Freitag, 9. März 2018

ლანდაშაფტის ტყვეები ( გეოგრაფიის ტყვეები ( პატიმრები )) ტიმ მარშალი

ესე არს თარგმანი წიგნისაი ტიმ მარშალისასა. თუ ვინმეს სურვილი გექნებათ დაბადების დღის საჩუქრად გამომიგზავნეთ ( Prisoners of Geography ინგლისურად, Die macht der Geographie გერმნაულად ორივე ენაზე მივიღებ :) ) თუ ვინმეს PDF ან E - Pub ვერსია მოგენდომოთ ეგეც მომწერეთ, თუ თარგმნის სურვილი შემოგაწვეთ ეგეც. წიგნი ნამდვიალდ საინტერესოა და ბევრი რამის სასწავლად გამოდგება ( ჭკუისაც ;) ) ( თარგმანი კარგი არ არის და შეიძლება ინგლისურის სინტაქსს მიყვეს მაგრამ მთლად ვერ წაკითხვას აჯობებს და თავზე საყრელი დრო როცა მექნება კომენტარებსაც და განმარტებებსაც მივაწერ ) * ამ ნიშნით მონიშნულები ჩემი ჩამატებულია აზრის დასახვეწად.

   

                                                                   თავი 5. აფრიკა

                     ,,ის, ყოველთვის შეუძლებელი ჩანს, სანამა არ გაკეთდება"
                                                                ნელსონ მანდელა


