Dienstag, 1. August 2017

ლანდაშაფტის ტყვეები ( გეოგრაფიის ტყვეები ( პატიმრები )) ტიმ მარშალი

ესე არს თარგმანი წიგნისაი ტიმ მარშალისასა. ყველა უფლება დარღვეულია, წიგნი გადმოვწერე უკანონოდ და ვთარგმნი ყოველგვარი ნებრთვის გარეშე, თუ ვინმეს სურვილი გექნებათ დაბადების დღის საჩუქრად გამომიგზავნეთ ( Prisoners of Geography ინგლისურად, Die macht der Geographie გერმნაულად ორივე ენაზე მივიღებ :) ) თუ ვინმეს PDF ან E - Pub ვერსია მოგენდომოთ ეგეც მომწერეთ, თუ თარგმნის სურვილი შემოგაწვეთ ეგეც. წიგნი ნამდვიალდ საინტერესოა და ბევრი რამის სასწავლად გამოდგება ( ჭკუისაც ;) ) ( თარგმანი კარგი არ არის და შეიძლება ინგლისურის სინტაქსს მიყვეს მაგრამ მთლად ვერ წაკითხვას აჯობებს და თავზე საყრელი დრო როცა მექნება კომენტარებსაც და განმარტებებსაც მივაწერ ) 
* ამ ნიშნით მონიშნულები ჩემი ჩამატებულია აზრის დასახვეწად.

                        

                                                                        თავი 4
                                                          დასავლეთ ევროპა
                     "აქ ყველგან წარსულია, მთელ კონტინენტზე მოგონებებია დთესილი,,
  მირნდა რიჩმონდ მილიუტო, ,,სიწყნარის 50 წელიწადი, სიყვარული, ომი და განადგურებული სახლი საფრანგეთში". 

       თანამედრო მსოფლიო, ცუდად თუ კარგად ევროპიდან წარმოიშვა, ევრაზიული კონტინენტის ამ დასავლურმა ნაწილმა დასაბამი მისცა განმანათლებლობას, რომელმაც ინდუსტრიულ რევოლუციამდე მიგვიყვანა, რამაც ზუსტად ის გამოიწვია რასაც დღეს მთეი მსოფლისო მასშტაბით ვხედავთ. სწორედ ამისთვის შეიძლება მადლობა ვუთხრათ ან გავკიცხოთ ევროპის მდებარეობა. 
     გალფსტრიმის თბილმა დინებამ რეგიონი უზრუნველყო, წვიმის ზუსტის რაოდენობით, რაც საჭირო იყო ფარტომაშტაბიანი სოფლის მეურნეობისთვის, კარგმა ნიადაგმა კი ცალკე შეუწყო ხელი მის ნაყოფიერებას. ამან ბიძგი მისცა მოსახლეობის ზრდას, უმეტესად იმ ადგილებში სადაც მთელი წლის მანილზე შეიზლებოდა მუშაობა, ზაფხულის სიცხეების დროსაც კი, ზამთარი დამატებითი ბონუსი იყო, რომელიც ისეთი ცივი არ იყო, რომ მუშოაბისთვის ხელი შეეშალა სამაგიეროდ საკმარისი იყ იმისთვის რომ ის გრიპის ვირუსები დაეხოცა, რომელიც მსოფლიოს დანარჩენ ნაწილში ეპიდემიებს იწვევდა. 
             კარგი მოსავალი ნიშნავს საკვების მეტობას, რომლითაც შეიძლება, რომ ივაჭრო, რაც მომდევნო ეტაპზე იმას იწვევდა, რომ ჩნდებოდა ვაჭრობის ცენტრები, რომლებიც ქალაქებად ჩამოყალიბდნენ,  რაც თავის მხრივ იძლევა იმის შესაძლებლობას, რომ ადამიანებმა თავიანთი ყურადღება მოსავლიდან ( სოფლის - მეურნეობიდან *) სხვა რამეზეც გადაიტანონ, იდეებსა თუ ტექნოლოგიებზე. 
          დასავლეთ ევროპას არ აქვს ნამდვილი უდაბნოები, მარად მზრალი ყინულებიც ტერიტორიის მცირე ნაწილს ფარავს უკიდურეს ჩრდილოეთში, მიწისძვრები, ვულკანები და მასიური წყალდიდობებიც იშვიათია. მდინარეები გრძელია, მდორე და სანაოსნოდ ვარგისი და შეიძლება ითქვას შექმნილი ვაჭრობისათვის. ისინი უერთებიან ზღებსა და ოკეანეებს ყველა მიმართულებით, ჩრდილოეთით, სამხრეთით, დასავლეთით თუ აღმოსავლეთით და მდიდარი არიან ბუნებრივი ნავთსაყუდებლით. 
         თუკი ამას ალპების თოვლიან შტორმში გაჭედილი კითხულობთ, ან დუნაის ქვემო წელში მისი ადიდების მომლოდინე, შეიზლება ევროპის გეოგრაფიული სიკეთე კარგად არ ჩანდეს, მაგრამ ბევრ ადგილთან შედარებით ნამდვილად დალოცვილია, არსებობს ფაქტორები, რომლებმაც ევროპელები მიიყვანა პირველი ინდუსტრიული სახელმწიფოების შექმნამდე, რამაც ისინი მიიყვანა იქამდე რომ პირველი ინდუსტრიული მასშტაბის ომები ეწარმოებინათ. 
           თუკი ავიღებთ მთლიანად, ყველა მდინარეებს, ველებს და მთებს, რასაც ვხვდებით ევროპაში, ეს კარგად ახსნის თუ რატომ ჩამოყალიბდა აქ ამდენი სახელმწიფო. განსხვავებით ამერიკისგან, სადაც დომინანტი ენა და კულტურა სწრაფად და ძალადობრივად მიაწვა დასავლეთისკენ, რაც გიგანტური სახელმწიფოს შექმნით დასრულდა. ევროპა იზრდებოდა ორგანულად 1000 ბით წლის მანძილზე და დარჩა დაოფილი თავისი გეოგრაფიული და ლინგვისტური რეგიონების მიხედვით. 
         იბერიის ნახევარკუნძულის, სხვადასხვა ტომების ჩრდილოეთით გავრცელებას ხელი შეუშალა პირენეების არსებობამ, ათასობიტ წლის მანძილზე კი ამ ტერიტორიაზე თანდათანობით ჩამოყალიბდა ესპანეთი და პორტუგალია. და ესპანეთიც კი არ არის სრულიად ერთიანი სახელმწიფო, კატალონიით როელიც ნელ - ნელა იმაღლებს ხმას დამოუკიდებლობისათვის. საფრანგეთიც ასევე ჩამოყალიბებული იქნა ბუნებრივი  ბუნებრივი ბარიერების მიერ, პირენეებმა, ალპებმა, რაინმა და ატლანტის ოეკანემ ჩარჩოში მოაქციეს.
