა აღმოაჩინეს, რომ მათ სჭირდებოდათ სამხედრო ბაზები, რათა უზრუნველეყოთ საკუთარი ფლოტის ქვანახშირით მომარაგება და საიდანაც შეძლებდნენ საკუთარი ძალის გამოყენებას და საკუთარი ძლიერების დაცვას. ბრიტანეთი უკან იხევდა, ამერიკელებმა ინტერესის თავლით შეხედეს მათ ბაზებს ,, მშვენიერი ბაზებია, ჩვენ ავიღებთ მათ".
           საფასურიც შესაბამისი იყო. 1940 წლის შემოდგომაზე ბრიტანეთს ძალიან სჭირდებოდა ახალი სამხედრო გემები. ამერიკელებს 50 და მეტი სათარიგო ჰქონდათ, ,, კრეისერები ბაზების ნაცვლად". ბრიტანელებმა დათმეს თავიანთი მსოფლიო მბრძანებლობა ომის გაგრძლების შესაძლებლობის სანაცვლოდ. დასავლეთ ნახევარსფეროში არსებული თითქმის ყველა ბრიტანული ბაზა ამერიკელების ხელში გადავიდა.
              ეს იყო და დღესაც ყველა ქვეყნისათვის არის ბეტონის საკითხი. ბეტონი საჭიროა, პორტების, გზების, საავიაციო ანგრების, ნავთობის საცავების, მშრალი დოკების და სპეციალური საწრთვნელი ბაზების ასაშენებლად. აღმოსავლეთში, მას შემდეგ რაც იაპონია დაამრცხეს ამერიკლებმა მთელი წყნარი ოკეანის მასშტაბით ააშენეს ბაზები. გუამზე მათ ომის დაწყებამდეც ჰქონდათ ბაზა, ახლა უკვე ომის შემდეგ მათი ბაზები გაჩნდა იაპონიის კუნძულ ოკინავაზე, აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვაში.
            ამერიკელები ხმელეთისკენაც იყურებოდნენ. თუკი ისინი გადაიხდიდნენ ევროპის რეკონსტრიქცისათვის, მარშალის გეგმის მიხედვით, რომელიც 1948 - 51 წლებში ხორციელდებოდა, ისინი დარწმუნებული უნდა ყოფილიყვნენ, რომ აქ საბჭოელები არ მოვიდოდნენ და ატლანტის ოკეანეს ვერ მიაღწევდნენ. ამერიკელი ჯარისკაცები უკან არ გაბრუნებულან, ისინი ევროპაში დარჩნენ და საბჭოელების ჩრდილო ევროპის ვაკეზე მოუჭრეს გზა.
              1949 წელს, ამერიკის ლიდერობით შეიქმნა ნატო, კარგი გათვლით დასავლური სამყაროს გადამრჩენელი სამხედრო ძალა. ნატოს სამოქალაქო მეთაური შეიძ₾ება ერთი წელი ბელგიელი იყოს, მომდევნო წელს ბრიტანელი, მაგრამ მისი სამხედრო მეთაური მუდამ ამერიკელი არის, რადგან ნატოს ყველაზე დიდი სამხედრო ძალა მაერიკულია.
                 მნიშვნელობა არ აქვს რაწერია ხელშეკრულებაში, ნატოს უმაღლესი ხელმძღვანელი საბოლოოდ მაინც ვაშინგტონთან არის პასუხისმგებელი. ბრიტანეთმა და საფრანგეთმა ეს თავისით ისწავლეს, როდესაც 1956 წელს სუეცის არხის ოკუპირება გადაწყვიტეს, ამერიკელებმა აიძულეს, რომ არხი დაეტოვებინათ. რითაც მათი გავლენა ახლო აღმოსავლეთში მნიშვნელოვნად შესუსტდა,  ამის შემდეგ ნატოს წევრი არცერთი სახელმწიფო სტრატეგიულ საზღვაო პოლიტიკას არ ატარებს ვაშინგტონთან დაუკითხავად.
             ისლანდიამ, ნორვეგიამ და ბრიტანეთმა, ( რომლებიც ნატოს დამფუძნებელი წევრები არიან )  ამერიკას გადასცა უფლება მათი ბაზები ეკონტროლებინა, რითაც ამერიკამ ატლანტიკის ჩრდილოეთ ნაწილზე მოიპოვა კონტროლი. ამის შემდეგ მისი კონტროლი ხმელთაშუა ზღვაზე და წყნარ ოკეანეზეც გაფართოვდა. 1951 წელს ამერიკამ ხელშეკრულება გააფორმა ავტრალიასა და ახალ - ზელანდიასთან, რითაც მთლიანი სამხრეთ წყნარი ოკეანის კონტრლი შესაძლებლობა მიიღო. 1950 - 1953 წლბის კორეის ომის შემდეგ, მისი კონტროლი წყნარი ოკეანის ჩრდილოეთზეც გავრცელდა.
                     1960 - იან წლებში, მას შემდეგ რაც ამერიკის ქმედებები ვიეტნამში ჩაიშალა, ამერიკელები, საგარეო პოლიტიკის მიმართ უფრო წინდახედულები გახდნენ და საგარეო ჩარევებში კიდევ უფრო მეტ სიფრთხილეს იჩენდნენ. თუმცა, ამ მარცხმა მისი გლობალურ ძალად გახდომის სტრატეგია მნიშვნელოვნად ვერ შეცვალა.
                  დედამიწაზე სამი პოტენციური გამოწვევა დარჩა, რომელსაც შეიძლება საფრთხე შეექმნა ამერიკის ჰეგემონობისთვის. პირველი იყო, გაერთიანებული ევროპა, მეორე რუსეთი და მესამე ჩინეთი. სამივე მათგანი კიდევ უფრო გაძლიერდებოდა, თუმცა ორი მათგანი მიაღწევდა სიძლიერის ლიმიტს.
                 ზოგორთი ევროპელის ოცნება, ,, კიდევ უფრო ახლო კავშირი" საერთო საგარეო და თავდაცვის პოლიტიკით ჩვენს თვალწინ ნელ - ნელა კვდება, ესეც რომ არ იყოს, ევროკავშირის ქვეყნები ისე ცოტას ხარჯავენ თავდაცვაზე, რომ ისინი მაინც ამერიკაზე არიან დამოკიდებული. 2008 წლის ეკონომიკურმა კრიზისმა, ევროპული ძალები მნიშვნელოვნად შეასუსტა და საერთოდ დაუკარგათ საგარეო თავგადასვლების მადა.
                   1991 წელს, რუსებმა საკუთარი ეკონომიკური უკომპეტენციობის, უაზრო სამხედრო ხარჯების, გულაგების, მასების ჩაგვრით და  სახელმწიფოს მიერ დაფინანსებული ტრაქტოების წარმოების გამო, საკუთარი საფრთხე თვითონვე მოხსნეს. ბოლო დროინდელი, პუტინის მიერ დაწყებული რუსეთის პასუხი ამერიკას ეკალივით ესობა, მაგრამ ეს არ არის იმდენად დიდი ეკალი, რომ ამერიკსი დომინირებას რაიმეთი ხელი შეუშალოს. როდესაც 2014 წელს პრეზიდანტამ ობამა რუსეთი აღწერა, როგორც, , არაფერი მეტი გარდა რეგიონული ძალა", ეს შეიძლება არასაჭირო პროვოკაციული განცხადება იყო, მ,აგრამ ტყუილი არ ყოფილა. რუსული გეოგრაფიული ციხის კედელბი ისევ თავის ადგილზე არის : მათ ჯერ კიდევ არ აქვთ გასასვლელი თბილ ზღვებზე, რომ მსოფლიო საზღვაო გზებზე გადიოდნენ, ჯერ კიდევ არ ჰყოფნით სამხედრო ძალა, რომ ომის პერიოდში მთლიანი ქვეყანა დაფარონ ატლატიკიდან ბალტიის ზღვამდე და ჩრდილოეთის ზღვიდან, შავ და ხმელტაშუა ზღვამდე.
                      ამერიკა ნაწილობრივ იდგა, 2014 წელს უკრაინაში მიმდინარე პროცესების უკან, მას სურდა, რომ დემოკრატიული ღირებულებები მსოფლიოში კიდევ უფრო გაევრცელებინა, უკრაინა რუსეთისის გავლენიდან გამოეტაცა და ამით პუტინი დაესუსტებინა. ვაშინგტონმა იცის, რომ იმ პერიოდში, როდესაც ისინი დაკავებული იყვნენ, ერაყსა და ავღანეთში, რუსეთმა წინ წაიწია იმ ტერიტორიაზე, რასაც ისინი ,, ახლო საზღვარგარეთს ეძახიან", მნიშვნელოვნად მოიკიდეს ფეხი ყაზახეთში და მიწევი წაართვეს საქართველოს. დაგვიანებით და უგულოდ ამერიკელები ნელ - ნელა ცდილობენ, რომ უკან დაიბრუნონ რუსების მიერ დაკავებული პოზიციბი.
                        ამერიკელები ზრუნავენ ევროპაზე, ისინი ზრუნავენ ნატოზეც და ისინი კიდეც მოქმედებნ ამ მიმართულებით ( თუკი ამერიკის ინტერესებში ზის ეს ) მაგრამ ამერიკელებისთვის რუსეთი ახლა ევროპული პრობლემაა, თუმცა თვალთახედვიდან არ კარგავენ.
           რჩება ჩინეთი, რომელიც იზრდება.
ანალიტიკოსების უმეტესობა წერს, რომ 21 - ე საუკუნის შუაში, ჩინეთი გადაუსწრებს ამერიკის შეერთებულ შტატებს და გახდება მსოფლიოს ნომერ პირველი სახელმწიფო. იმ მიზეზთა გამო, რომლებიც ჩინეთის შესახებ ტავში განვიხილეთ ენ ნაკლებ დამაჯერებელია. ამერიკისთვის გადასწრებამ შეიძ₾ება საუკუნეც მოითხოვოს.
             ეკონომიკურად, ჩინეთი ეწევა ამერიკას და ეს მათ დიდ გავლენასაც აძლევს და ადგილსაც სუპერძალების ცხრილის სათავეში, მაგრამ სამხედრო ძალიტ და სტრატეგიულად ისინი დეკადებით უკან არიან. ამ დეკადებს ამერიკელები, გამოიყენებნ იმის მცდელობაში, რომ ესეთი მდგომარეობა შენარჩუნდეს, თუმცა გარდაუვალია რომ ამთ შორის არსებული სივრცე დავიწროვდება.
              ბეტონის მომზადება რთული საქმეა. არა იმიტომ მისი მოზელაა რთული, არამედ იმიტომ დაგრთავენ თუ ნებას, ის იქ მოძილო სადაც შენ გინდა. როგორც ჩვენ ვნახეთ ,, კრეისერები ბაზების ნაცვლად" , ამერიკელების დახმარება სხვა ერების მიმართ არ არის ალტრუისტული. ეკონომიკური დახმარება და იგივე ნაირად სამხედრო დახმარება იძლევა უფლებას მოზილო ბეტონი და კიდევ უფრო მეტსაც მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება დამატებითი ხარჯები არსებობდეს.
               მაგალითად, ამერიკა შეიძლება აღშფოთებული იყოს, ადამიანის უფლებების დარღვევით სირიაში ( მტრული სახლემწიფო ამერიკისთვის ) და ხმაღლა გამოხატოს მისი აღშფოთება. მაგრამ მისი აღშფოთება იგივე საკითხზე ბაჰრეინში ცოტა რთული იქნება რომ გავიგონოთ, დადუმებულია ვინაიდან ბაჰრეინი მასპინძლობს ამერიკის მეხუთე ფლოტილიას და ამერიკელები ბაჰრეინის მთავრობუის სტუმრები არიან. სხვა მხრივ ამერიკული დახმარება, ასევე გულისხმობს, იმას რომ ამერიკელებმა შესთვაზონ ა მთავრობას ( მაგ: ბირმა ), რომ მათ შეიძლება სურდეთ ბ მთავრობის ( მაგ : ჩინეთი ) ოვერტიურებს წინააღმდეგობა გაუწიონ. ამ კერძო შემთხვევაში, ამერიკა მდრუდის ბოლოშია, ვინაიდან ბირმის მთავრობამ ,მხოლოდ ამ ბოლო პერიოდში დაიწყო დანარჩენი მსოფლიოსათვის გახსნა და ბეიჯინგს კიდე თავიდანვე ფორა ჰქონდა.
                თუმცა, რაც შეეხება, იაპონიას, ტაილანდს, სამხრეთ კორეას, ვიეტნამს, სინგაპურს, მალაიზიას, ინდონეზიას და სხვებს, ამერიკელები აკაკაუნებენ კარებზე, რომელიც უკვე ღიაა, რაც გამოწვეულია ამ ქვეყნების მთავრობების შიშით მათი გიგანტური მზეობლის მიმართ და სიხარულით, რომ ამერიკელები ერთვებიან საქმეში. მათ შეიძლება, ყველას ჰქონდეთ პრობლემები ერთმანეთთან, თუმცა ეს საკითხები უკანა პლანზე იწევს იმის გაცნობიერების შედეგად, რომ თუკი ისინი ერთად არ დადგებიან, სუყველა ცალკ - ცალკე იქნებიან ჩინეთისგან გავლენაში მოქცეული და  მოუწევთ ჩინურ ჰეგემონიას დაუმორჩილდნენ.
                    ამერიკა ჯერ კიდევ 2011 წელს სახელმწიფო მდივან ჰილარი კლინტონის მიერ  გაცხადებული პოლიტიკის ,, შემობრუნება ჩინეთისაკენ" საწყოს ფაზაშია. ეს საინტერესო ფრაზა იყო, ზოგიერთების მიერ გაგბულ იქნა როგორც ევროპის მიტოვება. მაგრამ შემობრუნება, ერთი მხარისაკენ არ ნიშნავს, სხვა მხარის მიტოვებას. ეს უფრო ის შემთხვევაა, თუ რამდენად დაეყრდნობი ერთ რომელიმე ფეხს.
                   აშშ -  საგარეო პოლიტიკის ბევრი სტრატეგოსი დარწმუნებულია, რომ 21  - ე საუკუნუნის ისტორია აზიაში და წყნარ ოკეანეში იქნება დაწერილი. მსოფლიოს მოსახლეობის ნახევარი აქ ცხოვრობს და თუკი ინდოეთსაც დავუმატებთ 2050 წლისათვის აქ იქნება მსოფლი ეკონომიკის ნახევარი.
                             აქედან გამომდინარე ჩვენ ვნახავთ, რომ ამერიკა გაზრდის დროისა და ფული ინვესტირებას, აღმოსავლეთ აზიაში რათა იქ თავისი ყოფნა გააძლიეროს. მაგალიტად ჩრდილოეთ ავსტრალიაში, ამერიკელებმა ააშენეს ბაზა საზღვაო კორპუსისითვის. მაგრამ იმისათვის, რომ რეალური გავლენა მოიპოვონ, მათ სეიძლება მოუწიოთ, რომ შეზღუდული სახით ჩაერთონ სამხედრო ქმედებებში, რათა თავიანთი მოკავშირეები დაარწმუნონ, რომ სამხედრო მოქმედებების შემთხვევაში ამერიკელები მათ გადასარჩენად მზად არიან.  მაგალიტად, თუკი ჩინეთი დაიწყებს, იაპონური კრეისერის მიმართ სროლას, და თუკი შესაძლებელი იქნება რომ სიტუაცია კიდევ უფრო გართულდეს, ამერიკულმა გემმაც შეიძლება გაისროლოს ჩინურის მიმართა ანდა საერთოდ პირდაპირ ესროლოს, რათა ანიშნოს, რომ ის მზადაა ამ ინციდენტის გამო ომში ჩაერთოს. მაგრამ ჯერჯერობით, როდესაც ჩრდილო და სამხრეთ კორეელები ესვრიან ერთმანეთს, ამერიკელები სამხრეთ კორეეელების დასახმარებლად არ ერთვებიან. სანაცვლოდ ჯარები გადაყავს განგასის რეჟიმზე თან კარგ პიარსაც უკეთებს, რომ სიგანლი ნათელი იყოს. თუკი სიტუაცია კიდევ უფრო გართულდება, ამას მოჰყვება გასროლები ჩრდილოეთ კორეის მიმართ და ბოლოს შეიძ₾ება დამიზნებული გასროლებიც. ეს არის როდესაც ესკალაცია ხდება ომის გამოცხადების გარეშე - და ეს ის შემთხვევა როდესაც სიტუაცია საშიში ხდება.
                      აშშ - ცდილობს, რომ რეგიონში თავისი თავის დემონტრირება მოახდინოს როგორც რეგიონით ძალიან დაინტერესებულმა. ჩინეთი კი ამ ის საპირისპიროს აკეთებს. ასე, რომ როდესაც გამოწვევა გაგზავნილია, ორივე მხარეს უწევს იმოქმედოს, ვინაიდან მოძებნილ მოკავშირეს დარწმუნება და შიში გადაუვლის, სანამ ისეთი, რამ არ მოხდება რომ ქვეყანა დაარწმუნოს მხარის ცვლილებაში.
  ანალიტიკოსები ხშირად წერენ, რომ გარკვეულ კულტურებს ესაწიროებათ არ დაკარგონ სახე, ან როდისმე მათ სეხედონ როგორც ცამორჩენილს, მაგრამ ეს არ არის მხოლოდ არაბული ან აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების პრობლემა - ეს არის ზოგადად ადამიანის პრობლემა რაც სხვადასხვა გზით გამოიხატება ხოლმე. ეს განსაკუთრებით ალბათ ამ ორ კულტურაში არის  ხაზგასმული და ღიად გამოთქმული, მაგრამ ამერიკელი საგარეო პოლიტიკის სტრატეგოსები ისევე არიან საკითხში გაცნობიერებული როგორც სხვა სახელმწიფოების. ინგლისურ ენას აქვს 1 ანდაზა, რომელიც გამოხატავს თო როგორ ღრმად არის იდეა ფესვგადგმული ,, მიეცი ინჩი და წაიღებენ მილს". და ასევე თეოდორ რუზველტის მიერ 1900 წელს წარმოტქმული მაქსიმა, რომელიც ახლა ისევ მკვიდრდება პოლიტიკურ ლექსიკონში ,, ილაპარაკე წყნარად მაგრამ თან ატარე გრძელი ჯოხი".
           ამ საუკუნის სასიკვდილო თამაში იქნება, თუ როგორ სეძლებენ ჩინელები, ამერიკელები და სხვები, რომ რეგიონში მართონ კრიზისები, თან ისე რომ, არ დაკარგონ სახე, და ერთმანეთს შორის შიში და უკმაყოფილება არ ჩამოაგდონ.
               კუბის სარაკეტო კრიზისი განიხილება როგორც ამერიკის გამარჯვება. მაგრამ ის ნაკლებად იქნა გაშუქებული, რომ მას შემდეგ რაც რუსებმა კუბიდან რაკეტები გაიტანეს, ამერიკელებმა თავიანთი იუპიტერის ტიპის რაკეტები ( რომლებსაც შეეძლოთ მოსკოვამდე მიღწევა ) გაიტანეს თურქეთიდან. ეს იყო კომპრომისი ორივე მხარის მიერ, საბოლოოდ ორივე მხარეს შეეძლო ეთქვა, რომ მათ კაპიტულაციაზე ხელი არ მოუწერიათ.
               21 - ე საუკუნის წყნარ ოკეანეაშე, გაცილებით მეტი კომპრომისები გაკეთდება. მოკლე ვადიან პერსპექტივაში, უმეტესობა, მაგრამ არა ყველა - გაკეთებული იქნება ჩინეთის მხრიდან. ამის პირველ მაგლითად გამოდგება, ჩინეთის მიერ სადაო ტერიტორიების თავზე გამოცხადებული საჰაერო თავდაცვის ზონა, რაც გულისხმობს, რომ ამ ტერიტორიაზე შემოსულმა საფრენმა აპარატმა ჩინელები უნდა გააფრთხილოს, ამერიკელები კი განზრახ არღვევენ ამ ჩინელების მიერ დაწესებულ წესს და ზონაში დაფრინავენ. ჩინელებმა ამით მიიღეს, ის, რომ მათ გამოყვეს ზონა და წამოჭრეს საკითხი, ამერიკელბმა კი ამით ის მიირეს, რომ თავი წარმოაჩინეს ძალად, რომელიც ამას არ ემორჩილება. ეს ხანგრძლივი თამაშია.
                 ამერიკის პოლიტიკა ჩინეთის მიმართ, არის, რომ დაარწმუნოს ისინი შემდეგში, რომ მათ სტრატეგიული ინტერესები გააჩნიათ ჩინეთის მიმართ, რომელიც ერთმანეთს ემთხვევა. და რომ ამერიკელები მათ ბაზას კუნძულ ოკინავაზე ღიად დატოვებენ. ამერიკელები დაეხმარებიან იაპონიის თავდაცვის ძალებს, რომ ისნი ძლიერები იყვნენ, მაგრამ თანადროულად ზღუდავს იაპონიის სამხედრო ძლებს, როიმ ისინი წყნარ ოკეანეში მათ გამოწვევად არ ექცნენ.
                     მაშინ როდესაც რეგიონის ყველა სხვა ქვეყანაც მნიშვნელოვანია და მათთან ურთიერთოდა დიპლომატიურ პაზლად იქცა, როგორც ჩანს ყველაზე მნიშვნელოვანი სახელმწიფოები, ინდონეზია, მალაიზია და სინგაპური უნდა იყვნენ. ეს სამი სახელმწიფო, მალაკის სრუტის გარშემოა დამკვიდრებული, რომელიც თავის ყველაზე წვრილ ადგილზე 1,7 მილის სიგანის არის. ყოველდღიურად ამ ადგილზე 12 მლნ ბარელი ნავთობი გაივლის, რომელიც ჩინეთის მზარდი წყურვილის დასაკმაყოფილებლად მიემართება და ასევე სხვა სახელმწიფოებისკენაც. მანამ სანამ ეს 3 სახელმწიფო პრო ამერიკული არის ამერიკელებს მნიშვნელოვანი უპირატესობა აქვთ.
               მეორეს მხრივ არც ჩინელები არიან პოლიტიკურად იდეოლოგიზებული, ისინი არ ცდილობენ რომ კომუნიზმი გაავრცელონ, არც ტერიტორიაზე არიან დახარბებული ( მეტად ) როგორც რუსბეი აკეთებდნენ ცივი ომის დროს. არც ერთი მხარე არ ეძებს კოფლიქტს. ჩინელები იღებენ ამ ფაქტს, რომ ამერიკა აკონტროლებს მთელ იმ გზებს, სადაც ჩინური პროდუქცია გაივლის, და ეს გაგრძელდება მანამ სანამ ამერიკელებმა იციან, რომ ამ გზებზე ჩინეთის გაფართოება ლიმიტირებული არის.
            გამოჩნდება არგუმენტები და დრო და დრო  ნაციონალიზმი იქნება გამოყანებული, რათა მოხდეს ჩინელი ხალხის ერთობის გამტკიცება. მაგრამ ორივე მხარე მაინც კომპრომისების ძებნას გააგრძელებს. საფრთხეს შეიცავს, ის, რომ თუკი რომელიმე მხარე ვერ გაუგებს ერთმანეთს ანდა ღრმად ჩაჰყვება თამაშს.
            არსებობს ცხელი წერტილები. ამერიკელებს ხელშეკრულება აქვთ ტაივანთან, რომლის მიხედვითაც თუკი ჩინეთი გადაწყვეტს, რომ დაიპყროს ეს ტერიტორია, რომელსაც ის თავის 23 - ე პროვინციად განიხილავს, ამერიკელები ჩაერთვებიან ომში. წითელი ხაზი ჩინეთისათვის კი არის, თუკი ამერიკა მოახდენს ტაივანის ფორმალურად დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ გამოცხადებას ანდა თუკი ტაივანი თვითონ გამოაცხადებს დამოუკიდებლობას. თუმცა ჯერჯერობით არც ტაივანი ჩანს, რომ დამოუკიდებლობა გამოაცხადოს და არც ჩინეთი, რომ მის დასაპყრობად არმიას აგზავნიდეს.
                    როგორადაც ჩინეთის წყურვილი უცხოურ ნავთობსა და გაზზე იზრდება, იმგვარადვე იკლებს ამერიკის, ამას უზარმაზარი გავლენა ექნება მის საგარეო პოლიტიკაზე. განსააკუთრებით ახლო აღმოსავლეტში, თავისი გვერდითი ეფექტით სხვა სახელმწიფოებზე.