      როგორია, აფრიკის სანანპირო ? ულამაზესი და უსაყარლესი, პლაჟები, მაგრამ საშინელი საპორტო ადგილები. მდინარეები ? ძალიან ლამაზი, მდინარეები. მაგრამ, მათი უმეტესობა გამოუსადეგარია, რაიმეს ტრანპორტირებისათვის, რამოდენიმე მილს გაივლი და წინ ჩანჩქერი, შემოგხვდება. ესენი, არ მხოლოდ 2 ფაქტორი, იმ უმრავს, შორის რომლებიც ხსნიან, თუ რატომ ვერ განვითარდა აფრიკა ტექნოლოგიურად დაპოლიტიკურად, ისე როგორც ევროპა და ჩრდილოეთ ამერიკა. 
       ბევრი, ჩამორჩენილი ადგილია დედამიწაზე, მაგრამ ძალიან ცოტაა მათ შორის, ისეთი ჩამორჩენილი, როგორიც აფრიკაა და ეს ყველაფერი, მიუხედავად იმისა, რომ მას ფორა ჰქონდა განვითარებაში, სწორედ აქ გაჩნდა ჰომო საპიენსი 200,000 წლის წინ, როგორც, ეს, ერთ -ერთმა ყველაზე ნიჭიერმა, ავტორმა ჯარედ დაიმონდმა შენიშნა, თავის 2005 წლის, ნეიშენალ ჯეოგრაფიკის სტატიაში, ,, ეს ( აფრიკა*) საპირისპირიო იმისა, რასაც შეიძლება, მოველოდეთ პირველი მორბენლისაგან", ვინადან, პირველი მორბენალი, სრუალდ გამოყოფილი დარჩა დანარჩენისაგან, საჰარის უდაბნოს, ატლანტის და ინდოეთის ოკეანეების, მიერ. თითქმის მთლიანი კონტინენტი, ევრაზიისგან იზოლირებული ვითარდებოდა, სადაც იდეები და ტექნოლოგიები, იცვლებოდა დასავლეთსა და აღმოსავლეთს შორის და პირიქით, თუმცა არა ჩრდილოეთიდან სამხრეთით ან პირიქით. 
      აფრიკა, როგორც უზარმაზარი კონტინენტი, მუდამ განსხვავდებოდა კლიმატითა თუ კულტურით, თუმცა ის რაც, მათ საერთო ჰქონდათ ეს იყო, მათი იზოლირებულობა ერთმანეთისგან და დანარჩენი მსოფლიოსგან, რაც დღეისათვის ნაკლები სირთულეა, თუმცა მნიშვნელოვანი მემკვიდრეობა.   
      მსოფლიოს, მოსაზრება აფრიკის, გეოგრაფიის შესახებ ყალბია. ადამიანთა მხოლოდ, მცირე ნაწილი ხვდება თუ რამდენად დიდია, ის სინამდვილეში, ეს იმიტომ, რომ ჩვენი უმეტესობა სტანდარტულ, მერკატორის რუკას იყენებს. ის გადმოგვცემს, სფერული ზედაპირის სიბრტყით ფორმას. სინამდვილეში, აფრიკა გაცილებით უფრო, გრძელია ვიდრე ეს რუკაზე ჩანს, ეს კი კარგად ხსნის იმ მიღწევის, მნიშვნელობას რაც კეთილი იმედის კონცხის შემოვლა იყო და ასევე სუეცის არის მნიშვნელობას, მსოფლიო ვაჭრობისათვის. კონცხისთვის შემოვლა, მნიშვნელოვანი მიღწევა იყო, თუმცა ერთხელაც ისე, მოხდა, რომ ეს არარ იყო საჭირო, მოგზაურობა დასავლეთ ევროპიდან ინდოეთმდე 6000 მილით იქნა შემოკლებული. 
      თუკი, მსოფლიოს რუკას დახედავთ და თვენს გონებაში, აშშ - ს ალიასკას დაამტებთ, და შემდეგ შეეცდებით მის აფრიკაში მოთავსებას, ის გაჭირვებით ჩაეტავა და მხოლოდ რამოდენიმე ადგილზე დაგრჩებათ სიცარიელე, სინამდვილეში კი, აფრიკა სამი აშშ - ს ზომისაა, მერკატორის პროექციის რუკაზე, გრენლანდია აფრიკის ზომის ჩანს, თუმცა სინამდვილეში, აფრიკა 14 უფრო დიდია გრენლანდიაზე. შეგიძლიათ, რომ გრენლანდია, აშშ, ჩინეთი, ინდოეთი, ესპანეთი, საფრანგეთი, გერმანია და ბრიტანეთი ჩატიოთ აფრიკაში და კიდევ დაგრჩებათ ადგილი აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებისათვის, ჩვენ ვიცით რომ აფრიკა, მასიური ხმელეთის ნაჭერია, თუმცა რუკები იშვიათად გვიჩვენებენ თუ, როგორია ის სინამდვილეში.
          ამ, უზარმაზარი კონტინენტის, გეოგრაფია სხვადასხვანაირად შეიძლება, რომ აიხსნას, მაგრამ ყველაზე კარგი მიდგომა ალბათ იქნებოდა თუკი მას განვიხილავთ, ზემო ერთ - მესამედად და ქვემო ორ - მესამედად.
             ზემო მესამედი იწყება, ხმელთაშუაზღვისპირეთში და მოიცავს კონტინეტის ჩრდილოეთში, მყოფ არაბულენოვან ქვეყნებს. სანაპირო ვაკეები სწრაფად იქცევა საჰარის უდაბნოდ, მსოფლიოს უდიდეს მშრალ უდაბნოდ, რომელიც თითქმის აშშ ზომის არის. საჰარის ქვემოთ არის საჰელის რეგიონი, ნახევრად მშრალი, ქვიანი, ქვიაშიანი ზოლი, რომელიც ყველაზე ფართო ადგილას 3,000 მილია და გამბიის აღმოსავლეთიდან გადაჭიმულია, ნიგერის ჩრდილოეთის და ჩადის სამხრეთის გავლით, ერიტრეამდე წითელის ზღვის სანაპირომდე. სიტყვა საჰელი არაბული სიტყვიდან ,,საჰილ" წარმოდგება და ნაპირს ნიშნავს, და ის იმას ასახავს, თუ როგორადაც ფიქრობენ რეგიონში მცხოვრები ადამიანები საჰარის უდაბნოს შესახებ, როგორც ნაპირი უზარმაზარი ქვიშიანი ზღვისა. ეს ნაპირის, სხვაგვარი სახეც არის, ნაპირი სადაც ისლამის გავლენა იკლებს. საჰელიდან ხმელთაშუაზღვის ნაპირამდე მოსახლეობის დიდი უმრავლესობა მუსლიმია, ხოლო საჰელის სამხრეთით გაცილებით დიდია რელიგიური მრავალფეროვნება.
              მართლაც, საჰელის სამხრეთით ქვედა ორ - მესამდეში, მართლაც დიდია მრავალფეროვნება. მიწა უფრო ზომიერი ხდება და მწვანე ნარგავებიც გამოჩნდება ხოლმე, რომელიც ჯუნგლებში გადაიზრდება კონგოსა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის გასწვრივ. აღმოსავლეთ სანაპიროს გასწვრივ, დიდებული ტბებიც ჩნდება, უგანდასა და ტანზანიაში, მაშინ როდესაც დასავლეთ მხარეს მეტი უდაბნო არის, ანგოლასა და ნამიბიაში, როდესაც მივაღწევთ აფრიკის წვერს, კლიმატი ისევ ხმელთაშუაზღვიური ხდება, მიუხდედავად იმისა რომ 5000 მილი გამოვიარეთ, ტუნისის სანაპიროდან აქამდე.
                        იმის, გათვალისწინებით, რომ აფრიკა ის ადგილია სადაც ადამიანი წარმოიშვა, ჩვენ ყველანი აფრიკელები ვართ. თუმცა, 8000 წლით ადრე ჩვენს ერამდე, რბოლის წესები შეიცვალა, როდესაც ჩვენმა ნაწილმა, რომლებიც ხმელთაშუაზღვის გარშემო დახეტიალობდა და კარგა ხეტიალის სურვილი და გადაწყვიტა ბინადარ ცხოვრებაზე გადასულიყო, დაიწყო ფერმერობა და საბოლოოდ კი სოფლებად და ქალაქებად შეიკრიბნენ.
            მაგრა, იქ უკან მცირე რაოდენობით იყო საკულტივაციო მცენარეოლობა და ცხოველები მოსაშინაურებლად. ტერიტორიის, დიდი ნაწილი კი ეჭირა, ჯუნგლებს, ჭოაბებს, ციცაბო პლატოებს და არცერთი არ გამოდგებოდა,იმისთვის რომა აქ ხორბლის ან ბრინჯის მოყვანა დაეწყოთ, არც მეცხვარეობის განვითარებისთვის იყო ხელსაყრელი. აფრიკელი, მარტორქები, გაზელები და ჟირაფები, ჯიუტად უარობდნენ რომ ტვირთის გადამტანი ცხოველები ყოფილიყვნენ, ანდა როგორ დაიმონდი შენიშნავს თავის პასაჟში - ,, მსოფლიოს ისტორია, შეიძლება გაცილებით სხვანაირი ყოფილიყო, აფრიკულ ჯარები, ნაკვები მოშინაურებული ჟირაფის ხორცით, მარტორქების კავალერიით შეჭრილიყვნენ ევროპაში და იქ დახვედროდა ცხვრის ხორცის მჭამელი და სასაცილო ცხენებზე შემჯდარი ევროპული ჯარი. მაგრამ იმ ფორამ რაც აფრიკას ჰქონდა დასაწყისში, არ მისცა მას საშუალება, რომ ისე განვითარებულიყო, რომ ის ჰქონოდა რაც მას დღეს სჭირდება. ვირუსული ავადმყოფობები, როგორიც არის მალარია და ყვითელი ცხელება, რომლებიც გამოწვეულია სიცხის მიერ და კიდევ უფრო გართულებული ცუდი საცხოვრებელი პირობებით, ჭარბმოსახლეობით და ჯანდაცვის ცუდი ინფრასტრუქტურით. იგივე სიტუაციია არის სხვა რეგიონებშიც - ინდოსტანის ნახევარკუნძულზეც და სამხრეთ ამერიკაშიც, მაგრამ სუბსაჰარული აფრიკისათვის ეს განსაკუთრებით მძიმე არის, მაგალიტად შიდისის პრობლემა, ეს პრობლემა კი კერძოდ გამოწვეულია კოღოების და განსაკუთრებით კი ბუზი ცეცეს მიერ.
                    კონტინეტის მდინარეების უმეტესობაც, პრობლემებს ქმნის, რადაგანაც ისინი მაღალმთიან რეგიონებში იღებენ სათავეს და გზად კი ჩანჩქერებს წარმოქმნიან და სამდინარო ნავიგაციისთვის უვარგისები არიან. მაგალითად აფრიკის დიდი მდინარე ზამბეზი, კი არის აფრიკის, მეოთხე მდინარე სიგრძით 1,600 მილზე გაჭიმული, ტურისტულადაც ნამდვილად მიმზიდველი არის, თავისი თეთრი წყლის ჭორომებით და ვიქტორიის ჩანჩქერთ, მაგრამ როგორც სავაჭრო გზა ნაკლებად გამოსაყენებელია. ის ექვს ქვეყანაში მიედინება, ზღვის დონიდან 4,900 ფუტის სიმაღლიდან ეშვება და ინდოეთის ოკეანეს მოზამბიკში უერთდება. მისი ნაწილები სანაოსნოა, ბრტყელძირიანი ნავებისთვის. მაგრამ ეს ნაწილები ერთმანეთს არ უკავშირდება და ასე, რომ არახელსაყრელია ტვრითის გადასაზიდად.
             განსხვავებით ევროპისაგან, რომელსაც აქვს დუნაი და რაინი, ამ ნაკლმა ხელი შეუშალა კონტაქტს და რეგიონებს შორის ვაჭრობას - რომელმაც თავისთავად გავლენა მოახდინა ეკონომიკის განვითარებაზე, და ხელი შეუშალა დიდი სავაჭრო რეგიონის ჩამოყალიბებას. კონტინენტის დიდი მდინარეები, ნილოსი, ნიგერი, კონგო, ზამბეზი და სხვები ერთმანეთს არ უკავშირდება და ამას ადამინური ფაქტორი აქვს. სადაც, რუსეთის, ჩინეთის და აშშ - ს დიდი ტერიტორია ერთ ენაზე ლაპარაკობს, რაც ეხმარება ვაჭრობის განვითარებას, აფრიკაში ათასობით განსხვავებულ ენაზე ლაპრაკობენ და ვერ მოხერხდა ერთიანი კულტურული რეგიონის ჩამოყალიბება, ზემოთან ნახსენების მსგავსი ზომით. მეორეს მხრივ ევროპა საკმაოდ პატარა იყო, იმისთვის, რომ ჰქონოდა ერთი ლიგვა ფრანკა კომუნიკაციისთვის და ისეთი ლანდშაფტი, რაც ხელს უწყობდა ურთიერთქმდებას.
                ტექნოლოგიურად განვიტარებული სახელმწიფოები, რომც ჩამოყალიბებულიყო, მაინც პრობლემა ექნებოდათ გარე სამყაროსთან დაკავშირების, ვინაიდან ის მთლიანად გარშემორტყმულია, ატლანტის და ინთოეთის ოკეანით და ასევე საჰარის უდაბნოთი. იდეების და ტექნოლოგიები გაცვლა ათასობით წლის მანძილზე, ოდნავ თუ ეხებდოა სუბსაჰარულს აფრიკას. მიუხედავად ამისა, მეექვსე საუკუნის შემდეგ აქ რამოდენიმე სახლემწიფო ჩამოყალიბდა, მაგალითად მალის იმპერია, ( მეცამეტე - მეთექვსმეტე საუკუნეები ), და ზიმბაბვის ქალაქ - სახელმწიფო ( მეთერთმეტე - მეთხუთმეტე ), ეს უკანასკნელი მდინარე ზამბეზისა და ლიმპოპოს შორის მიწაზე. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ კონტინენტზე გაჩენილი მრავალრიცხოვანი კულტურები შესაძლოა პოლიტიკურად დახვეწილი ყოფილიყო, ფიზიკური ლანდშაფტი ტექნოლოგიური განვითარების ბარიერად რჩებოდა: იმ დროს, როდესაც გარე სამყარო შემოიჭრა, ბევრს წესით უნდა ჰქონოდა წერის სისტემა, გამოეგონებინა ქაღალდი, დენთი ან ბორბალი.
        მოვაჭრეები, ახლო აღმოსავლეთიდან და ხმელთაშუაზღვისპირეთიდან აქლემების სავაჭროდ გამოყენების დაწყების დროიდან დაახლოებით 2000 წლის წინიდან აწარმოებდნენ საჰარაში საქმიანობას. ძირითადად კი ვაჭრობდნენ მარილზე, ასე გრძელდებდოა მეშვიდე საუკუნემდე როდესაც აქ არაბები, რამაც მოამზადა სცენა სამხრეთისკენ გასაშლელად, მეცხრე საუკუნეში მათ საჰარა გადაკვეთეს, ხოლო მეთერთმეტე საუკუნისთვის უკვე ნიგერიის სამხრეთსაც კი მიაღწიეს. არებები ასევე მიუყვებოდნენ აღმოსავლეთ სანაპიროსაც და მათ დაფუძდნენ კუნძულ ზანზიბარზე და დარ ეს სალაამში რაც დღევანდელი ტანზანიაა.
        როდესაც, ევროპელები ბოლოს და ბოლოს, მეთხუტმეტე საუკუნეში დაუყვენენ სამხრეთით, აფრიკის სანაპიროს მათ ძალიან ცოტა ადგილას ნახეს ბუნებრივი სადგომი, მათი გემებისათვის. განსხვავებით, ევროპისა და ამრიკისგან, სადაც სანაპირო ხაზი ტეხილია, ღრმა ბუნებრივი სადგომებიც მრავალაია, ხოლო აფრიკის სანაპირო ესეთ ბუნებრივ ნავსაყუდელებს არ წარმოქმნის. თუკი ევროპელები შეძლებდნენ სანაპიროზე ფეხის, მოკიდებას იშვიათად, რომ 100 მილზე ღმად შეეწიათ, ვინაიდან მდინარეები სანაოსნოდ ცუდია, ასევე კლიმატიც და დაავადებებიც, ართულებდა საქმეს.
                    ორივემ, არაბებმაც და ევროპელებმა ტექნოლოგიებიც მოიტანეს აქ, მაგრამ მათ ეს ტქნოლოგიები თავანთთვის შეინახეს და წაიღეს ყველაფერი რაც მათ ღირებულად მიიჩნიეს, ძირითადად ბუნებრივი რესურსები და ადამიანები.
                    მონობა დიდი ხნით არსებობდა ვიდრე გარესამყარო დაუბრუნდებოდა იმ ადგილს საიდანაც წარმოსდგებოდნენ თავდაპირველად, მოვაჭრეები საჰელის რეგიონში, ათასობით მონას იყენებდნენ, რომ მოეხდინათ რეგიონის ყველზე ღირებული საქონლის, მარილის ტრანსპორტირება. არაბებმა დანერგეს პრაქტიკა ადგილობრივი სუბკონტრაქტორების ყოლის, ადგილობრივი ტომის ბელადები, რომლებიც მათ მონებით სანაპიროზე ამარაგებდნენ. ოსმალეთის იმპერიის, ბრწყინვალების პიკის დროს, 1000 მონა იქნა გაყვანილი, უმეტესად სუდანიდან და მათით მარაგდებდოა, სტამბული, ქაირო, დამასკო და სხვა არაბული ქალაქები.
                         ამის შემდგომ, ევროპის დიდი დედაქალაქებში, ლონდონში, პარიზში, ბრიუსელში, ლისაბონში, აიღეს აფრიკის რუკის კონტურები და ზედ გაავლეს ხაზები, რომ უფრო აგრესიულად მიდგომოდნენ საქმეს. ამ ხაზებსმგრ, შორის, მათ მიაწერეს სახელები, როგორიც იყო შუა კონგო, ზემო ვოლტა და უწოდეს მათ ქვეყნები. ეს ხაზები, უფრო მეტად ასახავდა იამს, თუ რამდენად შორს, შეძლეს ამ ქვეყნების, ბიზნესმენებმა, სამხედროებმა თუ მკვლევარებმა აქ შეღწევა და არა იმას, თუ რას ფიქრობდნენ და გრძნოდბნენ აქ მაცხოვრებლები და თუ, როგორ სურდათ მათ ამ ყველაფრის ორგანიზება. ბევრი აფრიკელი დღეისათვის წარმოადგენს ტყვეს ევროპელების მიერ ცამოყალიბებული პოლიტიკური გეოგრაფიისას, და ასევე იმ ბუნებრივი ბარიერებისა, რომლებიც ბუნებამ ჩამოაყალიბა. ამ ყველაფრიდან, ისინი ქმნიან თანამედროვე საცხოვრებელს, და ზოგიერთ შემთხვევაში, ცოცხალ, აქტიურ ეკონომიკებსაც.
         დღეისათვის 56 ქვეყნაა აფრიკაში, მას შემდეგ რაც, მეოცე საუკუნის შუა წლებდისთვი ,, ცვლილებების ქარმა" დაბერა და მათ დამოუკიდებლობისთვის მოძრაობა დაიწყო, ზოგიერთი სიტყვა შეიცვალა ამ ხაზებს შორის, მაგალითად როდეზია გახდა ზიმბაბვე, მაგრამ, რაც არ უდნა საოცარი იყოს, საზღვრები უმეტესად ხელუხლებელი დარჩა. უმეტესად ისევ იგივე დაყოფაა, და ეს რჩება იმ ძირითად მემკვიდრეობად რაც კოლონიალიზმმა დაუტოვა კონტინეტს.
            ეთნიკური კონფლიქტები, სუდანში, სომალიში, კენიაში, ანგოლაში, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, ნიგერიაში, მალიში თუ აფრიკის სხვა ნაწილში, მტკიცებულებებია იმისა რომ ევროპული მოსაზრება გეოგრაფიის არ დამეთხვა აფრიკის დემოგრაფიულ რეალობას. შეიძლება დიდი ხანია აქ არსებობდა კონფლიქტები: ზულუ და ქჰოსა დიდი ცხნით ადრე უპირისპირდებოდნენ ერთმანეთს ვიდრე აქ ევროპელები მოვიდონენ. მაგრამ კოლონიალიზმმა ეს დაპირისპირებები გადაიყვანა ხელოვნურ სტრუქტურაში - ერი სახელმწიფოს ევროპულ კონცეფციაში. თანამედროვე სამოქალაქო ომები ნაწილობრივ გმაოწვეულია იმის მიერ, რომ კოლონიალიზმმა სხვადასხვა ქვეყნებს, უთხრა, რომ ისინი იყვნენ ერთი ქვეყანა და ერთი სახელმწიფო, და მას შემდეგ, რაც კოლონიალიზმი დასრულდა ყველგან გაჩნდა დომინანტი ხალხი, რომელმაც მოინდომა საკუთარი შეხედულებებისამებრ ემართა ქვეყანა, რამაც გარანტირებულად გამოიწვია ძალადობა.
                        მაგალითად, ავიღოთ ლიბია, რომელიც სულ რაღაც რამოდენიმე დეკადის წინშექმნილი ხელოვნური კონსტრუქცია იყო, რომელიც პირველივე ტესტის დროს ნაწილებად დაიშალა 3 ბუნებრივ გეოგრაფიულ ნაწილად. დასავლეთ ნაწილში, ჯერ კიდევ ძველი ბერძნების დროიდან იყო ტრიპოლიტანია ( ტრი პოლის, ბერძნულიდან სამი ქალაქი, რომელიც ბოლოს შეერთდა და ბოლოს გაჩნდა ტრიპოლი ). ტერიტორია აღმოსავლეთში, რომლის ცენტრიც არის ქალაქი ბენ - ღაზი, ჩადის საზღვრამდეა გადაჭიმული და ბერძნულ და რომაულ პერიოდშიც ცნობილი იყო, როგორც კირენეიეკა. ამ, ორის სამხრეთით, ქვეყნის უკიდურეს სამხრეთ - დასავლეთში არის ფეზანის რეგიონი.
                         ტრიპოლიტანია, მუდამ იყო ორიენტირებული მის ჩრდილოეთსა და ცრდილო დასავლეთზე, და აწარმოებდა ვაჭრობას, მის სამხრეთევროპელ მეზობლებთან. კირენეიკა, მუდამ აღმოსავლეთსიკენ იყურებოდა და უფრო მეტად ეგვიპტესა და აღმოსავლეთის არაბულ ქვეყნებზე იყო ორიენტირებული. ზღვაც კი ბენ - ღაზის ნაპირზე ბუნებრივად აღმოსავლეთის მხრიდან იღებს გემებს. ფეზანი ტრადიცულად იყო, ნომადების მიწა, რომელბესაც ტრადიცულად, ძალიან ცოტა საერთო ჰქონდათ დარცენილ ორ ზღვისპირა თემთან.
                                   ეს, არის თუ როგორ მართავდნენ რეგიონს, ბერძნები, რომაელები და თურქები საუკუნეების მანძილზე და თუ, როგორ აღიქვამდენენ თავიანთ თავს აქაური მოსახლეობა. ახლადგაჩენილი, რამოდენიმე დეკადის ევროპული იდეა ლიბიის შესახებ, ბევრს იწვალებს იმისთვის, რომ გადარჩეს, და უკვე მოხდა კიდეც, რომ არმოსვლეთში რამოდენიმე ისლამისტურმა ჯგუფმა, კიდეც გამოაცხადა კირენეიკის ემირატი. ეს კარგი მაგალითია, იმისა თუ როგორი არის უცხოელების მიერ დახაზული ხაზებით შექმნილი რეგიონებს კონცეპტი.
                                  ევროპული მხაზველობითი ხელოვნების ყველაზე დიდი შეცდომა კონტინენტის გულში დევს, დიდი, უზარმაზარი შავი ხვრელი, სახელად კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა. ეს არის მიწა სადაც იოსებ კონრადმა დაწერა წიგნი, სიბნელის გული, და ის რჩება ადგილად, რომელიც ომის ბნელეთში გაცვდა. ეს საუკეთესო, მაგალითია იმისა, თო როგორ შეიძლება მიგვიყვანოს ხელოვნურად დაწესებულმა საზღვრებმა სუსტ და დაყოფილ ქვეყნასთან, განადგურებული შიდა კონფლიქტებით, რომელთა მინერალური რესურსებიც განწირულია, რომ გამოყენებული იქნეს უცხოლების მიერ.
                           კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა, ილისტრაციია იმისა, თუ რამდენად ფართეა ყოვლისმომცველი ტერმინი, ,,განვითარებადი სამყარო" იმისათვის, რომ დანარჩენი მსოფლიო გამოყოს ინდუსტრიული მსოფლიოსგან. კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა არც განვითარებადია და არც რაიმე ნიშნას ავლენს, რომ ამას აკეთებდეს. კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ჩამოყალიბება არ უდნა მომხდარიყო, ის დაიშალა ნაწილებად და მსოფლიოში ყველაზ ენაკლებად გაშუქებულ საომარ ზონას წაროადგენს, მიუხედავად იმისა, რომ 6 მილიონ ადამიანზე მეტი დაიღუპა 90 - იანი წლებიდან მოყოლებული აქ მიმდინარე ომებში.
                         კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა არ დემოკრატიული და არც რესპუბლიკა, ის აფრიკაში მეორე არის სიდიდით და 75 მილიონი მოსახლე ჰყავს, თუმცა აქ არსებული სიტუაიციის გამორ რთულია ამის დაზუსტება.   ის უფრო დიდია ვიდრე, გერმნია საფრანგეთი და ესპანეთი, ერთმანეთზე გადაბმული და მდინარე კონგოს აუზში აქვს სიდიდით მეორე ჯუნგლები, რომელიც მხოლოდ ამაზონისას ჩამორჩება.
                                       მოსახლეობა 200 ეთნიკურ ჯგუფად იყოფა, რომელთა შორისაც ყველაზე დიდი ბანტუს ჯგუფია. ეს ხალხები რამოდენიმე ასეულ ენაზე ლაპარაკობენ, თუმცა ფრანგული საკმაოდ გავრცელებულია და მათ ერთმანეთთან აკავშირებს. ფრანგული კოლონიალიზმის პერიოდიდან დარჩათ, როდესაც ის 1908 - 1940 წლებში ბელგიის კოლონია იყო, ხოლო მანამდე ბელგიის მეფე ლეოპოლდი, მას იყენებდა როგორც პირად საკუთრებას რესურსბეის ეხპლუატაციისა და საკუთარი ჯიბეების ასავსებად. ბელგიურმა კოლონიურმა რეჟიმმა, ფრანგული და ბრიტანული კოლონიური მმართველობის სტილი კეთილთვისებიანდ წარმოაჩინა, ბელგიური კოლონიური რეჟიმი დაუნდობელი იყო და მხოლოდ მცირე შემთცვევებს ჰქოდნა ადგილი, რომ ინფრასტრუქტურა გაეუმჯობესებიანათ, რათა ადგილობრივ მაცხოვრებლებსაც უკეთესად ეგრძნოთ თავი. როდესაც 1960 წელს, ბელგიელებმა ქვეყანა დატოვეს, მათ ქვეყნის ერთიანობის შანსიც მცირე დატოვეს.
                            ბელგიელების გასვლისთანავე სამოქალაქო ომი გაჩაღდა და კიდევ უფრო მოხდა მისი ინტენსიფიკაცია, როდესაც მასში ცივი ომის მონაწილეებიც გაერივნენ. დედაქალ კინშასაში, მთავრობა მხარს უჭერდა ანგოლის სამოქალაქო ომში მონაწილე აჯანყებულებს, რამაც ამერიკის დაინტერესება გამოიწვია მათით, ვინაიდან ამერიკელებიც მხარს უჭრდნენ აჯანყებულებს, რომლებიც ანგოლის პროსაბჭოთა მთავრობას ებრძოდნენ. ორივე მხარე, მილიობით დოლარს ხარჯავდა შეიარაღებაში.
                            როდესაც ცივი ომი დასრულდა, მის მონაწილე არცერთ მხარეს აღარ აინტერესებდა რა ხდებოდა იქ, რასაც უკვე ზაირი ერქვა, ქვეყანა რომელიც ამდენი ხანი მის ბუნებრი რესურსებს ეჭირა ჩაშევება დაიწყო. სანაპიროდან ხეობა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმოსავლეთისა და სამხრეთისკენ შედის, სადაც დიდი რაოდენობით მოიპოვება, კობალტი, სპილენძი, ბრილიანტი, ოქრე, ვერცხლი, თითბერი, ქვანახშირი, მანგანუმი და სხვა მინერალები, განსაკუთრებით კატანგას პროვინციაში.
                        მეფე ლეოპოლდის დროს, მსოფლიოს ამ რეგინში წარმოებული რეზინი აინტერესებდა, საავტომობილო ინდუსტიირს განვითარების მიზნით, დღეისათვის ჩინეთი ყიდულობს, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ექსპორტის 50 % - ს, თუმცა მოსახლეობა ისევ გაჭირვებაში რჩება. 2014 წელს, გაერომ გამოსცა მსოფლიოს ქვეყნების ჰუმანური განვითარების ინდექსის შესახებ, სადაც 187 გამოკვლეულ ქვეყანას შორის, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა 186 - ე იყო, ხოლო სიაში ბოლო 18 ქვეყანა აფრიკული იყო.
                           რადგანაც ის ასეთი მდიდარია, რესურსებით და დიდია, ყველას უნდა რომ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას წაჰკბინოს, ხოლო, ვინაიდან ქვეყანს არ გააჩნია, არსებითი ცენტრალური მთავრობა, თვითონ არ შეუძლია, რომ უკანვე წაჰკბინოს მტერს.
                         რეგიონს ასევე ესაზღვრება 9 სახელმწიფო. მათ ყველამ თავისი, როლი ითამაშეს კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აგონიაში, რაც კიდევ ერთი მიზეზია, იმისა თუ რატომ ეწოდა კონგოს ომებს ,, აფრიკის მსოფლიო ომი". სამხრეთით ანგოლაა, ჩრდილოეთით კონგოს რესპუბლიკა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკა, აღმოსავლეთით, რუანდა, უგანდა, ბურუნდი, ტანზანია და ზამბია. ომის ფესვები დეკადების წინ იწყება, მაგრამ ყველაზე ცუდი დროება იყო 1994 წლის რუანდის კატასტროფის მიერ გამოწვეული, რომლის შედეგებიც დასავლეთისკენაც გავრცელდა.
                          რუანდის გენოციდის შემდეგ, გადარჩენილმა ტუტსებმა და ზომიერ ჰუტუებმა ჩამოაყალიბეს ტუტსების მიერ მართული მთავრობა. ჰუტუს მილიციის მკვლელობის მანქანა, ინტერჰამვე, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმოსავლეთში გაიქცა, თუმცა იქედან ატარებდა რეიდებს საზღვარზე. ისინი ასევე შეურთდნენ, კონგოს დემოკრტიული რესპუბლიკის არმიის დანაყოფებს, რომ ბრზოლა ეწარმოებინათ იქ მცხოვრები ტუტსების წინააღმდეგ, რომლებიც სასაზღვრო რეგიონში ცხოვრობდნენ. კოფლიქტში, დამატებით ჩაერთო რუნდის და უგანდის არმიები, რომლებსა ზურგს უმაგრებდათ, ბურუნდი და ერიტრეა. ოპოზიციურ მილიციასთან ერთად მათ შეუტიას ინტერჰამვეს და მთავრობასთან ერთად გადააგდეს ის. ისინი იმაზეც კი წავიდნენ, რომ დაიწყეს ქვეყნის აურაცხელი რესურსების კონტროლი, რუანდამ დაიწყო ქვეყნიდან კოლტანის გატანა, რომელიც გამოიყენება მობილური ტელეფონების და კომპიუტერული ჩიპების წარმოებაში. თუმცა, ის რაც ადრე სამთავრობო ძალებ ი იყვნენ, მათ პოზიციები ასე ადვილად არ დათმეს და ბრძოლა გაგრძელდა, ანგოლა, ნამიბია და ზიმბაბვე აგრძელებდნენ ბრძოლას. ქვეყანა უზარმაზარ, საბრძოლო ასპარეზად იქცა, სადაც 20 - ზე მეტი დაჯგუფება ებრძოდა ერთმანეთს.
                       მინიმალური შეფასებით ომმა შეიწირა, ათობით ათასი ადამიანი, და გამოიწვია კიდევ 6 მილიონი ადამინის სიკვდილი არაპირდაპირი გზით, რაც იყო ავადმყოფობა და შიმშილი. გაეროს შეფასბეიტ დაღუპულთა უმეტესობა იყვნენ ბავშვები და მათი უმეტესობაც 6 წელზე ქვემოთ.
                         ბოლო წლებში, ქვეყანაში ომი ჩაწყნარდა, თუცა ის კვლავ რჩება მსოფლიოში ყველაზე მეტი სიკვდილის გამომწვევ კონფლიქტად მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, და ქვეყან ჯერ კიდევ საჭიროებს გაეროს უზარმაზარ სამშვიდობო მისიას, რომ ისევ არ გაჩაღდეს სრულმასშტბიანი ომი. ამჟამდ სამუშაო არის გასაწევი, რომ ჰამფთი დამფთი სიევ ერთად არ მოხვდეს, რადგანაც კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკ რასოდეს ყოფილა ერთიანი. ეს, არის, რომ შეინახო ნაწილები ცალკ - ცალკე, მანამ სანამ არ იქნება, გზა ნაპოვნი იმისათვის, რომ ისინი შეუერთო ერთმანეთს ზუსტად და მშვიდობიანად. ევროპელმა კოლონიზატორებმა შექმნეს კვერცხი, ქათმის გარეშე, ეს ლოგიკური აბსურდი განმეორდა მთელ კონტინენტზე და ეს კიდეც გასდევს მას.
                              აფრიკა თანაბრად დალოცვილიც და დაწყველილიც არის რესურსებით - დალოცვილი იმ მხრივ, რომ მას აქვს ბუნებრივი სიმდიდრე უხვად და დაწყევლილი იმ მხრივ, რომ უცხოლებეი ძარცვავენ მას ამ რესურსებისგან. ბოლო წლებში სახელმწიფოებმა მოახერხეს, რომ ამ სიმდიდრეებიდან წილზე პრეტენზია განეცხადებინათ, და ამჟამად უცხოლეები უფრო ინვესტიციებს ანხორციელებენ, ვიდრე იპარავენ აქაურ ქონებას, მაგრამ მოსახლეობა მაინც ის იშვიათი გამონაკლისია, როელიც აქედან მოგებას ნახულობს.
                              მინერალური რესურსებით სიმდიდრესთან ერთად - აფრიკა ასევე დალოცვილია მისი დიდებული მდინარეებით, თუმცა მდინარეთა უმეტესება, ვაჭრობის წახალისებას ხელს არ უწყობენ, ისინი კარგი არიან ელექტროენერგიის წარმოებისათვის, თუმცა ის ასევე წყაროა პოტენციური კონფლიქტის.
                               ნილოსი, მსოფლიოს უგრძესი მდინარე ( 4,100 მილი ), გავლენას ახდენს 10 სახელმწიფოზე, იმის გათველისიწნებით რომ მისა აუზში ხვდებიან, ბურუნდი, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა, ერიტრეა, ეთიოპია, კენია, რუანდა, სუდანი ტანზანია, უგანდა და ეგვიპტე. როგორც დიდი ხნის წინ, ჩვენს ერამდე მეხუთე საუკუნეში, დიდმა ბერძენმა ისტორიკოსმა, ჰეროდოტემ თქვა: ,, ეგვიპტე არის ნილოში, და ნილოსი არის ეგვიპტე", ეს, ამჟამადაც სიართლეა, და ეგვიპტის ტერიოტრიაზე არსებული, ნილოსის 700 მილიანი ნაწილი, ის საკითხია, რის გამოცა კაირო ომზეც კი წავა. ნილოსის გარეშე იქ არავინ არ იქნებდოა. ეგვიპტე შეიძლება დიდი სახელმწიფოა, თუმცა მისი 84 მილიონის მოსახლის, უდიდესი ნაწილი, მდინარე ნილოსის  ნაპირებიდან რამოდენიმე მილის მანძილზე ცხოვრობს. იმის გათვალისიწნებით, თუ სად არის მოსახლოება, განსახლებული ეგვიპტე ერთ - ერთ იმ ქვეყანათაგანია, რომელსაც მარალი მოსახლეობის სიმჭიდროვე აქვს.