           ევროპის ძირითადი, მდინარეები ერთმანეთს არ ერთვის,    ( თუ არ ჩავთვლით სავას, რომელიც ბელგრადში უერთდება დუნაის ). ეს ნაწილობრივ ხსნის იმას, თუ რატომ მოხდა, რომ ამ შედარებით პატარა ტერიტორიაზე ამდენი სახლემწიფო ჩამოყალიბდა, რადგანაც მდინრეები ერთმნეთს არ ერთვიან, მათ ერთგვარად ეკონომიკური გავლენის საკუთარი რაიონები ცამოაყალიბეს, რამაც სულ მცირე ერთი ურბანული ცენტრის გაჩენა, გამოიწვია ამ დინარების ნაპირებზე, რომელთა ნაწილიც შემდგომში დედაქალაქებად იქცა.
        ევროპის სიგრძით მეორე მდინარე დუნაი ( 1,780 მილი ) ამის კარგი მაგალითია.  ის გერმანიის შავ ტყეში იღებს სათავეს სამხრეთ - აღმოსავლეთისკენ ეშვება და შავ ზღვაში ამთავრებს თავის დინებას. საერთო ჯამში, დუნაი 18 ქვეყანაზე ახდენს გავლენას და მის განვლილ გზაზე ბუნებრივ საზღვრებს აყალიბებს, ამ ქვეყნებს შრის არის, რუმინეთი და ბულგარეთი, სლოვაკეთი და ნგრეთი, ხორვატია და სერბთი, სერბეთი და რუმინეთი. 2000 წელზე მეტი ხნის წინ, ის რომის იმპერიის საზღვარი იყო, რომელიც თავის მხრივ დაეხმარა დუნაის, რომ გამხდარიყო მსოფლიოს ერთ - ერტი უმნიშვნელოვანესი სავაჭრო გზა შუა საუკუნეების პერიოდში და ხელი შეუწყო ვენის, ბრატისლავის, ბუდაპეშტის და ბელგრადის გაჩენას, რომლებიც დღეს დედაქალაქები არიან. ის ასევე წარმოადგენდა ორი ძველი იმპერიის ბუნებრივ საზღვარს, ავსტრია უნგრეთისა და ოსმალეთის იმპერიებისას, როდესაც ესენი დაიშლანენ, ერები კვლავ გაჩდნენ მათ ადგილზე საბოლოოდ კი ერი სახელმწიფოს ჩამოყალიბებამდე მივიდნენ. აქედან, გამომდინარე, დუნაის გეოგრაფია განსაკუთრებით კი მისი სამხრეთი ნააწილი, კარგად ხსნის იმ ფაქტს თუ რატომ არის ამ ადგილზე ამდენი პატარა სახელმწიფო, მის ჩრდილოეთით მდებარე ჩრდილო ევროპის შედარებით დიდ ევროპულ სახელმწიფოებთან შედარებით.
            ჩდილოეთის მხარის ქვეყნები უფრო მდიდრები არიან დუნაის სამხრეთით მდებარე რამოდენიმე ქვეყანასთან შედარებით. ჩრდილოეთის ინდუსტრიალიზაცია უფრო ადრე მოხდა ვიდრე სამხრეთის და ეკონომიკურ წარმატებასაც მიაღწია, ჩრდილოეთის სახელმწიფოების უმეტესობა ქმნის დასავლეთ ევროპის გულს და მათი შორის სავაჭრო კავშირები ადვილად დამყარებადი იყო და ერთ მდიდარ სახელმწიფოს შეეძლო სხვებთან ევაჭრა ( რაც ჯამში სხვებსაც ამდიდრებდა*).  - მაშინ როდესაც ესპანეთს ან პირენეები უნდა გადაეკვეთა ანდა პორტუგალიის და ჩრდილო აფრიკის შეზღუდული ბაზრით დაკმაყოფილიყო.
      არსებობს დაუდასტურებელი თეორია, რომ სამხრეთში კათოლიციზმის დომინანტობამ, მისი ჩამორჩენილობა გამოიწვია, მაშინ როდესაც პროტესტანტულმა შრომის ეთიკამ ჩრდილოეთი ახალ სიმაღლეებამდე აიყვანა. ყოველ ჯერზე როდესაც ბავარიულ ქალაქს მიუნხენს ვსტუმრობ და ბმვ - ს , ალიანცის და სიმენსის მბრწყინავ სათაო ოფისებს ვხედავ, ეჭვი შემაქვს ამ თეორიის სისწორეში.  გერმანიაში მოსახლეობის 34 პროცენტი კათოლიკეა და თვითონ ბავარია უფრო მეტად კათოლიკურია, ჯერჯერობით მათ რელიგიურ არჩევანს, როგორც ჩანს გავლენა არ მოუხდენია არც პროგრესზე და მიზანმიმართულობაზე და არც იმაზე რომ ბერძნები მუშაობენ უფრო მეტად და მეტ გადასახადებსაც იხდიან.
        კონტრასტი ევროპის ჩრდილოეთსა და სამხრეთს შორის, ნაწილობრივ შეიძლება იმ ფაქტს დავაბრალოთ, რომ სამხრეთს ნაკლები სანაპირო ვაკეები აქვს, რომელიც საოფლის მეურნეობაში შეიძლება გამომდგარიყო და უფრო მეტად იტანჯებოდა გვალვისა და ბუნებრივი კატასტროფებისგან ვიდრე ჩრდილოეთი, თუმცა მსოფლიო მასშტაბით თუ ავიღებთ ეს ყველაფერი გაცილებით ნაკლები არის. როგორც პირველ თავში ვნახეთ, ჩრდილო ევროპის ვაკე არის კორიდორი, რომელიც საფრანგეთის ჩრდილოეთიდან ურალამდე რუსეთამდე არის გადაჭიმული, ჩრდილოეთით ჩრდილოეთის და ბალტიის ზღვებით შემოსაზრვრული. მიწა საშუალებას იძლევა წარმატებული ფართომასშტაბიანი სოფლის მეურნებოსათვის, ხოლო სამდინარო ქსელი კი შესაძლებლობას მარცვლეულის და სხვა პროდუქციის ადვილად ტრანსპორტირებისას.