                    ოფშერული გაბურღვის გამო, ამერიკის სანაპიროებთან და ასევე ფრეკინგის ტექნოლოგიის გამო, როგორც ჩანს ამერიკა 2020 წლისათვის, არა მარტო ენერგო მოთხოვნას მთლიანად დაიკმაყოფილებს არამედ თვითონ შეძლებს ექსპორტირებას. ეს კი ნიშნავს, რომ მისი ფოკუსი, რომ უზრუნველეყო ნავთობის და გაზის დინება სპარსეთის ყურის რეგიონიდან მალე გაფერმკრთალდება. მას ისევ ექნება იქ სტრატეგიული ინტერესი, თუმცა ყურედღებას გარკვეულწილად შეარბილებს. თუკი მაერიკის ყურადღება შემცირდება, სპარსეთის ყურის ქვეყნები ახალი მოკავშირის ძიებას დაიწყებენ. ერთი კანდიდატი იქნება ირანი, მეორე ჩინეთი. მაგრამ ეს მხოლოდ მაშინ მოხდება, თუკი ჩინელები შეძლებენ და ააშენებენ საზღვაო ფლოტს და შემდეგ მოისურვებენ ამ ფლოტის სპარსეთის ყურეში განთავსებას.
                  ამერიკელები, არ აპირებენ რომ მათი მეხუთე ფლოტილია ბაჰრეინიდან გაიყვანონ, ეს ბეტონის ისეთე ნატეხია, რომლის დათმობის ხალისიც მათ არ აქვთ. თუკი, ამერიკელებს აღარ დასჭირდებათ, საუდის არაბეთიდან, კუვეიტიდან, ყატარიდან და არაბეთის გაერთიანებული საემიროებიდან წამოსული რესურსები, რათა მათი ფარნები ანთებული და მანქანები მოძრავი დარჩეს, ამერიკელი ხალხი და კონგრესი დასვამს კითხვას, რისთვას არიან ისინი იქ ? და თუკი პასუხი იქნება, იმისათვის, რომ ირანს დააკვირდნენ, ეს არ იქნება საკმარისი რათა დებატები ჩაცხრეს.
                 ახლო აღმოსავლეთის სხვა ნაწილში, რასაც ამერიკელები აკეთებენ, ეს არის, რომ სეზღუდონ, ირანი რატა ის ძალიან ძლიერი არ გახდეს, მეორეს მხრივ კი ცდილობს მიაღწიოს დიდ შეთანხმებას, რამაც უნდა დაასრულოს სამნახევარ დეკადიანი მტრობა ორ სახელმწიფოს შორის. რაც შეეხება სხვა არაბულ სახელმწიფოებთან ურთიერთობას, რომელთაც რამოდენიმე წლის პრობლემა აქვთ შეიარაღებულ ისლამისტებთან ბრძოლის სახით. აქ ის ცდილობს ჯეფერსონისეული დემოკრატიის წახალისებას, და ეცდება რომ ასე მართოს სიტუაცია და იმავდროულად უიმედოდ ცდილობს, რომ მაერიკელ ჯარისკაცებს ქვიშაში ჩექმა აღარ დაესვაროთ.
                    ისრაელთან არსებული ახლო ურთიერთობა შეიძლება გაცივდეს, თუმცა ნელა, როგორადაც ამერიკის დემოგრაფია შეიცვლება. ჰისპანიკების და აზიელების შთამომავლები, რომლებიც ახლა ჩადიან ამერიკაში საცხოვრებლად უფრო მეტად დაინტერესდებიან ლათინური ამერიკის და აღმოსავლეთ აზიის პრობლემებით ვიდრე, პატარა სახელმწიფოთი რომელიც ამერიკის ინტერესებისათვის მეტად საინტერესო აღარ არის.
                       ლათინურ ამერიკაში ამერიკის საგარეო პოლიტიკა, იქნებაიმის მიმართ მიმართული, რომ უზრუნველყოს პანამის არხის ფუნქციონირება, კარგად გამოიკვლიოს ნიკარაგუა წყნარი ოკეანის არხის მნიშვნელობა და დააკვირდეს მზარდ ბრაზილიას, რომ ისე ისეთი ძლიერი არ გახდეს, კარიბის ზღვაზე პრეტენზიები წააყენოს.
                      აფრიკაში, მართალია ამერიკელები არიან ქვეყანა რომლებიც კონტინენტის, სიმდიდირეებს ეძებენ,თუმცა ისინი ვინც აქ ყველაზე მეტს პოულობენ არიან ჩინელები. როგორც ახლო აღმოსავლეთში, ისე ჩრდილოეთ აფრიკაშიც ამერიკელები ინტერესით აკვირდებიან ისლამისტებთან მიმდინარე ბრძოლას, თუმცა ყველანაირად ცდილოებნ საკითხში 30.000 ფუტზე უფრო ახლოს არ აღმოჩდნენ ჩართული. ( აქ ავტორის ხუმრობა ის არის, რომ ამერიკელები აქაურ ისლამისტებს ჰაერიდან ბომბავენ ხოლმე :D ).
              ამერიკელები ექსპერიმენტი რომ ზღვებს იქეთ ეროვნული - სახელმწიფოები აეშენებინათ, როგორც ჩანს დამთავრდა.
               ერაყში, ავღანეთში და სხვა ადგილებში, ამერიკელებმა ძირი გამოუთხარეს ტომობრივ მენტალიტეტს. ამერიკელბი შეიძლება ითქვას საკუტარმა ისტორიამ, და რაციონალურობამ გააცურე როდესაც მათი საზღვრებს გარეთ დემოკრატიის მშნებლობა დაიწყეს, მათი აზრი რომ კომპრომისი, ბეჯითი მუშაობა და ხმის მიცემით საკითხის გადაწყვეტა, გაიმარჯვებდა ატავისტურ, ერთმანეთის მიმართ ისტორიულად გამჯდარ შიშზე და სუნიტებს, შიიტებს, ქურთებს არაბებს, მუსლიმებსადა ქრისტიანებს შორის. ამერიკელები ფიქროდბნენ, რომ ამ ხალხებს სურვილი ექნებოდათ ერთად ეცხოვრათ, მაშინ როდესაც მათ საკუთარ გამოცდილებაზე დაყრდობით, ერჩივნათ მარტო და განცალკევებით ყოფილიყვნენ. ეს ყველაფერი ადამიანობის, სამწუხარო ანარეკლია, თუმცა ის მაინც სიმართლე და შესაბამისია, ისტორიის, მრვალი პერიოდისთვის და დედამიწის მარვალი ტერიტორიისათვის. ამერიკის ქმედებებმა, თავი, მოხადა მდუღარე ქოტანს, სადაც მთელი ეს ამბები იხარშებოდა.
                   ეს ამერიკელ პოლიტიკოსებს გულუბრყვილოს არ ხდის, როგოროდაც ზოეგიერთ ევროპელ დიპლომატეს შეიძლება, რომ ეჯეროს. მაგრამ მათ აქვ ,, შეიძლება გავაკეთო" და ,, შეიძლება მოვაგვარო " მიდგომა, რაც რა თქმა უნდ ამუდმივად ვერ იფუნქციონირებს.
                          30 წლის განმავლობაში, მოდური იყო, რომ გეწინასწარმეტყველა, ამერიკის გარდაუვალი ან მიმდინარე დასუსტება. ეს მცადარია ახლა და მცდარი იყო მაშინაც. პლანეტის ყველა ძლიერი სახელმწიფო როგორც ჩანს გახდება, ენერგო დამოუკიდებელი, ის რჩება პირველი ეკონომიკური ძალა და უფრო მეტს ხარჯავს სამხედრო კვლევებზე ვიდრე, დანარჩენი ნატოს სახელმწიფოები ერთად აღებული. მისი მოსახლეობა არ ბერდება, ისე როგორც ევროპის და იაპონიის, და 2013 წლის გელაპის კვლევით, მათი 25 % ვინც სურვილს გამოთქვამდა მიგრირებაზე, სურდა რომ დანიშნულების ადგილი ამერიკა ყოფილიყო. იმავე წელს შაინჰაის უნივერსიტეტმა, მის ექსპერტებს მსოფლიოს 20 საუკეთესო უნივერსიტეტის სია გააკეთებინა: 17 მათგანი მაერიკული იყო.
                          პრუსიელმა სახელმწიფო მოღვაწემ ოტო ფონ ბისმარკმა. თავის ორმაგ შენიშვნაში, საუკუნით ადრე თქვა, ,, ღმერთი განსაკუთრებულად ზრუნავს, მთვრალებზე, ბავშვებზე და ამერიკის შეერთებულ შტატებზე". როგორც ჩანს სიმართლეა. 

Donnerstag, 3. November 2016

ლანდაშაფტის ტყვეები ( გეოგრაფიის ტყვეები ( პატიმრები )) ტიმ მარშალი

      ესე არს თარგმანი წიგნისაი ტიმ მარშალისასა. ყველა უფლება დარღვეულია, წიგნი გადმოვწერე უკანონოდ და ვთარგმნი ყოველგვარი ნებრთვის გარეშე, თუ ვინმეს სურვილი გექნებათ დაბადების დღის საჩუქრად გამომიგზავნეთ ( Prisoners of Geography ინგლისურად, Die macht der Geographie გერმნაულად ორივე ენაზე მივიღებ :) ) თუ ვინმეს PDF ან E - Pub ვერსია მოგენდომოთ ეგეც მომწერეთ, თუ თარგმნის სურვილი შემოგაწვეთ ეგეც. წიგნი ნამდვიალდ საინტერესოა და ბევრი რამის სასწავლად გამოდგება ( ჭკუისაც ;) ) ( თარგმანი კარგი არ არის და შეიძლება ინგლისურის სინტაქსს მიყვეს მაგრამ მთლად ვერ წაკითხვას აჯობებს და თავზე საყრელი დრო როცა მექნება კომენტარებსაც და განმარტებებსაც მივაწერ ) 
* ამ ნიშნით მონიშნულები ჩემი ჩამატებულია აზრის დასახვეწად.




                                                                      თავი 2
                                                                     ჩინეთი
           ,, ჩინეთი ცივილიზაციაა, რომელიც თავს ერად (სახელმწიფოდ)  აცხადებს" 
                                                                ლუსიან პი  პოლიტოლოგი
       
   2006 წლის ოქტომბერში, აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვაში, სამხრეთ იაპონიასა და ტაივანს შორის, გულდამშვიდებით მიცურავდა ამერიკული გემების ფლოტილია, 1000 ფუტი სიგრძის USS Kitty Hawk - ის ხელმძღვანელობით, როდესაც ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე მათ შორის, ჩინურმა წყალქვეშა ნავმა ამოყვინთა.
      ამ ზომის ამერიკული ავიამზიდი, ჩვეულებრივ სხვა 12 გემით არის გარშემორტყმული, ზემოდან ავიაცია იცავს, ხოლო ქვემოდან წყალქვეშა ნავი. ჩინური გემი, სონგის კლასის შემტევი წყალქვეშა ნავი, შეიძლება ძალიან წყნარადაც მიცურავდა თავისი ელექტრო მოტორით, მაგრამ ეს დაახლოებით იგივეა, რომ პეპსის მენეჯერმა, კოკა - კოლას ხელმძღვანელობის თათბირზე მაგიდის ქვემოდან თავი ამოყოს შეხვედრის დაწყებიდან ნახევარი საათის შემდგომ.
              ამერიკელები ერთნაირად, გაოცებული და გაბრაზებულები იყვნენ. გაოცებულები ვინაიდან, მათ ვერ წარმოედგინათ, რომ ჩინურ წყალქვეშა ნავს ასეთი რამის გაკეთება შეუმძნევლად შეეძლო, გაბრაზებულები ვინაიდან მათ, ის ვერ შეამჩნიეს და ისინი ამ ქმედებას განიხილავდნენ როგორც პროვოკაციულს, თან წყალქვეშა ნაცი ავიამზიდიდან ტორპედოს გასროლის მანძილზე იყო დაშორებული. ამერიკელებმა ეს ყველაფერი გააპროტესტეს, ეგ კი არა ძალიანაც გააპროტესტეს, რაზეც ჩინელების პასუხი იყო : ,,ოჰ, რა დამთხვევაა, ჩვენ ამოვყვინთეთ თქვენი ესკადრის შუაში, რომელიც ჩვენს ნაპირებთან მიცურავდა, აზრზეც არ ვიყავით."
          ეს იყო ოცდამეერთე საუკუნე და სამხედრო დიპლომატიის ( Gunboat Diplomacy )  დაბრუნება, რომელსაც ბრიტანელები იყვნენ მიჩვეული, როდესაც რომელიმე პატარა ძალას თავიანთ ჯარს ნაპირთან მიუცურებდნენ, რათა თავიანთი განზრახვა შეეტყობინებინათ.  ჩინელები კი საკუთარ სანაპიროსთან სრულიად ნათელი განცხადებით მოვიდნენ : ,, ახლა ჩვენ საზღვაო ძალა ვართ, ახლა ჩვენი დროა და ეს კი ჩვენი ზღვაა " ამ ყველაფერს 4000 წელი დასჭირდა, თუმცა ჩინელები მოვიდნენ პორტებთან - სანაოსნო გზებთან - და შენთან ახლოსაც.
       ამ დრომდე ჩინეთი საზღვაო ძალა არასდორს არ ყოფილა, საკუთარი დიდი ტერიტორიის, ბევრი მოსაზღვრეების და პარტნიორებთან მოკლე სავაჭრო სანაოსნო გზების გამო, არც ჰქონიათ საჭიროება ყოფილიყო საზღვაო ძალა და იდეოლოგიურადაც არ ყოფილა ეს მოსაზრება გავრცელებული. ჩინელი ვაჭრები დიდ მანძილზე კვეთდნენ ოკეანეებს სავაჭროდ, მაგრმა მათ სამხედრო ფლოტს არასოდეს გასჩენია სურვილი, ეძებნა მიწა ჩინეთს გარეთ, და წყნარი, ინდოეთის და ატალანტის ეკეანეების ძალიან გრძელი სანაოსნო გზების გამო, არც ღირდა, რომ მათი კონტროლი ეცადათ. ჩინეთი მუდამ სახმელეთო ძალა იყო, დიდი ტერიტორიით და მოსახლეობით, რომელმაც ამ დროისთვის თითქმის 1.4 მლრდ - ს მიაღწია.
              ჩინეთის, როგორც დასახლებული ერთეულის მცნება გაჩნდა დაახლოებით 4,000 წლის წინ. ჩინური ცივილიზაციის დაბადების ადგილად მიიჩნევა ჩრდილოეთ ჩინეთის დაბლობი, რომელსაც ჩინელები ცენტრალურ დაბლობად მოიხსენიებენ, დიდი, დაბალზე განფენილი მიწა, დაახლოებით 160,000 კვ/მილი, მდებარეობს შიდა მონღოლეთის და მანჯურიის სამხრეთით, ყვითელი მდინარის (ხუანხე) გარშემო და მდინარე იანძის ბოლოში, ორივე ეს მდინარე დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ მიედინება. დღეისათვის ეს ტერიტორია მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული ადგილია.
          ყვითელი მდინარის აუზი ხშირი და გამანადგურებელი წყალდიდობების სამიზნეა, რაც მდინარეს მოაქვს, ეს არის უშურველი ,, უბედურება ჰანის შვილებისთვის". რეგიონის ინდუსტრიალიზაცია პირველად 1950 - იან წლებში დაიწყო და განსაკუთრებით აჩქარდა ბოლო 3 დეკადაში. საშინლად დაბინძურებული მდინარე ისე არის გატენილი ტოქსიკური ნაგვით, რომ ხანდახან ზღვამდე ჩაღწევაც კი უჭირს. არანაკლებ მნიშვნელოვანია ყვითელი მდინარე ჩინეთისთვის ვიდრე ნილოსი ეგვიპტისთვის, აქ ეს იყო ცივილიზაციის აკვანი სადაც მისმა ხალხმა ისწავლა, მიწის დამუშავება, ქაღალდის და თოფის წამლის კეთება.
            ამ პროტო-ჩინეთის ჩრდილოეთით იყო, გობის უდაბნო სადაც ახლა მონღოლეთია, დასავლეთში ხმელეთი თანდათან მაღლება სანამ ტიბეტის პლატოდ არ გადაიქცევა და ჰიმალაის არ მიაღწევს. სამხრეთ-აღმოსავლეთით და სამხრეთით კი ზღვაა.
             ცენტრი, როგორადაც ჩრდილო ჩინეთის დაბლობი არის ცნობილი, იყო და არის დიდი, ნოყიერი ვაკე, ორი ძირითადი მდინარით და კლიმატით, რაც შესაძლებლობას იძლევა, ბრინჯის და სოიოს მოსავალი წელიწადში ორჯერ იქნეს მიღებული, რამაც კიდეც წაახალისა მოსახლეობის სწრაფი ზრდა. 1500 წლით ადრე ჩვენს ერამდე, ამ ცენტრალურ ნაწილში, ასობით პატარა სახელმწიფოდან, რომლებიც ხშირად ერთმანეთს ეომებოდნენ, შეიკრა ჩინური სახელმწიფოს პირველი ვერსია - შანგის დინასტია. ეს არის  ადგილი სადაც, მოხდა ჰანის ხალხის ჩამოყალიბება, ამ ცენტრში შეიქმნა სახელმწიფო, იცავდნენ ცენტრს, მის გარშემო ბუფერის შექმნის საშუალებით.
            ჰანი დღეისათვის დომინირებს ჩინეთში, შეადგენენ მოსახლეობის 90 % -ს და ასევე წამყავანი როლი აქვთ პოლიტიკასა და ეკონომიკაში. ისინი განსხვავდებიან ენით, ლაპარაკობენ მანდარინზე, კანტონურზე და ბევრ სხვა რეგიონულ ენაზე, მაგრამ ერთიანდებიან ეთნიკურ და პოლიტიკურ დონეზე, რასაც განაპირობებს გეოპოლიტიკური ბიძგი, რომ დაიცვან ცენტრი. მანდარინი, რომელიც რეგიონის ჩრდილო ნაწილში წარმოიშვა, დომინანტი ენაა და ამავე დროს ის გამოიყენება, მმართველობაში, ტელევიზიაში და განათლებაში. დაწერილი მანდარინი, კანტონურის და სხვა რეგიონული ენების მსგავსია მაგრამ ძალიან განსხვავდება ლაპარაკისას. (* დაწერილი მანდარინი კი არ არის მსგავსები სხვების, სხვები არიან დაწერილი მანდარინის მსგავსი, იმიტომ რომ ამათ გადაიღეს ( გადააღებინეს )  მანდარინის იეროგლიფები, ეს ენები ყველა სინო - ტიბეტურში ერთიანდებიან, ( ისე ჩინურ წიგნებს წაიკთხავთ და კიდეც დაწერთ თუ იეროგლიფებს ისწავლით, ისე, რომ ჩინური ერთი სიტყვაც არ იცოდეთ :)  )).
            ცენტრი, არის პოლიტიკური, დემოგრაფილი, კულტურული და რაც ყველაზე გადამწყვეტია , სასოფლო სამეურნეო მიზიდულობის ცენტრი. ჩინეთის ამ ნაწილშ დაახლოებით მილიარდი ადამიანი ცხოვრობს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ტერიტორია აშშ - ს ტერიტორიის ნახევარია, რომელსაც 322 მლნ მოსახლე ჰყავს. რადგანაც ამ ტერიტორიის ლანდაშფტმა, განსაზღვრა მისი დასახლება და ის, რომ ის კარგი სასოსფლო - სამეურნეო მიწაა, მისი პირველი მმარტელი დინასტიები, მუდამ გრძრდნობდნენ, საფრთხეს არა ჰან რეგიონებიდან, რომელბიც მათ გარშემო იყო, განსაკუთრებით მონღოლეთიდან, სადაც მომთაბარე და მეომარი ხალხი ცხოვრობდა.
        ჩინეთმაც იგივე სტრატეგია შეარჩია, რაც რუსეთმა, თავდასხმა თავდაცვის მიზნით. როგორც ჩვენ შევხედავთ, იყო ბუნებრივი ბარიერები - თუკი ჰანი შეძლებდა მიეღწია ამ ბარიერებამდე და ეკონტროლებინა ისინი - ეს დაიცავდა მათ. ეს იყო ათასწლოვანი პრობლემა, რომლის საბოლოოდ მოგვარება მოხერხდა 1951 წელს, ტიბეტის ანექსირებით.
         ცნობილი ჩნელი ფილოსოფოსის დროს ( 551 - 479 ჩენს წელთაღრიცხვამდე ), არსებობდა ძლიერი შეგრძნება ჩინური იდენტობის და დაყოფის ცივილიზებულ ჩინეთსა და ,,ბარბაროსული" რეგიონს შორის, რომელიც გარს ეკრა მას. ეს იყო იდენტობის, შეგრძნება, რომელსაც იზიარებდა 16 მლნ ადამიანი.
         ჩვენს ერამდე 200 წელს, ჩინეთი გაფართოვდა, მაგრამ ვერ მიაღწია, ტიბეტს სამხრეთ დასავლეთში, ჩრდილოეთში ცენტრალური აზიის მდელოებამდე და სამხრეთით მთლაინად მივიდა სამხრეთ ჩინეთის ზღვამდე. დიდი კედელი ( ჩინეთში ცნობილი როგორც გრძელი კედელი ) პირველად ცინის დინასტიის მიერ იქნა აგებული ( 221 - 207 ჩვენს წელთაღრიცხვამდე ) რითაც ჩინეთმა დაიწყო რუკაზე იმ ფორმის მიღება რასაც ცვენ დღეს თანამედროვე ჩინეთად ვაღიარებთ. 2000 წელი მაინც იქნება, რაც ჩინეთის დღევანდელი საზღვრები ფორმირდა.
            ჩვენი წელთაღრიცხვით 605 - 609 წლებში ჩინელებმა დიდი არხი გათხარეს, საუკუნეები გაატარეს მის მშენებლობაში, დღეს ის მსოფლიოში ყველაზე გრძელი ხელით შექმნილი საწყლოსნო გზა არის, რომელმაც ყვითელი მდიანრე და იანძი შეაერთა. ამან ჩრდილოეთი და სამხრეთი უფრო მეტად მიაბა ერთმანეთს და ჰანის ხალხი ისე ახლოს დაუკავშირე ერთმანეთს, როგორც არასდროს. სუის დიანასტიას ( 581 - 618 ) შესაძლებლობა ჰქონდა, კონტროლი გაეწია მუშათა უზარმაზარი რაოდენობისთვის, რამაც საშუალება მისცა ორ დიდ მდინარეს შორის არსებული ბუნებრვი შენაკადები სანაოსნო გზებად ექცია, ამ მშენებლობამ 5 წელი წაიღო და რამოდენიმე მილიონი მონის შრომა,მაგრამ ჩრდილოეთსა და სამხრეთს შორის ტვირთების გადაადგილების პრობლემა მოგვარებულ იქნა, მაგრამ არა წყალდიდოებების პრობლემა, რომელიც დღესაც რჩება.
          ჰანის ხალხი მაინც ებრძოდა ერთმანეთს, მაგრამ რაც უფრო დრო გადიოდა მით უფრო ნაკლებად, მეთერთმეტე საუკუნეში კი იძულებული გახდნენ თავიანთი ყურადღების კონცეტრირება ჩრდილოეთზე მოეხდინათ, საიდანაც მონღოლების ტალღები სამხრეთისკენ მოედინებოდნენ. მონღოლებმა დაამარცხეს რა ჩინური დინასტია და მმართველები, 1279 წელს ხუბილაი ყაენი გახდა პირველი უცხოელი, რომელმაც ჩინეთის მართვა აიღო ხელში დაიწყო მონღოლთა ( ჲუიანის ) დინასტიის მმართველობა. თითქმის 90 წელიწადი დასჭირდა ვიდრე ჰანის ხალხმა ისევ შეძლო და საკუთარის საქმეების მართვა ხელში აიღო მინგის დინასტიის ჩამოყალიბებით.
           ამ პერიოდიდან იზრდება კონტაქტები, ჩამოყალიბების გზაზე დამდგარი ევროპული სახელმწიფოების, პორტუგალილებეის ესპანელების, ვაჭრებთან და ემისრებთან. ჩინელი ლიდერები წინააღმდეგი იყვნენ, ევროპლეთა მათ ტერიტორიაზე რაიმე სახით მუდმივად ყოფნის, მაგრამ თანდათან უფრო მეტად ხსნიდნენ სანაპირო ზონებს ვაჭრობისათვის. დღემდე როდესაც ჩინეთის სანაპირო იღება, სანაპირო რეგიონები ამით მოგებული რჩებიან, ცენტრალური რეგიონები კი მათ ჩამორჩებიან. ვაჭრობის შედეგად მოგროვებულმა ქონებამ, ქალაქი შანხაი გაამდიდრა, მაგრამ ამ სიმდიდრემ ქალქგარეტ ვერ გააღწია. საქალაქო ტერიტორიებზე მოსახლეობის დიდი შედინება დაიწყო და ამან კიდევ უფრო მეტად ხაზი გაუსვა განსხვავებას.