                             სავარაუდოდ, ეგვიპტე ჯერ კიდევ, მაშინ იყო ეროვნული სახელმწიფო, როდესაც ევროპელები ტალახის ქოხებში ცხოვროდბნენ, მაგრამ ის მხოლოდ რეგიონულ ძალას წარმოადგენდა. ის სამი მხრიდან დაცულია უდაბნოთი და შეიძლება, ხმელთაშუაზღვისპირეთის დიდი ძალაც გამხდარიყო, მაგრამ აქ ერთი პრობლემაა,   ეგვპიტეში ხეები არ არის, და როგორც ცნობიალია, მსოფლიო ისტორიის დიდ ნაწილზე, საჭირო იყო, გქონოდა ხე, რომ აგეშენებინა ფლოტი და მისი გამოყენებით ძალა მიგემართა. მართალია, ეგვპიტეს მუდამ ჰყავდა ფლოტი - რომელსაც აშენებდნენ, ლიბანის თემიდან ჩამოტანილი კედრით, რაც ძალიან ძვირი იყო - თუმცა ეს არასდროს არ ყოფილა, ნამდივლი ფლოტი რომელიც ფართო მასშტაბის სამხედორ, ოპერაციებს ჩაატარებდა.
                         თანამდეროვე ეგვპიტეს არაბულ სახელმწიფოებს შორის, ყველაზე ძლიეირ არმია ჰყავს, ამერიკული დახმარების წყალობით. მაგრამ, ის კვლავ სედგება უდაბნოს და ზღვისგან და მისი სამშვიდობო ხელშეკრულებით ისრაელთან. სიახლეებში კვლავ ვნახავთ, თუ როგორ უმკლავდება ეგვიპტე, ისეთ გამოწვევბს როგორიც არის, მისი 84 მილიონი მოსახლის გამოკვება, სინას ნახევარკუნძულზე ისლამისტებთან ბრძოლა და სუეცის არხის უსაფრთხოების დაცვა, სადაც ყოველდღიურად დღევანდელი მსოფლიო ვაჭრობის მოცულობის 8 % გაივლის. ყოველდღიურად მსოფლიოში მოხმრებული ნავთობის 2.5 % - იც ამ გზას გადის, არხის დახურვა 15 დღით გაზრდიდა ევროპისკენ მიმავალი ტრნზიტის გადაადგილების დროს და 10 დღით ამერიკისკენ მიმავლისას.
                       მიუხედავად, ისრაეთან 5 ჯერ ომისა, მომდევნო სახლემწიოფ ვისთანაც, ეგვპიტეს ბრძოლების გამრთვა შეიძლება მოუწიოს ეს არის ეთიოპია, და საკითხი არის ნილოსი. კონტინენტის, 2 უძველესი სახელმწიფო, უდიდესი არმიებით, შეიძლება ერთმანეთს დაერიონ რეგიონის უმნიშვნელოვანესი რესურსის წყლის გამო.
                 ცისფერი ნილოსი, რომელიც ეთიოპიაში იღებს სათავეს და თეთრი  ნილოსი, ერთმანეთს უერთდება, სუდანის დედაქალაქ ხართუმში, მანამ სანამ ნუბიის უდაბნოს გაივლიანდა ეგვიპტეში შევლენ, ამ წერტილშო წყლის უმეტესობა ცისფერი ნილოსიდან მოდის.
            ეთიოპიას, ხანდახან აფრიკის ,, წყლის კოშკს'' უწოდებენ, მისი მაღალი ელევაციის გამო და მას 20 - ზე მეტი კაშხალი აქვს თავის მთიანეთში, რომლებსაც წვიმის წყლით ავსებს. 2011 წელს, ადის - აბებამ გააკეთე, მასიური კაშხლის მშენებლობის ანონსი, მდინარე ცისფერ ნილოსზე, სუდანი საზღვირს სიახლოვეს, რომელსაც ჩინელებთან ერთად ააშენებენ და პროექტს დიდი აღორძინების კაშხალი, ჰქვია, ხოლო დასრულების თარიღად 2020 წელია მიჩნეული. კაშხალი, გამოყენებული იქნება ელექტროენერგიის საწარმოებლად, და წყალიც გააგრძელებს დენას, მაგრამ თეორიულად შესაძლებელია, რომ ეგვიპტე დაკარგავს იმ რაოდენობის, წყალს რასაც წლების განმავლობაში, უნდა ედინა მისი მიმართულებით, ასევე ის საშუალებას აძლევ ეთიოპიას, რომ ეს შეკავებული წყალი გამოიყენოს საკუთარი სურვილისამბერს და მნიშვნელოვანად შეამციროს წყლის დინება ეგვიპტისაკენ.
           ზომის, მოსახლეობის და რესურსბეის გათვალისიწნებით ნიგერია, დასავლეთ აფრიკის, ყველაზე დიდი სახელმწიფოა, ის კონტინენტის ყველაზე დიდ მოსახლეობიანი სახელმწიფოა, 177 მილიონი მოსახლით, რომელიც თავისი ზომით და ბუნებრივი რესურსებით, მას რეგიონის წამყვან ძალად აქცევს, ის ჩამოყალიბდა, რამოდენიმე ძველი სამეფოს გაერთიანებით, რომლებიც ბრიტანლებმა ერთ ადმინისტრაციულ ერთეულად აქციეს. 1898 წელს, მათ შექმნეს ,, მდინარე ნიგერის ბრიტანული პროტექტორატი'', რომელიც მოგვინებით იქცა ნიგერიად.
           დღეისათვის, ის შეიძ₾ება დამოუკიდებელი, რეგიონული ძალაა, თუმცა მისი მოსახლოება დეკადების მანძილზე, არასწორად იმართებოდა. კოლინიურ პერიოდში, ბრიტანლები არჩევდნენ დარჩენილიყვნენ ქვეყნის სამხრეთ - დასავლეთ ნაწილში, სანაპიროს გაყოლებით. მათი ,, ცივილიზაციური'' მისია, იშვიათად თუ მიაღწევდა, ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილამდე, და საერთოდაც არა, ქვეყნის ჩრდილოეთით მცხოვრებ მუსლიმებამდე, ეს ნაწილი დღემდე ქვეყნის ნაკლებად განვითარებულ ნახევრად რჩება. ნავთობის ინდუსტიიდან შემოსული ფულის დიდი ნაწილი, ნიგერიის ტომობრივი სისტემის მოჩალიჩე ტიპებს მისდის. ნიგერის დელტაში გაშლილი ნავთონბ სარეწები ასევე საფრთხის ქვეშ დგას, მოძრაობის მიერ, რომელსაც ლამაზი სახელი ჰქვია, მოძრაობა ნიგერის დელტის ემანსიპაციისათვის, ისინი ნავთობის ინდუსტიის მიერ განადგურებულ დელტაში მოქმედებენ და ამ სახელს ამოფარებული ტერორისტობენ და გამომძალველობენ. უცხოელი, ნავთობბიზნესში დასაქმებული მუშების გატაცებები, მეტად  და მეტად ნაკლებ მიმზიდველს ხდის რეგიონს საქმიანობისათვის. ზღვაი არსებულ ნავთობ სარეწებს ეს საფრთხე არ ემუქრება და სწორედ ამიტომაც არის, რომ აქ იდება ინვესტიციების უდიდესი რაოდენობა.
             ისლამისტური დაჯგუფება, ბოკო ჰარამი, რომელსაც სურს ქვენის ისლამურ ნაწილში ხალიფატის ჩამოყალიბება, უსამართლობის შეგრძენბა აქვს, რაც ჩრდილოეთის დაბალგანვითარებულობიდან გამომდინარეობს. ბოკო ჰარამის მებრძოლები, როგორც წესი ეთნიკურად კანურები არიან, ქვეყნის ჩრდილო აღმოსავლეთიდან. ისინი იშვიათად მოქმედებენ საკუთარი, რეგიონის გარეთ, იშვიატად გადიან დასავლეთით ჰაუსას რეგიონში ან სამხრეთით სანაპიროსკენ. ეს, კი იმას ნიშნავს, რომ როდესაც ნიგერიის სამთავრობო ჯარები აქ მივლენ ბოკო ჰარამის საძებნელად, აღმოჩნდება რომ, ის საკუთარ ტერიტორიაზე მოქმედებს, ხოლო ნიგერიის სამთავრობო ჯარებს, მხარდაჭერა არ ექნება ადგილობრივი მოსახლეობის მხრიდან, არც შიშით და არც სამხრეში არსებული უკმაყოფილების გამო.
                        ბოკო ჰარამის მიერ დაკავებული, ტერიტორია ჯერჯერობით საფრთხეს არ უქმნის ნიგერიის სახელმწიფოს არსებობას, დაჯგუფება დედაქალაქ აბუჯას მიამრთაც არ გამოხატავს რაიმე მუქარას, მიუხედავად იმისა, რომ ის ქვეყნის ცენტრში მდებარეობს. მაგრამ ისინი წარმოადგენენ, ყოველდღიურ საფრთხეს, ნიგერიის მოსახლეობისთვის ჩრდილოეთში და ნიგერიის რეპუტაციისთვის საზღვრებს გარეთ, როგორც ბიზნესისასთვის საშიშ ქვეყანას.
         სოფლების უმეტესობა, რომლებსაც ისინი იკავებენ მანდანას რეგიონის მთიანეთშია, რომელიც კამერუნზეა მიბჯენილი. ეს კი იმას ნიშნავს რომ სამთავრობო ჯარები მოქმედებენ, თავიანთი ბაზებიდან შორს და არ შეუძლიათ ალყასი მოაქციონ ბოკო ჰარამი. კამერინუს მტავრობა არ მიესალმება ბოკო ჰარამს, თუმცა მათ ხელს არ უშლის, იქ გადასვლაში როდესაც ეს მათ სჭირდებათ. სიტუაცია თავიისთ კიდე, რამოდენიმე წელი არ გამწვავდება, მანამ სანამ ბოკო ჰარამი არ დუკავშირდება საჰელის ზონაში მოქმედ სხვა ჯიჰადისტებს ( ეს, ყველაფერი უკვე მოხდა * ).
       ამერიკელები და ფრანგები უკვე დიდი ხანაი აკვირდებიან აქ სიტუციის განვითარებას და სადაზვერვო დრონებიც აქვთ ჩართული საქმეში, საჰელის ზონიდან გაზრდილი საფრთხეების საპასუხოდ რაც ნიგერიის ჩრდილოეთ რეგიონებთანაც არის დაკავშირებული. ამერიკელები რამოდენიმე ბაზას იყენებენ და მათ შორის ჯიბუტიში არსებულს, რომელიც ამერიკის აფრიკული სამმართველოსი, რომელიც 2007 წელს იქნა დაარსებული, ხოლო ფანგებს წვდომა აქვთ ბეტონზე ( აქ, სამხედრო ბაზის მნიშვნელობით, არის გამოყენებული *) სხვადასხვა აფრიკულ ქვეყანაში, რასაც ისინი ფრანკოფონიულ ქვეყნებს უწოდებენ.   
         იმ საფრთხემ, რომელიც რეგიონში წარმოიშვა ეს ქვეყნები გამოაღვიძა და ახლა ნიგერია, კამერუნი და ჩადი სამხედრო შენაერთებით ერევიან მათ გადაწყვეტაში, ამერიკელებთან და ფრანგებთან მჭიდრო თანამშრომლობით.
                 უფრო სამხრეთით, ატლანტის ოკეანის სანაპიროს გასწვრივ, არსი აფრიკის ნომერ მეორე ნავთობ მომპოვებელი ქვეყანა ანგოლა. პორტუგალიის ყოფილი კოლონია, აფრიკის იმ სახელმწიფოთა შორის არის, რომელსაც ბუნებრივი საზღვრები აქვს. დასავლეთით ატლანტის ოკეანე, ჩრდილოეთით ჯუნგლები, სამხრეთით უდაბნო, ხოლო აღმოსავლეთით მეჩხრად დასახლებული, ხრიოკი მიწა აკრავს, რომელიც ბუფერული ზონის როლს თამაშობს, მასსა და კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და ზამბაის შორის.
                 ქვეყნის 22 მილიონი მოსახლის უმეტესობა, მის დასავლეთ ნაწილში ცხოვრობს, რომელსაც კარგად არის გაწყლიანებული და შეუძლია სოფლის მეურნეობა ჰქოდეს. და სანაპიროს გასწვრივ არის ანგოლის ნავთობსარეწების უმეტესობაც. ატლანტის ოკეანეშია რსებული პლატფორმების უმეტესობა, ამერიკლებს ეკუთვნის მაგრამ ამოღებული ნავთობის ნახევარზე მეტი ჩინეთში ექსპორტირდება. რაც ანგოლას აქცევს, საუდის არაბეთის შემდეგ ნომერ მეორე, ნედლი ნავთობის მიმწოდებლად შუა სამეფოსათვის. ( ჩინეთისათვის*)                       
    ანგოლასაც კარგი გამოცდილება აქვს კონფლიქტების. მისი ომი დამოუკიდებლობისათვის 1975 წელს დასრულდა, როდესაც პორტუგალიელებმა დათმეს მაგრამ აქედან ისინი პირდაპირ გადავიდნენ ტომებს სამოქალაქო ომის ფაზაში, რომელიც შეფუთული იყო, როგორც ომი იდეოლოგიის გამო. რუსეთი და კუბა მხარს უჭერდნენ ,,სოციალისტებს" ხოლო ამერიკა და სამხრეთ აფრიკის აპართეიდული რეჟიმი ,,აჯანყებულებს". სოციალისტების უმეტესობა მბუნდუს ტომიდან იყვნენ და გაერთიანებული იყვნენ პარტიაში, ანგოლის განთავისუფლების სამოქალაქო მოძრაობა ( MPLA (Popular Movement for the Liberation of Angola ). მაშინ, როდესაც ოპოზიციონერი აჯანყებულები, სხვა ორი ძირითადი ტომიდან იყვნენ, ბაკონგოსა და ოვიმბუნდუდან. მათი პოლიტიკური ნიღაბი იყო ანგოლის ეროვნული განმანთავისუფლებელი ფრონტი (FNLA (National Liberation Front of Angola)) და ეროვნული კავშირი ანგოლის სრული განთავისუფლებისათვის. (UNITA (National Union for the Total Independence of Angola)). 70 წლების ბევრი სამოქალაქო ომი მიდიოდა ამ გეგმის მიხედვით. თუკი რუსეთი, მხარს უჭერდა რომელიმე მხარეს, ამ მხარეს უცებ გაახსენდებოდა, რომ მათ სოციალისტური პრინციპები ჰქონდათ, მაშინ როდესაც მეორე მხარე ანტი კომუნისტი ხდებოდა.
                 მბუნდუს ჰქონდა გეოგრაფიული, მაგრამ არა რიცხობრივი უპირატესობა. მათ ეჭირათ დედაქალიქი ლუანდა და აკონტროლებდნენ ნავთობსარეწებს, ასევე აკონტროლებდნენ ძირითად მდინარეს კვანზას, და ასევე ჰქინდათ მხარდაჭერა იმ ქვეყნების მხრიდან, რომლებსაც შეეძლოთ უზრუნველეყოთ რუსული იარაღით და კუბელი ჯარიკაცებით. მათ 2002 წელს შეძლეს, ხელისუფლების ხელში აღება და მათმა უმაღლესმა ეშელონებმა სწრაფად გამოუთხარეს ძირი მათ ისედაც საეჭვო სოციალისტობას და შეუერთდენენ კოლონისტების და აფრიკელი ლიდერების იმ გრძელს სიას, რომლებიც გამდიდრდნენ ადგილობრივი ხალხის ხარჯზე.
                  ეს, სამწუხარო ისტორია, აფრიკის ექსპლუატაციისა, დღესაც გრძელდება ოცდამეერთე საუკუნეში.
                      როგორც ვნახეთ ჩინელები ყველგან არიან, მათი ყოფნა ნიშნავს ბიზნესს, და ისნი აფრიკაში ყველგან არიან ჩარტულები სიევე, როგორც ევროპელები და ამერიკელები. ჩინეთის მიერ იმპორტირებული ნავთობის დაახლოებით მესამედი აფრიკიდან მოდის - ასევე ძვირფასი მეტალები და რომლებიც აფრიკულ ქვეყნებში მოიპოვება - რაც ნიშნავს, რომ ისინი ჩამოვიდნენ და შესაბამისად დარჩებიან. ევროპული და ამერიკული ნავთობკომპანიები და დიდი საერთაშორისო კომოანიები კარგად არიან აფრიკაში ფესვგადგმული, თუმცა ჩინელები ძალაინ სწრაფად ეწევიან მათ. მაგალითად ლიბერიასი, ჩინელები ეზებენ რკინის მადანს, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და ზამბიაში მოიპოვებენ სპილენძს, ასევე კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში მოიპოვებენ კობალტს. ჩინელები უკვე დაეხმარნენ კენიელებს მომბასას პორტის განახლებაში და კიდევ უფრო მეტ ინტერესს ავლენენ, მას შემდეგ რაც აღმოჩნდა, რომ კენიის ნავთობრესურსები კომერციულად მომგებიანია.
            ჩინური სახელმწიფო კომპანია, ჩინეთის გზებისა და ხიდების კორპორაცია 14 მილაირდ დოლარიან პროექტს ანხორციელებს, რომ მიუერთოს ქალაქი მომბასა დედაქალაქ ნაირობს რკინიგზით. ანალიტიკოსები ამბობენ, რომ ტრანსპორტირების დრო, ორ ქალაქს შორის 36 საათიდან შემცირდება 8 საათამდე, რაც შესაბამის ტრანსპორტირების ხარჯებს 60 - % - ით შეამცირებს. ასევე არსებობს, გეგმები, რომ ნაირობი შეუერთდეს სამხრეთ სუდანს, უგანდისა და რუანდის გავლით. კენია აპირებს, რომ გახდეს, აღმოსავლეთ აფრიკის ეკონომიკურად წამყვანი ძალა ცინური დახმარების მეშვეობით.
                    სამხრეთის საზღვარზე, ტანზანია ცდილობს კენიას გაუწიოს კონკურენცია და თვითონ გახდეს ეკონომიკურდ წამყვანი ძალა, და ჩინელებთან აფორმებს ხელშეკრულებებს რამდენიმე მლიარდიან ინფრასტრუქტურულ პროექტებზე. მათ ასევე გააფორმეს ხელშეკრულება ჩინელებთან და ომანის სამშენებლო კომპანიასთან, ბაგამაიოს პორტის გაფართოებასა და გაღრმავებასთან დაკავშირებით, ვინაიდან დარ ეს სალამის პორტი გადატვირთულია. დაგეგმილია, რომ ბაგამაიო წელიწადში მოემსახურება 20 მილიონ კონტეინერს, რაც მას აფრიკის უდიდეს პორტად აქცევს. ტანზანიას ასევე აქვს კარგი სატრანსპორტო კავშირები ,, ტანზანიის სასოფლო სამეურნეო კორიდორის სამხრეთ ნაწილთან" და უკავშირდება სამხრეთით არსებულ 15 სახელმწიფოს სამხრეთ აფრიკულ განივთარების თემს. ეს კიდევ თავის მხრივ, უკავშირდება ჩრდილოეთ - სამხრეთის კორიდორს, რომელიც დურბანის პორტს აკავშირებს კონგოდ დემოკრატიული რესპუბლიკის და ზამბიის სპილენძის საბადოებთან, შედეგად დარ ეს სალამიდან იკვრება კავშირი მალავისა და დურბანთან.
                     მიუხედავად ამისა, ტანზანია ჩანს როგორც მეორე ეკონომიკური ძალა აღმოსავლეთ სანაპიროზე. კენიის ეკონომიკა წამყავანია 5 სახელმწიფოს არმოსავლეთ აფრიკულ თემში, დაახლობიეთ რეგიონის მშპ - ს 40 - % - იანი წილით. მას შეიძლება ნაკლები სასოფლო სამეურნეო მიწა აქვს, თუმცა ის მას გაცილებით უფრო ეფექტიანად იყენებს. მისი ინდუსტრიული სისტემა ასევე უფრო ეფექტიანია, ასევე მისი საქონლის ბაზარზე მიწოდების სისტემა - როგორც შიდა ასევე საერთოშორისო. თუკი ის შეინარჩუნებს პოლიტიკურ სტაბილორბას, როგორც ჩანს ის გახდება რეგიონის წამყვანი ძალა, როგორც მოკლე ასევე საშუალოვადიან პერსპექტივაში.
                            ჩინეთი ნიგერსიც არის წარმოდგენილი, სადაც ჩინური კომპანია, ნავთობის რეწვაში დებს ფულს და ქვეყნის ცენტრში ტენერეს ნავთობსაბადოს უწევს ოპერირებას. ასევე ჩინეთის ინვესტიცია ანგოლაში გასული დეკადის განმავლობაში 8 მილიარდზე მეტი იყო და ყოველწლიურად იზრდება. ჩინეთის სარკინიგზო საინჟინრო კორპორაციამ, უკვე დახარჯა თითქმის 2 მილიარდი დოლარი ბენგუელას რკინიგზის მშენებლობაზე, რომელიც კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას 800 მილით დაშორებულ ანგოლის პორტ ლობოტოსთან აერთებს. ამ გზით მოდის, კობალტი, სპილენძი და მანგანუმი რომლითაც კატანგას რეგიონია დალოცვილიც და დაწყველილიც.
                     იგივე კომპანია ლუანდაში აშენებს საერთაშორისო აეროპორტს, და ქალაქის გარშმეო გაჩნდა საცხოვრებელი კორპუსები რომლებიც აქ მყოფი 150 თუ 200 ათასი ჩინელი მუშისთვის არის განკუთვნილი. ეს ათასობით მუშა ასევე გაწრთვნილი არიან სამხედრო სამქეში და  შეულიათ მილიციური მხარდაჭერა გაუწიონ ჩინეთს თუკი ასე იქნება საჭირო.
                       რაც ჩინეთს ანგოლაში სურს, ეს არის ის რაც მას სურს სხვაგანაც: მასალა რომლის მეშვეობითაც ის აწარმოებს პროდუქტს და პოლიტიკური სტაბილურობა, რისი მეშვეობითაც მას გარანტირებული ექნება ამ მასალის და პროდუქტის მოძრაობა. ამგვარად თუკი პრეზიდენტი ხოსე ედუარდო დოს სანტოსმა რომელიც უკვე 36 წელია საქმეშია, გადაწყვიტა, რომ მერაია ქერისათვის გადაეხადა 1 მილიონი დოლარი, რათა მას ემღარა მის დაბადების დღის წვეულებაზე 2013 წელს, ეს მისი საქმეა. და თუკი მბუნდუს ტომი, რომელსაც პრეზიდენტი მიეკუთვნება, გააგრძელებს ქვეყანასი დომინაციას, ეს კიდევ მათი საქმეა.
                         ჩინელების ჩართულობა ძალიან საინტერესო წინადადებაა ბევრი აფრიკული მთავრობისათვის. ბეიჯინგი და ჩინური კომპანიები არ სვამენ რთულ შეკითხვებს ადამიანის უფლებების შესახებ, ისინი არ მოითხოვენ ეკონომიკურ რეფორმებს და არც იმას, რომ ქვეყნის ზოგიერთმა ლიდერმა არ მოიპაროს ხალხის ფული, რაც შეიძლება მოეთხოვა საერთაშორისო სავალუტო ფონდს და მსოფლიო ბანკს. მაგალითად ჩინეთი სუდანის ყველაზე დიდი სავაჭრო პარტნიორია, რაც თავის მხრივ ხსნის თუ რატომ არის რომ ჩინეთი მას იცავს გაეროს უსაფრთხოების საბჭოში და აგრძელებდა მისი პრეზიდენტის ომარ ალ - ბაშირის მხარდაჭერას, როდესაც საერთაშორისო კრიმალურმა სასამართლომ მისი დაჭერის ბრძანება გასცა. ამ ყველაფრის გამო დასავლეთიდან წამოსულ კრიტიკას ბეიჯინგში უბრალოდ ხუმრობად ღებულობენ, თუმცა ეს წარმოჩინდება როგორც ხელის შეშლა ჩინეთისთვის, რომ აკეთოს ბიზნესი აფრიკაში და დასავლურ ფარისევლობად.
               რაც ჩინელებს სურს, ეს არის ნავთობი, მინერალები ძვირფასი მეტალები და ბაზარი. ეს არის სამართლიანი მთავრობათაშორისი ურთიერთობა, მაგრამ ჩვენ ვნახავთ გაზრდილ დაძაბულობას ადგილობრივ მოსახლეობასა და ჩინელ მუშებს შორის, რომლებიც აქ მოყვებიან ხოლმე ამ უზარმაზარ პროექტებს. რამაც შეიძლება ის გამოიწვიოს, რომ ბეიჯინგს დასჭრიდეს ადგილობრივ პოლიტიკაში ჩარევა და მცირე სამხედრო წარმომადგენლობების ქონა სხვადასხვა სახელმწიფოში.
        სამხრეთ აფრიკა ჩინეთის უდიდესი სავაჭრო პარტნიორია სამხრეტთაფრიკაში,   ამ ორ ქვეყანას დიდი ხნის პოლიტიკური და ეკონომიკური თანამშრომლობის ისტორია აქვთ, ასობით ჩინური კომპანია, როოგორც სახელმწიფო ასევე კერძო მოქმდებს დურბანში, პრეტორიაში, კეიპ თაუნში, იოჰანესბურგში და პორტ ელიზაბეთში.
        სამხრეთ აფრიკის ეკონომიკა ნიგერიის შმედგომ მეორეა კონტინენტზე. კონტინეტის სამხრეთში ის ეკონომიკურად წამყვანი ძალაა ( სამჯერ დიდია ანგოლისაზე ), ასევე სამხედრო და დემოგრაფიული ( 53 მლნ მოსახლე)  თვალსაზრისით.  სამხრეთ აფრიკა უფრო განვითარებულია, ვიდრე ბევრი აფრიკული სახელმწიფო, მისი მდებარეობის წყალობით, კონტინენტის უკიდურეს სამხრეთში, გასასვლელით 2 ოკეანეზე, ასევე მისი ბუნებრივი სიმდიდრეები, ოქრო, ვერცხლი, ქვანახშირი, კლიმატი და მიწა, რაც საშუალებას იძლევა დიდი რაოდენობით საკვების წარმოებისას.
        რადგანაც ის ასე სამხრეთით არის და სანაპირო დაბლობი სწრაფადვე გადადის მაღალმთიან ლადშაფტში, ის აფრიკის იმ იშვიათ სახელმწიფოთა შორის არის სადაც მალარიისგან არ იტანჯებიან, რადგანაც კოღოებისთვის აქ გამრავლება რთულია. ამან საშუალება მისცა ევროპელ კოლონისტებს, რომ გაცილებით უფრო ღრმად და სწრაფად აეთვისებინათ ქვეყნის შიდა რეგიონები, ვიდრე ტროპიკებში, დასახლდენენ აქ და დაიწყეს მცირე ზომის ინდუსტრიის განვითარება რაც დღეისათვის იქცა სამხრეთ აფრიკის უდიდეს ეკონომიკად.
              აფრიკის სამხრეთში ბიზნესის საზღვარგარეთ კეთება, უმეტესობისთვის ნიშნავს რომ მათ კავშირი აქვთ კეიპ თაუნთან, პრეტორიასთან და ბლუმფონტაინთან.
                   სამხრეთ აფრიკამ, გამოიყენა მისი რესურსები და მდებარეობა იმისათვის, რომ მისი მეზობლები თავის სატრანსპორტო სისტემაში ჩაება, ისტ ლონდონის, კეიპ თაუნის, პორტ ელიზაბეთის, დურბანის პორტებიდან სარკინიგზო და საავტომობილო გზები და მაგისტრალები გადაჭიმულია ჩრდილოეთისკენ დ მათ აკავშირებენ ზამბია, ზიმბაბვე, მალავისთან და ტანზანიასთან, გაჭიმულია კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის კატანგას პროვინციამდე და აღმოსავლეთით კიდევ მოზამბიკამდე.   ჩინელების მიერ ახლად აშენებულმა რკინიგზამ კატანგას პროვინციიდან ანგოლურ პორტამდე, გამოწვევა გაუგზავნა სამხრეთ აფრიკის დომინაციას და შეიძლება ტავისკენ წაიღოს კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკიდან ტრაფიკის ნაწილი, მაგრამ როგორც ჩანს სამხრეთ აფრიკას დაბედებული აქვს, რომ უპირატესობას ფლობდეს.
        აპართეიდის დროს აფრიკის ეროვნული კონგრესი მხარს უჭერდა ,,სახახლო მოძრაობას ანგოლის განთავისუფლებისათვის" ბრძოლის დროს პორტუგლაიელი კოლონიზატორების წინაარმდეგ. თუმცა ეს ვნება ბოლოს დაპირისპირებაში გადაიზარდა, ვინაიდან ორივე მხარე მართავს თავის შესაბამის ქვეყანას და კონკურენციაში რეგიონში ლიდერობისთვის. ანგოლას გრძელი გზის გავლა მოუწევს, რომდ აეწიოს სამხრეთ აფრიკას. ეს არ იქნება სამხედრო დაპირისპირება, სამხრეტ აფრიკსი უპირატესობა თითქმის უპირობოა. მას დიდი არმია ჰაყავს, 100,000 კარგად შეიარაღებული და გაწრთვნილი ჯარისკაცი, ათობით გამანადგურებელი და შემტევი შვეულმფრენი, ასევე რამოდენიმე თანამედროვე წყალქვეშა ნავი და ფრეგატი.
             ბრიტანეთის იმპერიის დროს, სამხრეთ აფრიკის კონტროლი ნიშნავდა კეთილი იმედების კონცხის კონტროლს და ამავე დროს, ინდოეთისა და ატლანტის ოკეანეებს შორის არსებული სანაოსნო გზის კონტროლს, თანამედროვე ფლოტილიებს თუკი მოესურვებათ ამ გზის გავლა შეუძლიათ გაცილებით შორიდან შემოუარონ სამხრეთ აფრიკის სანაპიროს, მაგრამ სამხრეთ აფრიკის მნიშვნელობა კვლავ რჩება, როგორც კონტინეტის სამხრეთ მესამედის მაკონტროლებლის და მისი უკიდურესი სამხრეთი კონცხით კვლავ გააკონტროლებს მის სახრეთს.
          ჩვენს საუკუნეში აფრიკაში კიდევ ახალი ძიძგილაობა იქნება, მაგრამ ამ საძიძგილაო ჯილდოს, უკვე ორი ხელის მოსაკიდი ექნება. ერთი იქნება უკვე კარგად წარმოჩენილი ინეტერესი გარედან, აფრიკის რესურსებისათვის, მაგრამ მეორე იქნება თვითონ კონტინეტის შიგნიდან სამხრეთ აფრიკა, რომელსაც, როგორც ჩანს გადაწყვეტილი აქვს რომ წვდეს ყველაზე პირველი და ყველაზე მეტადაც.
            ის დომინანტია 15 სახელმწიფოსგან შემდგარ, სამხრეთ აფრიკულ განვითარების თემში, ასევე მოახერხა და გარანტირებული ადგილი მიიღო დიდი ტბების საერთაშორისო კონფერენციაზე, რომლის წევრიც კი არ არის. სამხრეთ აფრიკული განვითარების თემი კონკურენციაში აღმოსავლეთ აფრიკულ თემთან, რომელიც შედგება, ბურუნდის, რუანდის, უგანდის, კენიისა და ტანზანიისგან. ეს უკანასკნელი ასევე წევრია სამხრეთ აფრიკული განვითარების თემისაც და აღმოსავლეთ აფრიკული თემის სხვა წევრები პირქუშად აკვირდებიან მის ფლირტს სამხრეთ აფრიკასთან. სამხრეთ აფრიკული ხედვით, ტანზანია წარმოადგენს იმ მანქანას, რომლის მეშვეობითაც ის შეძლებს მეტი გავლენა ჰქოდნეს დიდი ტბების რეგიონზე და მის მიდებარედ.
             სამხრეთ აფრიკის სახელმწიფო თავდაცვის ძალებს, ბრიგადა ჰყავთ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, ოფიციალურად გაეროს მართვის ქვეშ, თუმცა სინამდვილეში ამ ქვეყნის პოლიტიკურმა ოსტატებმა, ეს გადაწყვიტეს იმ მიზნით, რომ ეს მინერალებით მდიდარი რეგიონი ყურადღების გარეშე არ დარჩენოდათ. ამ ყველაფერმა მას მოუტანა დაპირისპირება, ბურუნდისთან, რუანდასა და უგანდასთან, რომელთაც ასევე ჰყავთ თავიანთი ძალები გაეროს მისიაში გაგზავნილი და განსხვავებული იდეა აქვთ იმის შესახებ თუ ვინ უნდა იყოს,კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში მიმდინარე სამქის კურსში.
                წარსულის აფრიკას არ ჰქონია საქმე ასარჩევად - გეოგრაფიამ შექმნდა ის - და შემდეგ ევროპელებმა ჩამოაყალიბეს მისი საზღვრები. ახლა, მისი სწრაფად მზარდი მოსახლეობით და განვიტარებადი მეგა - ქალაქებით, მას არ აქვს არჩევანი გარდა იმისა რომ ჩაეხუტოს თანამედროვე გლობალურ მსოფლიოს, რომელთანაც ის არის დაკავშირებული.
      ის მდინარეები, რომლებიც ვაჭრობას აბრკოლებდნენ გახდნენ ელეტროენერგიის მწარმოებლები. მიწა რომელიც არ იძლეოდა საკვებს, იძლევა მინერალებს და ნავთობს და ამდიდრებენ ქვეყნებს, მიუხედავად იმისა, რომ მხოლოდ მცირე ნაწილმა თუ შეიძლება ჩააღწიოს ხალხამდე. ასევე, ქვეყნების უმეტესობაში, არა სუყველაში, სიღარიბე მცრიდება და უკეთესი ჯანდაცვის და განათლების მიღებაა შესაძლებელი. ბევრი ქვეყანა ინგლისურენოვანია, რაც მათ თანამედროვე მსოფლიოში სადაც ეკონომიკურ ურთიერთობებში ინგლისური დომინირებს უპირატესობას აძლევს, და კონტინეტის ეკონომიკაც ბოლო სამი დეკადის განმავლობაში იზრდება.
             მეორეს მხრივ, ეკონომიკური ზრდა ქვეყნების უმეტესობაში დამოკიდებულია, მსოფლიო მასშტაბით მინერალურ რესურსების და ენერგიის ფასებზე. ქვეყნები, რომელთა ბიჯეტიც გათვლილი იყო, ბარელ ნავთობზე $ 100 შემოსავალზე, მცირე საშუალება აქვთ, რომ სიტუაციას გაუმკალვდნენ როდესაც ფასები $ 80, $ 60 ვარდება. წარმოებიდან შემოსავლები ფატირუად იგივეა რაც 70 - იან წლებში იყო. კორუფცია, რჩება ყოვლისმომცველად მთელი კონტინენტის მასშტაბით, ასევე რამოდენიმე ცხელი კონფლიქტი (მაგალითად სომალი, ნიგერია, სუდანი) და ასევე ათობით გაყინული.
               ყოველწლიურად ახალი გზები და რკინიგზები აერთებს ამ უკიდურესად ჭრელ რეგიონს. ის დიდი მანძილები, რაც აფრიკას აშორებს, დანარჩენი სამყაროსაგან დაძლეული იქნა ავიაციის განვითარებით, ხოლო ინდუსტრიალიზაციამ ქნა, ის რომ სადაც პორტები ბუნებრივად არ იყო ხელოვნურად იქნა გაკეთებული.
                 1960 - იანი, წლებიდნა მოყოლებული, ოპტიმისტები წერენ, თუ როგორ არის აფრიკა ზღვარზე, იმისა, რომ გადალახოს მისი ბუნებისგან გამოწვეული ჩამორჩენილობა და შემოატრიალოს ისტორია. თუმცა ამჯერად ეს სიმართლეა. და ეს აუცილებლად ასეც უნდა იყოს. სუბ - საჰარული აფრიკის მოსახლეობა ამჟამად 1.1 მილიარდი ადამიანია და შეფასებების თანხმად 2050 წლისთვის უნდა გაორმაგდეს და 2,4 მილიარდს მიაღწიოს.