        ვაკეზე გაშლილი ქვეყნებიდან საფრანგეთს ჰქონდა საუკეთესო მდებარეობა უპირატესობის მისაღწევად. საფრანგეთი ერთად ერთი ევროპული სახელმწიფოა, რომლეიც ერთდროულად არის როგორც ჩრდილოური ასევე სამხრეთული ძალა. საფრაგეთს ნაყოფიერი მიწების ყველაზე დიდი ართობი აქვს დასავლეთ ევროპაში და მისი მდინარეების დიდი ნაწილი ერთმანეთთან არის დაკავშირებული. ერთი მთელ სიგრძეზე დსავლეთისკენ მიედინება ( სენა ), მეორე სამხრეთისკენ ხმელთაშუა ზღვაში ჩაედინება (რონა). ერთად ამ ფაქტორებმა და საფრანგეთის შედარებით ვაკიანობამ, საფრანგეთის რეგიონები ერთმანეთისკენ გადახარა და განსაკუთრებით კი ნაპოლეონის პერიოდიდან, როდესაც ძალის განსაუთრებული ცენტრალიზაცია მოხდა.
          მაგრამ სამხრეთში და დასავლეთში, ბევრი სახელმწიფო რჩება ევროპუი ძალების მეორე რიგში, რაც ნაწილობრივ მათი მდებარეობის ბრალია. მაგალითად იტალიის სამხრეთი ჯერ კიდევ მნიშვნელოვნად ჩამორჩება იტალიის ჩრდილოეთს განვითარების მხრივ, და მუხედავად იმისა, რომ 1871 წლიდან მოყოლებული იტალია ერთიანი სახელმწიფოა ( რომის და ვენეციის ჩათვლით ). დღეისათვის ჩრდილოეთსა და სამხრეთს შორის უფრო დიდია ვიდრე ეს იყო ცივი ომის დაწყებამდე. ჩრდილოეთის მძიმე ინდუსტრიამ, საბანკო - საფინანასო სისტემის განვითარებამ უზრუნველყო ცხოვრების მაღალი სტანდარტები, რამაც იქამდე მიგვიყვანა რომ გამოჩნდნენ პარტიები, რომლებიც სამხრეთისათვის სუბსიდიების შემცირებას აგიტირებენ და ზოგიერთი საერთოდ სამხრეთდან გამოყოფასაც.
             ესანეთსაც აქვს პრობლემები და ჰქონდა კიდეც მუდამ, მისი გეოგრაფიული მდებარეობის გამო. მის წვრილ სანაპირო ვაკეებს, მწირი მიწა ავქვს,  შიდა ბაზრებთან კავშირიც მისი მოკლე მდინარეებით და ცენტრალური მესეტით არის შეზღუდული, რომელიც შემაღლებული პლატოა, ირგვილ მთაგრეხილებით შემოსაზღვრული, რომლებიც ზოგ ადგილებში კიდეც კვეთენ მას. ვაჭრობა დასავლეთ, ევროპასთან პირენეებით ფერხდებოდა, ხოლო ხმელთაშუა ზღვის მეორე მხარეს, განვითარებადი ქვეყნები არის, რომლებსაც შეზღუდული მსყიდველობით უნარი აქვთ. ეს ყველაფერი უკან დარჩა მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, მაგრამ ფრანკოს დიქტატურის დროს პრაქტიკულად გაიყინა ურთიერთობა დასავლეთ ევროპასთან. ფრანკო გარდაიცვალა 1975 წელს და ახალ დემოკრატიული ესპანეთი 1986 წელს შეუერთდა ევროკავშირს. 1990 იანი წლებისთვის მან დაიწყო დასავლეთ ევროპის სახელმწიფოებზე დაწევა, მაგრამ მისი გარდაუვალი გეოგრაფიული და ფინანსური სისუსტე უკან ტოვებს და ამწვავებს გადახარჯვის და ცენტრალური საბიუჯეტო კონტროლის პრობლემებს. ესპანეთი იყო, 2008 წლის ეკონომიკური კრიზისი შედეგად ყველაზე მეტად დაზარალებულ ქვეყნათა შორის.
            საბერძნეთსაც იგივე პრობლემები აქვს, საბერძნეთის სანაპიროების დიდი ნაწილი კლოდვანია და დასამუშევებლად ვარგისი მიწები ძალიან ცოტაა. შიდა ტერიტორიაც ძირითადად მთაგორიანია, მდინარეების ნავიგაციისთვის გამოუსედეგარი და ნაყოფიერი ველებიც ცოტაა. რაც სასოფლო - სამეურნეო მიწებია, მაღალი ხარისხის არის, მაგრამ პრობლემა ის აის, რომ ის იმდენად მწირია რომ საბერძნეთს არ აძლევდა საშუალებას გამხდარიყო სასოფლო - სამეურნეო ნაწარმის დიდი ექსპორტიორი. ანდა ჩამოეყალიბებინა დიდი ურაბნული ცენტრები, რომლებიც გახდებოდნენ სახლი მაღალი განათელბის და გამოცდილების მქონე ხალხის, სიტუცია კიდევ უფრო მწვავდება მისი მდებარეობის გამო, ათენი რომელიც მდებარეობს ნახევარკუნძულის წვერში, თითქმის სრუალიად არის მოწყვტილი ევროპულ ბაზარს, მას უწევს გამოიყენოს ეგეოსის ზღვა, რომ საზღვაო ვაჭრობა ჰქონდეს, მაგრამ ეგეოსის ზღვის გასწვრი მდებაროებს თირქეთიც, დიდი პოტენციური მტერი. საბერძნეთმა რამოდენიმეჯერ იომა ტურქეთის წინააღმდეგ, მეცხრამეტე საუკუნის ბოლოს დ მეოცე საუკუნის დასაწყისში და დღესაც თვადაცვაზე დიდი რაოდენობით ევროებს ხარჯავს, რომელიც არ აქვს.
            საბერძნეთის ძირითადი ნაწილი მთებითაა დაცული, თუმცა მას აქვს ასევე 1400 კუნძული ( 6000 თუკი იმ კლდეებსაც ჩავთვლით, რომლებიც ეგეოსის ზღვაშია ამოჩრილი ). რომელთა შორისაც დაახლოებით 200 დასახლებულია, ეს ყველაფერი დიდ ფლოტილიას საჭიროებს, იმისთვის, რომ ამ ტერიტორიებში პატრულირება მოხდეს და კიდევ უფრო მეტს თუკი საქმე მის დაცვაზე მიდგება, ამის გამო საბერძნეთს დიდი სამხედრო ხარჯები აქვს, რომელსაც ის ვერ უმკლავდება. ცივი ომიდ დროს, ამერიკელები და ნაწილობ ბრიტანლებიც იყვნენ პასუხისმგებლები სამხედრო დახმარებაზე რათა საბჭოელებს ეგეოსში და ხმელთაშუა ზღვაში არ შემოეღწიათ, როდესაც ცივი ომიდ დამთვარდა ჩეკების გამოწერაც შეწყდა, მაგრამ საბერძნეთმა ხარჯვა გააგრძელა.