         მე - 19 საუკუნეში, ჩინეთმა სამხრეთით ბირმას და ინდოჩინეთს მიაღწია, ჩრდილო დასავლეთით კი სინძიანგი დაიპყრეს, რომელიც ქვეყნის ყველაზე დიდი პროვინცია გახდა. უზარმაზარი, დაღარული მთების და უდაბნოების მხარე, სინძიანგი 642,820 კვადრატული მილია, ორჯერ უფრო დიდი ვიდრე ტექსასი - სხვაგვარად, რომ ვთქვათ, აქ შეგვიძლია ჩავტიოთ, ბრიტანეთი, საფრანგეთი, ავსტრია, შვეიცარია, ჰოლანდია და ბელიგია და კიდევ დარჩებოდა ადგილი ლუქსემბურგისა და ლიხტენშტაინისთვის.
         მაგრამ, ზომის გარდა პრობლემებიც დაუმატა სინძიანგმა ჩინეთს. სინძიანგი, რომელიც მუსლემებით არის დასახლებული, წლებია არასტაბილურობის წყაროა, უფრო სწორად ამბოხების, როგორც იყვნენ სხვა რეგიონებიც, მაგრამ ჰანის ხალხისთვის ბუფერულ ზონის ფასი მეტი იყო ვიდრე მისგან გამოწვეული პრობლემები, განსაკუთრებით კი იმის შემდეგ, რა ბედშიც ქვეყანა მე - 19, მე- 20 საუკუნეებშ ჩააგდეს ევროპლებმა.
       ქვეყანაში ორდესაც იმპერიული სახელმწიფოები მოვიდნენ, მათ შორის ბრიტანელები, ადგნენ და ქვეყნა გავლენის სფეროებად გაყვეს. ეს იყო და არის, ყველაზე დიდი დამცირება ჩინელების, რომელიც მათ გადაიტანეს მონღოლთა შემოსევის შემდეგ. ამ ნარატივს იყენებს ჩინეთის კომუნისტური პარტიაც, ნაწილობრივ ეს მართალიც, მაგრამ ამ ყველაფერს პარტია იყენებს რათა თავისი შეცდომები და რეპრესიულობა გადაფაროს.
               მოგვიანებით იაპონელებმა დაიპყრეს ჩინეთი, როდესაც მსოფლიო ძალად იქმნებოდნენ, პირველად 1932 წელს დაარტყეს, განმეორებით კი 1937 წელს, როდესაც მათ ცენტრალური ტერიტორიის დიდი ნაწილი და ასევე მანჯურია და შიდა მონღოლეთი დაიპყრეს. იაპონიის მიერ ამაერიკის წინაშე გამოცხადებულმა უპირობო კაპიტულაციამ, ჩინეთი  1945 წელს გაანთავისუფლა იაპონური ჯარებისაგან, ასევე განთავისუფლდა მანჯურიაც, სადაც რუსები შევიდნენ და 1946 წლმადე იდგნენ.
      გარე დამკვირვებლებიდან ბევრი ფიქრობდა, რომ ომის შემდგომი პერიოდი ჩინეთს ლიბერალურ დემოკრატიამდე მიიყვანდა მსგავსად გულუბრყვილო დასავლეთელებისა რომლებიც არაბულ გაზაფხულზე წერდნენ. რაც როგორც ჩინეთის შემთხვევაში, დაფუძნებული იყო მოსახლეობის შიდა დინამიკის, პოლიტიკის და გეოგრაფიის ცოდნის ნაკლებობაზე.
      1949 წლამდე ჩან კაი შის ნაციონალისტური ძალები და მაოს კომუნისტები ერთმანეთს სამოქალაქო ომშ ებრძოდნენ, საბოლოოდ კომუნისტებმა გაიმარჯვეს, ნაციონალისტები ტაივანზე გაიქცნენ. იმავე წელსვე ბეიჯინგის რადიომ განაცხადა, რომ სახალხო განმათავისუფლებელმა არმიამ უნდა გაანთავისუფლოს, ყველა ჩინური ტერიტორია. ტიბეტი, სინძიანგი, ჰაინანი და ტაივანი.
      მაო ძალაუფლების ისეთი ცენტრალიზება მოახდინა, როგორიც ართერთ დინასტიას არ უქნია. მან დაბლოკა რუსულების გავლენა შიდა მონღოლეთში და განავრცო ჩინეთის გავლენა მონღოლეთში.  1951 წელს მათ დაასრულეს ტიბეტის ანექსია ( კიდევ ერთი უზარმაზარი ტერიტორია, ეთნიკურად არა ჰან მოსახლეობით დასახლებული ) ამის შემდეგ კი ჩინური სასკოლო რუკები ცენტრალური აზიის სახელმწიფოებსაც კი მოიცავდა. ქვეყანა ისევ შეერთდა, მაომ მისი დარჩენილი სიცოცხლე, ამ მონაპოვარის განმტკიცებაში გაატარა და კომუნისტური პარტია ცხოვრების ყველა ასპექტში გარია, მაგრამ შორს რჩებოდა გარე სამყაროსგან. ქვეყანა რჩებოდა უიმედოდ ღარიბი, განსაკუთრებით კი მისი სანაპირო ტერიტორიებიდან მოშორებით, მაგრამ ის იყო ერთიანი.
         მაოს მემკვიდრეები შეეცადნენ, მისი გრძელი მარში გამარჯვებისკენ გადაექციათ გრძელ მარშად ეკონომიკური კეთილდღეობისკენ. ადრეულ 80 - იან წლებში, ჩინელმა ლიდერმა დენ სიაოპინმა, გამოჭედა ტერმინი ,, სოციალიზმი ჩინური ხასიათით", რომელიც როგორც ჩანს შემდეგნაირად ითარგმნება, ,, კომუნისტური პარტიის ტოტალური კონტროლი, კაპიტალიზმის პირობებში". ჩინეთი ხდებოდა, ძირითადი სავაჭრო ქვეყანა და სამხედრო გიგანტი. 1990 წლის ბოლოსათვის, ის გამოვიდა 1989 წლის ტიანანმინის მოვლენების შოკიდან. დაიბრუნა ჰონგ - კონგი და მაკაუ, ბრიტანეთისა და პორტუგალიისგან. შეეძლო გაეხედა თავის საზღვრებისკენ, შეეფასებინა საკუთარი უსაფრთხოება და დაეგეგმა თავისი დიდი სვლა გარე სამყაროში.
    თუკი ჩვენ დავხედავთ თანამედროვე ჩინეთს, დავინახავთ უზარმაზარ ძალას, რომელსაც უზრუნველყოფილი აქვს საკუთარი უსაფრთხოება თავისი გეოგრაფიული მახასიათებლებით, რამაც ის მიიყვანა ეფექტური ვაჭრობის და თავდაცვის მდგომარეობამდე. ჩინეთში კომპასი მუდამ შემდეგნაირად არის დალაგებული, აღმოსავლეთი, სამხრეთი, დასავლეთი, ჩრდილოეთი, მაგრამ ჩვენ დავიწყოთ ჩრდილოეთიდან და მივყვეთ საათის ისრის მიმართულებით.
       ჩრდილოეთში ჩვენ ვხედავთ 2,906 მილის სიგრძის საზღვარს მონღოლეთთან. ეს საზღვარი გადადის გობის უდაბნოში. მომთაბარე მეომრები შეიძლება კი ახერხებდნენ, რომ ეს ტერიტოირა ჩრდილოეტიდან სამხრეთისკანე გადაეკვეთათ, მაგრამ თანამედროვე არმიას 3 კვირით ადრე იქნება აღმოჩენილი ვიდრე ის ჩინეთის ცენტრამდე მიაღწევს და მას ექნება წარმოუდგენლად გრძელი მომარაგების ხაზი, რომელიც გაივლის ძალიან არასტუმართმოყვარე ტერიტორიაზე. აქ ძალიან ცოტა გზაა, რომელზეც შეიძლება მძიმე ტექნიკა გადაადგილდეს და ძალიან ცოტა დასახლებული ადგილი. გობის უდაბნო არის საუკეთესო წინასწარი გაფრთხილების სისტემა. ჩინური ექსპასია ჩრდილოეთისკენ არ იქნება სამხედრო ექსპანსია, ეს იქნება სავაჭრო გარიგებები, როგორსაც ჩინეთი დღეს მონღოლეთთან აფორმებს, მისი რესურსების განსაკუთრებით მინერალების მისაღებად. რასაც მოჰყვება ჰან ჩინელების ზრდადი მიგრაცია მონღოლეთში.
          შემდეგი კარიბჭე, აღმოსავლეთში, არის ჩნეთის საზღვარი რუსეთთან, რომელიც წყნარ ოკეანემდე გადის, ან იაპონიის ზღვამდე რომელიც წყნარი ოკეანის ნაწილია. საზღვრის ჩრდილოეთით, მთიანი, არასტუმართმოყვარე, რუსული შორეული აღმოსავლეთია, მცირე მოსახლეობით. საზღვრის სამხრეთით არის მანჯურია, რომელთან შეხვედრაც მოუწევთ რუსებს, თუკი ისინი გადაწყვეტენ ცენტრალურ ჩინეთამდე მისვლას. მანჯურიის მოსახლეობა 100 მლნ -ზე მეტია და იზრდება, რუსეთის შრეული აღმოსავლეთის 7 მლნ - ზე ნაკლები და არანაირი ზრდის გამოვლინება. მოსალოდნელია დიდი მიგრაცია სამხრეთიდან ჩრდილოეტისკენ, რაც ჩინეთს კიდევ ერთ ბერკეტს მისცემს რუსეთთან ურთიერთობაში. სამხედრო პერსპექტივით, საუკეთესო ადგილი საზღვრზე გადასავლელად იქნებოდა რუსულ პორტ ვლადივასტოკთან, მაგრამ ამის გასაკეთებლად ძალიან ცოტა, მიზეზები არსებობს და არც არავინ განიზრახავს. მართლაც, უკრაინის გამო, დასავლეთის მიერ რუსეთზე დაკისრებულმა საქციებმა, რუსეთი მიიყვანა იქამდე, რომ ჩინეთთან მასიური ეკონომიკური ხელშეკრულებები გააფორმა, რამაც შესაძლებლობა მისცა რუსეთს წყლის ზემოთ დარჩენილიყო, მაგრამ უფრო მომგებიანი ჩინელებისთის არის. რუსეთი ამ ურთიერთობაში უმცროსი პარტნიორია.
           რუსეთის შორეული აღმოსავლეთის, სამხრეთით სანაპიროს გაყოლებით არის, ჩინეთის ყვითელი ზღვა, აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვა და სამხრეთ ჩინეთის ზღვა რომლებსაც წყნარ და ინდოეთის ოკეანეებში გავყავართ, ამ ზღვებში ძალიან კარგი პორტებია, რომლებიც მუდამ გამოიყენებოდა ვაჭრობისათვის. მაგრამ ამ ტალღებს იქეთ, რამოდენიმე კუნძულოვანი პრობლემაა - ერთის სახელია იაპონია, რომელსაც ცოტა ხანში შევეხებით.
        გავაგრძელოთ საათის ისრის მიმართულებით და ჩვენ მივალთ, შემდგომ საზღვრებთან. ვიეტნამთან, ლაოსთან და ბირმასთან. ვიეტნამი ჩინეთისთვის ნერვების მომშლელია. საუკუნეები ეს ორი ტერიტორიის გამო კინკლაობენ. ორივესათვის სამწუხაროდ, აქ არის გზა სადაც ჯარს ბევრი პრობლემების გარეშე შეუძლია გაიაროს - რაც ნაწილობრივ ხსნის აქ ჩინეთის 1000 წლოვან დომინციას და ოკუპანტობას ჩვენი წელთ აღეიცხვამდე 111 წლიდან ჩვენი წელთაღრიცხვით 938 წლმადე, ასევე მათ ხანმოკლე სასაზღვრო კონფლიქტს 1979 წელს, თუმცა რაც უფრო მეტად გაიზრდება ჩინეტის სამხედრო შესაძლებლობები, მით უფრო მიელაქუცება ვიეტნამი ამერიკას რათა მან დაიცვას, ან დიპლომატიურად დაიწყებს ბეიჯინგის მეგობრის როლის თამაშს. ის, რომ ორივე სახელმწიფო იდეოლოგიურად კომუნისტურია ნაკლბად აქვს გავლენა მათი ურთიერთობის მდგომარეობაზე: ეს არის მათი საერთო გეოგრაფია, რამაც განსაზღვრა მათი ურთიერთობა. ბეიჯინგის ხედვით, ვიეტნამი მხოლოდ პატარა პრობლემაა, რომელსაც მოევლება.
       ლაოსთან საზღვარი, მაღლობი, ჯუნგლებიანი ლანდშაფტია. ძნელი ვაჭრებისთვის რომ ის გადაირონ და კიდევ უფრო რთული სამხედრო შენაერთებისთვის. თუკი გავყვებით საათის ისრის მიმართულებით, მაღლობები მთებად გადაიქცევა, უკიდურეს დასავლეთში კი 20,000 ფუტ სიმაღლეს აღწევენ და იწყებენ ჰიმალაიდ გადაქცევას.
         ამას მივყავართ ტიბეტთან და ჩინეთისთვის მის მნიშვნელობასთან. ჰიმალაი მთელ სიგრძეზე მიჰყვება ჩინეთ - ინდოეთის საზღვარს, ბოლოს ის ყაროყორუმის მთიანეთთან, პაკისტანის, ავღანეთის და ტაჯიკეთის საზღვართან ეშვება. ეს არის ჩინური დიდი კედლის ბუნებრივი ვერსია ან/და ნიუ დელის პერსპექტივიდან - ინდოეთის დიდი კედელი. ის ერთმანეთისგან აშორებს, მსოფლიოს 2 ყველაზე დასახლებულ ქვეყანას, როგორც სამხედრო ისე ეკონომიკური თვალსაზრისით.
     ამათ საკუთარი კონფლიქტები აქვთ, ჩინეთი პრეტენზიას აცხადებს ინდოეთის რეგიონ არუნაჩალ პრადეშზე, ინდოეთი აცხადებს რომ ჩინეთს ოკუპირებული აქვს აქსაი ჩინი. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე მხარეს ერთმანეთზე აქვთ არტილერია მიშვერილი, ორივეს უფრო მნიშვნელოვანი საქმე აქვთ საკეთებელი, ვიდრე ის, რომ 1962 წელს მომხდარი, სასაზღვორ კონფლიქტი ისევ სროლებში გადაზარდონ.  მიუხედავად იმისა, რომ დაძაბულობა ამჟამად არ შეინიშნება, ორივე მხარე ამ საკითხთს სიფრთხილით უნდა მიუდგეს.
         ჩინეთსა და ინდოეთს შორის საუკუნეების განმავლობაში, ძალიან მცირე ვაჭრობა იყო და სავარაუდოდ ის არც მომავალში არ შეიცვლება. რათქმაუნდა საზღვარი, სინამდვილეში ტიბეტურ - ინდური საზღვარი არის და ზუსტად ეს არის, თუ რატომაც სურდა ჩინეთს ეკონტროლებინა ის.
         ეს არის შიშის გეოპოლიტიკა. თუკი ჩინეთი არ გააკონტროლებდა ტიბეტს, ნებისმიერ დროს შეიძლებოდა იგივე გაეკეთებინა ინდოეთს. ეს საშუალებას მისცემდა ინდოეთს, ეკონტროლებინა ტიბეტის მაღლობები და პლატო, საიდანაც შეეძლებოდა ცენტრალური ჩინეთისკენ დაშვებულიყო. ის ასევე შეძლებდა ეკონტროლებინა ტიბეტის რესურსები და ყვითელი მდინარის, იანძის და მეკონგის სათავეები, ამიტომაც არის, რომ ტიბეტი ცნობილია როგორც ,, ჩინეთის წყლის კოშკი", ჩინეთი, რომელიც იგივე რაოდენობის წყალს იყენებს, როგორც აშშ, მაგრამ 5 - ჯერ მეტი მოსახლეობა ჰყავს, რათქმაუნდა ამას არ დაუშვებდა.
            მნიშვნელოვანი ის კი არ არის, რომ ამით ინდოეთს შესაძლებლობა ექნებოდა, ეკონტროლებინა ჩინეთის წყლით უზრუნველყოფა, არამედ ის, რომ მას ასეთი ბერკეტი ჩაუვარდებოდა ხელში. მსახიობი რიჩარდ გირი და თავისუფალი ტიბეტის მოძრაობა გააგრძელებენ ლაპარაკს ტიბეტის უსამართლო ოკუპაციის შესახებ და ახლა ჰან ჩინელების მიერ იქ დასახლებაზე, მაგრამ ბრძოლაში, დალაი ლამას, ტიბეტის დამოუკიდებლობის მოძრაობას, ჰოლივუდის ვარსკვლავსა და ჩინეთის კომუნისტურ პარტიას შორის, რომელიც მსოფლიოს მეორე ეკონომიკას მართავს, მხოლოდ ერთი შესაძლო გამარჯვებული არსებობს.
      როდესაც დასავლეთში ლაპარაკობენ ტიბეტის შესახებ, იქნება ეს რიჩარდ გირი თუ ბატონი ობამა, ეს ჩინეთში ძალიან გამაღიზიანებლად აღიქმება. ისინი ამას უყურებენ არა ადამიანის უფლებათა პროზმიდან, არამედ გეოპოლიტიკური უსაფრთხოებიდან გამომდინარე.  ჩინურ უსაფრთხოებას პრობლემები არ შექმნია და არც შეექმნება, თუკი კიდევ იქნება აჯანყებები ჰან ჩინელების წინააღმდეგ. გეოპოლიტიკა და დემოგრაფია ტიბეტის დამოუკიდებლობის წინააღმდეგ არის.
         ჩინელები ,,აშენებენ ფაქტებს მტკიცე საფუძველზე", ,,მსოფლიოს სახურავზე". ( * აქ ინგლისურად კარგად წერია, ქართულად ვერ ვთარგმნე ზუსტად რა უნდოდა. The Chinese are building ‘facts on the ground’ on the ‘roof of the world’. სიტყვების კარგი თამაშია ინგლისურისთვის :) ). 1950 წელს ჩინეთის კომუნისტური პარტიის სახალხო არმიამ დაიწყო გზების შენება ტიბეტში და მას შემდეგ ეხმარებიან უძველეს სამეფოს ეზიარონ თანამედროვე მსოფლიოს. მაგრამ გზებმა და უკვე რკინიგზებმაც ისინი ჰან ჩინელებთანაც აზიარა.
      დიდი ხნის წინ ითქვა, რომ შეუძლებელია ააშენო რკინიგზა მყინვარებზე, ტიბეტის მთებსა და ველებზე. ევროპის საუკეთესო ინჟინრებმა, რომელთაც გადაჭრეს ალპები აქ იგივეს გაკეთება შეუძლებალდ მიიჩნიეს. გვიან 1988 წელს, მოგზაურმა პაულ თერომ, თავის წიგნში ,, რკინის მამლის ჭენება" დაწერა, რომ ,,კუნლინის მთაგრეხილი არის, იმის განარტია, რომ ლჰასამდე ვერასოდეს მიაღწევს რკინიგზა". კუნლუნი გამოყოფდა სინძიანგს ტიბეტიდან. რისთვისაც თერომ მას მადლობა გადაუხადა ,, ეს შეიძლება კარგიც იყოს, ამდენი ხანი მეგონა რომ მე მომწონდა რკინიგზა სანამ ტიბეტში არ მოვხვდი, ახლა კი ვიცი რომ ველური ბუნება უფრო მომწონს. მაგრამ ჩინელებმა ააშენეს რკინიგზა, ალბათ მხოლოდ მათ შეეძლოთ ეს გაეკეთებინათ. სარკინოგზო ხაზი, ტიბეტის დედაქალაქ ლჰასაში 2006 წელს გაიხსნა, ჩინეთის პრეზიდენ ჰუ ძინტაოს მიერ. ახლა უკვე ქალაქში დღეში 4 - ჯერ, ყოველდღიურად მოედინება ხალხი და პროდუქტი, ისეთი დაშორებული ადგილებიდან როგორიც ბეიჯინგი და შანჰაი არის.
      მატარებლებს ბევრი რამ მოაქვთ, სამომხამრებლო საქონელი მთელი ჩინეთიდან, კომპიუტერები, ფერადი ტელევიზორები, ტელეფონები. მოჰყავთ ტურისტები, რომლებიც ეხმარებიან ადგილობრივ ეკონომიკას, მათ მოაქვთ თანამედროვეობა უძველს და უღარიბეს მიწაზე, უზარმაზარი შესაძლებლობა, ჯანმრთელობის და კეთილდღეობის პირობების გასაუმჯობესებლად, მათ მოაქვთ ასევე შესაძლებლობა, რომ ტიბეტური საქონელი მოხვდეს მთელ მსოფლიოში. მაგრამ, მათ მოიყვანეს ასევე რამოდენიმე მილიონი ჰან მოსახლე.
       რეალური მონაცმების მიღება რთულია : თავისუფალი ტიბეტის მოძრაობა აცხადებს, რომ ფართო ტიბეტურ რეგიონში, ტიბეტელები უმცირესობაში არიან, ჩინეთის მთავრობა კი აცხადებს, რომ ტიბეტში მოსახლეობის 90 % ტიბეტელები არიან. ორივე მხარე აჭარბებს, მაგრამ როოგრც მტკიცებულებები ამბობს, მთავრობა უფრო აჭარბებს. მთავრობის წარმომადგენლები არ ითვლიან იმ ჰან ჩინელებს, რომლებიც აქ მაცხოვრებლად რეგისტრირებული არ არიან, მაგრამ შემთხვევით დამკვირვებლებსაც შეუძლიათ შეამჩნიონ, რომ ჰან ჩინელები დომინირებენ ტიბეტის ურბანული არეალების სამეზობლოებში.
       იყო დრო, როდესაც მანჯურიის, შიდა მონღოლეთის, და სინძიანგის მოსახლეობის, უმრავლესობა ადგილებრვიები იყვნენ, დღეს კი აქ ჰან ჩინელები ჭარბობენ ან აღწევენ უმრავლესობას. იგივე დაემართება ტიბეტსაც.
          ეს ნიშნავს, რომ ჰან ჩინელების უკმაყოფილება გაგრძელდება, როგორც ეს მოხდა 2008 წელს, როდესაც ტიბეტელმა პროტესტანტებმა, ჰან ჩინელების ქონება დაწვეს და გაანადგურეს. 21 ადამიანი დაიღუპა და ასობით დაშავდა. ხელისუფლება გააგრძელებს დარბევებს, თავისუფალი ტიბეტის მოძრაობა პროტესტს, ბერები ისევ დაიწვავენ თავს რათა მსოფლიოს დაანახონ, თუ როგორ იტანჯებიან ტიბეტელი ხალხი და ჰან ჩნელებიც ისე მოვლენ და დასახლედებიან.
           ჩინეთის უზარმაზარი მოსახლეობა, უმეტესად ჩაჭყლეტილი მის გულში, ეძებს გზებს გასაფართოებლად. როგორც ამერიკელები ცდილობდნენ დასავლეთით გაფართოებას ისევე ჩინელები და როგორც რკინის ცხენმა მიიყვანა ევროპელი მოახალშენეები, კომანჩების და ნავახოს მიწებზე, ისე თანამდრევე რკინის მამალს მიჰყვას ჰანი ტიბეტელებთან.
           საბოლოოდ საათის ისრის მიმართულებას მივყავართ, პაკისტანის ავღანეთის, ტაჯიკეთის და ყირგიზეთის საზღვრებთან ( ყველა მაღალმთიანი ) , სანამ მივაღწევდეთ საზღვარს ყაზახეთამდე. საიდანაც ისევ უკან მონღოლეთთან მივალთ. ეს იყო უძველესი აბრეშუმის გზა, შუა სამეფოს ხიდი დანარჩენ სამყაროსთან. თეორიულად ეს ჩინეთის დავდაცვაში სუსტი წერტილია, სივრცე მთებსა და უდაბნოს შორის, მაგრამ ის ძალიან შორს არის მისი გულიდან, ყაზახები არ არიან იმ დგომარეობაში, რომ საფრთხე იყვნენ ჩინეთისთვის, რუსეთი კი აქედან ასობით მილით არის დაშორებული .