                  

Dienstag, 1. August 2017

ლანდაშაფტის ტყვეები ( გეოგრაფიის ტყვეები ( პატიმრები )) ტიმ მარშალი

ესე არს თარგმანი წიგნისაი ტიმ მარშალისასა. თუ ვინმეს სურვილი გექნებათ დაბადების დღის საჩუქრად გამომიგზავნეთ ( Prisoners of Geography ინგლისურად, Die macht der Geographie გერმნაულად ორივე ენაზე მივიღებ :) ) თუ ვინმეს PDF ან E - Pub ვერსია მოგენდომოთ ეგეც მომწერეთ, თუ თარგმნის სურვილი შემოგაწვეთ ეგეც. წიგნი ნამდვიალდ საინტერესოა და ბევრი რამის სასწავლად გამოდგება ( ჭკუისაც ;) ) ( თარგმანი კარგი არ არის და შეიძლება ინგლისურის სინტაქსს მიყვეს მაგრამ მთლად ვერ წაკითხვას აჯობებს და თავზე საყრელი დრო როცა მექნება კომენტარებსაც და განმარტებებსაც მივაწერ ) * ამ ნიშნით მონიშნულები ჩემი ჩამატებულია აზრის დასახვეწად.

                        

                                                                        თავი 4
                                                          დასავლეთ ევროპა
                     "აქ ყველგან წარსულია, მთელ კონტინენტზე მოგონებებია დთესილი,,
  მირნდა რიჩმონდ მილიუტო, ,,სიწყნარის 50 წელიწადი, სიყვარული, ომი და განადგურებული სახლი საფრანგეთში". 