           ეს ისტორიული გაყოფა დღესაც აგრძელებს გავლენის მოხდენას ევროპაზე, 2008 წლის ფინანსური კრიზისისა და ევროზონაში იდელოგიური განხეთქილების ფონზე. 2012 წელს როდესაც გადარჩენის პაკეტი იქნა შემუშავებული და ევროკავშირმა მოთხოვნა წამოაყენა დამზოგავი პოლიტიკის გატერებაზე, გეოგრაფიული დაყოფა მალე გახდა ნათელი. დონორები და მოთხოვნილების წამყენებლები იყვნენ ჩრდილოეთის სახელმწიფოები, დახმარების მიმღებები კი უმეტესად სამხრეთის სახელმწიფოები. დიდი დრო არ წაუღია იმას, რომ გერმანელები მიმხდარიყვნენ, რომ თვითონ მუშაობდნენ 65 წლამდე ხოლო მათი გადახდილი გადასახადები მიდიოდა საბერძნეთში სადაც ხალხს შეუძლია 55 წლის ასაკში გავიდეს პენსიაში. გერმანელებმაც იკითხე ,, რატომ ? '' და პასუხი ,, ჭირშიც და ლხინშიც "* ( აქ ინგლისურ ვერსიაში, წერია ,,in sickness and in health'' ეს სიტყვები წარმოითქმის ქრწინების, დროს ნიშნად იმისა რომ წყვილი მუდამ ერთად იქნება და ქართული თარგმანსაც მგონი არაუშავს :) ).  არ იყო დამაკმაოფილებელი.
         გერმანელებმა დააწესეს გადარჩენისთვის საჭირო, დაზოგვის პოლიტიკის პირობები, ბერძნებმაც საპასუხო დარტყმა მიაყენეს. მაგალითად გერმანიის ფინანსთა მინისტრმა ვოლფგანგ შოიბლემ განაცხადა რომ, მას ბოლომდე არ სჯერა, რომ საბერძნეთის პოლიტიკურ პარტიებს ბოლომდე აქვთ გაცნობიერებული, თუ რა რთულ პოლიტიკურ სიტუაციაში იმყოფებიან ისინი. რაზეც საბერძნეთის პრეზიდენტმა, კაროლოს პაპოულიასმა, რომელიც ნაცისტებს ებრძოდა უპასუხა, მე არ შემიძლია მივიღო ეს რომ ბატონი შოიბლე შეურაცხყოფას აყენებდეს ჩემს ქვეყნას, ... ვინ არის ბატონი შოიბლე რომ შეურაცხყოს საბერძნეთი ? ვინ არიან ჰოლანდიელები ? ვინ არიან ფინელები ? მან გააკეთა განცხადება მეორე მსოფლიო ომთან დაკავშირებითაც. ,, ჩვენ ყოველთვის ამაყები, ვიყავით, რომ ვიბრძოლეთ დაგვეცვა ჩვენი თავისუფლება და ქვეყანა და ასევე ევროპის თავისუფება''. სტერეტიპი, მფლანგველი, უსაქმური სამხრეთელების და ფრთხილი და მშრომელი ჩრდილოელების, მალე იქნა გადაფარული ბერძნული მედიის მუშოაბით, გერმნიისთვის მუდმივად შეხსენებით მისი წარსულის, გერმანიის კაცლერის ანგელა მერკელის ჰიტლერის ულვაშებით გამოსახვით დამთავრებული.
        ბერძენი გადასახადების გადამხდელი - რომელსაც არ შეუძლია შეინარჩუნოს ქვეყნის ეკონომიკა - სულ სხვა სახის კითხვებს სვამს. რატომ უნდა გვკარნახობდნენ გერმანელები ჩვენ ? როდესაც ევროთი ყველაზე მეტად მოგებული ისინი რჩებიან ? საბერძნეთში და დანრჩენ ქვეყნებშიც, დაზოგვის ღონისძებები ესმით როგორც თავდასხმა სუვერენიტეტზე. ევრკავშირის სახლს ბზარები უჩნდება, დასავლეთ ევროპის პერიფერიაზე საბერძნეთი მოჩანს, როგორც ნახევრად მოშორებული წევრი, აღმოსავლეთიდან ეს კვლავ კონფლიქტად განიხილება. თუკი ეს გადახრა, რომ 70 წელი მშვიდობაა ევროპაში, ამ საუკუნეშიც შენარჩუნებული უნდა იქნეს, მაშინ ამისთვის საჭირო იქნება, სიყვარული, მზრუნველობა და ყურადღება.
     მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი თაობა გაიზარდა მშვიდობაში, როგორც ნორმაში. მაგრამ რაც ევროპის ამჟამინდელი თაობისთვის არის რთული, ეს არის რომ მათ ამის საპირისპირო წარმოიდგინონ. ომები მათთვის, არის ის რაც ხდება სხვაგან ან მათთან ხდებოდა ოღონდ წარსულში - ყველაზე ცუდ შემთხვევაში კი ევროპის პერიფერიაზე. 2 მსოფლიო ომის ტრამვამ, რომელსაც 70 წლიანი მშვიდობა და საბჭოთა კავშირის დაშლა მოჰყვა, დაარწმუნა ბევრი ადამიანი რომ დასავლეთ ევროპა იყო, პოსტ კონფლიქტური ზონა.
           არსებობს, ბევრი მიზეზი რამაც შეიძ₾ება გვაფიქრებინოს, რომ ეს მდგომარეობა მომავალშიც შენარჩუნდება, მაგრამ პოტენციური კოფლიქების ბუშტები ზედაპირის ქვემოთ დაცურავს და დაძაბულობამ ევროპელებსა და რუსებს შორის შეიძლება კონფლიქტი გამოიწვიოს. მაგალითად, ისტორია და გეოგრაფიული მდებარეობა დღემდე მისდევს პოლონეთის საგრეო პოლიტიკას, მიუხედავად იმისა, რომ ახლა ქვეყანა მშვიდობიან ფორმაშია, წარმატებულია და ევროკავშირის ერთ - ერთი უძლიერესი სახელმწიფოა, 38 მილიონი მოსახლით. ის ტერიტორიაულადაც ერთ - ერთი უდიდესია და მისი ეკონომიკა გაორმაგდა, მას შემდეგ რაც რკინის ფარდა ჩამოიხსნა, მაგრამ ის ისევ გაჰყურებს წარსულს, რათა მომავლის უზრუნველყოფა შეძლოს.