        ყაზახეთის საზღვრის სამხრეთ - აღმოსავლეთით არის, ჩინეთს ურჩი ავტონომიური პროვინცია, სინძიანგი, თავისი მუსლიმური მოსახლებით უიღურებით, რომლებიც თურქულის მონათესავე ენაზე ლაპარაკობენ. სინძიანგი 8 ქვეყანას ესაზღვრება, რუსეთს, მონღოლეთს, ყაზახეთს, ყირგიზეთს, ტაჯიკეთს, ავღანეთს, პაკისტანს და ინდოეთს.
        მუდამ იყო, არის და იქნება პრობლემები სინძიანგში. უიღურებმა ორჯერ გამოაცხადეს, აღმოსავლეთ თურქესტანის დამოუკიდებელი სახელმწიფო, 1930 და 1940 წლებში. მათ შეხედეს რუსეთის იმპერიის დაშლას, როდესაც მათი მეზობელი ,,სტანები" დამოუკიდებელ სახელმწიოფებად იქცნენ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ინსპირებული იყვნენ ტიბეტის დამოუკიდებლობის მოძრაობით და ბევრი მათგანი დღესაც მოითხოვს ჩინეთიდან გამოყოფას.
             ეთნოსებს შორის დაპისპირება გაჩნდა 2009 წელს, რის შედეგადაც 200 - ზე მეტი ადამიანი დაიღუპა. ბეიჯინგმა ამ მოვლენას სამნაირი პასუხი გასცა. სასტიკად დასაჯა დისიდენტები, რეგიონში ჩაყარა დიდი ფული და ჩაიყვანა უამრავი ჰან ჩინელი მუშა. ჩინეთისათვის, სინძიანგი სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ აქ რაიმე სახით დაუშვას დამოუკიდებლობისთვის მოძრაობა, ის არამარტო 8 სახელმწიფოს ესაზღვრება და ბუფერს წარმოადგენს ცენტრალური რეგიონისთვის, არამედ მას ასევე გააჩნია ნავთობი და ის არის სადაც იცდება ჩინეთის ატომური იარაღი.
            სინძიანგში გაჩენილ ახალ ქალაქებსა და დასახლებებში, მსოახლეობის უმრავლეოსობა ჰან ჩნელები არიან, რომლებიც აქ იმ ქარხნებში სამუშაოდ მიიზიდეს, რომლებშიც ინვესტირებას მთავრობა ახდენს. კლასიკური მაგალითია ქალაქი შიეზი, დედაქალაქ ურუმჩიდან 85 მილით, ჩრდილო - დასავლეთში, რომლის მოსახლებაც 650,000 არის, საიდანაც 620,000 ჰან ჩინელები არიან. მთლიანად, ყველაზე კონსერვატორული გამოთვლით მოსახლეობის 40 % ჰან ჩინელები არიან, თვით დედაქალაქ ურუმჩიშიც კი სავარაუდოდ უმრავლესობაშ ჰანი არის, მიუხედავად ამისა რთულია ადგილობრივად მოიძებნოს ოფიციალური პირები, რომლებიც იქნებიან საიმედო, მათი პოლიტიკურად მგრძნობიარეობის გამო.
             არსებობს მოძრაობა, ,, უიღურთა მსოფლიო კონგრესი", რომელიც განთავსებულია გერმანიაში და ,, აღმოსავლეთ თურქესტანის დამოიკიდებლობის მოძრაობა" დაარსებული თურქეთში. მაგრამ უიღურ სეპარატისტებს აკლიათ დალაი - ლამას მსგავსი ფიგურა ვისზეც უცხოური მედია მოახდენდა ფოკუსირებას და ამის გამო მათი შემთხვევა თითქმის უცნობია მსოფლიო მასშტაბით. ჩინეთიც ცდილობს შეინარჩუნოს ეს ამ ფორმით, ცდილობს მიაღწიოს იმას, რომ მას ექნება კარგი ურთიერთობა მის მეზობელ ქვეყნებთან რათა თავიდან აიცილოს, მათ მიერ რაიმე ფორმით უიღურთა დამოიკიდებლობის მოძრაობისთვის ხელშეწყობა იქნება ეს მომარაგების ხაზების ორგანიზება თუ მათთვის თავშესაფრის მიცემა. ბეიჯინგი სეპარატისტებს ასევე ისლამისტი ტერორისტების მარკას აწებებს. ალ ქაიდა და სხვა დაჯგუფებები, რომლებსაც აქვთ დასაყრდენი ტაჯიკეთში, ნამდვიალდ ცდილობენ რომ კავშირი დაიჭირონ უიღურთა სეპარატისტულ ძალებთან, მაგრამ მოძრაობა პირველ რიგში ნაციონალისტურია და მხოლოდ ამის შემდეგ ისლამისტური. თუმცა, იარაღით, დანით და ბომბით თავდასხმები ჩინელ ოფიციალურ პირებზე და ჰან ჩნელებზე, იმდენად ხშირი იყო გასულ რამოდენიმე წელიწადში, რომ თუკი ასე გაგრძელდება და ესკალირდება ის შეიძლება სრულმასშტაბიან აჯანყებაში გადაიზარდოს.
   ჩინეთი არ დატმობს ამ ტერიტორიას, როგორც ტიბეტს, ფანჯარა დამოუკიდებლობისკენ კი უფრო იკეტება. ორივე ბუფერული ზონაა, ერთი მთავარი სახმელეთო სავაჭრო გზა, და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია ორივე არის ბაზარი ( თუმცა მცირე შემოსავლიანი ) ეკონომიკისათვის, რომელმაც უნდა გაარძელოს წარმოება და ნაწარმის გაყიდვა თუკი მას უნდა რომ გააგრძელოს ზრდა და თავიდან აიცილოს მასობრივი უმუშევრობა, ამის კეთებაში ჩავარდნა ნიშნავს, მასობრივ სამოქალაქო უწესრიგობას, რაც საფრთხეს შეუქმნის კომუნისტური პარტიის მმართველობას და შესაძლეოა ჩინეთის ერთიანობასაც.
             იგივე მიზეზებია იმისა თუ რატომაც არის პარტია ასეთი რეზისტენტული დემოკრატიისა და ინდივიდუალური უფლებების მიმართ. თუკი მოსახლეობას მიეცემოდა თავისუფლად ხმის მიცემის უფელება. ჰანის ერთობა შეიძლება გაბზარულიყო და რაც უფრო სავარაუდოა, სოფლის და ქალაქის მოსახლეობა შეიძლება დაპირისპირებოდა ერთმანეთს. რაც ბუფერული ზონის მოსახლეობას გაათამამებდა, ეს კი ჩინეთს კიდევ უფრო დაასუსტებს. სულ რაღაც ერთი საუკუნეა, გასული ჩინეთის, ბოლო დამცირებისა და გაუპატიურების შემდეგ დასავლეთის მიერ. ბეიჯინგისთვის ერთიანობა და ეკნომიკური პროგრესი და წინ, გაცილებით წინ ვიდრე დემოკრატიული პრინციპებია.
            ჩინური ხედვა საზოგოდოების შესახებ, ძალიან განსხვავებულია დასავლურისგან. დასავლური ხედვა გაჟღენთილია ინდივიდის უფლებებით, ჩინური მოსაზრება კი აქებს კოლეტიურს და აყენებს ინდივიდუალურზე ზემოთ.
         ერთხელ ლონდონში, ჩინეთის ელჩი წავიყვანე უმაღლესი დონის ფრანგულ რესტორანში, იმის იმედით, რომ ის გაიმეორებდა პრემიერ მინისტრის ჟო ენლაის, ცნობილ პასუხს ნიქსონის კითხვაზე : რა არის საფრანგეთის რევოლუციის მონაპოვარი ? რაზეც პრემიერმა უპასუხა. ,,ძალიან ადრე ამის სათქმელად". სამწუხაროდ ეს დრო არ მოახლოვებულა, მაგრამ მე მომიწია მემკურნალა მკაცრი ლექციით, იმის შესახებ ,, რასაც თქვენ ადამიანის უფლებებს ეძახით " თუ როგორ შეიძლებოდა ჩინეთში მის განხორციელებას ძალადობამდე და სიკვდილამდე მივეყვანეთ, შემდეგ კი მკითხა ,, რატომ ფიქრობთ, რომ თქვენმა ღირებულებებმა შეიძლება იმუშაოს იმ კულტურაში რომლისაც არ გესმით ? " .
           პარტიის ლიდრებსა და ხალხს შორის უკვე თაობებია, შემდეგი გარიგება არსბეობს ,,  ჩვენ გაქცევთ თქვენ უკეთესებად, თქვენ კი უნდა მიჰყვეთ ჩვენს ბრძანებებს". სანამ ეკონომიკური პროგრესი არის, ამ დიდებულმა გარიგებამაც შეიძლება გაძლოს. თუკი ის შეჩერდება, ან უკან შეტრიალდება, გარიგებაც გაქუმებული იქნება. ამჟამინდელი პროტესტი, კორუფციისა და არაეფექტურობის წინააღმდეგ, კარგი განაცხადია იმისა თუ რა შეიძლება მოხდეს თუკი გარიგება გაუქმდება.
           მომდევნო ზრდადი პრობლემა პარტიისათვის არის, რომ გამოკვებოს მოსახლეობა. სამიწათმოქმედო ფართობების 40 % უკვე დაბინძურებულია, ანდა მათზე მცირდება ზედა ნაყოფიერი ფენის სისქე. რაც სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მონაცემები არის.
          ჩინეთი გამოუვალ  ( * ავტორი იყენებს ტერმინს Catch 22 , წიგნიც არის კაი :) ) ზონაშია გამოჭერილი, მან უნდა გააგრძელოს ინდუსტრიალიზაცია და მოდერნიზება, ცხოვრების დონის გასაზრდელად, მაგრამ ეს პროცესი საფრეს უქმნის საკვების წარმოებას. თუკი ჩინეთი ამ პრობლების გადაჭრას ვერ შეძლებს, მას მოუწევს არეულობებთან დაპირისპირება.
              ყოველდღიურად ჩინეთში დაახლოებით 500 მშვიდობიანი, საპროტესტო აქცია ეწყობა სხვადასხვა საკითხის გამო. თუკი ამ საკითხებში შიმშლს ან უმუშევრობას ჩავამატებთ ის პროტესტის რაოდენობაც და მოცულობაც აფექთება, რაც ასევე გამოიწვევს მის პროპორციულად იმ ძალის ზრდას რაც მის მოსაგვარებლად გამოიყენება.
            ჩინეთს ეკონომიკური გარიგება აქვს ასევე დანარჩენ მსოფლიოსთან, ,, ჩვენ ვაწარმოებთ იაფად და თქვენც შეიძენთ იაფ საქონელს".
              გვერდზე გდადვდოთ ის, რომ ჩინეთში სამუშოა ძალა უკვე ძვირდება და იგივე ფასში ტაილანდი და ინდონზიაც აკეთებს. რა მოხდება თუკი ის რესურსები, რომლებიც საჭიროა მა ნაწარმის დასამზადებლად ამოიწურება ? თუკი ვინმე მათ შენზე ადრე მიიღებს ? ანდა თუკი ვინმე შენს პრდოქციას ბლოკადას მოწუყობდა  ? კარგი, ამის მოსაგვარებლად საჭიროა სამხედრო ფლოტილია.
            ჩინელები დიდებული საზღვაო მოგზაურები იყვნენ, განსაკუთრებით 15 საუკუნეში, როდესაც მათ მოიარეს ინდოეთის ოკეანე. ადმირალ ზენგ ჰის ექპედიაც კენიამდე მიაღწია, მაგრამ ესენი იყო სავაჭრო მოგზაურობები, არა ძალის დემონსტირება, და ისინი არ იყო გამიზნული დაეარსებინათ სამხედრო ბაზები საზღავაო ფლოტის მხარდასაჭერად.
              საკუთარი მიწის გაერთიანებაში გატარებული 4,000 ტურბულენტული წლის შემდეგ, ჩინეთი ახლა ცდილობს სამხედო საზღვაო ძალების შექმნას, რომელიც ოკეანეებში მოახდენს პატრულირებას. ეს წაიღებდ კიდევ 30 წლეს ( ეკონომიკური შესაძლებლობების შეფასებით ) ვიდრე ჩინეთი შეძლებს, გახდეს მსოფლიოს ჯერ არნახული საზღვაო ძალის აშშ - ს სერიოზული გამომწვევი გახდეს. მაგრამ, საშუალო და მოკლევადიან პერსპექტივაში, როგორადაც ჩინეთი აშენებს, ასწავლის და წვრთნის თავის ფლოტს და როგორადაც ის თავისი საზღვაო მოწინააღმდეგეების წინააღმდეგ იქცევა - განსაკუთრებით აშშ - ს წინააღმდეგ - განსაზღვრავს მომავალი საუკუნის პოლიტიკას.
                 ახალგაზრდა ზღვაოსანი, რომელიც დღეს მეორად უკრაინულ ავიამზიდზე ვარჯოშობს, რომელიც ჩინელბმა გადარჩინეს უკრაინული ნაგავსაყრელის ჟანგს, შეიძლება გახდეს ერთ - ერთი იმათთაგანი, რომელსაც მოუწევს 12 გემიანი ესკადრილიით დედამიწის შემოვლა და თუკი საჭირო იქნება ამ გზაზე ომის გამართვაც. როგორც რამოდენიმე არაბულმა მდიდარმა სახელმწიფომ, გააცნობიერა, შეუძლებელია იყიდო ეფექტური ჯარი დახლზე.
              თანდათანობით ჩინელები, კიდევ უფრო მეტ გემს შეაცურებენ თავიანთი სანაპიროს გასწვრივ ზღვაში და წყნარ ოკეანეში. ყოველ ჯერზე, როდესაც ჩნური გემი ჩაეშვება წყალში, უფრო ნაკლები ადგილი დარჩება ამერიკული გემისთვის ჩინურ ზღვებში. ამერიკელებმა იციან ეს და ასევე ის, რომ ჩინელები მუშაობენ ხმელეტზე ბაზირებული გემსაწინააღმდეგო სარაკეტო სისტემაზე, რომელმაც კარგად უნდა დააფიროს აშშ და მისი მოკავშირეები, როდესაც სამხრეთ ჩნეთის ზღვაში შეცურვას გადაწყვეტენ. ან რომელიმე სხვა ,,ჩინურ" ზღვაში. და ამავე დროს ჩინური კოსმოსური პროგრამა, აკვირდება ყველა იმ მოძროაბას რომელსაც ამერიკელები და მისი მოკავშრეები აკეთებენ.
              ამრიგად, მას შემდეგ რაც გავიხედეთ ჩინეთის ყველა საზღვირსკენ, ახლა გავიხედოთ მის აღმოსავლეთით და სამხრეთ აღმოსავლეთით ზღვებისკენ.
        ჩინეთსა და წყნარ ოკეანეს შორის, არის არქიპელაგი, რომელსაც ბეიჯინგი, ,, პირველ კუნძულოვან ჯაჭვს უწოდებს". აქვე არის ასევე ,, ცხრა ხაზი", რომელიც ამ ბოლოს 2013 წელს  უკვე ,,ათ ხაზად" იქცა რათა ტაივანიც მოეცვა, რომელზეც ჩინეთი აცხადებს, რომ მისი ტერიტორია არის. ეს დისპუტი ორასამდე პატარა კუნძულისა და რიფის გარშემო, წამლავს ჩინეთის ურთიერთობას მის მეზობლებთან. ჩინეთის ეროვნული სიამაყე ამბობს, რომ მან უნდა აკონტროლოს გზები ამ კუნძულოვან ჯაჭვში, ხოლო გეოპოლიტიკა ბრძანებს, რომ მან მართლაც უნდა გააკეთოს ეს. ეს უზრუნველყოფს წვდომას, მსოფლიოს ყველაზე მნიშვნელოვან სატრანსპორტო გზებთან, რომლებიც სამხრეთ ჩინეთის ზღვაში გაივლის. მშვიდობიანობის დროს, ეს გზა რამოდენიმე ადგილზე გახსნილი სანაოსნოდ, ომის შემთხვევაში, ძალიან ადვილად შეიძლება მისი დაბლოკვა, რაც ჩინეთის ბლოკადასაც ნიშნავს. ყველა დიდი სახელმწიფო მშვიდობიან პერიოდს ატარებს, იმ დღისთვის მზადებაშ, როდესაც ომი უნდა ატყდეს.
           ყწნარ ოკეანესთან თავისუფალ წვდომას, პირველ რიგში იაპონია უშლის ხელს. ყვითელი ზღვიდან წამოსულიმა ჩინურმა გემმა, რომელმაც კორეის ნახევარკუნძულს უნდა შემოუაროს, ჯერ უნდა შეცუროს იაპონიის ზღვაში, შემდეგ გაცუროს ჰოკაიდოს ჩრდილოეთით მდებარე ლაპერუზის სრუტეში და შემდეგ შეძლებს წყნარ ოკეანეში შეცურვას. ამ სივრცის დიდი ნაწილი, იაპონური და ჩინური ტერიტორიული წყლებია და დაზაბულობის ან ომის პერიოდში ჩინეთისთვის აქ გავლა შეუძლებელი გახდება. იმ შემთხვევაშიც კი, თუკი ისინი შეძლებდნენ აქ გასვლას, შემდეგ მოუწევდათ კურილიის კუნზულების გავლა ჰოკაიდოს ჩრდილო - აღმოსავლეთით, რომელსაც აკონტოროლებს რუსეთი მაგრამ პრეტენზიას აცხადებს იაპონია.
     იაპონიას და ჩინეთს დიპუტი აქვთ ტაივანის ჩრდილო - აღმოსავლეთით მდებარე კუნძულთა ჩაჭვის გამო, რომელსაც იაპონელები სენკაკუს ეძახიან, ხოლო ჩინელები დიაოჲუს. ეს ყველაზე მეტად სადავოა ორ ქვეყანას შორის არსებულ ტერიტორიულ დავებს შორის, თუკი ჩინური ხომალდები მოისურვებენ შანხაიდან პირდაპირ გაცურონ წყნარ ოკეანეში, მათ მოუწევთ გაიარონ რჲუკჲუს კუნძულებს შორის, რომელიც ასევე მოიცავას კუნძულ ოკინავას, სადაც არამარტო უზარმაზარი ამერიკული ბაზა არის, არამედ იმდენი ხმელეთი ზღვა კლასის იაპონური რაკეტა, რამდენის დატევაც აქ იაპონელებმა შეძლეს. შეტყობინება ტოკიოს მხრიდან შმედეგი არის : ჩვენ ვიცით, რომ თქვენ აქ გავლა გინდათ, მაგრამ აქ გავლისას ჩვენ ნურავიში შეგეშლებით. მომდევნო პოტენციური სასროლეთი, იაპონიასა და ჩინეთს შორის, აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვაში არსებული გაზის საბადოების თავზე შეიძლება გაიმართოს. ბეიჯინგმა აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვის დიდი ნაწილზე, ,, საჰაერო თავდაცვის საიდენტიფიკაციო ზონა" გამაოცხადა, რაც ნიშნავს, რომ სანამ ვინმე აქ შეფრენას გადაწყვეტს წინასწარ ჩინელებს უნდა შეატყობინოს. ამერიკელები და იაპონელები ამ ყველაფრის იგნორირებას ცდილობენ, მაგრამ ეს შეიძლება დიდი დაპირისპირების მიზეზი გახდეს, როდესაც  მხარეებს მდგომარეობის დაძაბვა მოუნდებათ ან რაიმე შემთხვევითი ინციდენტის გამო.
         ოკინავას სამხრეთით არის ტაივანი, რომელიც ჩინეთის სანაპიროდან დაშრებით ჩამოჯდარა და აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვას სამხრეთ ჩნეთის ზღვიდან ჰყოფს. ჩინეთს პრეტენზია აქვს, რომ ის მისი ოცდამესამე პროვინცია არის, მაგრამ ის ამერიკის მოკავშრეა, რომელსაც აქვს ფლოტი და სამხედროს ძალები ვაშინგტონის მიერ კბილებამდე შეარაღებული. ეს ტერიტორია ჩინეთის ხელში მეჩვიდმეტე საუკუნეში მოხვდა, მაგრამ ბოლოს საუკუნეში ჩინეთი მას მხოლოდ 5 წლის მანძილზე აკონტროლებდა, 1945 - 1949 წლებში.
         ტაივანის ოფიციალური სახელი ჩნეტის რესპუბლიკა არის რათა მოხდეს მისი განსხვავება ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკისგან. ეს არის სახელი რომელიც ბეიჯინგს შეუძლია აიტანოს, რადგანაც ის არ აცხადებს რომ ტაივანი ცალკე სახელმწიფოა. ამერიკელები ვალდებული არიან დაიცვან ტაივანი, თუკი აქ ჩინური შემოტევა დაიწყება, რასაც მათ 1979 წელს გაფორმებული, ტაივანთან ურთიერთობის აქტი ავალდებულებს. თუმცა თუკი ტაივანი გამაოცხადებს მის სრულ დამოუკიდებლობას, რაც ჩნეთის მხრიდან განხილულ შეიძლება იქნეს, როგორც ომის გამოცხადება, აშშ არ იქნება ვალდებული მოვიდეს აქ ტაივანის გადასარჩენად, რადგან ეს მათ მიერ შეიძლება განხილულ იქნეს როგორც პროვოკაციული ქმედება.
            ორივე მთავრობა ცოცხლობს იმისთვის, რომ მიაღწიოს საკუთარ აღიარებს და მეორეს არ აღიარებას, მსოფლიოს ყველა ქვეყანაში და უმეტეს შემთხვევაში ბეიჯინგი იმარჯვებს. როდესაც შეგიძლია რომ შესთავაზო 1,4 მილიარდიანი ბაზარი ნაცვლად 23 მილიონიანი ბაზრისა, ქვეყნების უმეტესობა დიდიხანს არ ფიქრობენ საკითხის განხილვაზე. თუმცა არის 22 სახელმწიფო ( უმეტესად განვიტარებადი სახელმწიფოები, როგორიც არის, სვაზილენდი, ბურკინა - ფასო და სან - ტომე და პრინსიპის კუნძულები ) რომლებიც არჩევენ ტავანს და ამისათვის კარგადაც საჩუქრდებიან.
        ჩინეთს ყველანაირად აქვს გადაწყვეტილი, რომ ტაივანი მიიერთონ, მაგრამ ვერანაირად ვერ ახერხებენ ამას, ვერ სამხედრო ძალით ჯერჯერობით. ამის გამო მათ მიმართეს მსუბუქ ძალას ( Soft Power ), ახალისებენ ქვეყნებს შორის ვაჭრობას და ტურიზმს. ჩინეთს სურს, რომ თავის მკლავებში ჩაიგოროს ტაივანი. ერთ - ერთი მიზეზი, თუ რატომაც არ ჩაცომეს ჩინელებმა, 2014 წელს ჰონგ კონგში მიმდინარე სტუდენტური გამოსვლა  - რასაც აუცილებლად იზამდნენ იგივე ურუმჩიში რომ მომხდარიყო - იყო ის, რომ აქ იყო მსოფლიოს კამარები და სავარაუდოდ გადაიღებდნენ მთელ ამ ძალადობას. ჩინეთის ტერიტორიაზე ალბათ კადრების დიდი ნაწილი დაიბლოკებოდა, მაგრამ ტაივანზე ნახავდნენ ზუსტად იმას რასაც დანარჩენ მსოფლიოში აჩვენებდნენ და სავარაუდოდ ჰკითხავდნენ საკუთარ თავს, თუ რამდენად ახლო ურთიერთობა სურთ იმ ძალათან, რომელიც ამ ყველაფერს ჩადის. ბეიჯინგი ამ შემთხვევაშ შეჭოჭმანდა, ის გრძელვადიან თამაშს თამაშობს.
             მსუბუქი ძალის ასეთი გამოყენება, არის იმისთვის რომ ტაივანელები დარწმუნდნენ, რომ მათ არანაირი საფრთხე არ მოელით ,,დედა სამშობლოსთან" შეერთებით. საჰაერო თავდაცვის საიდენტიფიკაციო ზონა, ამერიკული გემების გვერდით ამოყვინთვა და ფლოტის მშენებლობა, არის გრძელვადიანი გეგმის ნაწილი, რომელიც ამერიკის შესუსტებას გულისხომს, რაც ხელს შეუშლის რათა მან დაიცვას კუნძული, რომელიც ჩინეთის სანპიროდან 140 მილშ არის, ხოლო აშშ - ს დასავლეთ სანაპიროდან 6,400 მილში.