       თანამედრო მსოფლიო, ცუდად თუ კარგად ევროპიდან წარმოიშვა, ევრაზიული კონტინენტის ამ დასავლურმა ნაწილმა დასაბამი მისცა განმანათლებლობას, რომელმაც ინდუსტრიულ რევოლუციამდე მიგვიყვანა, რამაც ზუსტად ის გამოიწვია რასაც დღეს მთეი მსოფლისო მასშტაბით ვხედავთ. სწორედ ამისთვის შეიძლება მადლობა ვუთხრათ ან გავკიცხოთ ევროპის მდებარეობა. 
     გალფსტრიმის თბილმა დინებამ რეგიონი უზრუნველყო, წვიმის ზუსტის რაოდენობით, რაც საჭირო იყო ფარტომაშტაბიანი სოფლის მეურნეობისთვის, კარგმა ნიადაგმა კი ცალკე შეუწყო ხელი მის ნაყოფიერებას. ამან ბიძგი მისცა მოსახლეობის ზრდას, უმეტესად იმ ადგილებში სადაც მთელი წლის მანილზე შეიზლებოდა მუშაობა, ზაფხულის სიცხეების დროსაც კი, ზამთარი დამატებითი ბონუსი იყო, რომელიც ისეთი ცივი არ იყო, რომ მუშოაბისთვის ხელი შეეშალა სამაგიეროდ საკმარისი იყ იმისთვის რომ ის გრიპის ვირუსები დაეხოცა, რომელიც მსოფლიოს დანარჩენ ნაწილში ეპიდემიებს იწვევდა. 
             კარგი მოსავალი ნიშნავს საკვების მეტობას, რომლითაც შეიძლება, რომ ივაჭრო, რაც მომდევნო ეტაპზე იმას იწვევდა, რომ ჩნდებოდა ვაჭრობის ცენტრები, რომლებიც ქალაქებად ჩამოყალიბდნენ,  რაც თავის მხრივ იძლევა იმის შესაძლებლობას, რომ ადამიანებმა თავიანთი ყურადღება მოსავლიდან ( სოფლის - მეურნეობიდან *) სხვა რამეზეც გადაიტანონ, იდეებსა თუ ტექნოლოგიებზე. 
          დასავლეთ ევროპას არ აქვს ნამდვილი უდაბნოები, მარად მზრალი ყინულებიც ტერიტორიის მცირე ნაწილს ფარავს უკიდურეს ჩრდილოეთში, მიწისძვრები, ვულკანები და მასიური წყალდიდობებიც იშვიათია. მდინარეები გრძელია, მდორე და სანაოსნოდ ვარგისი და შეიძლება ითქვას შექმნილი ვაჭრობისათვის. ისინი უერთებიან ზღებსა და ოკეანეებს ყველა მიმართულებით, ჩრდილოეთით, სამხრეთით, დასავლეთით თუ აღმოსავლეთით და მდიდარი არიან ბუნებრივი ნავთსაყუდებლით. 
         თუკი ამას ალპების თოვლიან შტორმში გაჭედილი კითხულობთ, ან დუნაის ქვემო წელში მისი ადიდების მომლოდინე, შეიზლება ევროპის გეოგრაფიული სიკეთე კარგად არ ჩანდეს, მაგრამ ბევრ ადგილთან შედარებით ნამდვილად დალოცვილია, არსებობს ფაქტორები, რომლებმაც ევროპელები მიიყვანა პირველი ინდუსტრიული სახელმწიფოების შექმნამდე, რამაც ისინი მიიყვანა იქამდე რომ პირველი ინდუსტრიული მასშტაბის ომები ეწარმოებინათ. 
           თუკი ავიღებთ მთლიანად, ყველა მდინარეებს, ველებს და მთებს, რასაც ვხვდებით ევროპაში, ეს კარგად ახსნის თუ რატომ ჩამოყალიბდა აქ ამდენი სახელმწიფო. განსხვავებით ამერიკისგან, სადაც დომინანტი ენა და კულტურა სწრაფად და ძალადობრივად მიაწვა დასავლეთისკენ, რაც გიგანტური სახელმწიფოს შექმნით დასრულდა. ევროპა იზრდებოდა ორგანულად 1000 ბით წლის მანძილზე და დარჩა დაოფილი თავისი გეოგრაფიული და ლინგვისტური რეგიონების მიხედვით. 
         იბერიის ნახევარკუნძულის, სხვადასხვა ტომების ჩრდილოეთით გავრცელებას ხელი შეუშალა პირენეების არსებობამ, ათასობიტ წლის მანძილზე კი ამ ტერიტორიაზე თანდათანობით ჩამოყალიბდა ესპანეთი და პორტუგალია. და ესპანეთიც კი არ არის სრულიად ერთიანი სახელმწიფო, კატალონიით როელიც ნელ - ნელა იმაღლებს ხმას დამოუკიდებლობისათვის. საფრანგეთიც ასევე ჩამოყალიბებული იქნა ბუნებრივი  ბუნებრივი ბარიერების მიერ, პირენეებმა, ალპებმა, რაინმა და ატლანტის ოეკანემ ჩარჩოში მოაქციეს.
           ევროპის ძირითადი, მდინარეები ერთმანეთს არ ერთვის,    ( თუ არ ჩავთვლით სავას, რომელიც ბელგრადში უერთდება დუნაის ). ეს ნაწილობრივ ხსნის იმას, თუ რატომ მოხდა, რომ ამ შედარებით პატარა ტერიტორიაზე ამდენი სახლემწიფო ჩამოყალიბდა, რადგანაც მდინრეები ერთმნეთს არ ერთვიან, მათ ერთგვარად ეკონომიკური გავლენის საკუთარი რაიონები ცამოაყალიბეს, რამაც სულ მცირე ერთი ურბანული ცენტრის გაჩენა, გამოიწვია ამ დინარების ნაპირებზე, რომელთა ნაწილიც შემდგომში დედაქალაქებად იქცა.
        ევროპის სიგრძით მეორე მდინარე დუნაი ( 1,780 მილი ) ამის კარგი მაგალითია.  ის გერმანიის შავ ტყეში იღებს სათავეს სამხრეთ - აღმოსავლეთისკენ ეშვება და შავ ზღვაში ამთავრებს თავის დინებას. საერთო ჯამში, დუნაი 18 ქვეყანაზე ახდენს გავლენას და მის განვლილ გზაზე ბუნებრივ საზღვრებს აყალიბებს, ამ ქვეყნებს შრის არის, რუმინეთი და ბულგარეთი, სლოვაკეთი და ნგრეთი, ხორვატია და სერბთი, სერბეთი და რუმინეთი. 2000 წელზე მეტი ხნის წინ, ის რომის იმპერიის საზღვარი იყო, რომელიც თავის მხრივ დაეხმარა დუნაის, რომ გამხდარიყო მსოფლიოს ერთ - ერტი უმნიშვნელოვანესი სავაჭრო გზა შუა საუკუნეების პერიოდში და ხელი შეუწყო ვენის, ბრატისლავის, ბუდაპეშტის და ბელგრადის გაჩენას, რომლებიც დღეს დედაქალაქები არიან. ის ასევე წარმოადგენდა ორი ძველი იმპერიის ბუნებრივ საზღვარს, ავსტრია უნგრეთისა და ოსმალეთის იმპერიებისას, როდესაც ესენი დაიშლანენ, ერები კვლავ გაჩდნენ მათ ადგილზე საბოლოოდ კი ერი სახელმწიფოს ჩამოყალიბებამდე მივიდნენ. აქედან, გამომდინარე, დუნაის გეოგრაფია განსაკუთრებით კი მისი სამხრეთი ნააწილი, კარგად ხსნის იმ ფაქტს თუ რატომ არის ამ ადგილზე ამდენი პატარა სახელმწიფო, მის ჩრდილოეთით მდებარე ჩრდილო ევროპის შედარებით დიდ ევროპულ სახელმწიფოებთან შედარებით.
            ჩდილოეთის მხარის ქვეყნები უფრო მდიდრები არიან დუნაის სამხრეთით მდებარე რამოდენიმე ქვეყანასთან შედარებით. ჩრდილოეთის ინდუსტრიალიზაცია უფრო ადრე მოხდა ვიდრე სამხრეთის და ეკონომიკურ წარმატებასაც მიაღწია, ჩრდილოეთის სახელმწიფოების უმეტესობა ქმნის დასავლეთ ევროპის გულს და მათი შორის სავაჭრო კავშირები ადვილად დამყარებადი იყო და ერთ მდიდარ სახელმწიფოს შეეძლო სხვებთან ევაჭრა ( რაც ჯამში სხვებსაც ამდიდრებდა*).  - მაშინ როდესაც ესპანეთს ან პირენეები უნდა გადაეკვეთა ანდა პორტუგალიის და ჩრდილო აფრიკის შეზღუდული ბაზრით დაკმაყოფილიყო.
      არსებობს დაუდასტურებელი თეორია, რომ სამხრეთში კათოლიციზმის დომინანტობამ, მისი ჩამორჩენილობა გამოიწვია, მაშინ როდესაც პროტესტანტულმა შრომის ეთიკამ ჩრდილოეთი ახალ სიმაღლეებამდე აიყვანა. ყოველ ჯერზე როდესაც ბავარიულ ქალაქს მიუნხენს ვსტუმრობ და ბმვ - ს , ალიანცის და სიმენსის მბრწყინავ სათაო ოფისებს ვხედავ, ეჭვი შემაქვს ამ თეორიის სისწორეში.  გერმანიაში მოსახლეობის 34 პროცენტი კათოლიკეა და თვითონ ბავარია უფრო მეტად კათოლიკურია, ჯერჯერობით მათ რელიგიურ არჩევანს, როგორც ჩანს გავლენა არ მოუხდენია არც პროგრესზე და მიზანმიმართულობაზე და არც იმაზე რომ ბერძნები მუშაობენ უფრო მეტად და მეტ გადასახადებსაც იხდიან.
        კონტრასტი ევროპის ჩრდილოეთსა და სამხრეთს შორის, ნაწილობრივ შეიძლება იმ ფაქტს დავაბრალოთ, რომ სამხრეთს ნაკლები სანაპირო ვაკეები აქვს, რომელიც საოფლის მეურნეობაში შეიძლება გამომდგარიყო და უფრო მეტად იტანჯებოდა გვალვისა და ბუნებრივი კატასტროფებისგან ვიდრე ჩრდილოეთი, თუმცა მსოფლიო მასშტაბით თუ ავიღებთ ეს ყველაფერი გაცილებით ნაკლები არის. როგორც პირველ თავში ვნახეთ, ჩრდილო ევროპის ვაკე არის კორიდორი, რომელიც საფრანგეთის ჩრდილოეთიდან ურალამდე რუსეთამდე არის გადაჭიმული, ჩრდილოეთით ჩრდილოეთის და ბალტიის ზღვებით შემოსაზრვრული. მიწა საშუალებას იძლევა წარმატებული ფართომასშტაბიანი სოფლის მეურნებოსათვის, ხოლო სამდინარო ქსელი კი შესაძლებლობას მარცვლეულის და სხვა პროდუქციის ადვილად ტრანსპორტირებისას.
        ვაკეზე გაშლილი ქვეყნებიდან საფრანგეთს ჰქონდა საუკეთესო მდებარეობა უპირატესობის მისაღწევად. საფრანგეთი ერთად ერთი ევროპული სახელმწიფოა, რომლეიც ერთდროულად არის როგორც ჩრდილოური ასევე სამხრეთული ძალა. საფრაგეთს ნაყოფიერი მიწების ყველაზე დიდი ართობი აქვს დასავლეთ ევროპაში და მისი მდინარეების დიდი ნაწილი ერთმანეთთან არის დაკავშირებული. ერთი მთელ სიგრძეზე დსავლეთისკენ მიედინება ( სენა ), მეორე სამხრეთისკენ ხმელთაშუა ზღვაში ჩაედინება (რონა). ერთად ამ ფაქტორებმა და საფრანგეთის შედარებით ვაკიანობამ, საფრანგეთის რეგიონები ერთმანეთისკენ გადახარა და განსაკუთრებით კი ნაპოლეონის პერიოდიდან, როდესაც ძალის განსაუთრებული ცენტრალიზაცია მოხდა.
          მაგრამ სამხრეთში და დასავლეთში, ბევრი სახელმწიფო რჩება ევროპუი ძალების მეორე რიგში, რაც ნაწილობრივ მათი მდებარეობის ბრალია. მაგალითად იტალიის სამხრეთი ჯერ კიდევ მნიშვნელოვნად ჩამორჩება იტალიის ჩრდილოეთს განვითარების მხრივ, და მუხედავად იმისა, რომ 1871 წლიდან მოყოლებული იტალია ერთიანი სახელმწიფოა ( რომის და ვენეციის ჩათვლით ). დღეისათვის ჩრდილოეთსა და სამხრეთს შორის უფრო დიდია ვიდრე ეს იყო ცივი ომის დაწყებამდე. ჩრდილოეთის მძიმე ინდუსტრიამ, საბანკო - საფინანასო სისტემის განვითარებამ უზრუნველყო ცხოვრების მაღალი სტანდარტები, რამაც იქამდე მიგვიყვანა რომ გამოჩნდნენ პარტიები, რომლებიც სამხრეთისათვის სუბსიდიების შემცირებას აგიტირებენ და ზოგიერთი საერთოდ სამხრეთდან გამოყოფასაც.
             ესანეთსაც აქვს პრობლემები და ჰქონდა კიდეც მუდამ, მისი გეოგრაფიული მდებარეობის გამო. მის წვრილ სანაპირო ვაკეებს, მწირი მიწა ავქვს,  შიდა ბაზრებთან კავშირიც მისი მოკლე მდინარეებით და ცენტრალური მესეტით არის შეზღუდული, რომელიც შემაღლებული პლატოა, ირგვილ მთაგრეხილებით შემოსაზღვრული, რომლებიც ზოგ ადგილებში კიდეც კვეთენ მას. ვაჭრობა დასავლეთ, ევროპასთან პირენეებით ფერხდებოდა, ხოლო ხმელთაშუა ზღვის მეორე მხარეს, განვითარებადი ქვეყნები არის, რომლებსაც შეზღუდული მსყიდველობით უნარი აქვთ. ეს ყველაფერი უკან დარჩა მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, მაგრამ ფრანკოს დიქტატურის დროს პრაქტიკულად გაიყინა ურთიერთობა დასავლეთ ევროპასთან. ფრანკო გარდაიცვალა 1975 წელს და ახალ დემოკრატიული ესპანეთი 1986 წელს შეუერთდა ევროკავშირს. 1990 იანი წლებისთვის მან დაიწყო დასავლეთ ევროპის სახელმწიფოებზე დაწევა, მაგრამ მისი გარდაუვალი გეოგრაფიული და ფინანსური სისუსტე უკან ტოვებს და ამწვავებს გადახარჯვის და ცენტრალური საბიუჯეტო კონტროლის პრობლემებს. ესპანეთი იყო, 2008 წლის ეკონომიკური კრიზისი შედეგად ყველაზე მეტად დაზარალებულ ქვეყნათა შორის.
            საბერძნეთსაც იგივე პრობლემები აქვს, საბერძნეთის სანაპიროების დიდი ნაწილი კლოდვანია და დასამუშევებლად ვარგისი მიწები ძალიან ცოტაა. შიდა ტერიტორიაც ძირითადად მთაგორიანია, მდინარეების ნავიგაციისთვის გამოუსედეგარი და ნაყოფიერი ველებიც ცოტაა. რაც სასოფლო - სამეურნეო მიწებია, მაღალი ხარისხის არის, მაგრამ პრობლემა ის აის, რომ ის იმდენად მწირია რომ საბერძნეთს არ აძლევდა საშუალებას გამხდარიყო სასოფლო - სამეურნეო ნაწარმის დიდი ექსპორტიორი. ანდა ჩამოეყალიბებინა დიდი ურაბნული ცენტრები, რომლებიც გახდებოდნენ სახლი მაღალი განათელბის და გამოცდილების მქონე ხალხის, სიტუცია კიდევ უფრო მწვავდება მისი მდებარეობის გამო, ათენი რომელიც მდებარეობს ნახევარკუნძულის წვერში, თითქმის სრუალიად არის მოწყვტილი ევროპულ ბაზარს, მას უწევს გამოიყენოს ეგეოსის ზღვა, რომ საზღვაო ვაჭრობა ჰქონდეს, მაგრამ ეგეოსის ზღვის გასწვრი მდებაროებს თირქეთიც, დიდი პოტენციური მტერი. საბერძნეთმა რამოდენიმეჯერ იომა ტურქეთის წინააღმდეგ, მეცხრამეტე საუკუნის ბოლოს დ მეოცე საუკუნის დასაწყისში და დღესაც თვადაცვაზე დიდი რაოდენობით ევროებს ხარჯავს, რომელიც არ აქვს.
            საბერძნეთის ძირითადი ნაწილი მთებითაა დაცული, თუმცა მას აქვს ასევე 1400 კუნძული ( 6000 თუკი იმ კლდეებსაც ჩავთვლით, რომლებიც ეგეოსის ზღვაშია ამოჩრილი ). რომელთა შორისაც დაახლოებით 200 დასახლებულია, ეს ყველაფერი დიდ ფლოტილიას საჭიროებს, იმისთვის, რომ ამ ტერიტორიებში პატრულირება მოხდეს და კიდევ უფრო მეტს თუკი საქმე მის დაცვაზე მიდგება, ამის გამო საბერძნეთს დიდი სამხედრო ხარჯები აქვს, რომელსაც ის ვერ უმკლავდება. ცივი ომიდ დროს, ამერიკელები და ნაწილობ ბრიტანლებიც იყვნენ პასუხისმგებლები სამხედრო დახმარებაზე რათა საბჭოელებს ეგეოსში და ხმელთაშუა ზღვაში არ შემოეღწიათ, როდესაც ცივი ომიდ დამთვარდა ჩეკების გამოწერაც შეწყდა, მაგრამ საბერძნეთმა ხარჯვა გააგრძელა.
           ეს ისტორიული გაყოფა დღესაც აგრძელებს გავლენის მოხდენას ევროპაზე, 2008 წლის ფინანსური კრიზისისა და ევროზონაში იდელოგიური განხეთქილების ფონზე. 2012 წელს როდესაც გადარჩენის პაკეტი იქნა შემუშავებული და ევროკავშირმა მოთხოვნა წამოაყენა დამზოგავი პოლიტიკის გატერებაზე, გეოგრაფიული დაყოფა მალე გახდა ნათელი. დონორები და მოთხოვნილების წამყენებლები იყვნენ ჩრდილოეთის სახელმწიფოები, დახმარების მიმღებები კი უმეტესად სამხრეთის სახელმწიფოები. დიდი დრო არ წაუღია იმას, რომ გერმანელები მიმხდარიყვნენ, რომ თვითონ მუშაობდნენ 65 წლამდე ხოლო მათი გადახდილი გადასახადები მიდიოდა საბერძნეთში სადაც ხალხს შეუძლია 55 წლის ასაკში გავიდეს პენსიაში. გერმანელებმაც იკითხე ,, რატომ ? '' და პასუხი ,, ჭირშიც და ლხინშიც "* ( აქ ინგლისურ ვერსიაში, წერია ,,in sickness and in health'' ეს სიტყვები წარმოითქმის ქრწინების, დროს ნიშნად იმისა რომ წყვილი მუდამ ერთად იქნება და ქართული თარგმანსაც მგონი არაუშავს :) ).  არ იყო დამაკმაოფილებელი.
         გერმანელებმა დააწესეს გადარჩენისთვის საჭირო, დაზოგვის პოლიტიკის პირობები, ბერძნებმაც საპასუხო დარტყმა მიაყენეს. მაგალითად გერმანიის ფინანსთა მინისტრმა ვოლფგანგ შოიბლემ განაცხადა რომ, მას ბოლომდე არ სჯერა, რომ საბერძნეთის პოლიტიკურ პარტიებს ბოლომდე აქვთ გაცნობიერებული, თუ რა რთულ პოლიტიკურ სიტუაციაში იმყოფებიან ისინი. რაზეც საბერძნეთის პრეზიდენტმა, კაროლოს პაპოულიასმა, რომელიც ნაცისტებს ებრძოდა უპასუხა, მე არ შემიძლია მივიღო ეს რომ ბატონი შოიბლე შეურაცხყოფას აყენებდეს ჩემს ქვეყნას, ... ვინ არის ბატონი შოიბლე რომ შეურაცხყოს საბერძნეთი ? ვინ არიან ჰოლანდიელები ? ვინ არიან ფინელები ? მან გააკეთა განცხადება მეორე მსოფლიო ომთან დაკავშირებითაც. ,, ჩვენ ყოველთვის ამაყები, ვიყავით, რომ ვიბრძოლეთ დაგვეცვა ჩვენი თავისუფლება და ქვეყანა და ასევე ევროპის თავისუფება''. სტერეტიპი, მფლანგველი, უსაქმური სამხრეთელების და ფრთხილი და მშრომელი ჩრდილოელების, მალე იქნა გადაფარული ბერძნული მედიის მუშოაბით, გერმნიისთვის მუდმივად შეხსენებით მისი წარსულის, გერმანიის კაცლერის ანგელა მერკელის ჰიტლერის ულვაშებით გამოსახვით დამთავრებული.
        ბერძენი გადასახადების გადამხდელი - რომელსაც არ შეუძლია შეინარჩუნოს ქვეყნის ეკონომიკა - სულ სხვა სახის კითხვებს სვამს. რატომ უნდა გვკარნახობდნენ გერმანელები ჩვენ ? როდესაც ევროთი ყველაზე მეტად მოგებული ისინი რჩებიან ? საბერძნეთში და დანრჩენ ქვეყნებშიც, დაზოგვის ღონისძებები ესმით როგორც თავდასხმა სუვერენიტეტზე. ევრკავშირის სახლს ბზარები უჩნდება, დასავლეთ ევროპის პერიფერიაზე საბერძნეთი მოჩანს, როგორც ნახევრად მოშორებული წევრი, აღმოსავლეთიდან ეს კვლავ კონფლიქტად განიხილება. თუკი ეს გადახრა, რომ 70 წელი მშვიდობაა ევროპაში, ამ საუკუნეშიც შენარჩუნებული უნდა იქნეს, მაშინ ამისთვის საჭირო იქნება, სიყვარული, მზრუნველობა და ყურადღება.
     მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი თაობა გაიზარდა მშვიდობაში, როგორც ნორმაში. მაგრამ რაც ევროპის ამჟამინდელი თაობისთვის არის რთული, ეს არის რომ მათ ამის საპირისპირო წარმოიდგინონ. ომები მათთვის, არის ის რაც ხდება სხვაგან ან მათთან ხდებოდა ოღონდ წარსულში - ყველაზე ცუდ შემთხვევაში კი ევროპის პერიფერიაზე. 2 მსოფლიო ომის ტრამვამ, რომელსაც 70 წლიანი მშვიდობა და საბჭოთა კავშირის დაშლა მოჰყვა, დაარწმუნა ბევრი ადამიანი რომ დასავლეთ ევროპა იყო, პოსტ კონფლიქტური ზონა.
           არსებობს, ბევრი მიზეზი რამაც შეიძ₾ება გვაფიქრებინოს, რომ ეს მდგომარეობა მომავალშიც შენარჩუნდება, მაგრამ პოტენციური კოფლიქების ბუშტები ზედაპირის ქვემოთ დაცურავს და დაძაბულობამ ევროპელებსა და რუსებს შორის შეიძლება კონფლიქტი გამოიწვიოს. მაგალითად, ისტორია და გეოგრაფიული მდებარეობა დღემდე მისდევს პოლონეთის საგრეო პოლიტიკას, მიუხედავად იმისა, რომ ახლა ქვეყანა მშვიდობიან ფორმაშია, წარმატებულია და ევროკავშირის ერთ - ერთი უძლიერესი სახელმწიფოა, 38 მილიონი მოსახლით. ის ტერიტორიაულადაც ერთ - ერთი უდიდესია და მისი ეკონომიკა გაორმაგდა, მას შემდეგ რაც რკინის ფარდა ჩამოიხსნა, მაგრამ ის ისევ გაჰყურებს წარსულს, რათა მომავლის უზრუნველყოფა შეძლოს.
          ჩრდილო ევროპის ვაკის კორიდორი, ყველაზე ვიწრო პოლონეთშია, რომელიც ჩდილოეთში ბალტიის ზღვის ნაპირზე იქყება და სამხრეთში კარპატების ჩრდილოეთში მთვრდება, ეს არის სადაც პერსპექტივაში შეიძლება გაკეთდეს საუკეთესო დაცვის ხაზი, რუსული არიმიისგან, ანდა შემტევის პერსპექტივიდან საუკეთესო ადგილი სადაც შეიძლება ჯარებს თავი მოუყარო სანამ გადახვალ რუსეთზე შეტევაზე. პოლონელებს ეს ორივე მხრიდან აქვთ ნანახი, როესაც არმიები ორივე მხრიდან ესხმოდნენ თავს. თუკი ავიღებთ თაიმის გამოცემას, ევროპის ისტორიული ატლასი და ჩქარა გადავფურცლავთ მას, მივიღებთ უწყვეტ კადრს, როგორც იცვლებოდა პოლონეთის საზღვარი 1000 წლიდან მოყოლებული, როგორ ქრებოდა და ჩნდებოდა ის, სანამ დღევანდელი ფორმა არ მიიღო.
              გერმანიის და რუსეთის მდებარეობა, პოლონეთთან მიმართ, არ აქცევს მათ  ვარშავის ბუნებრივ მოკავშირეებად, საფრანგეთის მსგავსად, პოლონეთსაც უნდა რომ გერმანია დარჩეს ევროკავშირსა და ნატოში ჩაკეტილი, მაშინ როდესაც არცთუ ისე ძველი შიშები რუსეთის მიმართ კვლავ გამომჟღავნდა, უკრაინის კრიზისის დროს. ბოლო საუკუნეების მანძილზე პოლოენთს არაერთხელ უნახავს რუსეთის მიქცევ მოქცევა. ბოლო ასეთი დინების დროს როდესაც საბჭოთა კავშირი დაიშალა მხოლოდ ერთი დინების მიმართულება იყო.
               ბრტანეთთან ურთიერთობა, როგორც გერმანიის საპირწონე ევროკავშირში, 1939 წლის ღალატის მიუხედავად ადვილად ჩამოყალიბდა: ბრიტანეთს და საფრანგეთს ჰქონდათ ხელშეკრულება პოლონეთთან დახმარების შესახებ, თუკი გერმანია დაიპყრობდა მას, როდესაც შეტევა დაიწყო ბლიცკრიგზე პასუხი იყო ,,სიტცკრიგი" (* გერმანულად სიტცკრიეგ პირდაპირ თარგმნით მჯდმარე ომს ნიშნავს, პოზიციურ ომს, ამ შემთხევევა კი ურეაქციოდ ყოფნას) ორივე მოკავშირე მაჟინოს ხაზის იქეთ იჯდა საფრანეთში და როცა პოლონეთს გერმანია ყლაპავდა. მიუხედავად ამისა, ბრიტანეთთან ურთიერთობები ძლიერია, მაშინაც კი, როდესაც ახალი მთავარი მოკავშირე 1989 წელს განთავისუფებული პოლონეთისთვის ამერიკა გახდა. ამერიკელები და პოლონელები ერთმნეთ ჩაეხუტნენ და ამ დროს გონებაში რუსები უტრიალებდათ. 1999 წელს, პოლონეთი შეუერთდა ნატოს, ალიანსის გაფორობამ ის მოსკოვამდე 400 მილში მიწია, რის შემდეგაც კიდევ რამოდენიმე ვარშავის პაქტის წევრი სახელმწიფო შეუაერთდა ნატოს, ხოლო მოსკოვი 1999 წელს, სასოწარკვეთილი უყურებდა იმას, თუ როგორ მიადგა ნატო მის მოკავშირე სერბეთს საომრად. 1990 - იან წლებში, რუსეთი არ იყო ისეთ, მდგომარეობაში, რომ ამ ყველაფერზე ეპასუხა, მაგრამ ელცინის წლების ქაოსის შემდეგ, პუტინი ამოძრავდა და ერყეობიდან გამოვიდა.
       საკმაოდ ცნობილი გამონათქვამი, რომელიც  70 - იანი წლებიდან მოდის და ჰენრი კისინჯერ მიეწერება, რომ მან ეს კითხვა დასვა  ,, თუკი მინდა რომ ევროპას დავურეკო - ვის დავუკავშირდები ? " პოლონელებს აქვთ ამ კითხვის განახლებული ვერსია, ,, თუკი რუსეთი გვემუქრება, ბრიუსელს ვურეკავთ თუ ვაშინგტონს ? '' და მათ პასუხიც იციან.
             ბალკანეთის სახელმწიფოებიც, კიდევ ერთხელ განთავისუფლდნენ იმპერიებისგან. რეგიონის მთიანი რელიეფის, გამო აქ რამოდენიმე მცირე ზომის სახელმწიფო გაჩნდა და ეს ასევე იმის მიზეზიც არის თუ რატომ ვერ ახერხებენ ისინი ინტეგრაციას, მიუხედავად ძალიან კარგი მცდელობისა რომ ჩამოეყალიბებინათ სამხრეთის სლავთა კავშირი - უფრო მეტად ცნობილი როგორც იუგოსლავია. 1990 - იანი წლების ომებმა, ამ რეგიონის ყველა ქვეყანა დასავლეთის მიმართულებით გაახედა, გარდა სერბეთისა სადაც აღმოსავლეთისკენ ყურება, მართლმადიდებლური რელიგია და სლავიანობა კვლავ ძლიერია. რუსეთი, რომელსაც ჯერ კიდევ არ უპატიებია დასავლეთისთვის სერბეთის დაბომბვა და კოსოვოს ჩამოცილება, ყველანაირად ცდილობს სერბეთის თავის ორბიტაზე მიზიდვას, ენის, რელიგიის ეთნიკურობის თუ ენერგო რესურსებზე გარიგებების მეშვეობით.
                ცნობილია რომ ბისმარკმა თქვა, მთავარი ომი დაიწყებოდა ,, რაღაც წყეული სისულელის გამო ბალკანეთში'', და კიდეც მოხდა ეგრე. რეგიონი ამჟამადა ეკონომიკური და დიპლომატიური ბრძოლის ველია, ევროკავშირი, ნატო, თურქები და რუსები ყველა ერთმანეთს ებრძვიან გავლენის მოსაპოვებლად. ალბანეთმა, ბულგრეთმა, რუმინეთმა და ხორვატიამ მათი არჩევანი გააკეთეს და ნატოში შევიდნენ, ალბანეთის გარდა ყველანი ასევე ევროკავშირში არიან, იგივე ქნა სლოვენიამაც.
              დაძაბულობა გრძელდება, ჩრდილოეთში დ სკანდინავიაშიც, დანია უკვე ნატოს წევრია და ბოლო დროს განვითარებულმა მოვლენებმა შვედეთში გამოიწვია დებადების წამოწყება იმის შესახებ, ჰო არ არის უკვე დრო რომ უარი თვან თავიანთ ბლო 2 საუკუნის ნეიტრალიტეტზე და ალიანსს შეუერთდნენ. როგორც ჩანს შვედეთის საჰაერო დაცვის სისტემა ჩაძინებულია და იმის თავი არ აქვს, რომ რომელიმე სახის გამანადგურებელი დაცხრილოს და დანიურმა საჰაერო ძალებმა შეძლეს, რომ რუსები ცაში შეეჩერებინათ. მიუხედავად ამისა, შვედების უმეტესობა ნატოს წევრობის წინააღმდეგ გამოდის, მაგრამ დებატები მიმდინარეობს, მოსკოვის განცხადების ფონზე, რომ ის იძულებული იქნება პასუხი გასცეს თუკი შვედეთი ან ფინეთი გადაწყვეტს, რომ გახდნენ ნატოს წევრი.
             ევროკავშირის და ნატოს სახელმწიფოებს, ამ საფრთხეების წინაშე სჭირდებათ ერთიანი პოზიციის დაფიქსირება, მაგრამ ეს ჯერჯერობით შეუძლებელია ვინაიდან ევროკავშირის შიგნით გააწყვეტილება მიიღება საფრანგეთის და გერმანიის შეთანხმების გზით.
               როგორც ჩვენ ვნახეთ, საფრანგეთს ჰქონდა საუკეთესო შესაძლებლობა რომ მიეღწია უპირატეოსბისათვის, ევროპაში მისი კლიმატის, საზღვრების და სავაჭრო ომუნიკაციების წყალობით, მისი საზღვრები ბუნებრივად არის დაცული გარდა ერთი ადგილისა, ჩრდილო აღმოსავლეთ ნაწილისა სადაც ჩრდილო ევროპის ვაკე საფრანგეთიდან გერმანიაში გადადის. სანამ გერმანია არსებობდა როგორც ცალკეული ქვეყნები ის პრობლემას არ წარმოადგენდა. საფრანგეთი საკმაოდ შორს იყო რუსეთიდან, კიდევ უფრო შორს მონღოლთა ურდოებისგან და ჰქონდა არხი მასსა და ინგლისს შორის, შედეგად სრული დაპყრობა და შემოსავა ფაქტიურად გამორიცხული იყო. ფაქტობრივად საფრანგეთი თავიდანვე განწირული იყო კონტინენტის ძლიერი სახელმწიფო ყოფილიყო, მას ისიც კი შეეძლო, რომ მისი ძალა შორს მოსკოვამდეც კი მიეწვდინა.
            მაგრამ გერმანია გაერთიანდა.
       ეს ადრეც მომხდარა რამოდენიმეჯერ, არსებობდა ,, იდეა " მრავალსაუკუნოვანი გერმანიის, აღმოსავლურ ფრანკული მიწები, რომელიც რომის წმინდა საღვთო იმერია გახდა მეათე საუკუნეში ხანდახან იწოდებოდა როგორც ,,გერმანიები'', რადგანაც ის შედგებოდა 500 მდე პატარა გერმანული სამეფოსგან. მას შემდეგ რაც 1806 წელს გერმანელი ხალხის საღვთო რომის იმპერია დაიშალა, 1815 წელს ვენის კონგრესზე გერმანიის 39 სახელმწიფოს კონფედერაცია გამოცხდდა. ამ ყველაფერმა, მომდევნო ნაბიჯებად მოიტანა ის, რომ ჯერ ჩრდილო გერმანიის კონფედერაცია მოხდა და შმედგომ კი 1871 წელს მთლიანი გერმანია გაერთიანდა, როდესაც გამარჯვებულმა გერმანულმა ძალებმა პარიზის ოკუპირება მოახდინეს. ახლა, უკე საფრანგეთს ჰყავდა, მეზობელი რომელიც გეგრაფიულად მასზე უფრო დიდი იყო, მსგავსი ზომის მოსახლეობით და უფრო სწრაფი ზრდის ტემპით და უფრო მეტად ინდუსრიალიზირებული.
       გერმანელთა გამარჯვების შემდეგ, გაერთიანება გამოცხადებული იქნა ვერსალის სასახლეში, პარიზის ახლოს. საფრანგეთის დაცვის სუსტი ხაზი, ჩრდილო - აღმოსავლეთი გარღვეული იქნა. ეს კიდევ 2 ჯერ განმეორდა მომდევნო 70 წლის მანძილზე, სანამ საფრანგეთმა დიპლომატიის გამოყენება არ დაიწყო აღმოსავლური საფრთხის გასანეიტრალებლად.
           გერმანიის ყოველთვის უფრო დიდი გეოგრაფიული პრობლემები ჰქონდა ვიდრე საფრანგეთს, ჩრდილო ევროპის დავლობებმა მას ორი მიზეზი მისცა, რომ შეშინებოდა. დასავლეთით გერმანელბი ხედავდნენ დიდი ხნის წინ გაერთიანებულ და ძლიერ საფრანგეთს, და აღმოსავლეთში გიგანტურ რუსულ დათვს. მათი ყველაზე დიდი შიში იყო, შეტევა ორივე მხრიდან ორივე მეზობლის მიერ, ჩრდილოეთის დაბლობების გასწვრივ. ჩვენ არ ვიცით შეიძლება თუ არა ეს ოდესმე მომხდარიყო, მაგრამ ამ შიშმა კი მიგვიყვანა კატასტროფულ შედეგებამდე.
          საფრანგეთს ეშინოდა გერმანიის, გერმანიას ეშინოდა საფრანგეთის და როდესაც 1907 წელს საფრანგეთი შეუერთდა ბრიტანეთს და რუსეთს ანტანტაში, გერმანიას ეშინოდა სამივესი. ბრიტანეთის ფლოტის პოტენციალის დამატებამ, გერმანიას გაუჩინა შიში, რომ ის მოხვდებოდა ბლოკადაში, ჩრდილოეთის ზღვის მხრიდან და დაკარგავდა გასასვლელს ატლანტის ოკეანეზე, სწორედ ამან გადააწყვეტინა ორივიჯერ, რომ საფრანგეთს დასხმოდა პირველად თავს. გერმანიის გეოგრაფიული პოზიციის და აგრესიულობის საკითხი გახდა ცნობილი როგორც ,, გერმანიის საკითხი", პასუხი ამ საკითხზე მეორე მსოფლიო ომის, სინამდვილეში კი მრავალსაუკუნოვანის ომების საშინელებების შემდეგ იყო, რომ მიეღოთ ევროპა, როგორც ერთიანი ძალა, ამერიკამ შექმნა ნატო და დაუშვა, რომ შექმნილიყო ევროკავშირი, ომისგან გამოფიტული და ამერიკული უსაფრთხოების გარანტიით უზრუნველყოფილმა ევროპელებმა დაიწყეს გასაოცარი ექსპერიმენტის ჩატარება, მათ მოეთხოვათ, რომ ნდობოდნენ ერთმანეთს.
            რაც ახლა ევროკავშირი არის, ეს არის საფრანგეთი და გერმანია ერთმანეთზე ისე ჩახუტებული და ჩასიყვარულებული, რომ არც ერთს არ შეუძლია ერთმანეთს ხელი გაუშვას იმისთვის რომ მეორეს გაარტყას. ამ ყველაფერმა ბრწყინვალედ იმუშავა და წარმოშვა ყველაზე დიდი ეკონომიკური ზონა მსოფლიოში.
             ამან კარგად იმუშავა გერმანიისათვის, რომელიც 1945 წლის შემდეგ ფერფლიდან აღსგა და მისი გეოგრაფია გამოიყენა როგორც უპირატესობა, ის ევროპის უდიდესი მწარმოებელი გახდა, დაბლობებზე ჯარების გაგზავნის ნაცვლად, მანდ დაიწყო ნაწარმის გაგზავნა, პრესტიჟული წარწერით ,, Made in Germany", და ეს პროდუქციაც დავა რაინის და ელბის დაყოლებით, ავტობანების გაყოლებით, ევროპის და მსოფლიოს გარშემო, ჩრდილოეთით, სამხრეთით, დასავლეთით და 1990 - იანი წლებიდან თანდათან უფრო მეტად აღმოსავლეთისკენ.
         ამ დორს კი,  ის რაც 1951 წელს დაიწყო, როგორც ევროპის 6 სახელმწიფოს კავშირი, ქვანახშირისა და ფოლადის გაერთინაება, დღეისათვის 18 სახელმწიფოს გაერთიანებაა ევროკავშირის სახით, რომელიც ,,კიდევ უფრო მჭიდრო" კავშირი ხდება. მას შემდეგ რაც პირველმა ძლიერმა ეკონომიკურმა კრიზისმა შეუტია კავშირს, ევროკავშირში გაჩნდა ნიშნები იმისა, რომ ევროპის იდეოლოგია არასაკმარისად ნათელია, ხოლო არსებული კავშირები არასაკმარისად მყარი, რასაც ავტორი რობერტ კაპლანი ,, გეოგრაფიის შურისძიებას უწოდებს".
          კიდევ უფრო მჭიდრო კავშირმა, 28 წევრი სახელმწიფოდან 19 მიიყვანა საერთო ვალუტის ევროს შემოღებამდე, ყველა 28 სახელმწიფო, გარდა ბრიტანეთისა და დანიისა, ვალდებულია შეუერტდეს ევროზონას როცა ისინი კრიტერიუმებს დააკმაყოფილებენ, რაც ახლა ნათელია და რაც ზოგიერთისთვის თავის დროზეც ნათელი იყო, არის, რომ 1999 წელს როდესაც ევრო შემოიღეს, ყველა სახელმწიფო ჯერ კიდევ არ იყო მზად მის მისაღებად სადაც ის მიიღეს.
         1999 წელს, ბევრი სახელმწიფო გადავიდა ურეთიერთობის ახალ დონეზე, ფართოდ დახუჭული თვალებით. ყველა მათგანს, ჰქონდა უფლება გარკვეული ლმიტამდე ჰქონოდა, ვალები, დაუსამებლობა და ინფლაცია. პრობლემა იყო ის, რომ ზოგიერთები და განსაკუთრებით ბერძნები, მონაცმეებს აყალბებდნენ, ექსპერტები ამას ხვდებოდნენ - მაგრამ ვინაიდან ევრო არა მარტო ვალუტაა, არამედ იდეოლოგიაც - ამ ყველაფერზე ისინი თვალებს ხუჭავდნენ.
        ევროზონის სახელმწიფოები დათანხმდნენ ეკონომიკურ ქორწინებაზე, როგორც ბერძნები აღნშნავენ, ,, ჭირშიც და ლხინშიც", მაგრამ როდესაც 2008 წლის ეკონომიკურმა კრიზისმა დაარტყა ევროკავშირს, მდიდარმა სახელმწიფოებმა ღარიბებს დაზოგვისკენ მოუწოდეს, შედეგად კი შიდა პრობლემების ახალი ჯაჭვი მიიღეს. და დღემდე გრძელდება ერთმანეთთან დაპირისპირება. ინგლისურ ვერსიაში უფრო ხატოვნად არის :) ( The partners are still throwing dishes at each other to this day ).
          ევროკრიზისმა და სხვა ეკონომიკურმა პრობლემებმა ევროპის სახლს ბზარები გამოუჩინა, ( გნსკუთრებით ძველთაგანვე ცნობილ ჩრდილოეთ - სამხრეთის ხაზზე ). ოცნება კიდევ უფრო ახლო კავშირზე, როგორც ჩანს გაიყინა, ან შეიძლება საერთოდ უკანაც მოტრიალდა და თუკი ეს ასეა, შეიძლება გერმანიის საკითხი კვლავ დაბრუნდეს უკან. შვიდ დეკადიანი მშვიდობის პრიზმიდან გამოხედვისას, ეს შეიძლება ალარმისტულ განცხადებად ჩანდეს, გერმანია ევროკავშირის ყველაზე მშვიდობიან და დემოკრატიულ ქვეყნებს შორის არის, მაგრამ ევროპის 7 საუკუნოვანი ომიანობიდან გამოხედვისას, ეს ამბავიც არ არის გამოსარიცხი.
                  გერმანია წინასწარ განსაზღვრულად რჩება კარგ ევროპელად. გერმანელებმა ინსტიქტურად იციან, რომ თუკი კავშირი დაიშლება გერმანიის ძველი შიშები ისევ გამოჩნდება, განსაკუთრებით მაშინ როდესაც ის ევროპის ყველაზე მდიდარი და მრავალრიცხოვანი სახელმწიფოა, 82 მილიონი მოსახლით და მსოფლიოს ნომერ მეოთხე ეკონომიკით. კავშირის ჩავარდნა ეკონომიკურადაც დაზიანებდა გერმანიას, მსოფლიოს ნომერ მესამე ექსპორტიორს ნამდვილად არ სურს, რომ მის სიახლოვეს არსებული ბაზრები ფრაგმენტირებული და პროტექციონიზმით დაცული ნახოს.
               გერმანიის ეროვნული სახელმწიფო, მიუხედავად იმისა, რომ 150 წლის არის, ევროპის შეუცვლელი ძალაა, ეკონომიკურ საკითხებში მას ვერავინ გამოიწვევს, ის წყნარად ლაპარაკობს მაგრამ ევროს ფორმის დიდ ჯოხს ატარებს და კონტინენტიც უსმენს. სანაცვლოდ, გლობალურ საკითხებზე საუბრის დროს ძალიან წყნარად საუბრობს, ხანდახან საერთოდაც ჩუმდება და ჯოხს საერთოდ არ ეკარება.
                   მეორე მსოფლიო ომის აჩრდილი, ჯერ კიდევ ჰკიდია გერმანიის თავზე. ამერიკელებმა და ევროპელებმაც, გერანიის კვლავ შეიარაღება მხოლოდ საბჭოთა საფრთხის გამო დაუშვეს, მაგრამ გერმანია ძალიან უხალისოდ შეიარაღდა და არანაირი სურვილი არ გამოუმჟღავნებია ძალა ისევ გამოეყენებინა. მან კვალში მიმყოლის როლი ითამაშა, კოსოვოს და ავღანეთის ოპერაციებს დროს, თუმცა თავი შეიკავა ლიბიის ოპერაციისას.
              მისი ყველაზე დიდი დიპლომატიური ჩართულობა არა ეკონომიკურ კრიზისში არის უკრაინა. რაც ძალიან ბევრს ამბობს იმის შესახებ, თუ საით იხედება გერმანია ამჟამად. ისინი აქტიურად იყვნენ ჩართული უკრაინის პრეზიდენტ იანუკოვიჩის ჩამოგდების შემუშავებაში და ძალიან კრიტიკულები იყვნენ, როდესაც რუსეთმა საბოლოოდ მიიერთა ყირიმი. თუმცა, ცივი გონებით განსაჯა რუსული გაზსადენების საკითხი, და გაცილებით თავშეკავებულები იყვნენ რუსეთისთვის სანქციების დაწესების საკითხში, ვიდრე ბრიტანეთი, რომელიც ნაკლებად არის დამოკიდებული რუსულ ენერგო რესურსებზე. ევროკვშირისა და ნატოს მეშვეობით გერანიას დასავლეთ ევროპაშია ღუზა ჩაშვებული, მაგრამ შტორმიან ამინდში, ღუზა შეიძლება მოწყდეს, და გერმანიას ისეთი, გეოგრაფიული მდებარეობა აქვს რომ მან შეიძლება აღმოსავლეთით გაიხედოს და უფრო მტკიცე კავშირები ჩამოაყალიბოს მოსკოვთან.
             მთელი ამ კონტინეტური ამბების ყურების შემდეგ, კუთხეში ატალნტიკის ოკეანეში გვრჩება დიდი ბრიტანეთი, ხანდახან კონტინენტის ტერიტორიაზე წარმოდგენილი, ხანდახან კი მისგან მყუდროდ იზოლირებული, მუდამ ჩართული სიტუაციაში, რომ არ გაჩნდეს უფრო დიდი ძალა კონტინეტზე ვიდრე თვითონ არის. ეს ახლაც ისეთივე ნათელია, ევროკავშირის დიპლომატიურ კაბინეტებში, როგორც იყო ეგინკურტის, ვატერლოოს და ბალაკლავას ბრძლების დროს.
            როცა გამოსდის, ბრიტანეთი დიდ ფანრგულ - გერმანულ ალიანსში ერთვება ევროკავშირის შიგნით, სხვა შემთხვევაში ის ცდილობს უფრო პატარა სახელმწიფოებს დაეყრდნოს, რათა ევროკავშირში ის გადაწყვეტილება გავიდეს, რომელიც მას აწყობს.
             გეგრაფიულად ბრიტანელები კარგ ადგილას არიან. კარგი სამიწათმოქმდეო მიწები, სანაოსნო მდინარეები და კარგი წვდომა ზღვასთან და მის თევზის რესურსებთან, საკმოად ახლოს კონტინენტთან რომ იქონიოს სავაჭრო კავშირები, და ამავე დროს დაცული ამ არხისვე მიერ - ხშირად ყოფილა დრო, როდესაც ბრიტანეთს მადლობა უთქვამს მისი გეოგრაფიისათვის, როდესაც კონტინენტზე ომი იყო და რევოლუციები ხდებოდა.
               ბრიტანეთის ორი მსოფლიო ომის გამოცდილება არ შეიძლება რმ ზედაპირულად შევაფასოთ, მაგრამ ეს გამოცდილება უმეტესად დაიკარგა იმის გამო რაც მოხდა კონტინენტზე მეოცე საუკუნის განმავლობაში.
              არსებობს თეორია, თუ რატომ არის ბრიტანეთი ბლო საუკუნეების მანძილზე უფრო უსაფრთხოდ ვიდრე მისი მეზობელი ქვეყნები, ამ თეორიის მიხედვით ეს იმის ბრალია, რომ ბრიტანეთში მეტად თავისუფალი მმართველობა იყო, როცა მეზობელ ქვეყნებში დესპოტიზმი იყო. ამ თეორიის მიხედვით ბრიტანეთში ანკლები საჭიროება იყო ძლიერი მმართველის ან დიქტატორის, რამაც ბრიტანეთი ჯერ 1215 წლის Magna carta  - მდე მიიყვანა და შემდგომ კი ოქსფორდის დებულებებამდე, 1258 წელს, საბოლოოდ კი კონტინანეტის სხვა სახელმწიფოებზე ადრე გახდა დემოკრატიული.
                 სალაპარაკოდ, კარგი არის თუმცა დასამტკიცებლად რთული. მაგრამ, რაც ფაქტია, არის რომ წყალმა ამ კუნძულის გარშემო და მასზე არსებულმა ტყეები დიდი ბრიტანეთი მიყვანა ინდუსტრიალიზაციამდე და მსოფლიო იმპერიის აშენებამდე.  ბრიტანეთი შეიძლება ყველაზე დიდი კუნძულია ევროპაში, მაგრამა არა დიდი სახელმწიფო. მისი ძალის მთელი მსოფლიოს მასშტაბით გავრცელება, XVII, XIX და XX საუკუნეებში გასაოცარია, მაშინაც კი, თუკი მისი პოზციეი ამ პერიოდის მერე შესუსტდა.
                     მისი, მდებარეობა კვლავ აძლევს ბრიტანეთს, გარკვეულ სტრატეგიულ უპირატესობას. ერთ -ერთი კი არის, სიცარიალე მას გრენლადიასა და ისლანდიას შორის, ეს მსოფლიო საზღვაო გზებში, ჩიხიდა და ძნელად თუ ვინმე იტყვის, რომ ისეთივე მნიშველოვანია, როგორც ჰორმუზის ან მალაკის სრუტე, მარგამ მანდ ბრიტანეთს მისცა უპირატესობა ჩრდილო ატლანტის ოკეანეში, ალტერნატიული გზა, ევროპული სახელმწიფოებისთვის ( საფრანგეთის, ბელგიის და ჰოლანდიის დამატებით) , რომ ატლანტის ოკენეში მოხვდნენ, გადის ლა - მანშის სრუტეზე, მაგრამ ის ვიწროა - 20 მილი დუვრის სრუტესთან -  და ამავე დროს ძალიან კარგად არის დაცული. ასევე ნებისმიერი რუსული გემი რომელიც ატლანტის ოკიანისკენ წამოვა, აუცლებლად უნდა მოხვდეს ბრიტანეთს, ისლანდიასა და გრენლადნიდიას შორის არსებულ წყლებში.
             სტრატეგიული, უპირატესობა სამეფო ფლოტის შესუსტებასთან ერთად შემცირდა, მაგრამ ომის შემთხვევაში ის კიდევ მოუტანს ბრიტანეთს მოგებას. ამ სივრცის კონტროლი ერთ - ერთ იმ მთავარ მიზეზს შორის, რამაც ლონდონის პანიკაში ჩავარდნა გამოიწვია 2014 წლის, შოტლანდიის რეფერენდუმის დროს, როდესაც ცოტა ხნით ისე ჩანდა, რომ შოტლანდიაში დამოუკიდებლობის მომხრეები იმარჯვებდნენ. ჩრდილოეთის ზღვაში და ჩრდილო ატლანტის ოკეანეში გავლენის დაკარგვა, მთლად გაანადგურებდა იმასაც, რაც დიდი ბრიტანეთისგან არის დარჩენილი.
              ის რაც ახლა ბრიტანლებს აქვთ, ეს არის დიდებული წარსულის, საერთო მეხსიერება. ეს მეხსიერება, არის რაც ზოგოერთ კუნძულის მცხოვრებს, აფიქრებინებს რომ თუკი მსოფლიოში, რაიმე არის გასაკეთებელი მასში აუცილებლად უნდა ერიოს ბრიტანელის ხელი. ბრიტანელები რჩებიან ევროპაში, თუ უკვე მის გარეთ არიან, ჯერ კიდევ გასარვევი საკითხია. ( ამ წიგნის დაწერის მომენტში ბრექსიტი ჯერ არ იყო მომხდარი).
                     ნატო ბრიტანეთის მნიშვნელოვანია, ჯერჯერობით ევროკავშირიც. ორივე შეიძლება უფრო მნიშველოვანი გახდეს, მაგრამ თუკი ეს ასე, არ მოხდება მაშინ ისინი ან ზედმეტი გახდებიან ბრიტანეთისთვის ან შეუსაბამო. ( * ევროკავშირის შემთხვევაში კიდეც მოხდა ეგრე ). ამ შემთხვევაში შეიძლება დავუბრუნდეთ სუვერენული სახელმწიფოების ევროპას, სადაც ყველა სახელმწიფო ეძებს მოკავშირეს ძალთა ბალანსის სისტემაში. გერმანელებს ისევ გაუჩნდებათ შიში, ფრანგებისა და რუსების მიერ რკალში მოქცევის, საფრანგეთს ისევ ექნება მისი დიდი მეზობლის შიში და ჩვენ ყველანი აღმოვჩნდებით ისეთ მდგომარეობაში, როგორიც იყო მეოცე საუკუნის დასაწყისში.
               საფრანგეთისთვის ეს კოშმარია. მათ წარმატებით, მოახერხეს რომ გერმანია ევროკავშირით დაეკავებინათ, მაგრამ გერმანიის გაერთინების შემდეგ ისინი აღმოჩდნენ ამ კავშირის მეორე ძრავი, როდესაც იმედოვნებდნენ, რომ გერმანისთან ერთად ორ ძრავიან მანქანას შექმნიდნენ. ეს უჩენს პარიზს, პრობლემას რომელსაც როგორც ჩანს თვითონ ვერ გადაწყვეტს. სანამ ის წყნარად ეთანხმება რომ ბერლინი არქმევს სახელს ევროპაში მოვლენებს ევროპელები ეთანხმებიან, ის რისკავს ევროკავშირის შესუსტებას. მაგრამ თუკი ის მიიღებს, გერმანიის ლიდერობას, ამ შემთხვევაში სკუთარ ლიდერობას გარისკავს.
            საფრანგეთს შეუძლია გაატაროს, დამოუკიდებელი საგარეო პოლიტიკა - მართლაც მისი ‘Force de frappe’ ატმური შემაკავებელი, მისი ზღვის გადაღმა ტერიტორიები და მისი არმია, ზურგ გამაგრებული ავიამზიდებით და შეგრძნება იმისა, რომ მისი აღმოსავლეთ საზღვარი უსაფრთხოდ არის, აძლევს მას საშუალებას, რომ მზერა შორს მიაპყროს ჰორიზონტს.
          ამჟამად, საფრანგეთი და გერმანია ერთად მუშაობენ, რომ ევროკავშირი შეინარჩუნონ. ისინი ერთმანეთს ხედავენ როგორც ბუნებრივ პარტნიორებს, მაგრამ მხოლოდ გერმანიას აქვს გეგმა ბ - რუსეთი.
           ცივი ომის დასრულების შემდეგ, კონტინენტური სახელმწიფოების უმეტესობამ, თავინათი სამხედრო ბიუჯეტი შეამცირეს და სამხედრო შენაერთების ნაწილიც დაშალეს. 2008 წლის რუსეთ - საქართველოს ომმა, და 2014 წლის ყირიმის ანექსიამ შოკი გამოიწვია და იმის ეგრძნება, რომ მოძველებული ომის პრობლემა ევროპაში ბრუნდებოდა.
             ამჟამად, რუსები გამუდმებულად ატარებენ სატესტო გაფრენებს, ევროპული საჰაერო დაცვის სისტემების შესამოწმებლად, და მუდმივად ახდენენ ჯარების კონსოლიდაციას, სამხრეთ ოსეთში, აფხაზეთში, ყირიმში, ტრანსნისტრიასა და აღმოსავლეთ უკრაინაში. ისინი ინარჩუნებენ თავიანთ კავშირებს, ეთნიკურ რუსებთან ბალტიის ქვეყნებში და მათ ჯერ კიდევ გააჩნიათ თავიანთი ექსკლავი კალინინგრადი ბალტიის ზღვის ნაპირას.
              ევროპელებმა სერიოზული გადაანგარიშება დაიწყეს, თავიანთი სამხედრო ხარჯების, მაგრამ ბევრი ფული არ არის და ამიტომ რთული გადაწყვეტილებების მიღებაც უწევთ. სანამ ისინი ამ საკითხებზე დებატობენ, რუკები იმტვერება, და სამხედრო სტრატეგები და დიპლომატები კარგად ხედავენ ამას, კარლოს დიდის, ნაპოლეონის, ჰიტლერის და საბჭოთა არმიის საფრთხე შეილება გაქრა, მაგრამ ჩრდილო ევროპის ვაკე, კარპატები, ბალტიის და ჩრდილეოთის ზღვა ისევ თავის ადგილზეა.
            თავის წიგნში, სამოთე და ძალაუფლება, ისტორიკოსი რობერტ კაგანი მსჯელობს იმის შესახებ, რომ დსავლეთ ევროპელები ცხოვრობენ სამოთხეში, მაგრამ არ უნდა ცდილობდნენ მოიქცენ სამოთხის წესებით, როდესაც მის ტერიტორიებს გასცდებიან. ალბათ, როდესაც ევრო კრიზისი გადავილის, კვლავ გავხედავთ სამოთხეს, მაგრამ წარმოუდგენელია, რომ ის ისეთივე იქნება როგორც ადრე, ისტორია გვიჩვენებს თუ რამდენად შეიძცლება შეიცვალოს რამეები რამოდენიმე დეკადაში, და გეოგრაფია გვეუბნება თუ რა მოხდება მაშინ, თუკი ადამიანები მუდმივად არ შეეცდებიან რომ მისი წესები დაძლიონ, მაშინ გეოგრაფიის წესები დაგვძლევს ჩვენ.
          ეს არის რის შესახებაც, ჰელმუტ კოლი გვაფრთხილებდა, 1998 წელს, როდესაც ის კანცლერის თანამდებობას ტოვებდა, რომ ის იყო გერმანიის ბოლო კაცლერი, რომელმაც გამოიარა მეორე მსოფლიო ომის საშინელებები. 2012 წელს, მან დაწერა სტატია გერმნიის ყველაზე გაყიდვადი ჟურნალის ბილდისთვის, სადაც ის გამოხატავდა თავის მწუხარებას, რომ ევროპელი ლიდერების ახლანდელი თაობა შეიძლება, ეკონომიკური კრიზისი გამო ისევ ისე აღარ გაფრთხილებოდა, ომის შემდგომ ევროპულ ექსპერიმენტს, ევროპული ნდობისას: ,, მათ ვისაც არ უცხოვრია ამ პერიოდში ( ომის პერიოდში) და განსაკუთრებით, მათთვისაც ვინც ახლა ევროპის ეკონომიკური კრიზის დროს საკუთარ თავს ეკითხება, რა სარგებელი მოაქვს ევროპის ერთიანობას, მიხედავად ევროპის უპრეცენდენტო მშვიდობიანი პერიოდისა, რომელიც გრძელდება 65 წელზე მეტია და მიუხედავდ იმ სირთულეებისა, რომლებიც ჩვენ უნდა დავძლიოთ, პასუხი არის ერთი:  მშვიდობა".