          ჩრდილო ევროპის ვაკის კორიდორი, ყველაზე ვიწრო პოლონეთშია, რომელიც ჩდილოეთში ბალტიის ზღვის ნაპირზე იქყება და სამხრეთში კარპატების ჩრდილოეთში მთვრდება, ეს არის სადაც პერსპექტივაში შეიძლება გაკეთდეს საუკეთესო დაცვის ხაზი, რუსული არიმიისგან, ანდა შემტევის პერსპექტივიდან საუკეთესო ადგილი სადაც შეიძლება ჯარებს თავი მოუყარო სანამ გადახვალ რუსეთზე შეტევაზე. პოლონელებს ეს ორივე მხრიდან აქვთ ნანახი, როესაც არმიები ორივე მხრიდან ესხმოდნენ თავს. თუკი ავიღებთ თაიმის გამოცემას, ევროპის ისტორიული ატლასი და ჩქარა გადავფურცლავთ მას, მივიღებთ უწყვეტ კადრს, როგორც იცვლებოდა პოლონეთის საზღვარი 1000 წლიდან მოყოლებული, როგორ ქრებოდა და ჩნდებოდა ის, სანამ დღევანდელი ფორმა არ მიიღო.
              გერმანიის და რუსეთის მდებარეობა, პოლონეთთან მიმართ, არ აქცევს მათ  ვარშავის ბუნებრივ მოკავშირეებად, საფრანგეთის მსგავსად, პოლონეთსაც უნდა რომ გერმანია დარჩეს ევროკავშირსა და ნატოში ჩაკეტილი, მაშინ როდესაც არცთუ ისე ძველი შიშები რუსეთის მიმართ კვლავ გამომჟღავნდა, უკრაინის კრიზისის დროს. ბოლო საუკუნეების მანძილზე პოლოენთს არაერთხელ უნახავს რუსეთის მიქცევ მოქცევა. ბოლო ასეთი დინების დროს როდესაც საბჭოთა კავშირი დაიშალა მხოლოდ ერთი დინების მიმართულება იყო.
               ბრტანეთთან ურთიერთობა, როგორც გერმანიის საპირწონე ევროკავშირში, 1939 წლის ღალატის მიუხედავად ადვილად ჩამოყალიბდა: ბრიტანეთს და საფრანგეთს ჰქონდათ ხელშეკრულება პოლონეთთან დახმარების შესახებ, თუკი გერმანია დაიპყრობდა მას, როდესაც შეტევა დაიწყო ბლიცკრიგზე პასუხი იყო ,,სიტცკრიგი" (* გერმანულად სიტცკრიეგ პირდაპირ თარგმნით მჯდმარე ომს ნიშნავს, პოზიციურ ომს, ამ შემთხევევა კი ურეაქციოდ ყოფნას) ორივე მოკავშირე მაჟინოს ხაზის იქეთ იჯდა საფრანეთში და როცა პოლონეთს გერმანია ყლაპავდა. მიუხედავად ამისა, ბრიტანეთთან ურთიერთობები ძლიერია, მაშინაც კი, როდესაც ახალი მთავარი მოკავშირე 1989 წელს განთავისუფებული პოლონეთისთვის ამერიკა გახდა. ამერიკელები და პოლონელები ერთმნეთ ჩაეხუტნენ და ამ დროს გონებაში რუსები უტრიალებდათ. 1999 წელს, პოლონეთი შეუერთდა ნატოს, ალიანსის გაფორობამ ის მოსკოვამდე 400 მილში მიწია, რის შემდეგაც კიდევ რამოდენიმე ვარშავის პაქტის წევრი სახელმწიფო შეუაერთდა ნატოს, ხოლო მოსკოვი 1999 წელს, სასოწარკვეთილი უყურებდა იმას, თუ როგორ მიადგა ნატო მის მოკავშირე სერბეთს საომრად. 1990 - იან წლებში, რუსეთი არ იყო ისეთ, მდგომარეობაში, რომ ამ ყველაფერზე ეპასუხა, მაგრამ ელცინის წლების ქაოსის შემდეგ, პუტინი ამოძრავდა და ერყეობიდან გამოვიდა.
       საკმაოდ ცნობილი გამონათქვამი, რომელიც  70 - იანი წლებიდან მოდის და ჰენრი კისინჯერ მიეწერება, რომ მან ეს კითხვა დასვა  ,, თუკი მინდა რომ ევროპას დავურეკო - ვის დავუკავშირდები ? " პოლონელებს აქვთ ამ კითხვის განახლებული ვერსია, ,, თუკი რუსეთი გვემუქრება, ბრიუსელს ვურეკავთ თუ ვაშინგტონს ? '' და მათ პასუხიც იციან.
             ბალკანეთის სახელმწიფოებიც, კიდევ ერთხელ განთავისუფლდნენ იმპერიებისგან. რეგიონის მთიანი რელიეფის, გამო აქ რამოდენიმე მცირე ზომის სახელმწიფო გაჩნდა და ეს ასევე იმის მიზეზიც არის თუ რატომ ვერ ახერხებენ ისინი ინტეგრაციას, მიუხედავად ძალიან კარგი მცდელობისა რომ ჩამოეყალიბებინათ სამხრეთის სლავთა კავშირი - უფრო მეტად ცნობილი როგორც იუგოსლავია. 1990 - იანი წლების ომებმა, ამ რეგიონის ყველა ქვეყანა დასავლეთის მიმართულებით გაახედა, გარდა სერბეთისა სადაც აღმოსავლეთისკენ ყურება, მართლმადიდებლური რელიგია და სლავიანობა კვლავ ძლიერია. რუსეთი, რომელსაც ჯერ კიდევ არ უპატიებია დასავლეთისთვის სერბეთის დაბომბვა და კოსოვოს ჩამოცილება, ყველანაირად ცდილობს სერბეთის თავის ორბიტაზე მიზიდვას, ენის, რელიგიის ეთნიკურობის თუ ენერგო რესურსებზე გარიგებების მეშვეობით.
                ცნობილია რომ ბისმარკმა თქვა, მთავარი ომი დაიწყებოდა ,, რაღაც წყეული სისულელის გამო ბალკანეთში'', და კიდეც მოხდა ეგრე. რეგიონი ამჟამადა ეკონომიკური და დიპლომატიური ბრძოლის ველია, ევროკავშირი, ნატო, თურქები და რუსები ყველა ერთმანეთს ებრძვიან გავლენის მოსაპოვებლად. ალბანეთმა, ბულგრეთმა, რუმინეთმა და ხორვატიამ მათი არჩევანი გააკეთეს და ნატოში შევიდნენ, ალბანეთის გარდა ყველანი ასევე ევროკავშირში არიან, იგივე ქნა სლოვენიამაც.