                სამხრეთ ჩინეთის ზღვიდან წამოსულ გემებსაც შეექმნებათ პრობლემები, თუკი ისინი გადაწყვეტენ წყნარ ოკეანეშ ან იდნოეთის ოკეანეში გასვლას - რომელიც არის მსოფლიოს გაზის და ნავთობის საზიდი გზა, ურომლისოდაც ჩინეთი დაიშლებოდა.
                რომ წახვიდეთ დასავლეთით, ნავთობის მწარმოებელი ყურის ქვეყნებისკენ, ჩინელებს მოუწევთ გაირონ ვიეტნამთან, რომელიც როგორც უკვე ავღნიშნეთ ბოლო პერიოდში ამერიკელებს უკეთებს ოვერტიურებს. მოუწევთ ჩაუარონ ფილიპინებს, რომელიც აშშ - ს მოკავშრეა ( * დუტერტე თუ ჯანზე იქნა, ფილიპინებთან შეიძლება გულდამშვებით იჭყუმპალაონ ჩინურმა კრეისერებმა :) ). და სანამ მიაღწევდეს მალაკის სრუტეს უნდა გაიაროს, მალაიზიას, სინგაპურსა და ინდონეზიასთან, რომლებიც პოლიტიკურად და ეკონომიკურად აშშ - სთან არიან დაკავშირებული. მალაკის სრუტე დაახლოებით 500 მილის სიგრძის არის და ყველაზე ვიწრო ადგილას დაახლოებით 2 მილის სიგრძის არის, მალაკის სრუტე მუდამ თავსატეხი იყო და ჩინელებსაც უწევთ თავი ატეხონ. სრუტის ყველა მეზობელი ქვეყანა და ისინიც, რომელიც მის სიახლევეს არის, შიშით უყურებენ აქ ჩინეთის დომინანტობას და მათ უმეტესობას ჩინეთთან ტერიტორიული პრობლემები აქვთ.
              ჩინეთი თითქმის მთლიან სამხრეთ ჩინეთის ზღვას და მის ქვეშ არსებულ სავარაუდო ენერგო რესურსებს, საკუთრად აცხადებს. ამავე დროს, მალაიზიას, ტაივანს, ვიეტნამს, ფილიპინებს და ბრუნეის აქვთ ტერიტორიული დავა ჩინეთთან და ერთმანეთთან. მაგალითად, ფილიპინებს და ჩინეთს გახურებული დავა აქვთ მიშფის კუნძულების გარშემო, რომელიც დიდი რიფია სპრეტლის კუნძულებში სამხრეთ ჩინეთის ზღვაში. ასობით სადავო ატოლიდან და უბრალოდ წყლიდან ამოშვრელი კლდიდან ნებისმიერი შეიძლება ნებისმიერ დროს გახდეს დიპლომატიური კრიზისი მიზეზი, რადგანაც ამ კლდეების ირგვლის არსებული სივრცე არის პოტენციური სათევზაო და საექსპლუატაციო ზონა, რაზეც საჭიროა სუვერენიტეტის ქონა.
                 ჩინეთისთვის აუცილებელია, რომ მან უზრუნველყოს გზების უსაფრთოება, როგორც მისი პროდუქციისთვის ასევე იმ ნედლეულისთის, - ნავთობი, გაზი და ძვირფასი მეტალები მათ შრის -  რომელიც საჭიროა ამ პროდუქციის დასამზადებლად. ეს გზები რომ დაიბლოკოს, ჩინეთისთვის დაუშვებელია. ამის გასაკეთებლად ერთი გზაა დიპლომატია, მეორე მუდამ ზრდადი ფლოტი, მაგრამ ამის საუკეთესო გარანტიაა, სადენები გზები და პორტები.
            დიპლომატიურად ჩინეთი ყოველნაირად ეცდება, რომ სამხრეთ - აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნები შორს იყვნენე აშშ  - სგან, რისთვისაც ის თაფლაკვერსაც და ჯოხსაც ხმარობს. ძალიან მაგარი ჯოხის შემთხვევაში, ქვეყნები კიდევ უფრო გდააჭვავენ თავიანთ თავს აშშ - ს, ძალიან ტკბილი თაფლაკვერის შემთხვევაში კი, შეიძლება აღარდ დაჰყვნენ ბეიჯინგის სურვილებს. ამ დროისათვის ეს ქვეყნები ჯერ კიდევ წყნარი ოკეანის გადაღმა ეძებენ დამცველს.
          რუკები, რომლებიც ამჟამად იბეჭდება ჩინეთში, თითქმის მთელ სამხრეთ ჩინეთის ზღვას მათ ნაწილად წარმოაჩენს. ეს არის განზრახვის განცხადება, რომელასც ზურგს უმაგრებს აგრესიული საზღვაო პატრულები და ოფიციალური განცხადებები. ჩინეთს განზრახული აქვს, რომ შეცვალოს ის თუ როგორადაც მისი მეზობლები ფიქრობენ და ასევე თუ როგორადაც აშშ ფიქრობს და იქცევა - სიტუაციის ჩოჩებით მანამ სანამ მისი კონკურენტები უკან არ დაიხევენ. ჯილდო არის მშვიდობიან პერიოდში საერთოშორისო წყლებში თავისუფალი გადაადგილების უფლება, რაზეც დიდი სახელმწიფოები მარტივად არ იტყვიან უარს.
           გეოპოლიტიკოსი ავტორი, რობერტ კაპლანი გამოთქვასმ თეორიას, რომ სამხრეთ ჩინეთის ზღვა ჩინეთისათვის, ოცდამეერთე საუკუნეში, არის იგივე რაც კარიბის ზღვა იყო აშშ - სთვის მეოცე საუკუნის დასაწყისში. ამერიკელებმა ჯერ საკუთარი მიწის კონსოლიდაცია მოახდინეს, გახდენენ რა ორი ოკენიას სახელმწიფო ( წყნარი და ატლანტის ) ამის შემდეგ დაიწყეს მათ გარშემო არსებული ზღვების კონტროლი, ესპანელების კუბიდან გაყრით.
              ჩინეთსაც განზრახული აქვს გახდეს ორი ოკეანის სახელმწიფო ( წყნარი და ინდოეთის ). ამის მისაღწევად ჩინეთი ანხორცილებს ინვსტიციებს ღრმაწყლიან პორტებში, ბირმაში, ბანგლადეშში, პაკისტანსა და შრი - ლანკაზე, ეს არის ინვესტიცია, რომელიც ყიდულობს მეგობრობას, პოტენციალს მისი მომავალი ფლოტისთვის, რომ ჰქონდეს მეგობრული ბაზები ვიზიტისა და გაჩერებისთვის და ასევე სავაჭრო კავშირებს საკუთარ ქვეყანასთან.
                  ინდოეთის ოკეანე და ბეგალიის ყურე კიდევ უფრო დიდი გეგმის ნაწილია, რომელმაც უნდა უზრუნველყოს ჩინეთის მომავალი უსაფრთხოება. ბირმის დასავლეთ ნაპირებზე ჩინეთმა ააშენა ნავთობისა და გაზის სადენები, რომელიც ბენგალის ყურეს აკავშირებს სამხრეთ - დასავლეთ ჩინეთთან. რაც შეუმცირებს ჩინეთს სანერვიულოს მალიკის სრუტეზე დამოკიდებულების გამო, რომელზეც მისი ენერგო მომარაგების 80 % გაივლის. ეს ნაწილობრივ ხსნის იმას, თუ რამოტომაც დაიწყოს ბირმის მმარტელმა ხუნტამ, 2010 წლიდან დანარჩენი მსოფლიოსადმი გახსნა. ეს არ იყვნენ მხოლოდ ჩინელები რომლებმაც მათი კარისკენ მიმავალ გზას დაადგნენ. ამერიკელებმა და იაპონელებმაც სწრაფად დაიწყეს ურთიერთობების გაუმჯობესება, პრეზიდენტი ობამა და პრემიერი აბე ორივე აპირებენ პირადად გამოხატონ მათი პატივისცემა, თუკი ისინი შეძლებენ ბირმაზე გავლენის მოხდენას, ისინი შეძლებენ აკონტროლონ ჩინეთი. ჯერჯერობით, ჩინელები კონკრეტულ თამაშს იგებენ გლობალურ ჭადრაკის დაფაზე, მაგრამ ამერიკლებმა შეიძლება ეს ყველაფერი შემოატრიალონ, სანამ ბირმის მთავრობა დარწმუნებული იქნება, რომ ამერიკელები მათ მხარს უჭერენ.
              ჩინელები პორტს აშენებენ ასევე კენიაში, რკინიგზას ანგოლაში და წყალსაცავს ეთიოპიაში. ჩინელები სიგრძით, სიგანეზე რეცხავენ აფრიკას მინერალებისა და ძვირფასი მეტალების გამო.
     ჩინური კომპანიები და ჩნელი მუშები მთელი მსოფლიოს გარშემო არიან გაბნეული, ნელ - ნელა ჩინეთის არმიაც მიჰყვებათ. დიდ ძალასთან ერთად დიდი პასუხისმგებლობაც მოდის. ჩინეთი არ დაუშვებს, რომ საზღვაო გზები მის სამეზობლოში ამერიკელების მიერ კონტროლდებოდეს. იქნება შემთხვევბი, რომლებიც ჩინელებისგან მოითხოვს, რომ მათ რეგიონს გარეთ იმოქმედონ. ბუნებრივი კატასტროფა ან ტერორისტული აქტი, რომლის შედეგადაც დაზარალდებიან ჩინელი მუშები, საჭიროს გახდის სიტუაციაში ჩინეთის ჩარევას, ასეთი ჩარევა კი გულისხმობს საგარეო ბაზების არსებობას, ან სულ მცირე შეთანხმებას სახელმწიფოებთან, რომ ჩინეთმა შეძლოს მათზე გადავლა. ამ დროისათვის ათობით მილიონი ჩინელია მსოფლიოს გარშემო, აფრიკის ზოგიერთ წერტილში ისინი დიდ დასახლებულ კომპლეასებს ქმნიან.
              ჩინეთი ეცდება, რომ მომდევნო დეკადებში მოქნილი გახდეს. ჩინეთმა ძლივს შეძლო, რომ სახალხო არმიის მანევრირება მოეხდინა 2008 წლის სიჩუანის დამანგრეველი მიწისძვრის შემდეგ. მან შეძლო ჯარის მობილიზება მაგრამ ვერა მისი მასალების  და კიდევ უფრო დიდი გამოწვევა  იქნება ამის სწრაფად გაკეთება საზღვარგარეთ საჭიროების შემთხვევაში.
        ეს შეიცვლება. ჩინეთი არც თავდახრილია, არც დიპლომატიურად მოტივირებული და არც ეკონომიკურად ვალდებული რომ დაიცვას ადამიანის უფლებები დანარჩენ მსოფლიოსთან ურთიერთობისას. ის უსაფრთხოდაა თავის საზღვრებში, დაძაბული რომ სწვდეს ,,პირველ კუნძულოვან ჯაჭვს" და მსოფლიოში თავდაჯერებით მოარული. თუკი ის შეძლებს, რომ აიცილოს სერიოზული კონფლიქტი იაპონიასა და აშშ - სთან, მისი ყველაზე დიდი საფრთხე ამათ შემდგომ საკუთარი თავი არის.
             ჩინეთისთვის არსებობს, წარმატების 1.4 მლრდ მიზეზი და ზუსტად ამდენივე, რომ მან ვერ შეძლოს და აშშ - ს გადაასწროს სიძლიერეში. 1930 წლიანების დიდი დეპრესიის მსგავსმა შეიძლება დეკადებით უკან დახიოს ჩინეთი. ჩინეთმა საკუთარი თავი მსოფლიო ეკონომიკაში ჩაჭედა. თუკი ჩვენ არ ვიყიდით ისინი არ აწარმოებენ და თუკი არ აწარმოებენ ექნებათ მასიური უმუშევრობა. თუკი არის მასობრივი და გრძელვადიანი უმუშევრობა - იმ დროებაში როდესაც ჩინელები საქალაქო არეალებში არიან გადასული - გარდაუვალი სოციალური დაძაბულობა შეიძლება იყოს ისეთივე დიდი როგორიც ყველაფერი არის ჩინეთში, ჯერ არ ნახული. 

Samstag, 24. September 2016

ლანდაშაფტის ტყვეები ( გეოგრაფიის ტყვეები ( პატიმრები )) ტიმ მარშალი

ესე არს თარგმანი წიგნისაი ტიმ მარშალისასა. ყველა უფლება დარღვეულია, წიგნი გადმოვწერე უკანონოდ და ვთარგმნი ყოველგვარი ნებრთვის გარეშე, თუ ვინმეს სურვილი გექნებათ დაბადების დღის საჩუქრად გამომიგზავნეთ ( Prisoners of Geography ინგლისურად, Die macht der Geographie გერმნაულად ორივე ენაზე მივიღებ :) ) თუ ვინმეს PDF ან E - Pub ვერსია მოგენდომოთ ეგეც მომწერეთ, თუ თარგმნის სურვილი შემოგაწვეთ ეგეც. წიგნი ნამდვიალდ საინტერესოა და ბევრი რამის სასწავლად გამოდგება ( ჭკუისაც ;) ) ( თარგმანი კარგი არ არის და შეიძლება ინგლისურის სინტაქსს მიყვეს მაგრამ მთლად ვერ წაკითხვას აჯობებს და თავზე საყრელი დრო როცა მექნება კომენტარებსაც და განმარტებებსაც მივაწერ ) 
* ამ ნიშნით მონიშნულები ჩემი ჩამატებულია აზრის დასახვეწად.


                                                                   თავი 1
                                                                რუსეთი
                                    დიდი უზარმაზარი, გოლიათი, უკიდეგანო.
      რუსეთი არის, უზარმაზარი, დიდზე დიდი დიდი უკიდეგანო, 6 მლნ კვ/მილი, 11 სასაათო სარტყელში გადაჭიმული გოლიათი. მსოფლიოს უდიდესი ქვეყანა. 
         მისი ყველა, გეოგრაფიული კომპონენტი, ტბები, მდინარეები, გაყინული ტუნდრა, სტეპები, ტაიგა და მთები ყველაფერი უზარმაზარია. სადაც არ უნდა ვიყოთ ჩვენ ყველგან არის რუსეთსი, გინდ დასავლეტში გინდ აღმოსავლეთში, ჩრდილოეთში თუ სამხრეთში ყველგან რუსული დათვი არის.
         დამთხვევა არ არის, რომ ამ უზარმაზარი სივრცის სიმბოლო დათვი არის, ხანდახან დაჯდება ( შეისვენებს ), ხანდახან ზამთრის ძილს მიეცემა, ზოგჯერ ბრდღვინავს, ზოგჯერ დიდებულია მაგრამ ყოველთვის მძვინვარე. ბეარ რუსული სიტყვაა, თუმცა თვით რუსებიც ერიდებიან მისთვის ამ სახელის დაძახებას, იმის შიშით, რომ მისი ბნელი მხარე არ გამოღვიძონ, ისინი მას ეძახიან медведь, რაც თაფლის მოყვარულს ნიშნავს. 
           სულ მცირე 120,000 მსგავსი медведь ცხოვბრობს ამ ქვეყანაში, რომელიც ევროპასა და აზიაზეა გადაფარებული. ურალის მთიანეთის დასავლეთით ევროპული რუსეთია. მის აღმოსავლეთით ციმბირია, გადაჭიმული ბერინგის სრუტემდე და წყნარ ოკეანემდე. 21 -  ე საუკუნეშიც კი იმისათვის რომ ეს ტერიტორია მატარებლით გავიროთ 6 დღე არის საჭირო. ( იმიტომ, რომ რუსულ ლიანდაგებზე საშუალო სიჩქარე 65 კმ/სთ არის და ნორმალურ ქვეყნებში 150*) რუსეთის ლიდერებს უწევთ გაითვალისწინონ ეს დისტანცია და სხვაობები და პოლიტიკაც მის შესაბამისად გაატარონ. მრავალი საუკუნის მანძილზე მათ ყველა მხარეს გაიხედეს, თუმცა ყველაზე უფრო დასავლეთით იყვნენ ორიენტირებული. 
            როდესაც ავტორები ცდილობენ ჩაწვდნენ, დათვის გულის ნადებს ისინი ხშირად იყენებენ უინსტონ ჩერჩილის ცნობილ გამონათქვამს, რომელიც მან 1939 წელს გააკეთა : ,, ეს არის გამოცანა, გახვეული ენიგმას იდუმალებაში" ( ,,It is a riddle wrapped in a mystery inside an enigma" ) მაგრამ მხოლოდ მცირედი ახერხებენ წინდადების ბოლომდე მიყვანას, რომელიც მთავრდება ,, მაგრამ მას აქვს გასაღები, რომელიც რუსეთის ეროვნული ინტერესებია" ( ,, but perhaps there is a key. That key is Russian national interest." ) 7 წლის შემდეგ მან გამოიყენა, ეს გასაღები რომ გაეხსნა ეს გამოცნა, და დაამატა ,, მე დარწმუნებული ვარ, რომ არ არსებობს ისეთი, რამე რასაც ისინი ( რუსები ) ისიევე აღმერთებენ როგორც ძალაა და არაფერია ისეთი, რის მიმართაც მათ ისეთი მცირე პატივისცემა აქვთ, როგორ სისუსტის მიმართ, განსაკუთრებით სამხედრო სისუსტის მიმართ." ( I am convinced that there is nothing they admire so much as strength, and there is nothing for which they have less respect than for weakness, especially military weakness.’) 
               მას იგივე შეიძლება ეთქვა დღევანდელ რუსეთსეზ, რომელიც მიუხედავად იმისა, რომ დემოკრატიის მოსასხამშია გახვეული, დღემდე რჩება ავტორიტარულ ძალად რომლის მთავარი საზრუნავი ეროვნული ინტერესების გატარებაა. 
            როდესაც პუტინი არ ფიქრობს, ღმერთზე და მთებზე ის ფიქრობს პიცაზე, უფრო სწორად პიცის ნაჭრის ფორმაზე - სოლზე ( აქ ყურედღება გამახვილებული ჩრდილო ევროპის დაბლობის ფორმაზე თუ როგორ სოლივით იჭრება ის, სილეზიის და კარპატების მთიანეთზე* ) 
             ამ სოლის მახვილი დაბოლოოებაა პოლონეთი, ამ წერტილიდან, ეს უზარმაზარი ჩრდილო ევროპის დაბლობი იჭიმება, ორი მიმართულებით საფრანგეთისკენ და ურალისკენ ( რომელიც 1000 მილის მანძილზეა გადაჭიმული სამხრეთიდან ჩრდილოეთისკენ და ევროპასა და აზიას შორის, ბუნებრივ საზღვარს წარმაოდგენს ) და ის აქ მხოლოდ 300 მილის სიგანის არის. ჩრდილოეთით ბალტიის ზღვის ნაპირებიდან სამხრეთით, კარპატების მთებამდე. ჩრდილო ევროპის ვაკე მოიცავს ყველას, ჩრდილოეთ საფრანგეთს, ბელგიას, ჰოლანდიას, ჩრდილოეთ გერმანიას და მოდის პოლონეთამდე. 
             რუსული ხედვით ეს არის ორლესული მახვილი, შესაბამისად პოლონეთი წარმაოდგენს ვიწრო გასასვლელს, სადაც რუსეთს შეუძლია გაატაროს მისი ჯარები, რომ შეაჩეროს მტრის წინსვლა მოსკოვის მიმართულებით. მაგრამ ამ წერტილიდან ( პოლონეთიდან ) ის იწყებს გაფართოებას და როდესაც რუსეთის საზღვარს მიადგებით ის უკვე 2000 მილის სიგანისაა და მთლიანად ვაკეა მოსკოვამდეც და იმის იქეთაც.  დიდი არმიის ყოლის შემთხვევაშიც, ეს დიდი ზეწოლა იქნებოდა, რომ სიძლიერე მთელს ფრონტის ხაზზე შეინარჩუნო. თუმცა, რუსეთი არც არასდროს ყოფილა დაპყრობილი ამ მიმართულებიდან, რაც ნაწილობრივი მისი დიდი სტრატეგიული სიღრმის ბრალი არის. როდესაც არმია, მოსკოვს მიაღწევს მას უკვე აღარ აქვს მდგრადი მომარაგების სისიტემა, შეცდომა რომელიც დაუშვა ნაპოლეონმა 1812 წელს და გაიმეორა ჰიტლერმა 1941 წელს. 
            ხოლო ის რაც რუსეთს აღმოსავლეთში იცავს ეს მისი გეოგრაფიაა ( ლანდშაფტია ). რთულია, რომ არმია, აზიაში ისე გადაადგილო, რომ რუსეთის აზიურ ნაწილში შეიჭრა. აქ ბევრი არც არაფერი, რომ შეუტიო გარდა თოვლისა, შეიძლება მხოლოდ ურალამდე მიაღწიო. და რიტაც დაასრულებ იქნება, ის, რომ გექნება უზარმაზარი ტერიტორია ძალიან ცუდი ბუნებრივი პირობებით, გრძელი მომარაგების ხაზით და მუდმივი შიშით, რომ კონტრ შეტევა წამოვა. 
          შეიძლება, იფიქროთ, რომ არც არავის გადაუწყვეტია რუსეთის დაპყრობა, მაგრამ რუსები ასე არ ფიქრობენ და ამის მიზეზიც აქვთ. გასული 500 წლის მანძილზე, რამოდენიმეჯერ განხორციელდა მისი დაპყრობის მცდელობა. 1605 წელს პოლონელები მოვიდნენ ჩრდილო ევროპის ვაკიდან, 1708 წელს მათ შვედებები მოჰყვნენ კარლოს მე - 12 - ის ხელმძღვანელობით. ფრანგები 1812 წელს, გერმანელები  2 - ჯერ 1914 და 1941 წლებში. ( უწევს ახლა კდიე ერთი* ) თუკი ამ ყველაფერს სხვაგვარად შევხედავთ, 1812 წლის ნაპოლეონის შემოჭრიდან დაწყებული, 1853 - 6 წლების ყირიმის კონფლიქტის და პირველი და მეორე მსოფლიო ომების ჩათვლით, რუსებს ყოველ 33 წელში ერთხელ უწევდათ ომი ჰქონოდათ ჩრდილო ევროპის ვაკეზე. 
             1945 წლის შემდეგ, რუსებმა მოახდინეს მთელი იმ ტერიტორიის ოკუპირება, რაც მათ დაიპყრეს ომის დროს და მთელი აღმოსავლეთ ევროპა საბჭოტა სატელიტად აქციეს, ნაწილი კი საბჭოთა კავშირს მიურთეს, რომელიც სწრაფად ემსგავსებოდა ძველ რუსულ იმპერიას. 1949 წელს ჩამოყალიბებულ იქნა ჩრდილო ატლანტიკის სახელშეკრულებო ორგანზიაცია ( ნატო ) ჩრდილო ამერიკის და ევროპის ქვეყნების ასოცირებით, რათა თავი დაეცვათ, იმ საფრთხისაგან, რაც საბჭოთა კავშირიდან მომდინარეობდა. ამის საპასუხოდ, კომუნისტური სახელმწიფოების უმეტესობამ 1955 წელს რუსეთის ხელმძღვანელობით ჩამოაყალიბეს, ვარშავის პაქტი, ხელშეკრულება სამხედრო დახმარებისა და თავდაცვისათვის. პაქტი ნავარაუდები იყო, რომ იქნებოდა რკინის, რომელმაც 1980 - იანი წლებიდან ჟანგვა დაიწყო და 1989 წელს ბერლინის კედლის დანგრევის შემდეგ, ისიც მთლიანად მტვრად იქცა. 
               პრესიდენტი პუტინი, ნამდვიალდ არ არის საბჭოთა კავშირის ბოლო პრეზიდენტის, მიხეილ გორბაჩოვის ფანი. ის მას ჰკიცხავს რუსეთის უსაფრტხოებისათვის ძირის გამოთხრის გამო და 1990 - იან წლებში, საბჭოთა კავშირის დაშლას, ,,საუკუნის უდიდეს გეოპოლიტიკურ კატასტროფას უწოდებს". 
                ამის შემდეგ, რუსები შიშის თვალით უყურებენ, თუ როგორ მტკიცედ და შეუკავებლად მიჩოჩავს ნატო მათკენ, იმ ქვეყნების მიერთებით რომლებზეც რუსეთი პრეტენზიულად აცხადებს, რომ შეპირებული იყონ, რომ ისინი ნატოში ვერ მოხვდებოდნენ. ჩეხეთი, უნგრეთი და პოლონეთი 1999 წელს, ბულგარეთი, ესტონეთი, ლატვია, ლიტვა, რუმინეთი და სლოვაკეთი 2004 წელს და ალბანეთი 2009 წელს. ნატო კი აცხადებს, რომ არავითარი მსგავსი გარანტიები გაცემული არ ყოფილა. 