                     

Donnerstag, 9. Februar 2017

ლანდაშაფტის ტყვეები ( გეოგრაფიის ტყვეები ( პატიმრები )) ტიმ მარშალი

     ესე არს თარგმანი წიგნისაი ტიმ მარშალისასა. თუ ვინმეს სურვილი გექნებათ დაბადების დღის საჩუქრად გამომიგზავნეთ ( Prisoners of Geography ინგლისურად, Die macht der Geographie გერმნაულად ორივე ენაზე მივიღებ :) ) თუ ვინმეს PDF ან E - Pub ვერსია მოგენდომოთ ეგეც მომწერეთ, თუ თარგმნის სურვილი შემოგაწვეთ ეგეც. წიგნი ნამდვიალდ საინტერესოა და ბევრი რამის სასწავლად გამოდგება ( ჭკუისაც ;) ) ( თარგმანი კარგი არ არის და შეიძლება ინგლისურის სინტაქსს მიყვეს მაგრამ მთლად ვერ წაკითხვას აჯობებს და თავზე საყრელი დრო როცა მექნება კომენტარებსაც და განმარტებებსაც მივაწერ ) * ამ ნიშნით მონიშნულები ჩემი ჩამატებულია აზრის დასახვეწად.
                       

                                                                        თავი 3
                                                                          USA
              ,,ცნობები ჩემი გარდაცვალების შესახებ, დიდად გაზვიადებულია"
                                                               მარკ ტვენი