              დაძაბულობა გრძელდება, ჩრდილოეთში დ სკანდინავიაშიც, დანია უკვე ნატოს წევრია და ბოლო დროს განვითარებულმა მოვლენებმა შვედეთში გამოიწვია დებადების წამოწყება იმის შესახებ, ჰო არ არის უკვე დრო რომ უარი თვან თავიანთ ბლო 2 საუკუნის ნეიტრალიტეტზე და ალიანსს შეუერთდნენ. როგორც ჩანს შვედეთის საჰაერო დაცვის სისტემა ჩაძინებულია და იმის თავი არ აქვს, რომ რომელიმე სახის გამანადგურებელი დაცხრილოს და დანიურმა საჰაერო ძალებმა შეძლეს, რომ რუსები ცაში შეეჩერებინათ. მიუხედავად ამისა, შვედების უმეტესობა ნატოს წევრობის წინააღმდეგ გამოდის, მაგრამ დებატები მიმდინარეობს, მოსკოვის განცხადების ფონზე, რომ ის იძულებული იქნება პასუხი გასცეს თუკი შვედეთი ან ფინეთი გადაწყვეტს, რომ გახდნენ ნატოს წევრი.
             ევროკავშირის და ნატოს სახელმწიფოებს, ამ საფრთხეების წინაშე სჭირდებათ ერთიანი პოზიციის დაფიქსირება, მაგრამ ეს ჯერჯერობით შეუძლებელია ვინაიდან ევროკავშირის შიგნით გააწყვეტილება მიიღება საფრანგეთის და გერმანიის შეთანხმების გზით.
               როგორც ჩვენ ვნახეთ, საფრანგეთს ჰქონდა საუკეთესო შესაძლებლობა რომ მიეღწია უპირატეოსბისათვის, ევროპაში მისი კლიმატის, საზღვრების და სავაჭრო ომუნიკაციების წყალობით, მისი საზღვრები ბუნებრივად არის დაცული გარდა ერთი ადგილისა, ჩრდილო აღმოსავლეთ ნაწილისა სადაც ჩრდილო ევროპის ვაკე საფრანგეთიდან გერმანიაში გადადის. სანამ გერმანია არსებობდა როგორც ცალკეული ქვეყნები ის პრობლემას არ წარმოადგენდა. საფრანგეთი საკმაოდ შორს იყო რუსეთიდან, კიდევ უფრო შორს მონღოლთა ურდოებისგან და ჰქონდა არხი მასსა და ინგლისს შორის, შედეგად სრული დაპყრობა და შემოსავა ფაქტიურად გამორიცხული იყო. ფაქტობრივად საფრანგეთი თავიდანვე განწირული იყო კონტინენტის ძლიერი სახელმწიფო ყოფილიყო, მას ისიც კი შეეძლო, რომ მისი ძალა შორს მოსკოვამდეც კი მიეწვდინა.
            მაგრამ გერმანია გაერთიანდა.
       ეს ადრეც მომხდარა რამოდენიმეჯერ, არსებობდა ,, იდეა " მრავალსაუკუნოვანი გერმანიის, აღმოსავლურ ფრანკული მიწები, რომელიც რომის წმინდა საღვთო იმერია გახდა მეათე საუკუნეში ხანდახან იწოდებოდა როგორც ,,გერმანიები'', რადგანაც ის შედგებოდა 500 მდე პატარა გერმანული სამეფოსგან. მას შემდეგ რაც 1806 წელს გერმანელი ხალხის საღვთო რომის იმპერია დაიშალა, 1815 წელს ვენის კონგრესზე გერმანიის 39 სახელმწიფოს კონფედერაცია გამოცხდდა. ამ ყველაფერმა, მომდევნო ნაბიჯებად მოიტანა ის, რომ ჯერ ჩრდილო გერმანიის კონფედერაცია მოხდა და შმედგომ კი 1871 წელს მთლიანი გერმანია გაერთიანდა, როდესაც გამარჯვებულმა გერმანულმა ძალებმა პარიზის ოკუპირება მოახდინეს. ახლა, უკე საფრანგეთს ჰყავდა, მეზობელი რომელიც გეგრაფიულად მასზე უფრო დიდი იყო, მსგავსი ზომის მოსახლეობით და უფრო სწრაფი ზრდის ტემპით და უფრო მეტად ინდუსრიალიზირებული.
       გერმანელთა გამარჯვების შემდეგ, გაერთიანება გამოცხადებული იქნა ვერსალის სასახლეში, პარიზის ახლოს. საფრანგეთის დაცვის სუსტი ხაზი, ჩრდილო - აღმოსავლეთი გარღვეული იქნა. ეს კიდევ 2 ჯერ განმეორდა მომდევნო 70 წლის მანძილზე, სანამ საფრანგეთმა დიპლომატიის გამოყენება არ დაიწყო აღმოსავლური საფრთხის გასანეიტრალებლად.
           გერმანიის ყოველთვის უფრო დიდი გეოგრაფიული პრობლემები ჰქონდა ვიდრე საფრანგეთს, ჩრდილო ევროპის დავლობებმა მას ორი მიზეზი მისცა, რომ შეშინებოდა. დასავლეთით გერმანელბი ხედავდნენ დიდი ხნის წინ გაერთიანებულ და ძლიერ საფრანგეთს, და აღმოსავლეთში გიგანტურ რუსულ დათვს. მათი ყველაზე დიდი შიში იყო, შეტევა ორივე მხრიდან ორივე მეზობლის მიერ, ჩრდილოეთის დაბლობების გასწვრივ. ჩვენ არ ვიცით შეიძლება თუ არა ეს ოდესმე მომხდარიყო, მაგრამ ამ შიშმა კი მიგვიყვანა კატასტროფულ შედეგებამდე.
          საფრანგეთს ეშინოდა გერმანიის, გერმანიას ეშინოდა საფრანგეთის და როდესაც 1907 წელს საფრანგეთი შეუერთდა ბრიტანეთს და რუსეთს ანტანტაში, გერმანიას ეშინოდა სამივესი. ბრიტანეთის ფლოტის პოტენციალის დამატებამ, გერმანიას გაუჩინა შიში, რომ ის მოხვდებოდა ბლოკადაში, ჩრდილოეთის ზღვის მხრიდან და დაკარგავდა გასასვლელს ატლანტის ოკეანეზე, სწორედ ამან გადააწყვეტინა ორივიჯერ, რომ საფრანგეთს დასხმოდა პირველად თავს. გერმანიის გეოგრაფიული პოზიციის და აგრესიულობის საკითხი გახდა ცნობილი როგორც ,, გერმანიის საკითხი", პასუხი ამ საკითხზე მეორე მსოფლიო ომის, სინამდვილეში კი მრავალსაუკუნოვანის ომების საშინელებების შემდეგ იყო, რომ მიეღოთ ევროპა, როგორც ერთიანი ძალა, ამერიკამ შექმნა ნატო და დაუშვა, რომ შექმნილიყო ევროკავშირი, ომისგან გამოფიტული და ამერიკული უსაფრთხოების გარანტიით უზრუნველყოფილმა ევროპელებმა დაიწყეს გასაოცარი ექსპერიმენტის ჩატარება, მათ მოეთხოვათ, რომ ნდობოდნენ ერთმანეთს.