             რუსეთი, როგორც ყველა დიდი ძალა, გათვლას აკეთებს მომავალ 100 წელზე, იმის გათვალისწინებით, რომ ამ პერიოდში შეიძლება, რაიმე მოხდეს. ( საქართველო გათვლას აკეთებს, მომავალი არჩევნებზე, იმის გათალისწინებით, რომ პენსია გაიზრდება* ). ერთი საუკუნის წინ, ვერავინ წარმოიდგენდა რომ აშშ - ს სამხედრო ძალები, მოსკოვიდან, რამოდენიმე ასეულ მილში, პოლონეთსა და ბალტიის ქვეყნებშ იქნებოდა განთავსებული .  2004 წლისათვის, სულ რაღაც 15 წლის შემდეგ 1989 წლიდან, ვარშავის პაქტის წევრი ყველა სახელმწიფო ნატოს ან ევროკავშირის წევრი იყო გამხდარი. 
              მოსკოვის ადმინისტრაციის გონებამაც, კონცენტრირება ამ ფაქტზე და რუსეთის ისტორიაზე მოახდინა. 
               როგორც ასეთი, რუსეთის არსებობა, იწყება მეცხრე საუკუნუდან, ეს იყო აღმოსავლეთ სლავების მიმზიდველი ფედერაცია, კიევის რუსეთი. ( თვითონ რუსული ენა, კიევის რუსეთს და რუსეთს განასხვავებს, ანუ კიევის რუსეთის რუსეთი სხვაგვარად იწერება და თვითონ რუსეთი სხვაგვარად Россия და Киевская Русь, ( ხანდახან ამას მნიშვნელობა აქვს, თუკი ვინმემ დებატები გაგიმართათ, უკრაინის რუსობაზე*))   რომელიც დაფუძნებული იყო კიევში და მოიცავდა მიმდებარე ქალაქებს დნეპრის პირეთიდან.  მონღოლებმა დაიწყეს მა ტერიტორიაზე შეტევა და სამხრეთიდან და აღმოსავლეთიდან ავიწროვებნენ მათ, საბოლოოდ კი მეცამეტე საუკუნეში სრულიად გადაჯეგეს ის.  ეს ახალბედა, რუსეთიც დაიძრა და ჩრდილო აღმოსავლეთისაკენ გადაბარგდა და ქალაქ მოსკოვის გარშემო დაიწყო განვითარება. ეს ადრეული რუსეთი, ცნობილი როგორც მოსკოვის დიდი სამთავრო ( დიდობა მერე ისტორიკოსებმა მიამატეს თავიდან სრულაიდ უბედური წარმონაქმნი იყო*) სრულაიდ მოწყვლადი იყო. მას არ ეკრა, არც მთები არც უდაბნოები და მხოლოდ რამოდენიმე მდინარით იყო გარშემორტყმული. ყველა მიმართულებით მხოლოდ ვაკეები იყო, ხოლო სტეპებში, აღმოსავლეთითაც და სამხრეთითაც მონღოლები ბატონობდნენ. დამპყრობელს შეეძლო ნებისმიერი მიმართულებით განევითარებინა შეტევა, რასაც კი ისურვებდა და არ არსებობდა რაიმე ბუნებრივი, რომლის დაჭერითაც თავდაცვისათვის პოზიციის მოწყობას შესძლებდი. 
                   როდესაც მეფე ივანე მრისხანე გახდა, მან პრაქტიკაში განახორციელა კონცეფცია, შეტევა როგორც ტავდაცვის საშუალება. ესე იგი, ვიწყებთ შიდა კონსოლიდაციით და ვფართოვდებით გარე მიმართულებით. რამაც მიიყვანა ის დიდებამდე. ( ძლიერებამდე* ) აქ გვყავს ადამიანი, რომელიც ამტკიცებს თეორიას, რომ ინდივიდებს შეუძლიათ შეცვალონ ისტორია. რომ არა მისი ხასიათი, არაადამინური დაუნდობლობა და ხედვა, რუსეთის ისტორია გაცილებით სხვაგვარი იქნებოდა. 
                     ახალდაბადებულმა, რუსეთმა, ივანეს ბაბუის დროს დაიწყო, ზომიერი ექსპანსია, ხოლო როდესაც 1533 წელს, ახალი ივანე მოვიდა ხელისუფლებაში, რუსეთმა აღმოსავლთით ურალს მიაბჯინა საზღვარი, სამხრეთით კასპიის ზღვას, ჩრდილოეთით კი არქტიკის საზღვრამდე მივიდა. რუსეთმა გასასვლელი მიიღო კასპიის ზღვაზე და შემდგომ შავ ზღვაზეც, ამავე დროს წინ მიიწევდა კავკასიაში, რომელიც ბარარიარად იდგა მათსა და მონღოლებს შორის. სამხედრო ბაზა აშენდა შეჩნეთში, რომ შეეკავებინათ ნებისმიერი შემომტევი, იქნებოდა ეს ოქროს ურდო, ოსმალეთის იმპერია თუ სპარსეთის იმპერია ( აქ ცოტას ურევს მგონია ავტორი, ამ დროს ოქროს ურდოს ხსენებაც აღარ იყო :) * )       
             რა თქმა უნდა იყო წინააღმდეგობები, თუმცა მომდევნო ასი წლის მანძილზე რუსეთმა, მოახერხა, ის, რომ მოახდინა მთლიანი ციმბირის მიერთება, ურალდიან წყნარ ოკენემდე.  
         ახლა, უკვე რუსებს ჰქონდათ ნაწილობრივი ბუფერული ზონა და ჰინთერლანდი, სტრატეგიული სიღრმე სადაც შეეძლებოდათ შემოსევის შემთხვევაში თავი შეეფარებინათ. არავინ არ აპირებდა, რომ მათთვის შეეტია არქტიკიდან, არც არავინ იყო შემძლე, რომ ურალიდან გადმოსულიყო. მათი ქვეყანა ხდებოდა ის, რასაც ახლა ჩვენ რუსეთად ვიცნობთ და იმისათვის, რომ ის სამხრეთიდან ან სამხრეთ -  დასავლეთიდან დაგეპყრო დაგჭირდებოდა, ძალიან დიდი არმია და გრძელი მომარაგების ხაზი და თქვენ თვითონაც უნდა გებრძოლათ დავდაცვითი პოზიციებისთვის. 
             18 საუკუნეში პეტრე დიდის მმართველობისას, რომელმაც 1721 წელს რუსეთის იმპერია დაარსა და ეკატერინე დიდის მმართველობის პერიოდში, რუსეთმა დასავლეთისკენ ყურება დაიწყო, აფართოებდა თავის იმპერიას, რათა გამხდარიყო ევროპის ერთ - ერთი დიდი სახელმწიფო, რასაც ტავის მხრის უმთავრესად ვაჭრობა და ნაციონალიზმი ახალისებდა. ამ უფრო მეტად, დაცულმა და ძლიერმა რუსეთმა შეძლო, რომ მოეხდინა უკრაინის ოკუპირება და კარპატებამდე მიღწევა. ამას მოჰყვა, ბალტიის ზღვისპირა სახელმწიფოები, ლატვია, ლიტვა და ესტონეთი, უკვე რუსეთი რუსეთი დაცული იყო, ამ მიწიდან ან ბალტიის ზღვიდან წამოსული ინტევენციისგან. 
                  ახლა, უკვე უზერმაზარი რკალი იყო, მოსკოვის გარშემო შეკრული, რომელცი ქვეყნის გულს წარმაოდგენდა. დაწყებული არქტიკიდან, ის მოჰყვებოდა ბალტიის რეგიონს, უკრაინის და კარპატების გაყოლებით, შავ ზღვაზე, კავკასიონზე და კასპიის ზღვაზე გავლით, რომელიც ურალით გრძელდბოდა და იკვრებდოა არქტიკაში. 
             მეოცე საუკუნეში, კომუნისტურმა, რუსეთმა შექმნა საბჭოთა კავშირი, დევიზის ქვეშ ,, პროლეტარებო ყველა ქვეყნისა შეერთდით", სსრკ იგივე რუსეთის იმპერია იყო, ოღონდ უფრო დიდი. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ის გადაჭიმული იყო, ბერლინიდან წყნარ ოკეანემდე, არქტიკიდან ავღანეთის საზღვრამდე - სუპერ ძალა, ეკონომიკურად, პოლიტიკურად და სამხედრო ძლიერების მხრივ, რომლის გამოწვევაც მხოლდო აშშ - ს შეეძლო. 
            რუსეთი მსოფლიოში უდიდესი სახელმწიფოა, ორჯერ უფრო დიდი ვიდრე აშშ ან ჩინეთი, 5 ჯერ უფრო დიდი ვიდრე ინდოეთი და 25 ჯერ უფრო დიდი ვიდრე დიდი ბრიტანეთი. თუმცა, მას შედარებით ნაკლები მოსახლეობა ჰყავს, 144 მლნ, ნაკლები ვიდრე პაკისტანს და ნიგერიას. რუსეთში სავეგატაციო პერიდი მოკლეა და მას პრობლემა აქვს რომ ადეკვატურად გაანაწილოს ის რაც მან ამ 11 სასაათო სარტყელში მიიღო, რომელსაც მოსკოვი მართავს. 
            რუსეთი ურალამდე ევროპული სახელმწიფოა, ვინაიდან სწორედ აქედან იწყება საზღვარი ევროპასთან. მიუხედავად იმისა, რომ ის ესაზღვრება ყაზახეთს, მონღოლეთს, ჩინეთს და ჩრდილო კორეას, და ასევე საზღვაო საზღვარი აქვს იაპონიასთან და აშშ - სთან მას აზიურ ძალად ვერ განვიხილავთ. 
                 აშშ -  ში პრეზიდენტობის ყოფილ კანდიდატს, სარა პეილინს ჟურნალისტებმა დასცინეს, როდესაც მან თქვა, რომ ,, ალასკიდან შესაძლებელია რუსეთის დანახვაო", რაც მედიამ გააშუქა თითქოს მას ეთქვას ,, ჩემი სახლიდან რუსეთის დანახვა შემიძლიაო". რაც მან სინამდვილეში თქვა იყო, ,, რუსეთის დანახვა ალასკის მიწიდან შესაძლებელი, ალასკის ერთ - ერთი კუნძულიდან". ის მართალი იყო როდესაც ამას ამბობდა, ბერნგის სრუტეში რუსული და ამერიკული კუნძულები ერთმანეთისგან 2,5 მილით არიან დაცილებული, პატარა დიომედეს კუნძული, რომელიც შეუიარაღებელი თვალითაც შეიძლება დავინახოთ. მართლაც შეიძლება, რომ რუსეთი აშშ - დან დავინახოთ. 
           ურალის წვერზე არის ჯვარი, რომელიც აღნიშნავს ადგილს სადაც ევროპა მთავრდება და აზია იწყება. კარგ ამინდიში აქ ამოსი, თუკი აღმოსავლეთისაკენ გაიხედავ თავლწინ გადაგეჭრება კილომეტრებზე გადაჭიმული ნაძვნარი. ზამთარში ის მთლიანად თოვლით არის დაფარული, ქვემოთ თუ ჩაიხედავ ნახავ რომ ციმბირის ვაკე ეკატერინბურგთან არის მობჯენილი. ტურისტებს ძალიან მოსწონთ ეს ადგილი, სადაც შეუძლიათ ერთი ფეხი აზიაში ჰქონდეთ მეორე კი ევროპაში. ეს ადგილი კიდევ ერთხელ გახსენებს იამს თუ, რამდენად დიდია ეს ქვეყანა, როცა იმას გაანალიზებ რომ აქ ქვეყნის 1 მეოთხედია, რომ კიდევ 1,500 მილი უნდა იარო დასავლეთისკენ, რომ სანკტ - პეტერსბურგს მიაღწიო და 4,500 მილი გაქვს აღმოსავლეთით, რათა ბერიგნის სრუტესთან მიხვიდე და ქალბატონი პეილის დანახვა შეძლო, ალასკის ტერიტორიაზე. 
              სსრკ -ს დაშლიდან ცოტა ხნის შემდეგ, ურალში ვიყავი, იმ ადგილას სადაც ერთმანეთს აზია და ევროპა ხვდება, თან რუსული გადამღები ჯგუფი მაცილებდა. ოპერატორი ერთი, მშვიდი, სტოიკოსი, მოღუშული გადაღების ოსტატი იყო. ის იყო ასევე ოპერატორის შვილი, რომელსაც გადაუღია გერმანელების ალყა სტალინგრადზე. მე მას ვკითხე ,, შენ ევროპელი ხარ თუ აზიელი ? " ცოტა ხნით ჩაფიქრდა და მიპასუხა ,, არცერთი - მე რუსი ვარ". 
                თუმცა ის ყველა მიდგომით, მაინც ევროპაა. მართალია მისი 75 აზიაშია, თუმცა მხოლოდ მისი მოსახლეობის 22 % ცხოვრობს იქ. ციმბირი შეიძლება იყოს, რუსეთის ,, განძის სკივრი", რომელიც მინერეალური რესურსების დიდ ნაწილს შეიცავს, მაგრამ ის ასევე მკაცრი მიწაც არის, უზარმაზარი ტყით ( ტაიგა ), მიწათმოქმედებისთვის ღარიბი მიწით და დიდი დაჭაობებული ფართობებით. მხოლოდ 2 სარკინიგზო გზა ჰკვეთს ციმბირს, ტრანსციმბირული მაგისტრალი და ბაიკალ - ამურის მაგისტრალი. ცოტა რაოდენობით მაგისტრალები, რომლებიც ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ მიემართება და ეს ურთულებს რუსეთს, რომ ძალა სამხრეთისაკენ მიმართოს, დღევანდელი მონღოლეთის და ჩინეთის მიმართულებით. მას აკლია ადამიანური ძალა და მომარაგების ხაზები, რომ ეს შეძლოს. 
               ჩინეთმა შეიძლება შეძლოს ის, რომ გრძელვადიან პერსპექტივაში ციმბირისი კონტროლი დაიწყოს. მაგრამ ეს იქნება, რუსეთში შემცირებული შობადობის და ჩინეთის მიერ ჩრდილოეთისკენ მოსახლეობის გადაადგიების ბრალი. უკვე, ისევე როგორც შორეულ აღმოსავლეთში, ასევე ურალსა და ენისეის შორის მდებარე 1,000 მილიან ჭაობშიც კი შესაძლებელია, რომ ჩინურ რესტორანს შეხვდეთ. ბევრი სხვადასხვა ბიზნესი მოიწევს აქეთკენ. სულ უფრო მეტად არის შესაძლებელი, რომ რუსეთის შორეული აღმოსავლეთის დიდი ნაწილი, რომელიც მოსახლეობისგან იცლება ჩინური კულტურის გავლენის ქვეშ მოხვდეს და საბოლოოდ კი პოლიტიკური გავლენის ქვეშაც. 
                   როდესაც, რუსეთის ცენტრალური რეგიონებიდან გახვალთ, ნახავთ, რომ მოსახლეობის უმეტესობა ეთნიკურად არა რუსია და მოსკოვისადმი ერთგულებაზე დიდად არ დარდობენ. რაც იწვევს აგრესიული, უსაფრთხოების სამსახურების არსებობას, ისეთივესი როგორც საბჭოთა კავშირის დროს იყო. სსრკ - ს დროს, რუსეთი ეფექტრუი კოლონიური ძალა იყო, რომელიც მმართველობდა იმ ერებსა და ხალხებზე, რომლებიც საერთოდ არ ფიქრობდნენ, რომ რაიმე საერთო ჰქონდათ თავიანთ ბატონებთან. რუსეთის ფედერაციის ნაწილი - მაგალითად, ჩეჩნეთი, დაღესტანი და კავკასია - დღემდე იგივეს ფიქრობენ. 
            გასული საუკუნის ბოლოსათვის, ეს უაზროდ უზარმაზარი სახელმწიფო, ეკონომიკურ სიგიჟეში ჩაფლული, რომელიც უფრო მეტ ფულს ხარჯავდა ვიდრე შეიძლება ჰქონოდა, ქვეყანა რომელიც არ იყო შექმნილი ადამინებისთვის, და ავღანეთის ომი გაზდა ის მიზეზები, რამაც ის დანგრევამდე მიიყვანა. რუსეთის იმპერია, შემცირდა წინა კომუნისტურ საზღვრებში, ახალი ევროპული საზღვრით, რომელიც ესტონეთის, ლიტვის, ლატვიის, ბელორუსიის უკრაინის, საქართველოს და აზებაიჯანის გასწვრივ გავიდა. 1979 წელს, სსრკ - შეჭრას, ავღანეთში, იმ საბაბბით, რომ იქ დაეცვა ავღანეთის, კომუნისტური მთავრობა ანტი კომუნისტური მუსლიმური გუერილა დაჯგუფებებისგან არასოდეს ჰქონია კავშირი, იმასთან, რომ ავღანელი ხალხისთვის მაქსიზმ - კომუნიზმის ბედნეირება მიეტანათ, ეს იყო მცდელობა იმასა, რომ მოსკოვი მოაზდენდა ამ ტეიტორიის კონტროლს და ასევე იმის პრევენციას, რომ სხვა არ იზამდა ამას. ( და მართლაც ომის წინა პერიოდში, ავღანეთში, რამოდენიმეჯერ გამოჩდნენ ამერიკული სამშენებლო ბატალიონები, რომლებიც აქ ხიდებს აშენებდნენ, რუსებმა იფიქრეს ამერიკელ მშენებელ ჯარისკაცს აუცილებლად მოჰყვება ამერიკელი მეომარი ჯარისკაციო და გადატრიალებაც მოაწყვეს, კიდეც ჩააქრეს და ომიც გააჩაღეს :) * ). 
                    კიდევ ერთი, გადამწყვეტი ფაქტორი იყო ის, რომ ამას რუსეთი უნდა მიეახლოვებინა, მისი ოცნების განხორციელებასთან, ინდოეთის ოკეანეში ჩექმის გაწმენდასთან, როგორც ამას რუსი ულტრანაციონალისტი პოლიტიკოსი ვლადიმერ ჟირინოვსკი იტყვის, და მაინც ვერასოდეს ვერ მიაღწია რუსეთმა ამ მიზანს. მას დღემდე არ გააჩნია თბილ წყლიანი პორტი, რომელიდანაც მას წვდომა ექნება, მსოფლიოს მთავარ სავაჭრო გზებთან.  რუსეთის არქტიკული პორტები როგორიც მურმანსკია, წელიწადში რამოდენიმე თვით არის გაყინული. ვლადივასტოკი, უდიდესი რუსული პორტი წყნარი ოკენაის ნაპირზე, წელიწადში 4 თვის მანძილზე ჩაკეტილია და როცა გახსნილია ჯაპონიის ზღვაში გადის სადაც იაპონია დომინირებს. ეს უბრალოდ ვაჭრობას არ ამუხრუჭებს, ეს ასევე ხელს უშლის რუსეთს, რომ მისი ფლოტის მსოფლიოს მასშტაბით ოპერირებდეს. ამასთანავე, საზღვაო ტრანსპორტი გაცილებით იაფია, ვიდრე სახმელეთო ან საჰაერო. 
                ეს, პრობლემა რომ რუსეთს არ აქვს გასასვლელი თბილ ზღევბზე, მუდამ მისი აქილევსის ქუსლი იყო, სტრატეგიულად ისეთივე მნიშვნელოვანი როგორც ჩრდილო ევროპის ვაკე. რუსეთი გეოგრაფიულად კარგ მდგომარეობაში არ არის, და ის რომ სუსტი ძალა არ არის, ამას მისი ნავთობის და გაზის რესურსები განაპირობებს. საკვირველი არ არის, რომ პეტრე დიდმა , თავის შთამომავლებს 1725 წელს, დაუბარა, რომ მათ ეცადათ, რაც შეიძლება მეტად მიახლოვებოდნენ, კონსტანტინოპოლოს და ინდოეთს. ვინც ამათ მართავს, ის იქნება მსოფლიოს ნამდვილი სუვერენი. შესაბამისად, დაიწყო მუდმივი ომები, თურქეთთან, სპარსეთთან, რომ როგორმე მიეღწიეთ სპარსეთის ყურისთვის და რაც შეიძლება შორს გაჭრილიყვნენ ინდოეთისკენ. 
                  როცა სსრკ დაიშალა, ის 15 ქვეყანად დაიყო. გეოგრაფიამ შური იძია სსრკ -  ზე და მსოფლიო რუკაზე, უფრო ლოგიკური სურათი დაიხატა, სადაც მდინერეები, მთები, ტბები და ზღვები მიჯნავს ხალხებს, და ისინი გამოყოფილი არიან ენის თუ ადათ წესების მიხედვით. გამონაკლისია ეგრეთ წოდებული სტანის ( ინგლისურში ცენტრალური აზიის ყველა სახელმწიფო სტანზე მთავრდება *) სახელმწიფოები. როგორიც არის ტაჯიკეთი, რომლის საზღვრების სტალინმა პირადად დახაზა და გათვლა ის იყო, რომ ყველა სახელმწიფოს ჰყავდა დიდი რაოდენობით ეთნიკური უმცირესობა, ძირითადი ეთნოსის გასაწონასწორებლად. 
                   თუკი ისტორიას გადავხედავთ, - და რასაც დიპლომატების და სამხედრო მგეგმავების უმეტესობა აკეთებს - ვნახავთ, რომ ყოფილ სსრკ - ს სახელმწიფოებს ჯერ კიდევ აქვთ ბევრი რამ საკეთებლად, ასევე ზოგიერთ ვარშავის პაქტის წევრ სახელმწიფოსაც. ეს ქვეყნები შეიძლება დავყოთ 3 ნაწილად, ნეიტრალური ბანაკი, პრო - დასავლური ბანაკი და პრო - რუსული ბანაკი. 
                    ნეიტრალური სახელმწიფოები - უზბეკეთი, აზერბაიჯანი და თურქმენეთია, - რომელთაც ცოტა მიზეზი აქვთ იმისათვის, რომ პრო - დასაცლური ან პრო - რუსულები იყვნენ, ესენი არიან ის სახელმწიფოები, რომლებიც საკუთარ ენერგიას აწარმოებენ და უსაფრთხოების ან ვაჭრობის მხრივე არცერთ მხარეზე არ არიან დამოკიდებული. 
                  პრო -  რუსულ ბანაკში, არიან ბელორუსია, ყაზახეთი, ტაჯიკეთი, ყირგიზეთი და სომხეთი. მათი ეკოენომიკა ჩაბმულია რუსეთის ეკონომიკასთან, როგორც აღმოსავლეთ უკრაინის ეკონომიკა ( კიდევ ერთი მიზეზი აქაური აჯანყების ). ამათ შორის ყველაზე დიდი ყაზახეთი დიპლომატიურად რუსეთისკენ იხრბა და მას დიდი რაოდენობით ეთნკურად რუსი მოსახლეობა ჰყავს. ამ ხუთიდან ყაზახეთი და ბელორუსია შეუერთდნენ რუსეთს ევრაზიულ კავშირში, ( ღარიბების ევროკავშირი ) ( უკვე ყირგიზეთი და სომხეთიც მიერთებულია*) და ასევე წევრები არიან კოლექტიური თავდაცვის ორგანიზაციის. კოლექტირური თავდაცვის ორგანიზაცია იატნჯება, რომ არ აქვს სახელი, რომელიც ერთ სიტყვად შეიძლება გადაიხარშოს და ის ასევე დაჩაჩანაკებულ ვარშავის პაქტს ჰგავს. რუსეთს სამხედრო ბაზები აქვს განთავსებული, ყირგიზეთში, ტაჯიკეთსა და სომხეთში. 
              შემდეგ მოდის პრო - დასავლური ბანაკი, ადრე ყველა ვარშავის პაქტში იყო, დღეს კი ნატოს და ევროკავშირის წევრები არიან გამხდარი. პოლონეთი, ლატვია, ლიტვა, ესტონეთი, ჩეხეთი, ბულგარეთი, უნგრეთი, სლოვაკეთი, ალბანეთი და რუმინეთი.  მათ ასეთი პოზიცია, ნამდვილად არ არის შემთხვევითობა, ვინაიდან ამ ქვეყნების უმეტესობა ყველაზე მეტად იტანჯებოდა საბჭოთა ტირანიის ქვეში. და ასევე საქართველო, უკრაინა და მოლდავეთი, რომლებიც დიდი სიამოვნებით შეუერთდებოდნენ ორივე ორგანიზაციას, მაგრამ მათი რუსეთთან გეოგრაფიული სიახლოვის გამო და ასევე ვინაიდან მათ ტერიტორიაზე რუსული სამხედრო ნაწილებია განთავსებული, ვერერთი ეს ქვეყანა ვერ ახერხებს ამ ორგანიზაციებში გაერთიანებას. რომელიმე ამათგანის ნატოში გაწევრიანებას შეუძლია, რომ ომი გამოიწვიოს.