     ადგილი, ადგილი და კიდევ ერთხელ ადგილი. ლატარიაში, რომ მოგეგოთ და მამულის ძებნა დაგეწყოთ საცხოვრებლად, პირველი რასაც უძრავი ქონების აგენტი გაჩვენებდათ იქნებოდა ამერიკა.
      მარკ ტვენი საკუთარი გარდაცვალების შესახებ გავრცელებულ მცდარ ცნობებზე საუბრობდა, მაგრამ იგივე შეიძლება ეთქვა აშშ - ს დასამარების შესახებ გავრცელებული უამრავი ცნობის შესახებ.
          საოცარი სამეზობლოა, ხედები თვალწარმტაცია ასევე არის შესანიშნავი საშულებები წყლისთვის, სატრანსპორტო ქსელიც შესანიშნავია; და მეზობლები ? დიდებული მეზობლები არიან საერთოდ არანაირი პრობლემა.
           თუკი თქვენ ამ საცხოვრებელს ნაწილებად დაყოფთ ეს მნიშვნელოვნად შემაცირებს  მის ღირებულებას, განსაკუთრებით მაშინ თუკი ყველა მოიჯარე, სხვადასხვა ენაზე ილაპარაკებდა და გადასახადსაც სხვადასხვა ვალუტაში გადაიხდიდა, მაგრამ როგოც ერთი სახლი, ერთი ოჯახისათვის უბრალოდ უკეთესი წარმოუდგენელია. ამერიკაში 50 შტატია, რომლებიც ისეთ ერთობას და სახელმწიფოს ქმნიან, როგორიც ევროპის 28 ქვეყნის ვერანირ გაერთიანებას ვერ შეუძლია შექმნას. ევროკავშირის ქვეყნებს გაცილებით დიდი ეროვნულობა და დამოუკიდებლობა აქვთ ვიდრე ამერიკის ცალკეულ შტატებს. ძალიან ადვილად იპოვით ფრანგს, რომელიც პირველ რიგში ფრანგია და მხოლოდ ამის შემდგომ ევროპელი და საერთოდ ისეთსაც რომელსაც საერთოდ არ მოსწონს ევროპის იდეა, მაგრამ ამერიკელები საკუთარი თავის იდენტიფიცირებას საკუთარ კავშირთან ისე ახდენენ, როგორდაც იშვიათად თუ იზამდე რომელიმე ევროპელი თავიანთ კავშირთან. ეს აიხსნება გეოგრაფიით და იმ ისტორიით რაც აშშ - მ გაიარა გაერთიანების გზაზე.
             აშშ - ს გეოგრაფიაში 3 ძირითადი ნაწილის გამოყოფა შეიძლება, პირველი არის აღმოსავლეთ სანაპირო ზოლი, აპალაჩის მთები, წყალუხვი, მრავალი სანაოსნოდ ვარგისი მდინარით და ნოყიერი მიწით. შემდეგ დასავლეთისკენ, უზარმაზარი ტერიტორია, გადაჭიმული როკი მაუნთინამდე, ეს ტერიტორია მოიცავს მდინარე მისისიპის აუზს, რომელსაც ერთვის წყალუხვი სანაოსნოდ ვარგისი მდინარეები, მისისიპი მექსიკის ყურეში ჩაედინება, მექსიკის ყურე კი ფლორიდით და კარიბის ზღვის კუნძულებით არის შემოსაზღვრული. როკი მაუნთინის კლდეებზე გასავლის შემდეგ თვალწინ გადაიშლება უდაბნო, სიერა ნევადას მთები, წყნარი ოკეანის სანაპირო დაბლობი და წყანრი ოკეანის ნაპირი.
        ჩრდილოეთში, დიდი ტბების ზემოთ, კანადური ფარი დევს, რომელიც ყველაზე დიდი წინაკამბრიული პერიოდის ქვაა ( წინაკამბრიული პერიოდი, პალეოზოური პერიოდის დასაწყისია და კანადის დიდი ნაწილი იმ დორს ფორმირდა * ), რომელიც დიდ ბარიერს ქმნის ადამიანის განსახლებისთვის. ამერიკის სამხრეთ დასავლეთით და უდაბნოა. გეოგრაფიამ განსაზღვრა, რომ თუკი რომელიმე სახელმწიფო შეძლებდა ეკონტროლებინა, ტერიტორია, ,, ზღვიდან ბრჭყვიალა ზღვამდე" ეს სახელმწიფო აუცილებლად დიდი ძალა გახდებოდა, ისეთი, რომელიც ჯერ ისტორიას არ უნახავს. იმის გათვალისწინებით, რომ ჩრდილო ამერიკის კონტინეტი აღმოსავლეთიდან დასავლეთით 3,000 მილზეა გადაჭიმული, ამ ტერიტორიაზე სახელმწიფოს ჩამოყალიბება, გასაოცრად სწრაფად მოხდა.
      როდესაც 17 საუკუნეში, ევროპელებმა ამ მიწებზე ჩამსოახლება დაიწყეს, მათ სწრაფად აღმოაჩნეს რომ ეს ხელუხლებელი მიწა უხვმოსავლიანი იქნებოდა და მრავალი კარგი საპორტე ადგილიც ჰქონდა. ეს იყო ადგილი სადაც მათ შეეძლოთ ეცხოვრათ და განსხვავებით მათი სამშობლოებისაგან, აქ შეეძლოთ ეცხოვრათ თავისუფლად. მათ შთამომავლებმა კი წაართვეს დამხვედრ მოსახლეობას თავისუფლება, მაგრამ ეს არ ყოფილა პირველმოსახლეების მიზანი, ხოლო გეოგრაფია ახერხებდა იამს, რომ კიდევ უფრო მეტს იზიდავდა და ანაწილებდა ატლანტის ოკეანის გარშემო.
        პირველი 13 კოლონიიდან, ბოლოს რომელიც ჩამოყალიბდა იყო ჯორჯია 1732 წელს. ეს ცამეტი კოლონია თანდათან უფრო მეტ დამოუკიდებლობას და თავისუფლებას ითხოვდა, რაც მივიდა 1775 - 1783 წლების დამოუკიდებლობის ომამადე. ამ პერიოდის დასაწყისითვის ეს 13 კოლონია თანდათან დაუახლოვდა ერთმანეთს და მასაჩუსეტსიდან ჯორჯიამდე 1000 მილზე გადაიჭიმა, სადაც დაახლოებით 2,5 მლნ ადამიანი სახლობდა. ეს ხალხი აღმოსავლეთიდან ატლანტის ოკეანით იყვნენ, შემოსაზღვრული, დასავლეთიდან კი აპალაჩის მთებით, რომელიც როკი მაუნთინთან შედარებით უფრო დაბალია და 15000 მილზეა გადაჭმული. მიუხედავად იმისა, რომ აპალაჩის მთები განსაკუთრებით რთული გადასალახი, არ იყო, ის მაინც მნიშვნელოვან დაბრკოლებას წარმოადგენდა, იმისთვის, რომ ახალმოსახლეები დასავლეთისკენ გაფართოებულიყვნენ. გარდა ამისა იყო კიდევ ერთი დაბრკოლება, ბრიტანეთის მტავრობა, რომელიც კრძალავდა აპალაჩის მთების დასავლეთით დასახლებას, რიტაც მათ სურდათ, რომ ვაჭრობა აღმოსავლეთის პორტებში დაეკავებინათ და ამავე დროს გადასახადებიც უფრო ადვილად აეკრიბათ.
         დამოუკიდებლობის დეკლარაცია აცხადებს ,, როდესაც კაცობრიობის ისტორიაში ერთი რომელიმე ხალხისათვის აუცილებელი ხდება დაშალოს ის პოლიტიკური კავშირი, რომელიც მას სხვა ხალხებს უქვემდებარებს და იმისათვის, რომ მან ბუნების კანონისა და ღვთის ბუნებით მონიჭებული უფლების ძალით, მოიპოვოს დამოუკიდებელი და თანასწორი ადგილი დედამიწაზე არსებულ სახელმწიფოთა შორის, კაცობრიობის აზრის მართებული პატივისცემა მოითხოვოს, განაცხადოს ის მიზეზები, რომლებმაც იგი აიძულა ცალკე გამოყოფილიყო" ეს იყო განცხადება რამოდენიმე მიზეზის და იმისა რომ ყველა ადამაინი არის თანაბარი ( თუმცა არანარი მინიშნება მონობაზე ამერიკაში ). ამ დიდებულმა სენტიმენება, მისცა ამერიკას დამოუკიდებლობისათვის ომში გამართლება, და ასე გაჩნდა ახალი სახელმწიფო.
           1800 - იანი წლების დასაწყისში, ამერიკის მმართველობს აზრდაც არ მოსდიოდათ, რომ ისინი 1000 მილით იყვნენ დაცილებული ,, სამხრეთის ზღვას" და ატლანტის ოკეანეს, ამ პერიოდისათვის მხოლოდ რამოდენიმე მამაცმა მოგზაურმა თუ მიაღწია ინდიელების ბილიკების დახმარებით მისისიპიმდე და იქაურობის შესახებ ამბავი მოიტანა. არსებობდა მოსაზრება, რომ აქედან მათ შეიძლება, ეპოვათ გასასვლელი ოკენაზე, შედეგი ის იყო, რომ გამოიკვლიას მთელი ტერიტორია ესპანეთის ტერიტორიებამდე, სადაც დღეს ტეხასი და კალიფორნიაა.
    ეს ახალ გამოჩეკილი, ქვეყანა იმ დროისათვის, ჯერ კიდევ შორს იყო, უსაფრთხოებიდან და ის, რომ იმ დორინდელ საზღვრებში დარჩენილიყო, ნამდვილად გაუჭირდებოდა მსოფლიო ძალა გახდარიყო. როდესაც აშშ - ს მოქალაქეებმა შეძლეს მდინარე ოჰაიოზე გასვლა, მან ისინი მისისიპიმდე მიიყვნა, რომლის დასავლეთ ნაწილსაც მთლიანად საფრანგეთი აკონტროლებდა. ამ ახალი გზის და საფრანგეთის მეშვეობით ამერიკელებმა ახალი სავაჭრო გზა იპოვნეს მექსიკის ყურიდან, და კონტორლი მოიპოვეს უზარმაზარ ტერიტორიაზე, რაც დღევანდელი ამერიკის გული არის. 1802 წელს, ერთი წლის პრეზიდენტობის თავზე, თომას ჯეფერსონმა დაწერა ,, დედამიწაზე არ არსებობს, ადგილი რომელის მფლობელიც ჩვენი ბუნებრივი ან მუდმივი მტერი იქნება, ეს არის ნიუ - ორლეანი".
               ასე, რომ საფრანგეთი ვარ ამ ადგილის მფოლებლიც და შესაბამისად პრობლემაც, თუმცა პრობლემა თავისთავად და უჩვეულოდ, უომრად მოგვარდა.
                    1803 წელს ამერიკელბმა, უბროლად იყიდეს მთელი ლუიზიან საფრანგეთისგან. ტერიტორია გადაჭიმული, იყო მექსიკის ყურის ჩრდილო დასავლეთით როკი მაუნთინამდე საიდანაც იწყებოდა მისისიპის შენაკადები. ეს იყო დღევანდელი, ესპანეთის, საფრანგეთის, იტალიის, გერმანიის და ბრიტანეთის ტერიტორიების  საერთო ჯამის ტოლი მიწა. ახლა ამერიკას უკვე მთლიანი მისისიპის აუზი ეპყრა და შემდგარი იყო მსოფლიო სახელმწიფოდ ქცევის გზაზე.
         კალმის ერთი მოსმით და 15 მლნ დოლარის გადაცემით, ლუიზიანა აშშ - ს ტერიტორია გახდა, რამაც მისი ტერიტორია გააორმაგა და მსოფლიოში ყველა დიდი სამდინარო სისტემა მოექცა ერთი ქვეყნის ხელში, სამდინარო სისტემა რომელიც ნავიგაციისათვის კარგად შეიძლებოდა ყოფილიყო გამოყენებული. როგორც ამერიკელმა ისტორიკოსმა ჰენრი ადამსმა დაწერა ,, ამერიკას არასოდეს მიუღია ამდენი ასე მცირედის გაცემით".
              მისისიპის აუზს უფრო დიდი სანავიგაციო სისტემა აქვს ვიდრე დანარჩენ მსოფლიოს ერთად აღებულს. არსად მსოფლიოში არ არის, რომ ამდენი მდინარე ერთად იყოს შეკრებილი, რომლებიც სათავაეს იღებენ არც თუ ისე მაღალი ადგილებიდან, მიედინებიან ასე მდორედ და თავს იყრიან ერთი ოკეანეში. მისისიპი, რომელიც მეტწილად მისი შენაკადების წყლით იკვებება მინეაპოლისთან სიახლოვეშ იღებს სათავას და 1800 მილს გაივლის მექსიკის ყურეშ მოხვედრამდე. ამგვარად მდინარეები იყვნენ ბუნებრივი დამაკავშირებელი მუდმივად მზარდი ვაჭრობისათვის, რომლებიც ყველა ერთად თავს იყრიდა ძალიან ხელსაყრელ პორტში და ძალიან მომგებიანი იყო ვაჭრობისათვის.
                   ამგვარად, ამერიკლებს უკვე ჰქონდათ სტრატეგიული სიღრმე, უზარმაზარი ნოყიერი მიწა და ატლანტის პორტების ალტერნატივა ვაჭრობის გასამართად. გამუდმებით იზრდებოა გზების რაოდენობა და სიგრძე აღმოსავლეთის დასავლეთთან დამაკავშირებლად, ბუნებრივად არსებობდა ჩრდილოეთ სამხრეთის დამაკავშირებელი სამდინარო სისტემა, რაც კარგი იყო მეჩხრად დასახლებული ქვეყნის მოსახლეობა ერთმანეთთან რომ დაეკავშირებინა და დიდად განაპირობა ამ ტერიტორიის ერთ პოლიტიკურ ერთობად ჩამოყალიბება.
               უკვე გაჩნდა შეგრძნება, რომ ყალიბდებოდა კოლოსალური სახელმწიფო, რომელსაც პრეტენზია ჰქონდა კონტინენტურ ძალად ყოფნაზე. ამერიკელები კიდევ უფრო წინ გაიჭრნენ დასავლეთისკენ, ისე, რომ თან თვალს არ აცილებდნენ სამხრეთს და თავილისჩინივით უფრთხილდებოდნენ საკუთარი გვირგვინის ბრილიანტს  - მისისიპს.
             1814 წლისათვის ბრიტანელები ამერიკას პრეტენზიებს აღარ უყენებდნენ, ფრანგებმაც საბოლოოდ დათმეს ლუიზიანა, ახლა მთავარი საქმე იყო იგივე ექნათ ესპანელებს. რაც ნამდვიალდ არ გამოდგა რთული საქმე. ესპანეთი ნაპოლეონთან ომისგან ძალაგამოცლილი იყო, ამერიკელები სემინოლის ტომის ინდიელებს ესპანეთის ფლორიდაში დევნიდნენ. მადრიდში კარგად იცოდნენ, რომ დევნილებს მალე ახალმოსახლეებიც მოჰყვებოდნენ. 1819 წელს ესპანეთმა ფლორიდა აშშ - ს გადასცა, უზარმაზარი ზომის მიწასთან ერთად.
                 ლუიზიანის შეძენამ ამერიკას მისცა ცენტრალური ტერიტორია, მაგრამ 1819 წლის ტრანსკონტინენტალური შეთანხმებაც არ იყო ნაკლებ მნიშვნელოვანი. ესპანეთი დათანხმდა აშშ - ს უფლებას, ეკონტროლებინა დასავლეთით მიწა, რომელიც 42 ° - იანი  პარალელის ჩრდილეოთით მდებარეობდა, სადაც გადის დღევანდელი კალიფორნიის და ორეგონის საზღვარი, ხოლო ესპანეთს ჰქონდა უფლობა ეკონტროლებინა მიწები 42 °  - იანი, პარალელის სამხრეთით. ამერიკამ მიაღწია წყნარ ოეკეანეს.
               ამ დროისათვის, ამერიკელების უმეტესობა ფიქრობდა, რომ ფლორიდის მირება იყო მთავარი გამარჯვება, ხოლო სახელმწიფო მდივანმა ჯონ ქუინსი ადამსმა, ტავის დღიურში ჩაწერა : წყნარი ოკეანის სანაპიროზე გასვლა, ჩვენ ისტორიაში დიდი ეპოქის დასაწყისია".
               მაგრამ ჯერ კიდევ იყო სხვა ესპანურად მოლაპარაკე პრობლემა -  მექსიკა.
           რადგან ლუზიიანა, გახდა აშშ  - ს ნაწილი, როდესაც 1821 წელს მექსიკამ დამოუკიდებლობა მოიპოვა, მისი საზღვარი ნიუ - ორლეანიდან სულ რაღაც 200 მილშ იყო. 21 -  ე საუკუნეში, მექსიკას არ გააჩნია რაიმე ტერიტორია საიდანაც შეიძლებოდა საფრთხე შეექმნა აშშ - სთვის. თუმცა მისი სიახლოვე, ამერიკისთვის აჩენს ისეთ პრობლემებს, როგორიც არის, არალეგალების და ნარკოტიკების შემოდინება ქვეყანაში.
                 მაგრამ 1821 წელს სხვაგვარი სიტუაცია იყო, მექსიკა აკონტროლებდა ტერიტორიას მისი დღევანდელი საზღვრის ჩრდილოეთით, დღევანდელ ჩრდილოეთ კალიფორნიამდე, ეს ამერიკელბისთვის ჯერ ასატანი იყო, მაგრამ ის, რომ მექსიკელები ესაზღვრებოდნენ ლუზიანას და ასე ახლოს იყვნენ, მათ მთავარ შიდა სავაჭრო არტერიასთან ამას ვერ შეეგუებოდნენ, მექსიკა აკონტროლებდა დღევანდელი ტეხასის ტერიტორიას, რომელიც ახლაც ლუიზიანის მოსაზღვრეა. იმ დროისათვის მექსიკის მოსახლეობა 6,2 მლნ იყო, ხოლო ამეირკის 9,5 მლნ. აშშ - ს არმიამ , შეიძლება მოახერხა, რომ ბრიტანეთის ძლიერი არმია დაემარცხებინა, რომელიც საკუთარი სამშობლოდან 3,000 მილზე მოშორებულ ტერიტორიაზე ომობდა და ოკეანზე ჰქონდა მომარაგების ხაზი გადაჭიმული, მაგრამ მექსიკელები კარის იქეთ იყვნენ.
                 ამერიკის მთავრობა, ჩუმად ახალისებდა იმათ ვინც მექსიკა ამერიკის საზღვართან რომელიმე მხარეს დასახლდებოდა, ემიგრანტების ტალღები მოაწყდა და დასავლეთით და სამხრეთ დასავლეთით დასახლდა. მათ ნაკლები შანსი ჰქონდათ, რომ იმ რეგიონში დასახლებულიყვნენ სადაც დღევანდელი მექსიკაა, შესაბამისად იქ ასიმილაციის და მოსახლეობის რაოდენობის სწრაფი ზრდის. მექსიკა ისეთი დალოცვილი არ არის როგორც ამერიკა. მისი მიწა სოფლის მეურნეობისათის ნაკლებად გამოსადეგია, არა ქვს სამდინარო სისტემა რაც ტრანსპორიტრებას გააადვილებდა და სრულაიდ არადემოკრატიული იყო, ახალ მოსულებს თითქმის არანაირი შანსი არ ჰონდათ, რომ აქ მიწა მიეღოთ.
               იმ დროის განმავლობაში, როდესაც ტეხასში ამერიკელბის ინფილტრაცია მიმდინაროებდა, ამერიკელბმა გამოუშვეს მონროს დოქტრინა 1823 წელს. რაც აცხადებდა, რომ ევროპულ სახელმწიფოებს აღარ ჰქონდათ, უფლება დასავლეთ ნახევარსფეროში ახალი მიწები ეძებნათ და თუ ისინი რაიმე ტეიტორიას დაკარგავდნენ, კარგავდნენ მას სამუდამო, უკან მოთხოვნის უფლების გარეშე.
                        1830 - იანი წლების შუაისათვის, საკმარისი თეთრი მოსახლე იყო ტეხასში, იმისათვის, რომ მექსიკის საკითხი დაძრულიყო. მექსიკელი, კათოლიკე, ესპანურად მოლაპარაკე მოსახელობა, რმაოდენიმე ათასი იყო, მაშინ როდესაც თეთრი პროტესტანტი მოსახლე უკვე 20,000 -  ს აჭარბებდა. 1835 - 36 წლების ტეხასის რევოლუციამ მექსიკელები გარეთ გამოიყვანა, ახალმოსახლეებმა წააგეს, მექსიკის არმიიას რომ მოენდომებინა, შელძებდა ნიუ ორლეანი აეღო და მისისიპის სამხრეთი ნაწილი ეკონტროლებინა. ეს თანამედროვე ისტორიის ერთ - ერთი ყველაზე საინტერესო ,, რა მოხდებოდა თუ / კი" საითხია.
            თუმცა, ისტორია შემოტრიალდა და ტეხასმა მიიღო დამოუკიდებლობა, ამერიკული ფულის მეშვეობით. 1845 წელს ტერიტორია კავშირს შეუერთდა. 1846 - 48 წლებში, მათ ერთად იბრძოლეს მექსიკის წინააღმდეგ, რის შედეგადაც მექსიკა დამარცხდა და მოთხოვნის შესაბამისად მექსიკის საზღვარი მტავრდებოდა, რიო გრანდეს სამხრეთ სილიან სანაპიროზე.
           დრევანდელი კალიფორნიის, ნიუ მექსიკოს, არიზონის, ნევადის, იუტის და კოლორადოს საქმის მოგვარება, უკვე მარტივი იყო და იმ დროს გავლებული საზღვარი, რომელიც ძირითადად ბუნებრვი ბარიერებს მიჰყვება დღემდე შეუცვლელად არის. საზღვრის აღმოსავლეთ ნაწილი რიო გრანდეს გაყოლებით მიდის, რომელიც უდაბნოში მიედინება, დასავლეთ ნაიწილი ტბებსა და კლდეებს მიუყვება, საზღვრის ორივე მხარე ძალიან მეჩხრად არის დასახლებული, განსაკუთრებით მისი აღმოსავლეთ ნაწილი. 21 - ე საუკუნეში, ამერიკის სამხრეთ - დასავლეთ ნაწილში, შეიძლება ისევ წამოტივტივდეს, კულტურულ - ისტორიული წარსული, ვინაიდან მა რეგიონში ძალაინ სწრაფად იცველბა დემოგრაფიული სიტუაცია და რამოდენიმე დეკადაში ესპანურენოვანმა მოსახლეობამ შეიძლება უმრავლესობა შეადგინოს.
       მაგრამ, ახლა ისევ უკან 1848 წელში, ევროპელები განდევნილი იქნენ, მისისიპი დაცული იყო ხმელითიდან მოსალოდნელი შეტევისგან, წყანარი ეკენიას ნაპირებამდე მიღწეულ იქნა და ისიც ნათელი იყო, რომ დარჩენილი ინდიელებიც მალე იქნებოდნენ დამორჩიელბული. ამერიკას რაიმე საფრთხე აღარ მოელოდა. დრო იყო ცოტა ფული ეშოვნათ და გასულიყვნენ საზღავრებს გარეთ, თან მოეხდინათ მათი საზღვების უსაფრთხოება და ოეკეანეში არსებული სამივე გასასვლელის დაცვა, რათა უზრუნველეყოთ სუპერძალის მომავალი.
          1848 - 1849 წლების ოქროს ციებცხელებამ მართალია დააჩქარა დასავლეთში მოსახლეობის მიგრაცია, მაგრამ ხალხი მაინც მიიწევდა დასავლეთით. გარდა ამისა ასაშენებელი იყო კონტინენტური იმპერია და რაც უფრო მეტად ვითარდებოდა ის მით მეტი იმიგრანტი შემოედინებოდა ქვეყანაში. 1862 წლის სამოსახლო აქტი 160 აკრ ფედერალურ მიწას აძლევდა ყველა მსურველის, რომელიც თანახმა იყო, 5 წლის განმავლობაში დაემუშავებინა ეს მიწა და სანაცვლოდ მცირე გადასახადი გადაეხადა. თუკი იყავით, ღარიბი გერმანელი, სკანდინავიელი ან იტალიელი, რატომ წახვიდოდით სამხრეთ ამერიკაში და იმსახურებდით იქ ყმად როდესაც შეგეძლოთ წასულიყავით აშშ - ში და იქ გამხდარიყავით მიწათმფლობელი ?
             1867 წელს ამერიკელბმა, რუსეთისგან შეიძინეს ალასკა. იმ დროს ეს შესყიდვა ცნობილი იყო როგორც, ,,სევარდის მიქარვა", რომელიც იმ დროს სახელმწიფო მდივანი იყო. ულიამ სევარდმა 7,2 მლნ დოლარი გადაიხადა ალასკაში, იგივე 2 ცენტი ერთ აკრ მიწაში. პრესა მას აბრალებდა, რომ მან ფული თოვლში გადაიხადა, მაგრამ ეს მოსაზღება სრულიად შეიცვალა 1896 წელს, როდესაც იქ ოქროს დიდი საბადოები აღმოაჩინეს. ხოლო, რამოდენიმე დეკადის შემდეგ აქ ნავთობის უზარმაზარი საბადოებიც იქნა აღმოჩენილი.
              1869 წელს გაიხსნა ტრანსკონტინენტური, ახლა მთელი ქვეყნა შეიძლებოდა 1 კვირაში გადაგეკვეთათ, რაც ადრე რამოდენიმე ხიფათით აღსავსე კვირა გრძელდებოდა.
               როდესაც ქვეყანა, საკმაოდ გაიზარდა და გამდიდრდა, მან დაიწყო საზღვაო ფლოტის მშენებლობა. მთელი მეცხრამეტე საუკუნის საგარეო პოლიტიკა ძირითადად ორიენტირებული იყო, იმაზე, რომ გაეზარდა ვაჭრობა  და ნაკლებად ჩართულიყო საგარეო პრობლემებში. მაგრმა უკვე დრო იყო მოსული გარეთაც გააქტიურებულიყვნენ და საკუთარი საზღვაო უსაფრთხოების უზრუნველყოფა მოეხდინათ. ერთად- ერთი რეალური საფრთხე მოდიოდა ესპანეთიდან, რომელმაც მართალია დატოვა კონტინენტური ნაწილი, თუმცა ჯერ კიდევ აკონტროლებდა კუნძულებს კარიბის ზღვაში, კუბას, პუერტო რიკოს და დღევანდელ დომინიკის რესპუბლიკას.
                        კუბა, კიდევ დიდხანს უფრთხობდა ძილს ამერიკის პრეზიდენტებს, განსაკუთრებით 1962 წლის კუბის კრიზისის დროს. კუნძული პირდაპირ ფოლირიდის წინ ზის და პოტენციურად აძლევს შესაძლებლობას მის მაკონტროლებელს, რომ აკონროლოს ფლორიდის სრუტე და გასასვლელი იუკატანის ნახევარუნძულთან. შესაბამისად ნიუ - ორლეანის პორტიდან გამოსული ყველა ტრანსპორტის კონტროლიც შესაძლებელია.
            19 საუკუნის ბოლოსათვის, ესპანეთი შეიძლება აღარ იყო ძველებურად ძლიერი, თუმცა ის ჯერ კიდევ წარმოადგენდა ძლიერ სახელმწიფოს. 1898 წელს ამერიკამ ესპანეთს ომი გამოუცხადა და კუბა, პუერტო რიკო, გუამი და ფილიპინები წაართვა. ახალი შენაძენიდან, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო გუამი და კუბა. მათი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი სტრატეგიული მდებაროების გამო.
              1898 წელს კუბის საფრთხე, ესპნაეთთან ომით იქნა განეიტრალებული, ხოლო 1962 წელს საბჭოთა კავშირისთვის ომის მუქარით. დღეისათვის არცერთი სუპერძალა არ აკონტროლებს და აფინანასებს კუბას და ისე, ჩანს რომ ის ამერიკის კულტურულ, ეკონომიკურ და პოლიტიკურ გავლენაში მოექცევა.
               ამერიკა სწრაფად მოძრაობდა. ერთი წლის განმავლობაში, მათ გაანეიტრალეს კუბიდან მომდინარე საფრთხე, გაფართოვდნენ კარიბის ზღვაში და დაიპყრეს კუნძული ჰავაი. შესაბამისად მოახდინეს თავიანთი დასავლეთ სანაპიროს უსაფრთხოება. 1903 წელს, ამერიკამ ხელი მოაწერა პანამის არხზე ექსკლუზიური უფლების ქონაზე. ვაჭრობა ყვაოდა.
               ამერიკის პრეზიდენტების უმეტესობა, თავის გონებაში ინახავდა 1796 წელს ჯორჯ ვაშნგტონის მიერ გამომშვიდობებისას წარმოთქმულ რჩევას : არ გაიჩინოთ უსაფუძვლო ანტიპათია რომელიმე კერძო სახელმწიფოს მიმართ და არც უსაფუძვლო სიყვარული სხვა რომელიმე სახელმწიფოს მიმართ''. და გქონდეთ ,, მუდმივი ალიანსი მსოფლიოს რომელიმე ტერიტორიის მიმართ".
            გარდა  პირველი მსოფლიო ომისა ამერიკამ შეძლო, რომ თავიდან აეცილებინა რომელიმე დიდი დაპირისპირება და ალიანსი.
            მეორე მსოფლიო ომმა ყველაფერი შეცვალა. ამერიკის შეერთებულ შტატებს თავს დაესხა მილიტარისტული იაპონია, რომელსაც ამერიკამ ეკონომიკური ემბარგო დაადო, რაც იაპონიას მუხლებზე დააჩოქებდა. ამერიკა მისი უზარმაზარი ძალა მთელი მსოფლიოს მასთაბით მიმართა და ამჯერად ისინი უკან აღარ დაბრუნებულან, რათა მსოფლიოს ახალი წესრიგი შეენარჩუნებინათ.
              როგორც ომის შემდეგი სუპერ ეკონომიკური და სამხედრო ძალა, ამერიკას სჭრდებოდა ეკონტროლებინა საზღვაო გზები, რათა შეენარჩუნებინა მშვიდობა და უზღუნველეყო საკუთარი ვაჭრობის შეუფერხებლობა.
                   ამეირკა იყო ,, ბოლო გარადრჩენილი". ევროპელებმა ერთმანეთი გამოფიტეს, ეკონომიკები გაინადგურეს და მათი ქალაქები მიწასთან იყო გასწორებული. იაპონია განადგურებული იყო, ჩინეთი ერთმანეთში ომის გამო განადგურდა, ხოლო რუსები საერთოდ არ მონაწილეობდნენ კაპიტალისტურ თამაშში.
           საუკუნით ადრე, ბრიტანელებმა აღმოაჩინეს, რომ მათ სჭირდებოდათ სამხედრო ბაზები, რათა უზრუნველეყოთ საკუთარი ფლოტის ქვანახშირით მომარაგება და საიდანაც შეძლებდნენ საკუთარი ძალის გამოყენებას და საკუთარი ძლიერების დაცვას. ბრიტანეთი უკან იხევდა, ამერიკელებმა ინტერესის თავლით შეხედეს მათ ბაზებს ,, მშვენიერი ბაზებია, ჩვენ ავიღებთ მათ".
           საფასურიც შესაბამისი იყო. 1940 წლის შემოდგომაზე ბრიტანეთს ძალიან სჭირდებოდა ახალი სამხედრო გემები. ამერიკელებს 50 და მეტი სათარიგო ჰქონდათ, ,, კრეისერები ბაზების ნაცვლად". ბრიტანელებმა დათმეს თავიანთი მსოფლიო მბრძანებლობა ომის გაგრძლების შესაძლებლობის სანაცვლოდ. დასავლეთ ნახევარსფეროში არსებული თითქმის ყველა ბრიტანული ბაზა ამერიკელების ხელში გადავიდა.