            რაც ახლა ევროკავშირი არის, ეს არის საფრანგეთი და გერმანია ერთმანეთზე ისე ჩახუტებული და ჩასიყვარულებული, რომ არც ერთს არ შეუძლია ერთმანეთს ხელი გაუშვას იმისთვის რომ მეორეს გაარტყას. ამ ყველაფერმა ბრწყინვალედ იმუშავა და წარმოშვა ყველაზე დიდი ეკონომიკური ზონა მსოფლიოში.
             ამან კარგად იმუშავა გერმანიისათვის, რომელიც 1945 წლის შემდეგ ფერფლიდან აღსგა და მისი გეოგრაფია გამოიყენა როგორც უპირატესობა, ის ევროპის უდიდესი მწარმოებელი გახდა, დაბლობებზე ჯარების გაგზავნის ნაცვლად, მანდ დაიწყო ნაწარმის გაგზავნა, პრესტიჟული წარწერით ,, Made in Germany", და ეს პროდუქციაც დავა რაინის და ელბის დაყოლებით, ავტობანების გაყოლებით, ევროპის და მსოფლიოს გარშემო, ჩრდილოეთით, სამხრეთით, დასავლეთით და 1990 - იანი წლებიდან თანდათან უფრო მეტად აღმოსავლეთისკენ.
         ამ დორს კი,  ის რაც 1951 წელს დაიწყო, როგორც ევროპის 6 სახელმწიფოს კავშირი, ქვანახშირისა და ფოლადის გაერთინაება, დღეისათვის 18 სახელმწიფოს გაერთიანებაა ევროკავშირის სახით, რომელიც ,,კიდევ უფრო მჭიდრო" კავშირი ხდება. მას შემდეგ რაც პირველმა ძლიერმა ეკონომიკურმა კრიზისმა შეუტია კავშირს, ევროკავშირში გაჩნდა ნიშნები იმისა, რომ ევროპის იდეოლოგია არასაკმარისად ნათელია, ხოლო არსებული კავშირები არასაკმარისად მყარი, რასაც ავტორი რობერტ კაპლანი ,, გეოგრაფიის შურისძიებას უწოდებს".
          კიდევ უფრო მჭიდრო კავშირმა, 28 წევრი სახელმწიფოდან 19 მიიყვანა საერთო ვალუტის ევროს შემოღებამდე, ყველა 28 სახელმწიფო, გარდა ბრიტანეთისა და დანიისა, ვალდებულია შეუერტდეს ევროზონას როცა ისინი კრიტერიუმებს დააკმაყოფილებენ, რაც ახლა ნათელია და რაც ზოგიერთისთვის თავის დროზეც ნათელი იყო, არის, რომ 1999 წელს როდესაც ევრო შემოიღეს, ყველა სახელმწიფო ჯერ კიდევ არ იყო მზად მის მისაღებად სადაც ის მიიღეს.
         1999 წელს, ბევრი სახელმწიფო გადავიდა ურეთიერთობის ახალ დონეზე, ფართოდ დახუჭული თვალებით. ყველა მათგანს, ჰქონდა უფლება გარკვეული ლმიტამდე ჰქონოდა, ვალები, დაუსამებლობა და ინფლაცია. პრობლემა იყო ის, რომ ზოგიერთები და განსაკუთრებით ბერძნები, მონაცმეებს აყალბებდნენ, ექსპერტები ამას ხვდებოდნენ - მაგრამ ვინაიდან ევრო არა მარტო ვალუტაა, არამედ იდეოლოგიაც - ამ ყველაფერზე ისინი თვალებს ხუჭავდნენ.
        ევროზონის სახელმწიფოები დათანხმდნენ ეკონომიკურ ქორწინებაზე, როგორც ბერძნები აღნშნავენ, ,, ჭირშიც და ლხინშიც", მაგრამ როდესაც 2008 წლის ეკონომიკურმა კრიზისმა დაარტყა ევროკავშირს, მდიდარმა სახელმწიფოებმა ღარიბებს დაზოგვისკენ მოუწოდეს, შედეგად კი შიდა პრობლემების ახალი ჯაჭვი მიიღეს. და დღემდე გრძელდება ერთმანეთთან დაპირისპირება. ინგლისურ ვერსიაში უფრო ხატოვნად არის :) ( The partners are still throwing dishes at each other to this day ).
          ევროკრიზისმა და სხვა ეკონომიკურმა პრობლემებმა ევროპის სახლს ბზარები გამოუჩინა, ( გნსკუთრებით ძველთაგანვე ცნობილ ჩრდილოეთ - სამხრეთის ხაზზე ). ოცნება კიდევ უფრო ახლო კავშირზე, როგორც ჩანს გაიყინა, ან შეიძლება საერთოდ უკანაც მოტრიალდა და თუკი ეს ასეა, შეიძლება გერმანიის საკითხი კვლავ დაბრუნდეს უკან. შვიდ დეკადიანი მშვიდობის პრიზმიდან გამოხედვისას, ეს შეიძლება ალარმისტულ განცხადებად ჩანდეს, გერმანია ევროკავშირის ყველაზე მშვიდობიან და დემოკრატიულ ქვეყნებს შორის არის, მაგრამ ევროპის 7 საუკუნოვანი ომიანობიდან გამოხედვისას, ეს ამბავიც არ არის გამოსარიცხი.
                  გერმანია წინასწარ განსაზღვრულად რჩება კარგ ევროპელად. გერმანელებმა ინსტიქტურად იციან, რომ თუკი კავშირი დაიშლება გერმანიის ძველი შიშები ისევ გამოჩნდება, განსაკუთრებით მაშინ როდესაც ის ევროპის ყველაზე მდიდარი და მრავალრიცხოვანი სახელმწიფოა, 82 მილიონი მოსახლით და მსოფლიოს ნომერ მეოთხე ეკონომიკით. კავშირის ჩავარდნა ეკონომიკურადაც დაზიანებდა გერმანიას, მსოფლიოს ნომერ მესამე ექსპორტიორს ნამდვილად არ სურს, რომ მის სიახლოვეს არსებული ბაზრები ფრაგმენტირებული და პროტექციონიზმით დაცული ნახოს.
               გერმანიის ეროვნული სახელმწიფო, მიუხედავად იმისა, რომ 150 წლის არის, ევროპის შეუცვლელი ძალაა, ეკონომიკურ საკითხებში მას ვერავინ გამოიწვევს, ის წყნარად ლაპარაკობს მაგრამ ევროს ფორმის დიდ ჯოხს ატარებს და კონტინენტიც უსმენს. სანაცვლოდ, გლობალურ საკითხებზე საუბრის დროს ძალიან წყნარად საუბრობს, ხანდახან საერთოდაც ჩუმდება და ჯოხს საერთოდ არ ეკარება.