             ყველაფერი ზემოთ ხსენებული, ხსნის იმას თუ რატომაც გახურდა ბრძოლა უკრაინის პოლიტიკური კურსის განსაზარვრად და თუ რატომ მოახდინა მოსკოვმა მა საკითხზე ასეთი კონცენტრირება.
              მანამ, სანამ პრო - რუსული ძალა ბატონობდა კიევში, რუსები შეიძლება დარწმუნებული ყოფილიყვნენ, რომ მათი ბუფერული ზონა უცვლელი დარჩებოდა და დაიცავდა მათ ჩრდილო ევროპის ვაკეზე. ეგ კი არა თუკი უკრაინის მიერ სიტყვიერად განცხადებული ნეიტრალიტეტი და ის, რომ ის არ შეურთებოდა ევროკავშირს და ნატოს და შეუნარჩუნებდა რუსეთს იჯარას მის თბილი ზღვის პორტზე სევასტოპოლზე, მოსკოვისთვის მისაღები იყო. ასევე ის, რომ უკრიანის ენერგო სექტორი უმეტესწილად რუსეთზე იყო დამოკიდებული, მის ნეიტრალიტეტს მისაღებს ხდიდა, თუმცა მაინც გამაღიზიანებელს. მაგრამ, აი უკრიანა პრო -დასავლური ამბიციებით, სურვილით რომ შეერთებოდა ამ 2 დიდ დასავლურ ალიანსს, რაც ეჭვის ქვეშ დააყენებდა რუსეთის წვდომას მის შავი ზღვის გაუყინავ პორტთან, ასევე ის, რომ უკრიანას ერთ მშვენიერ დღეს შეიძ₾ბა ნატოს ბაზისთვის ემასპინძლა, უკვე აუტანელი გახდა რუსეთისთვის.
                პრეზიდენტი ვიქტორ იანუკოვიჩი ცდილობდა რომ ორივე მხარისთან ეთამაშა. ის ეფლირტავებოდა დასავლეთს და ტაყვანს სცემდა რუსეთს - პუტინიც ამ ყველაფერს იტანდა. მაგრამ როდესაც დრო მოვიდა, ევროკავშირთან ყოვლისმომცველი სავაჭრო ხელშეკრულების გაფორმების, რომელსაც უკრაინა შეიძლება ევროკავშირის წევრობამდეც კი მიეყვანა. მაშინ პუტინმა ჭანჭიკების მოჭერა დაიწყო.
                    რუსეთის პოლიტიკური ელიტისათვის კი, ევროკავშირის წევრობა ის ცხენია, რომლეიც ქვეყანას ნატოში შეაჭენებდა. ხოლო უკრაინის ნატოშ გაწევრიანება უკვე წითელი ხაზის გადაკვეთას ნიშნავდა. პუტინმა იანუკოვიჩზე ზეწოლა გააძლიერა და მას ისეთი შეთავაზება გაუკეთა რაზეც უარს ვერ იტყოდა, უკრაინის პრეზიდენტმაც გვერდი აქცია ევროკავშირს და მოსკოვთან პაქტი გააფორმა, ამან კი საპროტესტო აქციების გაღვივება გამოიწვია, საბოლოოდ კი იანუკოვიჩის ჩამოგდება.
                    გერმანელები და ამერიკელები მხარს უჭერდნენ, უკრაინის ოპოზიციას, ბერლინმა ბოქსის ყოფილი მსოფლიო ჩემპიონი ვიტალი კლიჩკო პოლიტიკოცად აქციეს, როგორც მათი კაცი. დასავლეთი ინტელექტუალურად და ეკონომიკურად ეხმარებოდა, პრო - დასავლურ ძალებს, რაც ზოგიერთი დემოკრატიული ოპოზიციური ძალის დაფინანსებაში გამოიხატებოდა.
                          კიევში ქუჩის ბრძოლებმა იფეთქა, მთელი ქვეყნის მასშტაბით კი საპროტესტო აქციები აგორდა. აღმოსავლეთიდან ხალხი დაიძრა პრეზიდენტის მხარდასაჭერად, მაშინ როცა დასავლეთ უკრიანის ქალაქებში ისეთი, როგორც ლვოვი არის ( რომელიც ნაჩვევი იყო პოლონეთში ყოფნას ) ხალხი ცდილობდა ყოველგვარი პრო - რუსულიგან თავი დაეღწია.
                  2014 წლის შუა თებერვლისთვის, ლვოვი და დასავლეთის საქალაქო ტერიტორიები უკვე აღარ ემორჩილებოდნენ ცენტრალურ ხელისუფლებას, 22 თებერვლისთვის, როდესაც უკვე რამოდენიმე ათეული დემონსტრანტი იყო კიევში მოკლული, პრეზიდენტი იანუკოვიჩი, საკუთარი თავის გადარჩენის მიზნით ქალქიდან გაიქცა. ანტი რუსულმა ძალებმა, რომელთა ნაწილის პრო - დასავლური იყო ნაწილი კი პრო - ფაშისტური, სახელმწიფო ძალაუფლება ხელში ჩაიგდეს. ამ მომენტიდან წილი ნაყარი იყო . პუტინს აღარ ჰქონდა დიდი არჩევანი, მას უნდა მოეხდიან ყირიმის ანექსირება, სადაც არა მარტო დიდი რაოდენობით რუსულად მოლაპრაკე მოსახლეობა იყო, არამედ რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია სევასტოპოლის პორტი.
                             სევასტოპოლი რუსეთის ერთად - ერთი ნამდვილი თბილი წყლის პორტი არის. თუმცა, აქედან წვდომა ხმელთაშუა ზღვაზე შეზღუდულია მონტრეს 1936 კონვენციით. რამაც მაშინდელ თურქეთს, რომელიც ახლა უკვე ნატოს წევრი არის ბოსფორის კონტროლი ხელში ჩაუგდო. რუსული გემები სრუტეში გადაადგილდებიან მაგრამ შეზღუდული რაოდენობით, ხოლო ომის შემთხვევაში მათ აქ გადაადგილება შეიძლება აეკრძალოთ. ბოსფორიდან გასვლის შემდეგ კი მათ, მოუწევთ ეგეოსის ზღვაში ცურვა და მხოლოდ ამის შემდეგ მოხვდება რუსული გემი ხმელთაშუა ზღვაში და ამის შემდეგაც გიბრალტარის სრუტეში უნდა გაიარონ რომ ატლანტის ოკეანეს მიაღწიონ, ანდა სუეცის სრუტეში უნდა გაცურონ, რომ ინდოეთის ოკენაეში მოხვდნენ.
             რუსებს პატარა საზღვაო ბაზა აქვთ, სირიის ნაპირებზე ქალაქ ტარტუში, ( ეს ნაწილობრივ ხსნის რუსეთის მხარდაჭერას სირიის ხელისუფლებისადმი, 2011 წელს დაწყებულ ბრძოლაში ) მაგრამ, ეს არის შეზრუდული შესაძლებლობების მქონე პორტი და არა ძირითადი ბაზა.
                   რუსეთის მეორე სტრატეგიული პრობლემა კი არის ის, რომ ომის შემთხვევაში მას არც ბალტიის ზღვიდან არ შეუძლია გავიდეს, რისი მიზეზიც სკაგერაკის სრუტე არის, საიდან არის გასასვლელი ჩრდილოეთის ზღვაში. მოცემული სრუტე კი ნატოს წევრის სახელმწიფოების, დანიის და ნორწეგიის მიერ კონტროლდება და იმ შემთხვევაშიც კი თუკი გემმა შეძლო და ამ სრუტეში გაძვრა იწყება მეორე გზა ცნობილი როგორც GIUK - ის ( Greenland/ Iceland / UK ) სივრცე ჩრდილოეთის ზღვაში - რომელსაც უკეთესად შევხედავთ როდესაც დავლეთ ევროპას დავაკვირდებით.
                  ყირიმის ანექსირების შემდეგ, რუსებს დრო არ დაუკარგიათ. მათ დაიწყეს შავი ზღვის ფლოტის მშენებობა სევასტოპოლში და ახალი პორტის შენება ნოვორასიისკში, მართალია მას არ აქვს ბუნებრივად ღრმა პორტი, მაგრამ რუსეთს მაინც მისცემს დამატებით შესაძლებლობებეს. 80 ახალი გემი არის შეკვეთილი, ასევე რამოდენიმე წყალქვეშა ნავიც. ფლოტი ვერ იქნება შემძლე, რომ ომის პერიოდში შავი ზღვა გაარღვიოს, მაგრამ მისი შესაძლებლობები ჯერ იზრდება.
              ამის საპირისპიროდ, უნდა მოველოდეთ, რომ აშშ  წაახალისებს, მის მოკავშირე და ნატოს წევრ რუმინეთს, რომ მან მისი შავი ზღვის ფლოტი გააზლიეროს, ხოლო თურქეთს ხელს შეუწყობს, რომ მან ბოსფორის დაჭერა შეძლოს.
                  ყირიმი 2 საუკუნის მანძილზე რუსეთის კუთვნილება, იყო სანამ 1954 წელს ხრუშჩოვმა ის უსსრ არ გადასცა, იმ პერიოდში ჯერ კიდევ ფიქრობდნენ, რომ საბჭოთა ადამიანი სამუდამოდ იარსებებდა და შესაბამისად ის მუდამ მოსკოვიდან მართავდა, მთელ ამ ტერიტორიას. მაშ, აღარც უკრაინი იყო საბჭოთა და ეჰ კი არა აღარც პრო - რუსული, პუტინმა იცოდა, რომ სიტუაცია უნდა შეცვლილიყო. და იცოდნენ ეს დასავლელმა დიპლომატება ? თუკი არა, მათ არ სცოდნიათ დიპლომატიის პირველი წესის, გაკვეთილი # 1 შესახებ. ,, დიპლომატია დამწყებთათვის" : როდესაც ვხვდებით სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან საფრთხეს, დიდი სახელმწიფოები იყენებენ ძალას. თუკი მათ ეს იცოდნენ, მათ ისიც უნდა სცოდნოდათ, რომ პუტინის მიერ ყირიმის ანექსირება იქნებოდა ფასი, მათ მიერ, უკრაინის თანამედროვე ევროპასა და გავლენის დასავლურ სფეროში შეყვანის.
                        კეთილშობილური ხედვით, ისე ჩანდა, რომ დასავლეთი მოუთმენლად ელოდა უკრაინის მიღებას დემოკრატიულ სამყარაში, როგორც სრულუფლებიანი წევრისას მისი ლიბერალური ინსტიტურებისა და სადაც კანონი მართავს და ბევრი არაფერი იყო რისი გაკეთებაც მოსკოვს შეეძლო. ეს არის ხედვა, რომელიც არ ითვალისწინებს ფაქტს, რომ გეოპოლიტიკა ჯერ კიდევ არსებოსბ 21 საუკუნეშიც, ანდა რუსეთი არ თამაშობს წესების მიხედვით.
                       გამარჯვებით დამთვრალმა, უკრაინის დროებითმა მთავრობამ ეგრევე გააკეთე რამოდენიმე სულელური განცხადება, მათ შორის იყო ის განზრახვა, რომ ქვეყნის ზოგიერთ რეგიონში რუსულისათვის სახელმწიფო სტატუსი გაეუქმებინათ. ეს კი ისეთი რეგიონები იყო სადაც მოსახლეობის დიდი ნაწილისათვის რუსული მშობლიური ენა იყო, მათ შორის რათქმაუნდა იყო ყირიმიც, ასეთი საქციელი კი კარგი საშალება იყო სიტუაციის გასართულებლად. პუტინს კი საშუალება მიეცა, რომ პორპაგანდა ეწარმოებინა, უკრაინაში მცხოვრებ ეთნიკურ რუსებს დაცვა სჭირდებათო.
                            კრემლს აქვს კანონი, რომელიც მას ,,ეთნიკურად რუსების" დაცვას ავალდებულებს, რთულია ჩავწვდეთ, ამ ტერმინის დიზაინს, ვინაიდან ის ისეთია როგორადაც რუსეთი განმარტავს, ყველა იმ სავარაუდო კონფლიქტში, რომელის შესაძლოა, ყოფილ სსრკ - ს ტერიტორიაზე გაჩნდეს, როცა კრემლს სჭირდება, ეს ტერმინი შეიძლება გამოყენებულ იქნეს იმ ხალხის მიმართ, რომელთათვისაც რუსული უბრალოდ პირველი სალაპარაკო ენაა. სხვა შემთხვევაში, ახალი მოქალაქეობის კანონი შემოდის ხმარებაში, რომელიც ამბობს, თუკი თქვენი ბებია - ბაბუა, ცხოვრობდა რუსეთში და რუსული თქვენი მშობლიური ენა არის, თქვენ შეგიძლიათ აიღოთ რუსეთის მოქალაქეობა. ამის გათვალიწინებით, ადამიანებს, ექნებათ საკუთარი თავის დაცვის კიდევ დამატებითი შესაძლებლობა, ხოლო რუსეთს საბაბი რომ ამ კონფლიქტში ჩაერიოს ( ანუ, როდესაც რუსი მოდის და რუსული პასპორტით ხვდები ნაკლები მოგვხდება, ხოლო რუსი კიდე უფრო ადვილად შეძლებს შემოსვლას, ასე, რომ ვინც რუსული პასპორტის რიგში აპირებს ჩადგომას, სახელმწიფო მათ ერთ მშვენიერ დღეს პოტენციურ საფრთხედ განიხილავს* ).
                ყირიმის მოსახლეობის დაახლოები 60 % ,, ეთნიკურად რუსი" არის, შესაბამისად კრემლმაც გაღებული კარი შეაღო. პუტინი მხარს უჭერდა კიევის მოწინააღმდეგე დემონსტრანტებს და იმდენი პრობლემა გააჩინა, რომ საბოლოოდ თავისივე ჯარები გამოიყვანა სევასტოპოლის ბაზიდან მოსახლეობის დასაცავად. უკრაინული არმია, ისეთი პირობებში იყო, რომ არც ხალხის და არც რუსული ჯარის წინააღმდეგ არაფრის გაკეთება არ შეეძლო და სასწრაფოდ მიატოვა ნახევარკუნძული. მაშ, ყირიმი კიდევ ერთხელ გახდა დე - ფაქტო რუსეთი.
                 თქვენ შეიძლება მოიყვანოთ არგუმენტი, რომ პუტინს ჰქონდა არჩევანი : და მას შეეძლო პატივი ეცა უკრაინის ტერიტორიული ერთიანობისათვის. მაგრამ, იმის გათვალისწინებით, რომ მას საქმე ჰქონდა გეოგრაფისთან, ეს ღმერთმა განუსაზღვრა და მას სხვა არჩევანი არც ჰქონია. ის არ იქნებოდა ადამიანი ,, ვინც დაკარგა ყირიმი" თავის თბილი წყლის პორტიანად.
             ვერავინ გაბედა, რომ უკრაინა გადაერჩინა, როდესაც მანდ დაკარგა ბელგიის, ანდა მერილენდის შტატის ზომის ტერიტორია. უკრაინამ და მისმა მეზობლებმა იცოდნენ, გეოგრაფიული ჭეშმარიტება: სანანმ ნატოს წევრი არ ხარ, მოსკოვი არის ახლოს, ხოლო ვაშინგტონი შორს. რუსეთის ეს საციცოხლო მნიშვნელობის იყო, მათ არ შეიძლებოდა დაეკარგად ყირიმი, დასავლეთ შეეძლო მის გარეშეც გამკლავებოდა ცხოვრებას.
                ევროკავშირმა შეზღუდული სანქციები დააწესა რუსეთზე - შეზღუდული ვინაიდან, ევროკკავშირის ბევრი ქვეყანა, მათ შორის გერმანია დამოკიდებულია რუსეთის ენერგომატარებლებზე და ზამთარში თავიანთ სახლებს რუსული ენერგიით ათბობენ. ნავთობ და გაზსადენები გადაჭიმულია აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ და ონკანზე რუსეთს აქვს ხელი დადებული.
                           ენერგია როგორც პოლიტიკური იარაღი კვლავ იქნება გამოყენებული და ,, ეთნიკური რუსიც" როგორც იმ სვლების გასამართლებელი რასაც მოსკოვი მოიმოქმედებს.
                    2014 წელს თავის ერთ - ერთ გამოსვლაში, პრეზიდენტმა პუტინმა, ახსენა, ტერმინი ,,ნოვორასია" ,,ახალი რუსეთი". კრემლის ექსპერტებმა ღრმად ამოიხვნეშეს. პუტინმა გააცოცხლა სახელი, რომელიც ერქვა იმ გეოგრაფიულ ტერიტორიას სადაც დღევანდელი, აღმოსავლეთ და სამხრეთ აღმოსავლეთ უკრაინა, არის. რომელიც რუსეთმა ოსმალეთის იმპერის წაართვა ეკატერინეს დიდი მეფობის და 18საუკუნის ბოლო პერიოდში. ეკატერინემ ამ რეგიონში ჩაასახლა, რუსები და სხვებსაც მოსთხოვა, რომ აქ რუსულად ელაპარაკათ. ,,ნოვორასია" გადაცემულ იქნა, უკრაინის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკისათვის 1922 წელს.  ,,რატომ ? " იკითხა, პუტინმა რიტორიკულად. ,, დაე ღმერთმა განსაჯოს ისინი". თავის გამოსვლაში, მან ახსენა, ხარკოვი, ლუგანსკი, ხერსონი, დონეცკი, მიკოლაევი და ოდესა სანამ განაცხადებდა ,, რუსეთმა ეს ტერიტორია სხვადასხვა მიზეზთა გამო დაკარგა, მაგრამ ადამიანები დარჩნენ".
             რამოდენიმე მილიონი რუსი ცხოვრობს ყოფილი, სსრკ - ს საზღვრებში, მაგრამ არა რუსეთში.
                სიურპრიზი არაა, რომ მას შემდეგ რაც ყირიმი დაიპყრო, რუსეთმა ხელი შეუწყო, პრო - რუსულ მოსახლეობას უკრიანის აღმოსავლეთში, მის ინდუსტრიულ გულში დონეცკსა და ლუგანსკში, რათა მათ დაეწყოთ აჯანყება. რუსეთს ადვილად შეეძლო შეეყვანა სამხედროები, მთელ ტერიტორიაზე მდნინრე დნეპრი აღმოსავლეთით. მაგრამ ის თავისტკივილი, რაც ასეთ ქმედებას მოჰყვებოდა ნამდვიალდ არ სჭირდებოდა. გაცილებით უფრო ადვილი და იაფია, რომ წაახალისო ჯანყი უკრაინის აღმოსავლეთ საზღვარზე და შეახსენო კიევს თუ ვინ აკონტროლებს ენერგო მომარაგებას, რათა დარწმუნებული იყო, რომ კიევის ეს გატაცება დასავლეთით არ დამთავრდება, ევროკავშირის ან ნატოს რომელიმე დარბაზში გამართული საქორწინო ცერემონიალით.
              აღმოსავლეთ უკრაიანაში, მიმდინარე აჯანყებისთვის ფარული მხარდაჭერა ლოგიკური იყო, ვინაიდან ამას საეთაშორისო სცენაზეც არ მოჰქონდა დიდი უარყოფითი შეგედი. ასე შეგიძლია, ყველას დასანახად იჯდე გაეროს უშიშროების საბჭოს დარბაზში და შენ მოწინააღმდეგეს ხელში არ ეჭიროს, რაიმე მტკიცებულება შენი ქმედებების. უფრო მეტიც, არც სჭირდება რაიმე კონკრეტული მტიკეცებულება თუკი გადაწყვეტილი აქვს რომ რაიმე გააკეთოს. ბევრმა პოლიტიკოსმა, დასავლეთში შვებით ამოისუნთქა და ჩუმად ჩაიჩურჩულა ,, მადლობა ღმერთს, უკრაინა ნატოს წევრი არ არის, თორემ მოგვიწევდა, რომ გვემოქმედა".
                         ყირიმის ანექსიამ, უჩვენა, თუ როგორ მზად არის რუსეთი სამხედრო ქმედებისათვის, რომ დაიცვას ის რაც მის ინტერესებშია, რასაც ის ,, ახლო სამეზობლოს" უქოდებს. ეს რაციონალური თამაში, იყო, რომ გარე ძალები აქ არ ჩაერეოდნენ და ყირიმის ,, შესაძლებელი" იყო. ის ახლოს მდებაროებს რუსეთთან, შესაძლებელია აზოვიდან და შავი ზღვიდან მომარაგება და შესაძლებელი იყო დაყრდნობოდი ნახევრკუნძულზე მცხოვები მოსახლეობის დიდ მხარდაჭერას.
                      რუსეთი ჯერ არ მორჩენილა საქმეს უკრაინაში, და არც სხვაგან. სანამ ის საფრთხეს გრძნობს, ალბათ თავის ჯარებს ბალტიის ქვეყნებში არ გააგზავნის, ან უფრო შორს ვიდრე ის საქართველოში შევიდა, მაგრამ ის გააძლიერებს საკუთარ ძალას საქართველოში ( აქ, რასაც ვხედავთ ის არის, ამდენი პრო - რუსლი პოლიტიკური პარტიები და პროპაგანდა რომ გვაქვს ). და ამ ცვალებად, პერიოდში, მის მიერ სამხედრო ქმედებებს ვერ გამოვრიცხავთ.
               ამავე დროს, რუსეთის ქმედებები 2008 წელს, საქართველოში, იყო გაფრთხილება ნატოსთვის, რომ კიდევ უფრო ახლოს არ მოსულიყო. ნატოს მცირე საჰაერო შენაერთები გამოჩდნენ, ბალტიის ცაში, დაანონსდა სამხედრო სწავლებები პოლონეთში, ხოლო ამერიკელებმა დამატებითი აპარატურის ,, მონტაჟი" დაიწყეს რუსეთის საზღვრების ახლოს. ( ეს ის ანტისარაკეტო სისტემებია, მთელ ევროპას და ჩრდილო ატლანტიკას ქოლგად, რომ უნდა დაფარებოდა და ვითომ ლავროვის მკაცრმა განცხადებებმა, რომ შეაჩერა თუმცა არც არავინ აპირებდა, ამაში მილიარდების დახარჯვას :) * ) .  ამავე დროს, წვიმასავით წამოვიდა დავდაცვის და საგარეო საქმეთა მინისტრებსი ვიზიტები, ბალტიის ქვეყნებში, სქართველოსა და მოლდავეთში, რათა ესენი დაერწმუნებინათ მათ ურყევ მხარდაჭერაში.
                ზოგიერთი კომენტატორი კიდევ უფრო მძაფრ სურათს ხატავდა, თითქოს 6 ევროფაიტერ ტაიფუნი აქ რუსეთის ლაშქრის შესაჩერებლად ჩამოფრენილიყო ბალტიის ზღვაში. მაგრამ ეს იყო უბრალო დიპლომატიური სიგნალი - ნატო უჩვენებდა, რომ ის მზად იყო ბრძოლისთვის. და ეს მართლაც მოუწევდა, თუკი ის პასუხს მანამდე არ გასცემდა სანამ, რომელიმე მის წევრ სახელმწიფოს თავს დაესხმებოდნენ. ამერიკელები - რომლებიც უკვე ახალი საგარეო პოლიტიკის შემუშავებაზე არიან, და ნაკლებად გრძნობენ თავს შეზღუდულად არსებული სტრუქტურით და მზად არის გამოჭედონ ახალი, ისეთი როგორიც თვითონ მიაჩნიათ საჭირო - ძალაინ უკმაყოფილო არიან ევროპული ქვეყნების მიერ თავდაცვისათვის გაწეული ხარჯებით.
               ბალტიისპირეთის 3 სახელმწიფოს შემთხვევაში, ნატოს პოზცია ნათელია. სანამ ყველა ესენი ნატოს წევრები არიან, რუსეთის მიერ ამ ქვეყნების მიმაღთ სამხედრო აგრესიამ, შეიძლება გამოიწვიოს ნატოს მიერ მეხუთე მუხლის ამოქმედება, რომელიც აცხადებს ,, სამხედრო თავდასხმა, ერთზე ან რამოდენიმეზე, ევროპაში ან ჩრდილო ამერიკაში, განხილულ იქნება როგორც თავდასხმა ყველაზე". და უნა ითქვა, რომ ნატო აუცილებალდ მოვა დასახმერაბლად თუკი ამის საჭიროება იქნება. მე -5 - ე მუხლი ძალაში, შევიდა 2001 წლის 11 სექტემბრის თავდასხმის შემდეგ და ნატოს გზა გაუხსნა ავღანეთში შეჭრისათვის.