              ეს იყო და დღესაც ყველა ქვეყნისათვის არის ბეტონის საკითხი. ბეტონი საჭიროა, პორტების, გზების, საავიაციო ანგრების, ნავთობის საცავების, მშრალი დოკების და სპეციალური საწრთვნელი ბაზების ასაშენებლად. აღმოსავლეთში, მას შემდეგ რაც იაპონია დაამრცხეს ამერიკლებმა მთელი წყნარი ოკეანის მასშტაბით ააშენეს ბაზები. გუამზე მათ ომის დაწყებამდეც ჰქონდათ ბაზა, ახლა უკვე ომის შემდეგ მათი ბაზები გაჩნდა იაპონიის კუნძულ ოკინავაზე, აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვაში.
            ამერიკელები ხმელეთისკენაც იყურებოდნენ. თუკი ისინი გადაიხდიდნენ ევროპის რეკონსტრიქცისათვის, მარშალის გეგმის მიხედვით, რომელიც 1948 - 51 წლებში ხორციელდებოდა, ისინი დარწმუნებული უნდა ყოფილიყვნენ, რომ აქ საბჭოელები არ მოვიდოდნენ და ატლანტის ოკეანეს ვერ მიაღწევდნენ. ამერიკელი ჯარისკაცები უკან არ გაბრუნებულან, ისინი ევროპაში დარჩნენ და საბჭოელების ჩრდილო ევროპის ვაკეზე მოუჭრეს გზა.
              1949 წელს, ამერიკის ლიდერობით შეიქმნა ნატო, კარგი გათვლით დასავლური სამყაროს გადამრჩენელი სამხედრო ძალა. ნატოს სამოქალაქო მეთაური შეიძ₾ება ერთი წელი ბელგიელი იყოს, მომდევნო წელს ბრიტანელი, მაგრამ მისი სამხედრო მეთაური მუდამ ამერიკელი არის, რადგან ნატოს ყველაზე დიდი სამხედრო ძალა მაერიკულია.
                 მნიშვნელობა არ აქვს რაწერია ხელშეკრულებაში, ნატოს უმაღლესი ხელმძღვანელი საბოლოოდ მაინც ვაშინგტონთან არის პასუხისმგებელი. ბრიტანეთმა და საფრანგეთმა ეს თავისით ისწავლეს, როდესაც 1956 წელს სუეცის არხის ოკუპირება გადაწყვიტეს, ამერიკელებმა აიძულეს, რომ არხი დაეტოვებინათ. რითაც მათი გავლენა ახლო აღმოსავლეთში მნიშვნელოვნად შესუსტდა,  ამის შემდეგ ნატოს წევრი არცერთი სახელმწიფო სტრატეგიულ საზღვაო პოლიტიკას არ ატარებს ვაშინგტონთან დაუკითხავად.
             ისლანდიამ, ნორვეგიამ და ბრიტანეთმა, ( რომლებიც ნატოს დამფუძნებელი წევრები არიან )  ამერიკას გადასცა უფლება მათი ბაზები ეკონტროლებინა, რითაც ამერიკამ ატლანტიკის ჩრდილოეთ ნაწილზე მოიპოვა კონტროლი. ამის შემდეგ მისი კონტროლი ხმელთაშუა ზღვაზე და წყნარ ოკეანეზეც გაფართოვდა. 1951 წელს ამერიკამ ხელშეკრულება გააფორმა ავტრალიასა და ახალ - ზელანდიასთან, რითაც მთლიანი სამხრეთ წყნარი ოკეანის კონტრლი შესაძლებლობა მიიღო. 1950 - 1953 წლბის კორეის ომის შემდეგ, მისი კონტროლი წყნარი ოკეანის ჩრდილოეთზეც გავრცელდა.
                     1960 - იან წლებში, მას შემდეგ რაც ამერიკის ქმედებები ვიეტნამში ჩაიშალა, ამერიკელები, საგარეო პოლიტიკის მიმართ უფრო წინდახედულები გახდნენ და საგარეო ჩარევებში კიდევ უფრო მეტ სიფრთხილეს იჩენდნენ. თუმცა, ამ მარცხმა მისი გლობალურ ძალად გახდომის სტრატეგია მნიშვნელოვნად ვერ შეცვალა.
                  დედამიწაზე სამი პოტენციური გამოწვევა დარჩა, რომელსაც შეიძლება საფრთხე შეექმნა ამერიკის ჰეგემონობისთვის. პირველი იყო, გაერთიანებული ევროპა, მეორე რუსეთი და მესამე ჩინეთი. სამივე მათგანი კიდევ უფრო გაძლიერდებოდა, თუმცა ორი მათგანი მიაღწევდა სიძლიერის ლიმიტს.
                 ზოგორთი ევროპელის ოცნება, ,, კიდევ უფრო ახლო კავშირი" საერთო საგარეო და თავდაცვის პოლიტიკით ჩვენს თვალწინ ნელ - ნელა კვდება, ესეც რომ არ იყოს, ევროკავშირის ქვეყნები ისე ცოტას ხარჯავენ თავდაცვაზე, რომ ისინი მაინც ამერიკაზე არიან დამოკიდებული. 2008 წლის ეკონომიკურმა კრიზისმა, ევროპული ძალები მნიშვნელოვნად შეასუსტა და საერთოდ დაუკარგათ საგარეო თავგადასვლების მადა.
                   1991 წელს, რუსებმა საკუთარი ეკონომიკური უკომპეტენციობის, უაზრო სამხედრო ხარჯების, გულაგების, მასების ჩაგვრით და  სახელმწიფოს მიერ დაფინანსებული ტრაქტოების წარმოების გამო, საკუთარი საფრთხე თვითონვე მოხსნეს. ბოლო დროინდელი, პუტინის მიერ დაწყებული რუსეთის პასუხი ამერიკას ეკალივით ესობა, მაგრამ ეს არ არის იმდენად დიდი ეკალი, რომ ამერიკსი დომინირებას რაიმეთი ხელი შეუშალოს. როდესაც 2014 წელს პრეზიდანტამ ობამა რუსეთი აღწერა, როგორც, , არაფერი მეტი გარდა რეგიონული ძალა", ეს შეიძლება არასაჭირო პროვოკაციული განცხადება იყო, მ,აგრამ ტყუილი არ ყოფილა. რუსული გეოგრაფიული ციხის კედელბი ისევ თავის ადგილზე არის : მათ ჯერ კიდევ არ აქვთ გასასვლელი თბილ ზღვებზე, რომ მსოფლიო საზღვაო გზებზე გადიოდნენ, ჯერ კიდევ არ ჰყოფნით სამხედრო ძალა, რომ ომის პერიოდში მთლიანი ქვეყანა დაფარონ ატლატიკიდან ბალტიის ზღვამდე და ჩრდილოეთის ზღვიდან, შავ და ხმელტაშუა ზღვამდე.
                      ამერიკა ნაწილობრივ იდგა, 2014 წელს უკრაინაში მიმდინარე პროცესების უკან, მას სურდა, რომ დემოკრატიული ღირებულებები მსოფლიოში კიდევ უფრო გაევრცელებინა, უკრაინა რუსეთისის გავლენიდან გამოეტაცა და ამით პუტინი დაესუსტებინა. ვაშინგტონმა იცის, რომ იმ პერიოდში, როდესაც ისინი დაკავებული იყვნენ, ერაყსა და ავღანეთში, რუსეთმა წინ წაიწია იმ ტერიტორიაზე, რასაც ისინი ,, ახლო საზღვარგარეთს ეძახიან", მნიშვნელოვნად მოიკიდეს ფეხი ყაზახეთში და მიწევი წაართვეს საქართველოს. დაგვიანებით და უგულოდ ამერიკელები ნელ - ნელა ცდილობენ, რომ უკან დაიბრუნონ რუსების მიერ დაკავებული პოზიციბი.
                        ამერიკელები ზრუნავენ ევროპაზე, ისინი ზრუნავენ ნატოზეც და ისინი კიდეც მოქმედებნ ამ მიმართულებით ( თუკი ამერიკის ინტერესებში ზის ეს ) მაგრამ ამერიკელებისთვის რუსეთი ახლა ევროპული პრობლემაა, თუმცა თვალთახედვიდან არ კარგავენ.
           რჩება ჩინეთი, რომელიც იზრდება.
ანალიტიკოსების უმეტესობა წერს, რომ 21 - ე საუკუნის შუაში, ჩინეთი გადაუსწრებს ამერიკის შეერთებულ შტატებს და გახდება მსოფლიოს ნომერ პირველი სახელმწიფო. იმ მიზეზთა გამო, რომლებიც ჩინეთის შესახებ ტავში განვიხილეთ ენ ნაკლებ დამაჯერებელია. ამერიკისთვის გადასწრებამ შეიძ₾ება საუკუნეც მოითხოვოს.
             ეკონომიკურად, ჩინეთი ეწევა ამერიკას და ეს მათ დიდ გავლენასაც აძლევს და ადგილსაც სუპერძალების ცხრილის სათავეში, მაგრამ სამხედრო ძალიტ და სტრატეგიულად ისინი დეკადებით უკან არიან. ამ დეკადებს ამერიკელები, გამოიყენებნ იმის მცდელობაში, რომ ესეთი მდგომარეობა შენარჩუნდეს, თუმცა გარდაუვალია რომ ამთ შორის არსებული სივრცე დავიწროვდება.
              ბეტონის მომზადება რთული საქმეა. არა იმიტომ მისი მოზელაა რთული, არამედ იმიტომ დაგრთავენ თუ ნებას, ის იქ მოძილო სადაც შენ გინდა. როგორც ჩვენ ვნახეთ ,, კრეისერები ბაზების ნაცვლად" , ამერიკელების დახმარება სხვა ერების მიმართ არ არის ალტრუისტული. ეკონომიკური დახმარება და იგივე ნაირად სამხედრო დახმარება იძლევა უფლებას მოზილო ბეტონი და კიდევ უფრო მეტსაც მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება დამატებითი ხარჯები არსებობდეს.
               მაგალითად, ამერიკა შეიძლება აღშფოთებული იყოს, ადამიანის უფლებების დარღვევით სირიაში ( მტრული სახლემწიფო ამერიკისთვის ) და ხმაღლა გამოხატოს მისი აღშფოთება. მაგრამ მისი აღშფოთება იგივე საკითხზე ბაჰრეინში ცოტა რთული იქნება რომ გავიგონოთ, დადუმებულია ვინაიდან ბაჰრეინი მასპინძლობს ამერიკის მეხუთე ფლოტილიას და ამერიკელები ბაჰრეინის მთავრობუის სტუმრები არიან. სხვა მხრივ ამერიკული დახმარება, ასევე გულისხმობს, იმას რომ ამერიკელებმა შესთვაზონ ა მთავრობას ( მაგ: ბირმა ), რომ მათ შეიძლება სურდეთ ბ მთავრობის ( მაგ : ჩინეთი ) ოვერტიურებს წინააღმდეგობა გაუწიონ. ამ კერძო შემთხვევაში, ამერიკა მდრუდის ბოლოშია, ვინაიდან ბირმის მთავრობამ ,მხოლოდ ამ ბოლო პერიოდში დაიწყო დანარჩენი მსოფლიოსათვის გახსნა და ბეიჯინგს კიდე თავიდანვე ფორა ჰქონდა.
                თუმცა, რაც შეეხება, იაპონიას, ტაილანდს, სამხრეთ კორეას, ვიეტნამს, სინგაპურს, მალაიზიას, ინდონეზიას და სხვებს, ამერიკელები აკაკაუნებენ კარებზე, რომელიც უკვე ღიაა, რაც გამოწვეულია ამ ქვეყნების მთავრობების შიშით მათი გიგანტური მზეობლის მიმართ და სიხარულით, რომ ამერიკელები ერთვებიან საქმეში. მათ შეიძლება, ყველას ჰქონდეთ პრობლემები ერთმანეთთან, თუმცა ეს საკითხები უკანა პლანზე იწევს იმის გაცნობიერების შედეგად, რომ თუკი ისინი ერთად არ დადგებიან, სუყველა ცალკ - ცალკე იქნებიან ჩინეთისგან გავლენაში მოქცეული და  მოუწევთ ჩინურ ჰეგემონიას დაუმორჩილდნენ.
                    ამერიკა ჯერ კიდევ 2011 წელს სახელმწიფო მდივან ჰილარი კლინტონის მიერ  გაცხადებული პოლიტიკის ,, შემობრუნება ჩინეთისაკენ" საწყოს ფაზაშია. ეს საინტერესო ფრაზა იყო, ზოგიერთების მიერ გაგბულ იქნა როგორც ევროპის მიტოვება. მაგრამ შემობრუნება, ერთი მხარისაკენ არ ნიშნავს, სხვა მხარის მიტოვებას. ეს უფრო ის შემთხვევაა, თუ რამდენად დაეყრდნობი ერთ რომელიმე ფეხს.
                   აშშ -  საგარეო პოლიტიკის ბევრი სტრატეგოსი დარწმუნებულია, რომ 21  - ე საუკუნუნის ისტორია აზიაში და წყნარ ოკეანეში იქნება დაწერილი. მსოფლიოს მოსახლეობის ნახევარი აქ ცხოვრობს და თუკი ინდოეთსაც დავუმატებთ 2050 წლისათვის აქ იქნება მსოფლი ეკონომიკის ნახევარი.
                             აქედან გამომდინარე ჩვენ ვნახავთ, რომ ამერიკა გაზრდის დროისა და ფული ინვესტირებას, აღმოსავლეთ აზიაში რათა იქ თავისი ყოფნა გააძლიეროს. მაგალიტად ჩრდილოეთ ავსტრალიაში, ამერიკელებმა ააშენეს ბაზა საზღვაო კორპუსისითვის. მაგრამ იმისათვის, რომ რეალური გავლენა მოიპოვონ, მათ სეიძლება მოუწიოთ, რომ შეზღუდული სახით ჩაერთონ სამხედრო ქმედებებში, რათა თავიანთი მოკავშირეები დაარწმუნონ, რომ სამხედრო მოქმედებების შემთხვევაში ამერიკელები მათ გადასარჩენად მზად არიან.  მაგალიტად, თუკი ჩინეთი დაიწყებს, იაპონური კრეისერის მიმართ სროლას, და თუკი შესაძლებელი იქნება რომ სიტუაცია კიდევ უფრო გართულდეს, ამერიკულმა გემმაც შეიძლება გაისროლოს ჩინურის მიმართა ანდა საერთოდ პირდაპირ ესროლოს, რათა ანიშნოს, რომ ის მზადაა ამ ინციდენტის გამო ომში ჩაერთოს. მაგრამ ჯერჯერობით, როდესაც ჩრდილო და სამხრეთ კორეელები ესვრიან ერთმანეთს, ამერიკელები სამხრეთ კორეეელების დასახმარებლად არ ერთვებიან. სანაცვლოდ ჯარები გადაყავს განგასის რეჟიმზე თან კარგ პიარსაც უკეთებს, რომ სიგანლი ნათელი იყოს. თუკი სიტუაცია კიდევ უფრო გართულდება, ამას მოჰყვება გასროლები ჩრდილოეთ კორეის მიმართ და ბოლოს შეიძ₾ება დამიზნებული გასროლებიც. ეს არის როდესაც ესკალაცია ხდება ომის გამოცხადების გარეშე - და ეს ის შემთხვევა როდესაც სიტუაცია საშიში ხდება.
                      აშშ - ცდილობს, რომ რეგიონში თავისი თავის დემონტრირება მოახდინოს როგორც რეგიონით ძალიან დაინტერესებულმა. ჩინეთი კი ამ ის საპირისპიროს აკეთებს. ასე, რომ როდესაც გამოწვევა გაგზავნილია, ორივე მხარეს უწევს იმოქმედოს, ვინაიდან მოძებნილ მოკავშირეს დარწმუნება და შიში გადაუვლის, სანამ ისეთი, რამ არ მოხდება რომ ქვეყანა დაარწმუნოს მხარის ცვლილებაში.
  ანალიტიკოსები ხშირად წერენ, რომ გარკვეულ კულტურებს ესაწიროებათ არ დაკარგონ სახე, ან როდისმე მათ სეხედონ როგორც ცამორჩენილს, მაგრამ ეს არ არის მხოლოდ არაბული ან აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების პრობლემა - ეს არის ზოგადად ადამიანის პრობლემა რაც სხვადასხვა გზით გამოიხატება ხოლმე. ეს განსაკუთრებით ალბათ ამ ორ კულტურაში არის  ხაზგასმული და ღიად გამოთქმული, მაგრამ ამერიკელი საგარეო პოლიტიკის სტრატეგოსები ისევე არიან საკითხში გაცნობიერებული როგორც სხვა სახელმწიფოების. ინგლისურ ენას აქვს 1 ანდაზა, რომელიც გამოხატავს თო როგორ ღრმად არის იდეა ფესვგადგმული ,, მიეცი ინჩი და წაიღებენ მილს". და ასევე თეოდორ რუზველტის მიერ 1900 წელს წარმოტქმული მაქსიმა, რომელიც ახლა ისევ მკვიდრდება პოლიტიკურ ლექსიკონში ,, ილაპარაკე წყნარად მაგრამ თან ატარე გრძელი ჯოხი".
           ამ საუკუნის სასიკვდილო თამაში იქნება, თუ როგორ სეძლებენ ჩინელები, ამერიკელები და სხვები, რომ რეგიონში მართონ კრიზისები, თან ისე რომ, არ დაკარგონ სახე, და ერთმანეთს შორის შიში და უკმაყოფილება არ ჩამოაგდონ.
               კუბის სარაკეტო კრიზისი განიხილება როგორც ამერიკის გამარჯვება. მაგრამ ის ნაკლებად იქნა გაშუქებული, რომ მას შემდეგ რაც რუსებმა კუბიდან რაკეტები გაიტანეს, ამერიკელებმა თავიანთი იუპიტერის ტიპის რაკეტები ( რომლებსაც შეეძლოთ მოსკოვამდე მიღწევა ) გაიტანეს თურქეთიდან. ეს იყო კომპრომისი ორივე მხარის მიერ, საბოლოოდ ორივე მხარეს შეეძლო ეთქვა, რომ მათ კაპიტულაციაზე ხელი არ მოუწერიათ.
               21 - ე საუკუნის წყნარ ოკეანეაშე, გაცილებით მეტი კომპრომისები გაკეთდება. მოკლე ვადიან პერსპექტივაში, უმეტესობა, მაგრამ არა ყველა - გაკეთებული იქნება ჩინეთის მხრიდან. ამის პირველ მაგლითად გამოდგება, ჩინეთის მიერ სადაო ტერიტორიების თავზე გამოცხადებული საჰაერო თავდაცვის ზონა, რაც გულისხმობს, რომ ამ ტერიტორიაზე შემოსულმა საფრენმა აპარატმა ჩინელები უნდა გააფრთხილოს, ამერიკელები კი განზრახ არღვევენ ამ ჩინელების მიერ დაწესებულ წესს და ზონაში დაფრინავენ. ჩინელებმა ამით მიიღეს, ის, რომ მათ გამოყვეს ზონა და წამოჭრეს საკითხი, ამერიკელბმა კი ამით ის მიირეს, რომ თავი წარმოაჩინეს ძალად, რომელიც ამას არ ემორჩილება. ეს ხანგრძლივი თამაშია.
                 ამერიკის პოლიტიკა ჩინეთის მიმართ, არის, რომ დაარწმუნოს ისინი შემდეგში, რომ მათ სტრატეგიული ინტერესები გააჩნიათ ჩინეთის მიმართ, რომელიც ერთმანეთს ემთხვევა. და რომ ამერიკელები მათ ბაზას კუნძულ ოკინავაზე ღიად დატოვებენ. ამერიკელები დაეხმარებიან იაპონიის თავდაცვის ძალებს, რომ ისნი ძლიერები იყვნენ, მაგრამ თანადროულად ზღუდავს იაპონიის სამხედრო ძლებს, როიმ ისინი წყნარ ოკეანეში მათ გამოწვევად არ ექცნენ.
                     მაშინ როდესაც რეგიონის ყველა სხვა ქვეყანაც მნიშვნელოვანია და მათთან ურთიერთოდა დიპლომატიურ პაზლად იქცა, როგორც ჩანს ყველაზე მნიშვნელოვანი სახელმწიფოები, ინდონეზია, მალაიზია და სინგაპური უნდა იყვნენ. ეს სამი სახელმწიფო, მალაკის სრუტის გარშემოა დამკვიდრებული, რომელიც თავის ყველაზე წვრილ ადგილზე 1,7 მილის სიგანის არის. ყოველდღიურად ამ ადგილზე 12 მლნ ბარელი ნავთობი გაივლის, რომელიც ჩინეთის მზარდი წყურვილის დასაკმაყოფილებლად მიემართება და ასევე სხვა სახელმწიფოებისკენაც. მანამ სანამ ეს 3 სახელმწიფო პრო ამერიკული არის ამერიკელებს მნიშვნელოვანი უპირატესობა აქვთ.
               მეორეს მხრივ არც ჩინელები არიან პოლიტიკურად იდეოლოგიზებული, ისინი არ ცდილობენ რომ კომუნიზმი გაავრცელონ, არც ტერიტორიაზე არიან დახარბებული ( მეტად ) როგორც რუსბეი აკეთებდნენ ცივი ომის დროს. არც ერთი მხარე არ ეძებს კოფლიქტს. ჩინელები იღებენ ამ ფაქტს, რომ ამერიკა აკონტროლებს მთელ იმ გზებს, სადაც ჩინური პროდუქცია გაივლის, და ეს გაგრძელდება მანამ სანამ ამერიკელებმა იციან, რომ ამ გზებზე ჩინეთის გაფართოება ლიმიტირებული არის.
            გამოჩნდება არგუმენტები და დრო და დრო  ნაციონალიზმი იქნება გამოყანებული, რათა მოხდეს ჩინელი ხალხის ერთობის გამტკიცება. მაგრამ ორივე მხარე მაინც კომპრომისების ძებნას გააგრძელებს. საფრთხეს შეიცავს, ის, რომ თუკი რომელიმე მხარე ვერ გაუგებს ერთმანეთს ანდა ღრმად ჩაჰყვება თამაშს.
            არსებობს ცხელი წერტილები. ამერიკელებს ხელშეკრულება აქვთ ტაივანთან, რომლის მიხედვითაც თუკი ჩინეთი გადაწყვეტს, რომ დაიპყროს ეს ტერიტორია, რომელსაც ის თავის 23 - ე პროვინციად განიხილავს, ამერიკელები ჩაერთვებიან ომში. წითელი ხაზი ჩინეთისათვის კი არის, თუკი ამერიკა მოახდენს ტაივანის ფორმალურად დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ გამოცხადებას ანდა თუკი ტაივანი თვითონ გამოაცხადებს დამოუკიდებლობას. თუმცა ჯერჯერობით არც ტაივანი ჩანს, რომ დამოუკიდებლობა გამოაცხადოს და არც ჩინეთი, რომ მის დასაპყრობად არმიას აგზავნიდეს.
                    როგორადაც ჩინეთის წყურვილი უცხოურ ნავთობსა და გაზზე იზრდება, იმგვარადვე იკლებს ამერიკის, ამას უზარმაზარი გავლენა ექნება მის საგარეო პოლიტიკაზე. განსააკუთრებით ახლო აღმოსავლეტში, თავისი გვერდითი ეფექტით სხვა სახელმწიფოებზე.
                    ოფშერული გაბურღვის გამო, ამერიკის სანაპიროებთან და ასევე ფრეკინგის ტექნოლოგიის გამო, როგორც ჩანს ამერიკა 2020 წლისათვის, არა მარტო ენერგო მოთხოვნას მთლიანად დაიკმაყოფილებს არამედ თვითონ შეძლებს ექსპორტირებას. ეს კი ნიშნავს, რომ მისი ფოკუსი, რომ უზრუნველეყო ნავთობის და გაზის დინება სპარსეთის ყურის რეგიონიდან მალე გაფერმკრთალდება. მას ისევ ექნება იქ სტრატეგიული ინტერესი, თუმცა ყურედღებას გარკვეულწილად შეარბილებს. თუკი მაერიკის ყურადღება შემცირდება, სპარსეთის ყურის ქვეყნები ახალი მოკავშირის ძიებას დაიწყებენ. ერთი კანდიდატი იქნება ირანი, მეორე ჩინეთი. მაგრამ ეს მხოლოდ მაშინ მოხდება, თუკი ჩინელები შეძლებენ და ააშენებენ საზღვაო ფლოტს და შემდეგ მოისურვებენ ამ ფლოტის სპარსეთის ყურეში განთავსებას.
                  ამერიკელები, არ აპირებენ რომ მათი მეხუთე ფლოტილია ბაჰრეინიდან გაიყვანონ, ეს ბეტონის ისეთე ნატეხია, რომლის დათმობის ხალისიც მათ არ აქვთ. თუკი, ამერიკელებს აღარ დასჭირდებათ, საუდის არაბეთიდან, კუვეიტიდან, ყატარიდან და არაბეთის გაერთიანებული საემიროებიდან წამოსული რესურსები, რათა მათი ფარნები ანთებული და მანქანები მოძრავი დარჩეს, ამერიკელი ხალხი და კონგრესი დასვამს კითხვას, რისთვას არიან ისინი იქ ? და თუკი პასუხი იქნება, იმისათვის, რომ ირანს დააკვირდნენ, ეს არ იქნება საკმარისი რათა დებატები ჩაცხრეს.
                 ახლო აღმოსავლეთის სხვა ნაწილში, რასაც ამერიკელები აკეთებენ, ეს არის, რომ სეზღუდონ, ირანი რატა ის ძალიან ძლიერი არ გახდეს, მეორეს მხრივ კი ცდილობს მიაღწიოს დიდ შეთანხმებას, რამაც უნდა დაასრულოს სამნახევარ დეკადიანი მტრობა ორ სახელმწიფოს შორის. რაც შეეხება სხვა არაბულ სახელმწიფოებთან ურთიერთობას, რომელთაც რამოდენიმე წლის პრობლემა აქვთ შეიარაღებულ ისლამისტებთან ბრძოლის სახით. აქ ის ცდილობს ჯეფერსონისეული დემოკრატიის წახალისებას, და ეცდება რომ ასე მართოს სიტუაცია და იმავდროულად უიმედოდ ცდილობს, რომ მაერიკელ ჯარისკაცებს ქვიშაში ჩექმა აღარ დაესვაროთ.
                    ისრაელთან არსებული ახლო ურთიერთობა შეიძლება გაცივდეს, თუმცა ნელა, როგორადაც ამერიკის დემოგრაფია შეიცვლება. ჰისპანიკების და აზიელების შთამომავლები, რომლებიც ახლა ჩადიან ამერიკაში საცხოვრებლად უფრო მეტად დაინტერესდებიან ლათინური ამერიკის და აღმოსავლეთ აზიის პრობლემებით ვიდრე, პატარა სახელმწიფოთი რომელიც ამერიკის ინტერესებისათვის მეტად საინტერესო აღარ არის.
                       ლათინურ ამერიკაში ამერიკის საგარეო პოლიტიკა, იქნებაიმის მიმართ მიმართული, რომ უზრუნველყოს პანამის არხის ფუნქციონირება, კარგად გამოიკვლიოს ნიკარაგუა წყნარი ოკეანის არხის მნიშვნელობა და დააკვირდეს მზარდ ბრაზილიას, რომ ისე ისეთი ძლიერი არ გახდეს, კარიბის ზღვაზე პრეტენზიები წააყენოს.
                      აფრიკაში, მართალია ამერიკელები არიან ქვეყანა რომლებიც კონტინენტის, სიმდიდირეებს ეძებენ,თუმცა ისინი ვინც აქ ყველაზე მეტს პოულობენ არიან ჩინელები. როგორც ახლო აღმოსავლეთში, ისე ჩრდილოეთ აფრიკაშიც ამერიკელები ინტერესით აკვირდებიან ისლამისტებთან მიმდინარე ბრძოლას, თუმცა ყველანაირად ცდილოებნ საკითხში 30.000 ფუტზე უფრო ახლოს არ აღმოჩდნენ ჩართული. ( აქ ავტორის ხუმრობა ის არის, რომ ამერიკელები აქაურ ისლამისტებს ჰაერიდან ბომბავენ ხოლმე :D ).
              ამერიკელები ექსპერიმენტი რომ ზღვებს იქეთ ეროვნული - სახელმწიფოები აეშენებინათ, როგორც ჩანს დამთავრდა.
               ერაყში, ავღანეთში და სხვა ადგილებში, ამერიკელებმა ძირი გამოუთხარეს ტომობრივ მენტალიტეტს. ამერიკელბი შეიძლება ითქვას საკუტარმა ისტორიამ, და რაციონალურობამ გააცურე როდესაც მათი საზღვრებს გარეთ დემოკრატიის მშნებლობა დაიწყეს, მათი აზრი რომ კომპრომისი, ბეჯითი მუშაობა და ხმის მიცემით საკითხის გადაწყვეტა, გაიმარჯვებდა ატავისტურ, ერთმანეთის მიმართ ისტორიულად გამჯდარ შიშზე და სუნიტებს, შიიტებს, ქურთებს არაბებს, მუსლიმებსადა ქრისტიანებს შორის. ამერიკელები ფიქროდბნენ, რომ ამ ხალხებს სურვილი ექნებოდათ ერთად ეცხოვრათ, მაშინ როდესაც მათ საკუთარ გამოცდილებაზე დაყრდობით, ერჩივნათ მარტო და განცალკევებით ყოფილიყვნენ. ეს ყველაფერი ადამიანობის, სამწუხარო ანარეკლია, თუმცა ის მაინც სიმართლე და შესაბამისია, ისტორიის, მრვალი პერიოდისთვის და დედამიწის მარვალი ტერიტორიისათვის. ამერიკის ქმედებებმა, თავი, მოხადა მდუღარე ქოტანს, სადაც მთელი ეს ამბები იხარშებოდა.
                   ეს ამერიკელ პოლიტიკოსებს გულუბრყვილოს არ ხდის, როგოროდაც ზოეგიერთ ევროპელ დიპლომატეს შეიძლება, რომ ეჯეროს. მაგრამ მათ აქვ ,, შეიძლება გავაკეთო" და ,, შეიძლება მოვაგვარო " მიდგომა, რაც რა თქმა უნდ ამუდმივად ვერ იფუნქციონირებს.
                          30 წლის განმავლობაში, მოდური იყო, რომ გეწინასწარმეტყველა, ამერიკის გარდაუვალი ან მიმდინარე დასუსტება. ეს მცადარია ახლა და მცდარი იყო მაშინაც. პლანეტის ყველა ძლიერი სახელმწიფო როგორც ჩანს გახდება, ენერგო დამოუკიდებელი, ის რჩება პირველი ეკონომიკური ძალა და უფრო მეტს ხარჯავს სამხედრო კვლევებზე ვიდრე, დანარჩენი ნატოს სახელმწიფოები ერთად აღებული. მისი მოსახლეობა არ ბერდება, ისე როგორც ევროპის და იაპონიის, და 2013 წლის გელაპის კვლევით, მათი 25 % ვინც სურვილს გამოთქვამდა მიგრირებაზე, სურდა რომ დანიშნულების ადგილი ამერიკა ყოფილიყო. იმავე წელს შაინჰაის უნივერსიტეტმა, მის ექსპერტებს მსოფლიოს 20 საუკეთესო უნივერსიტეტის სია გააკეთებინა: 17 მათგანი მაერიკული იყო.
                          პრუსიელმა სახელმწიფო მოღვაწემ ოტო ფონ ბისმარკმა. თავის ორმაგ შენიშვნაში, საუკუნით ადრე თქვა, ,, ღმერთი განსაკუთრებულად ზრუნავს, მთვრალებზე, ბავშვებზე და ამერიკის შეერთებულ შტატებზე". როგორც ჩანს სიმართლეა.