               პრეზიდენტი პუტინს ისტორია უსწავლია. როგორც ჩანს მან კარგად შეისწავლა, საბჭოთა კავშირის ისტორია, როდესაც ის ძალიან გაიზარდა და იძულებული გახდა დაპატარავებულიყო. ბალტიის ქვეყნებზე, ღიად თავდასხმა ნაკლებად არის მოსალოდნელი, ვინაიდან ეს ისევ გამოწვევს ზედმეტად გაფართოებას და ამავე დროს ნატოს პოლიტიკური ხელმძღვანელობა, გასაგებ სიგანელბს უგზავნის პუტინს.
            რუსეთს არ სჭირდება, რომ შეიარაღებული დივიზიები გააგზავნოს, ლატვიაში, ლიტვაში ან ესტონეთში, რათა აქ მიმდინარე მოვლენებზე გავლენა მოახდინოს. მაგრმა თუ ის მას, ოდესმე მოიმოქმედებს , ამის გამართლება იქნება ის, რომ აქ ცხოვრობს დიდი რაოდენობით რუსულ ენოვანი მოსახლეობა და მათი დისკრიმინაციისგან დასაცავად მოვა აქ რუსეთი. ესტონეთსა და ლატვიაში, ყოვლეი 4 ადამიანიდან 1 ეთნიკურად რუსი არის, ხოლო ლიტვაში ეთნიკური რუსები მოსახლეობის 5,8 % შეადგენენ. ესტონეთში, რუსულენოვანი ჩივიან, რომ ისინი ნაკლებად არიან წარმოდგენილი პოლიტიკურ სტრუქტურებში და მათ უმეტესობას მოქალაქეობის რიამე ფორმა მარ გააჩნია. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ მათ უნდათ გახდნენ რუსეთის ნაწილი, მაგრამ ისინი არიან ის ბერკეტი, რომლებიც რუსეთს შეუძლია მოქაჩოს, როდესაც მოვლენებზე ზეგავლენის მოხდენა სურს.
            ბალტიისპირეთის რუსულენოვანი მოსახლეობა, კარგად შეიძლება იქნეს გამოყენებული აქ ცხოვრების გასართულებლად. არსებობს, რამოდენიმე სრულად ჩამოყალიბებული პოლიტიკური პარტია, რომელბიც მათ წარმოადგენენ. რუსეთი ასევე აკონტროლებს ცენტრალურ გათბობას ბალტიელთა ოჯახებში. რუსეთს შეუძლია, იმ გადასახადის დაწესება, რომელსაც ყოველთვიურად იხდიან ბალტიელები გათბობაში და თუ მოუნდება უბრალოდ გათიშავს ამ გათბობის სისტემას.
                     რუსეთი გააგრძელებს თავისი ინტერესების გაძლიერებას ბალტიისპირეთში. ესენი წარმოადგენენ, ერთ - ერთ ყველაზე სუსტ რგოლს მის თავდაცვის სისტემაში, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ. კიდევ ერთი ხვრელი მათ კედელში, მათ შეიძლება ერჩიათ ენახათ ბალტიის ზღვიდან თაღის ჩამოყალიბება, სამხრეთით, შემდეგ სამხრეთ - აღმოსავლეთით, ურალამდე.
                   დამატებითი ხვრელი კედელში და დამატებითი რეგიონი, რომელსაც მოსკოვი განიხილავს ბუფერულ ზონად არის მოლდავეთი.
             მოლდოვა წარმოადგენს, განსხვავებულ პრობლემას ყველა მხარისათვის. ქვეყანაზე შეტევისათვის რუსეთს მოუწევს გაიაროს უკრაინაზე, ჯერ მდინარე დნეპრზე და შემდეგ მოლდავეთის სუვრენეულ საზღვარზე. ეს შესაძლებელი იქნებოდა - დიდი ადამიანური დანაკერგებით და ოდესის როგორც ბაზის გამოყენებით. ამას, შეიძლება არც ნატოსთან ომი გამოეწვია ( მოლდოვა არ არის ნატოს წევრი ) მაგრამ ეს გამოიწვევდა ჯერ უნახავ სანქციებს მოსკოვის წინააღმდეგ. და იმის დადასტურებას რისიც ამ წიგნის ავტორს ასე ძალიან სჯერა - ურთიერათობის გაციება რუსეთთან, უკვე ცივი ომის დაწყებას მოასწავებს.
                      რატომ შეიძლება უნდოდეთ რისებს მოლდავეთი ?  რადგანაც, როგორც კი კარპატების მთიანეთი სამხრეთისკენ რკალად იხრება და ტრანსილვანიის ალპები ხდება, მის სამხრეთით ჩნდება ვაკე, რომელიც მიდის შავ ზღვამდე. ეს ვაკე შეიძლება ასევე განხილული იქნეს, როგორც კორიდორი რუსეთში შესასვლელად. და რუსებს როგორც ჩრდილო ევროპის ვაკის ყველაზე ვიწრო გასასვლელი სურთ აკონტროლონ პოლონეთში, ისევე სურთ აკონტორლონ ეს ვაკე შავი ზღვის პირას - ასევე ცნობილი როგორც მოლდოვა - უფრო ადრე კი ბესარაბია.
                  ყირიმი ომის შემდეგ ( რომელიც რუსეთსა და დასავლელ მოკავშირეებს შორის გაიმართა, რათა ოსმალეთის იმპერია რუსეთისგან გადაერჩინათ ) 1856 წლის პარიზის ხელშეკრულებით, ბესარაბიის ნაწილი მოლდოვას დაუბრუნდა და ამიტ რუსეთს გზა მოეჭრა მდინარე დანუბამდე. რუსეთს თითქმის ერთი საუკუნე დასჭირდა, რომ ისევ არდგინა მასთან წვდომა, მარგამ სსრკ -ს დაშლის შემდეგ, მას კიდევ ერთხელ მოუწია უარი აღმოსავლეთისკენ დახევა.
           თუმცა, რუსები ფაქტიურად აკონტროლებენ მოლდავეთის ნაწილს, რეგიონს სახელად ტრანსნისტირია, რომელიც მდინარე დნესტრის აღმოსავლეთით არის და უკრაიანს ესაზღვრება. სტალინმა, თავისი ბრძნული ქმედებით აქ დიდი რაოდენობიტ რუსები ჩაასახლა, როგორც ეს ყირიმში გააკეთა, როდესაც იქედან თათრები გაასახლა.
                  დღევენდელი ტრასნისტირიაში 50 % რუსულ ან უკრაინულ ენოვანია და მოსახლეობის ნაწილიც პრო - რუსულია. 1991 წელს, როდესაც მოლდავეთი დამოუკედებელი გახდა, რუსულ ენოვანი მოსახლეობა აჯანყდა და მცირე ბრძოლების შემდეგ ტრანსნისტირიის რესპუბლიკის გამოყოფა გამოაცხადა. რაშიც დიდი დახმარება გაუწიათ, იმან რომ აქ იყო რუსული ბაზა განთვასებული და ასევე 2000 მდე რუსი ვეტერანი.
              მოლადავეთში რუსეთის სამხედრო ჩარევა ნაკლებად სავარაუდოა, თუმცა ის იყნებეს ტავის ეკონომიკურ მუსკულებს, და ასე ახდენს გავლენას მოლდავეთის ხელისუფლებაზე, რომ მან არ მოიდომოს ნატოში ან ევროკავშირში გაერთიანება.
                მოლდოვა ენერგეტიკულად რუსეთზე არის დამოკიდებული, მისი მარცვლეული აღმოსავლეთისკენ მიდის ასევე, მისი შესანიშნავი ღვინოც რუსეთში იყიდება, რომლის გაყიდვის მოცულობაც იცვლება იმის მიხედვით თუ როგორია ურთიერთობა ამ ქვეყანას შორის.
                    შავი ზღვის ნაპირებზე არის სხვა ღვინის მწარმოებელი ქვეყანაც: საქართველო. ის მოწინავე ადგილზე არ დგას იმ ქვეყნების სიაში, რომელთა კონტროლიც რუსეთს სურს. ჯერ ერთი იმიტომ, რომ 2008 წლის, რუსეთ - საქართველოს ომმა, რუსეთის ჯარების ქვეყნის დიდი ნაწილის ოკუპირების შესაძლებლობა მისცა, რომლებიც ახლა მთლიანად აკონტროლებენ აფხაზეთს და სამაჩაბლოს. მერეც, საქარტელო სამხრეთ კავკასიაშია, და აქ მოსკოვს ისედაც ჰყავს თავისი სამხედროები განთავსებული სომხეთში. მოსკოვი წინააღმდეგი არ იქნებოდა, თავის საზღვართან დამატებითი ბუფერული ზონა ჰქონოდა მაგრამ მთლიანი საქარტველოს დაპყრობის გარეშეც შეუძლია იცხოვროს. ეს სიტუაცია შეიძლება შეიცვალოს, თუკი საქართველო გადაწყვეტს უფრო ახლოს მივიდეს ნატოს წევრობასთან. სწორედ ამიტომ, არის თუ რატომაც გადადეს ნატოს მთავრობებმა მისი წევრობა ასე შორს, რომლებიც ცდილობენ თავიდან აირიდონ გარდაუვალი კონფლიქტი რუსეთთან.
                   საქართველოს მოსახლეობის დიდ ნაწილს სურს ახლო ურთიერთობა ევროკავშირის სახელმწიფოებთან, მაგრამ 2008  წლის ომის შოკმა, როდესაც პრეზიდენტი სააკაშვილი გულუბრყვილოდ ფიქრობდა, რომ ამერიკელები, მის გადასარჩენად ჩამოვიდოდნენ  რუსეთის პროვოცირების შემდეგ, ბევრი დააფიქრა ხომ არ აჯობებდა მათი ფსონები დაეზღვიათ.  2013 წელს მათ ახალი მთავრობა აირჩიეს და პრეზიდენტი გიორგი მარგველაშვილი გაცილებით უფრო შემრიგებლურია რუსეთის მიმართ. როგორც უკრაინაში იცის ხალხმა ჭეშმარიტება, რომელსაც ყველა აღიარებს სამეზობლოში - რომ ვაშნგტონი ძალიან შორს არის, მოსკოვი კი ახლოს.
                    რუსეთის ყველაზე ძლიერი იარაღი დღეისათვის, თუ ატომურ იარაღს არ ჩავთვლით, არა მისი ჯარი და საჰაერო ძალებია არამედ ნავთობი და გაზი. რუსეთი ნომერ მეორე გაზის ექსპორტიორია აშშ - ს შემდეგ და რათქმაუნდა ის იყენებს ამ შესაძლებლობას თავისი უპირატესობისთვის. რაც უფრო კარგი უერთიერთობა გაქვთ რუსეთთან, მით უფრო ნაკლებს იხდით გათბობაში, მაგალითად ფინეთი, ის უკეთეს შეთვაზებას იღებს ვიდრე ბალტიის სახელმწიფოები. ამ პოლიტიკას ისე აგრესიულად იყენებს და ისე უჭირავს ევროპის ენერგო მოთხოვნები რუსეთს, რომ ევროპელები ძვარასაც ვერ შვებიან. ევროპის ბევრი სახელმწიფო ცდილობს, რომ თავი დააღწიონ ამ დამოკიდებულებიდან, ნაკლებად აგრესიული სახელმწიფოებიდან ნავთობ და გაზასადენების მშნებლობით ან პორტების აშენებით.
           საშუალოდ, ევროპაში მოხმარებული გაზის და ნავთობის 25 % - ზე, მეტი მოდის ევროპიდან. მაგრამ, რაც უფრო ახლოს არის ქვეყანა მოსკოვთან, მით უფრო მეტად არის ის მასზე დამოკიდებული. რაც გარკვეულწილად უმცირებს ქვეყანას საგარეოპოლიტიკური სვლების რაოდენობას. ლატვია, სლოვაკეთი, ფიენთი და ესტონეთი 100 % - ით არიან დამოკიდებული რუსულ გაზზე. ჩეხეთი, ლიტვა და ბულგარეთი 80 % - ით არიან დამოკიდებული რუსულ გაზზე, საბერძენთი, ავსტრია და უნგრეთი 60 % ით, გერმანიის გაზის მოხამრების დაახლოებით ნახევარი რუსული გაზით არის დაფარული, ამას დამატებული ფართო სავაჭრო ურთიერთიერთობები, რაც კიდეც ხსნის, თუ რატომაც არის, რომ გერმანელი პოლიტიკოსები უფრო ნაკლებად აკრიტიკებენ კრემლს, მისი აგრესიული პოლიტიკის გამო ვიდრე ბრიტანელები, რომლებიც მხოლოდ 13 % არიან დამოკიდებული რუსულ გაზზე, და ამავე დროს საკუთარი გაზის საბადოები აქვთ ჩრდილეოთის ზღვაში და კიდევ 9 თვიანი მარაგი.
           რამოდენიმე გაზ და ნავთობსადენი კვეთს ევროპას, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ. მათ შორის უფრო მეტად მნიშვნელოვანი კი გაზსადენებია.
              ჩრდილოეთში, ბალტიის ზღვაში, გადის ჩრდილოეთის ნაკადი, რომელიც პირდაპირ უერთდება გერმნაიას. მის სამხრეთით, ბელორუსიას გადაჭრის, იამალის სადენი, რომელიც პოლონეთს და გერმანიას ამარაგებს. სამხრეთით მიდის ცისფერი ნაკადი, რომელიც თურქეთს ამარაგებს გაზით. 2015 წლამდე, არსებობდა სამხრეთის ნაკადის პროექტიც. რომელიც იგივე მიმართულებით აშენდებოდა, მაგრამ დაიტოტებოდა, უნგრეთის, ავსტრიის, სერბეთის, ბულგარეთის და იტალიის მიმართულებით. სამხრეთის ნაკადი, რუსეთის მხრიდან იყო მცდელობა, რათა დარწმუნებული ყოფილიყო, რომ უკრაინასთან არსებული დაპირისპირების შემთხვევაშიც, მას ექნებოდა კარგი საშუალება, ევროპის და ბალკანეთის ბაზარზე გასასვლელად. ევროპის რამოდენიმე ქვეყანა, ზეწოლის ქვეშ მოაქცია მათი მეზოვბლები, რათა გეგმა ჩაეშალათ. ბულგარეთმა ეფექტურად ჩაშალა გეგმა, როდესაც გაანცხადა, რომ ის დაუშვებდა მის ტერიტორიაზე გაზსადენს გაევლო. პრესიდენტ პუტინის რეაქცია იყო, თურქეთისათვის ახალი შეთავაზების კათება, რომელსაც ხშირად თურქული ნაკადის სახელით იცნობენ.
                       რუსეთის, სამხრეთის ნაკადი და თურქული ნაკადის პროექტები, იყო შედეგი იმ დაპირისპირებისა, რაც რუსეთსა და უკრაიანას შორის 2005 - 10 წლებში გაზის ფასის გამო გაიმართა. რამაც სხვადასხვა დროს 18 სახელმწიფოსთვის გაზის მიწოდების შეწყვეტა გამოიწვია. ევროპული სახელმწიფოები, რომელბიც ყველაზე მეტად დარჩებოდნენ, სამხრეთის ნაკადის განხორციელების შედეგად, შესამჩნევად უფრო თავშეკავებულები აკრიტიკებდნენ რუსეთს ყირიმის კრიზისი დროს 2014 წელს.
               შედეგად, ამერიკელები მოვიდნენ ორივე მხარისათვის, ურთიერთიერთ მომგებიანი სტრატეგიით. შეხედეს რა, რომ ევროპას სჭირდება გაზი და არ სურთ სუსტებად გამოჩდნენ, რუსეთის საგარეო პოლიტიკის წინაშე, ამერიკელებმა გადაწყვეტილებაც გააჩინეს. შეილ გაზის ბუმმა აშშ - მათ არამარტო, იმის შესაძლებლობა მისცა, რომ დაეკმაყოფილებინათ საკუთარი მოთხოვნა, არამედ შეუძ₾იათ, რომ ნამატი მიჰყიდონ დიდ მომხმარებლებს - ამ შემთხვევაში ევროპას.
                ამის გასაკეთებლად, საჭიროა გაზი გათხევადდეს და გემებით გადატანილ იქნეს ატლანტის ოკეანეზე. ეს კი საჭიორებს, თხევადი გაზის ტერმინალებს და ასევე დამატებითი პორტების აშენებას, ევროპის დასავლეთ სანაპიროზე, რათა მათ შეძლონ ტვირთის მიღება და შემდეგ მისი ისევ გაზად გადაქცევა. ვაშნგტონი უკვე გასცემს ლიცენზიებს, ექსპორტიორებზე, ხოლო ევროპა იწყებს გრძელვადიან პროექტს, რათა ააშენოს მეტი ტერმინალი თხევადი გაზისთვის. პოლონეთი და ლიტვა აშნებენ ტერმინალებს, სხვა ქვეყნები კი როგორიც მაგალითად ჩეხეთია აშენებენ სადენებს რათა მიუერთდნენ ამ ტერმინალებს, იციან რა რომ შემდგომში შეიძლება მოგება ნახონ, არა მხოლოდ ამერიკული თხევადი გაზით, არამედ ჩრდილო აფრიკიდან და ახლო აღმოსავლეთიდან წამოსული რესურსით. შედეგად კი კრემლს აღარ ექნება შესაძლებლობა, ონკანი მოკეტოს.
            რუსები, ხედავენ სამომავლო საფრთხეს და ყურადღებას ამახვილებენ, რომ გაზსადენით მიწოდებული გაზი უფრო იაფია, ვიდრე თხევადი გაზი, და პრეზიდენტი პუტინიც ,, რა გავაკეთე საერთოდ არასწორად" გამომეტყველებით სახეზე, გაიძახის, რომ ევროპას უკვე აქვს გაზის იაფი და საიმედო წყარო, რომელიც მისი ქვეყნიდან მოედინება. თხევადი გაზი ვერ შეძლებს, რომ სრულაიდ ჩაანაცვლოს რუსული გაზი, მაგრამ ის გააძლიერებს ევროპულ პოზიციას, როგორც მოლაპარაკებების დროს ასევე მის ზოგად საგარეო პოლიტიკას. შემოსავლებში მოსალდნელი შემცირების დასაკომპენსირებლად, რუსეთი ცდილობს განავითაროს ახალი მიამრთულება, სამხრეთ აღმოსავლეთისაკენ და ჩინეთის ბაზარზე გაზარდოს გაყიდვები.
              ეს არის, გეოგრაფიაზე დაფუძნებული ეკონომიკური ბრძოლა და ერთ - ერთი თანამადეროვე მაგალითი იმისა, თუ როგორ გამოიყენება ტექნოლოგია ძველი დროების მიერ დატოვებული გეოგრაფიული შეზღუდლობის დასამარცხებლად.
            რუსეთს ასევე გავლენა აქვს, მისგან მოშორებულ ტერიტორიებზეც, ყველაზე შეამჩნევად კი სამხრეთ ამერიკაში, სადაც მისი მეგობრები არიან, ისეთი სახელმწიფოები რომელთაც ყველაზე ნაკლებად აქვთ კარგი ურთიერთობა აშშ - სთან, მაგალითად ვენესუელა. რუსეთი ასევე ცდილობს მიჰყვეს აშშ - ს ქმედებებს, ახლო აღმოსავლეთში, სულ მცირე სიტყიერად მაინც. დიდ თანხებს ხარჯავს თავისი არქტიკული სამხედრო ძალების გაძლიერებაშიც და ასვე პრეტენზიებს გამოთქვამს გრენლანდიის მიმართაც. კომუნიზმის დაცემის შემდეგ, ის ნაკლებ ფოკუსირებას ახდენს აფრიკაზე, თუმცა ცდილობს იმ ზომის გავლენის მოხდენას რაც შეუძლია მაგრამ ამავე დროს აფიკაში ბრძოლას აგებს ჩინეთთან.
                 სახლშიც ბევრი პრობლემები აქვს რუსეთს, პირველ რიგში დემოგრაფიული პრობლემა. მოსახლეობი ზრდის მკვეთრი შემცირება, შეიძლება შეჩერდა მაგრამ ის მაინც პრობლემად რჩება. სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა, რუსი მამაკაცისათვის 65 წელს ქვემოთ არის, რითაც ის მსოფლიოს 193 ქვეყანას შორის სადღაც ბოლო ადგილებზე ხვდება და ამჟამად რუსეთის მოსახლეობა მხოლოდ 144 მლნ არის ( ყირიმის გამოკლებით )
                          მოსკოვის დიდი სამთავროდან დაწყებული, პეტრე დიდით, სტალინით და პუტინით გაგრძლებული, რუსეთის ყველა ლიდერს მსგავს პრობლემასთან მოუწია შეხვედრა. მნიშვნელობა არ აქვს, თუ რომელი იდეოლოგიით მართავდნენ ისინი ქვეყანას, იყო ეს ცარისტული, კომუნისტური თუ სამეფო კაპიტალისტური - პორტები დღემდე იყინება და ჩრდილო ევროპის ვაკე დღემდე გაშლილია.
                      შემოვხაზოთ ეთნიკური სახელმწიფოს საზღვრები, და ვნახავთ, რომ რუკა რომელიც იყო ივანე მრისხანეს დროს ისევ ისეთია დღესაც, რაც ვლადიმერ პუტინს აქვს.


                                               თავი 2 ჩინეთი  
To be continued ... When i'll be able and ready for translation work :)


       ( როგორც ასეთი, საქართველოზე არ მიყვარს, ლაპარაკი ან წერა იმიტომ, რომ კრიტიკა ცუდად ისმის, მართალია მკვდარზე ცუდს არ ამბობენ, მაგრამ მომაკვდავი შეიძლება ვაკრიტიკოთ, მომაკვდავს სმენა ბოლოს ეხშობა და იქნება არც მოკვდეს და დიდხანს იცოცხლოს და კრიტიკა გაითვალისწინოს. ის, რომ რუსეთისთვის უკრაინა ბოლო დიდი საქმეა ფაქტია და მარშალის ბოლო შედარება პუტინის რუსეთის, ივანე მრისხანეს დროინდელ რუსეთთან უბრალო მინიშნება არ არის და ჯერ კიდევ იმპერიულ რუსეთს, რომ ერთ მშვენიერ დრეს მოუწევს ივანეს დროინდელი ზომით დაკმაყოფილდეს გარდაუვალი რეალობაა. აი ის პერიოდი კი, რომელიც ამას დასჭირდება არ მგონია ნახევარ საუკუნეზე დიდხანს გაიწელოს და ამ რღვევაში საქართველო რას მოიმოქმედებს, მინიმუმ მომავალი 1 საუკუნით გასაზღვრავს ჩვენ არსებობას.    აქ, მოყვანილი ფაქტი, რომ, იმიტომ მოხვდა საქართველოს, ჩვენ რომ ნატოსკენ ზედემტად სწრაფად მივიქაჩებოდით, სიმართლეა, მაგრამ იმის შიშით რომ ისევ მოგვხვდება ეს არ უნდა შევწყვიტოთ, უბრალოდ უფრო ჩუმად უნდა ვაკეთოთ და მაინც უნდა ვემზადოთ იმისთვის, რომ მომავალ 10 წელიწადში შეიძლება კიდევ ერთხელ მოგვიწიოს ომმა. არც უნდა დაგვავიწყდეს, რომ როდესაც რუსები წავლენ სხვები მოვლენ და მაგ პერიოდისთის ისეთი მდგომაროება უნდა გვქონდეს შემქნილი, რომ ვინმეს თვალში როცა მოვხვდებით თვალი არ ვატკინოთ. პირველ რიგში ეს თურქეთს ეხება, როცა რუსები წავლენ ეს თურქების და ირანელების საბრძოლო ასპარეზად იქცევა ისევ.  როგორც რუსეთთან ომის დროს არ შემოვიდა ნატო, მით უმეტეს ვერ გვიშველის თურქეთთან, ნატოს წევრიც რომ გავხდეთ მაინც თურქებს ჩავუვარდებით ხელში. მერე იქნება გართობა პროირანულ და პრო თურქულ ძალებს შორის, სად არის ამ დროს ევროპა და ამეირიკა ? ევროპა აფრიკასთან და ამერიკა ჩინეთთან. :) ( ეს ზედმეტად, მოკლე და ზედაპირული ანალიზია, მაგრამ მომავალი ესეთი ჩანს :) ) )