                   მეორე მსოფლიო ომის აჩრდილი, ჯერ კიდევ ჰკიდია გერმანიის თავზე. ამერიკელებმა და ევროპელებმაც, გერანიის კვლავ შეიარაღება მხოლოდ საბჭოთა საფრთხის გამო დაუშვეს, მაგრამ გერმანია ძალიან უხალისოდ შეიარაღდა და არანაირი სურვილი არ გამოუმჟღავნებია ძალა ისევ გამოეყენებინა. მან კვალში მიმყოლის როლი ითამაშა, კოსოვოს და ავღანეთის ოპერაციებს დროს, თუმცა თავი შეიკავა ლიბიის ოპერაციისას.
              მისი ყველაზე დიდი დიპლომატიური ჩართულობა არა ეკონომიკურ კრიზისში არის უკრაინა. რაც ძალიან ბევრს ამბობს იმის შესახებ, თუ საით იხედება გერმანია ამჟამად. ისინი აქტიურად იყვნენ ჩართული უკრაინის პრეზიდენტ იანუკოვიჩის ჩამოგდების შემუშავებაში და ძალიან კრიტიკულები იყვნენ, როდესაც რუსეთმა საბოლოოდ მიიერთა ყირიმი. თუმცა, ცივი გონებით განსაჯა რუსული გაზსადენების საკითხი, და გაცილებით თავშეკავებულები იყვნენ რუსეთისთვის სანქციების დაწესების საკითხში, ვიდრე ბრიტანეთი, რომელიც ნაკლებად არის დამოკიდებული რუსულ ენერგო რესურსებზე. ევროკვშირისა და ნატოს მეშვეობით გერანიას დასავლეთ ევროპაშია ღუზა ჩაშვებული, მაგრამ შტორმიან ამინდში, ღუზა შეიძლება მოწყდეს, და გერმანიას ისეთი, გეოგრაფიული მდებარეობა აქვს რომ მან შეიძლება აღმოსავლეთით გაიხედოს და უფრო მტკიცე კავშირები ჩამოაყალიბოს მოსკოვთან.
             მთელი ამ კონტინეტური ამბების ყურების შემდეგ, კუთხეში ატალნტიკის ოკეანეში გვრჩება დიდი ბრიტანეთი, ხანდახან კონტინენტის ტერიტორიაზე წარმოდგენილი, ხანდახან კი მისგან მყუდროდ იზოლირებული, მუდამ ჩართული სიტუაციაში, რომ არ გაჩნდეს უფრო დიდი ძალა კონტინეტზე ვიდრე თვითონ არის. ეს ახლაც ისეთივე ნათელია, ევროკავშირის დიპლომატიურ კაბინეტებში, როგორც იყო ეგინკურტის, ვატერლოოს და ბალაკლავას ბრძლების დროს.
            როცა გამოსდის, ბრიტანეთი დიდ ფანრგულ - გერმანულ ალიანსში ერთვება ევროკავშირის შიგნით, სხვა შემთხვევაში ის ცდილობს უფრო პატარა სახელმწიფოებს დაეყრდნოს, რათა ევროკავშირში ის გადაწყვეტილება გავიდეს, რომელიც მას აწყობს.
             გეგრაფიულად ბრიტანელები კარგ ადგილას არიან. კარგი სამიწათმოქმდეო მიწები, სანაოსნო მდინარეები და კარგი წვდომა ზღვასთან და მის თევზის რესურსებთან, საკმოად ახლოს კონტინენტთან რომ იქონიოს სავაჭრო კავშირები, და ამავე დროს დაცული ამ არხისვე მიერ - ხშირად ყოფილა დრო, როდესაც ბრიტანეთს მადლობა უთქვამს მისი გეოგრაფიისათვის, როდესაც კონტინენტზე ომი იყო და რევოლუციები ხდებოდა.
               ბრიტანეთის ორი მსოფლიო ომის გამოცდილება არ შეიძლება რმ ზედაპირულად შევაფასოთ, მაგრამ ეს გამოცდილება უმეტესად დაიკარგა იმის გამო რაც მოხდა კონტინენტზე მეოცე საუკუნის განმავლობაში.
              არსებობს თეორია, თუ რატომ არის ბრიტანეთი ბლო საუკუნეების მანძილზე უფრო უსაფრთხოდ ვიდრე მისი მეზობელი ქვეყნები, ამ თეორიის მიხედვით ეს იმის ბრალია, რომ ბრიტანეთში მეტად თავისუფალი მმართველობა იყო, როცა მეზობელ ქვეყნებში დესპოტიზმი იყო. ამ თეორიის მიხედვით ბრიტანეთში ანკლები საჭიროება იყო ძლიერი მმართველის ან დიქტატორის, რამაც ბრიტანეთი ჯერ 1215 წლის Magna carta  - მდე მიიყვანა და შემდგომ კი ოქსფორდის დებულებებამდე, 1258 წელს, საბოლოოდ კი კონტინანეტის სხვა სახელმწიფოებზე ადრე გახდა დემოკრატიული.
                 სალაპარაკოდ, კარგი არის თუმცა დასამტკიცებლად რთული. მაგრამ, რაც ფაქტია, არის რომ წყალმა ამ კუნძულის გარშემო და მასზე არსებულმა ტყეები დიდი ბრიტანეთი მიყვანა ინდუსტრიალიზაციამდე და მსოფლიო იმპერიის აშენებამდე.  ბრიტანეთი შეიძლება ყველაზე დიდი კუნძულია ევროპაში, მაგრამა არა დიდი სახელმწიფო. მისი ძალის მთელი მსოფლიოს მასშტაბით გავრცელება, XVII, XIX და XX საუკუნეებში გასაოცარია, მაშინაც კი, თუკი მისი პოზციეი ამ პერიოდის მერე შესუსტდა.
                     მისი, მდებარეობა კვლავ აძლევს ბრიტანეთს, გარკვეულ სტრატეგიულ უპირატესობას. ერთ -ერთი კი არის, სიცარიალე მას გრენლადიასა და ისლანდიას შორის, ეს მსოფლიო საზღვაო გზებში, ჩიხიდა და ძნელად თუ ვინმე იტყვის, რომ ისეთივე მნიშველოვანია, როგორც ჰორმუზის ან მალაკის სრუტე, მარგამ მანდ ბრიტანეთს მისცა უპირატესობა ჩრდილო ატლანტის ოკეანეში, ალტერნატიული გზა, ევროპული სახელმწიფოებისთვის ( საფრანგეთის, ბელგიის და ჰოლანდიის დამატებით) , რომ ატლანტის ოკენეში მოხვდნენ, გადის ლა - მანშის სრუტეზე, მაგრამ ის ვიწროა - 20 მილი დუვრის სრუტესთან -  და ამავე დროს ძალიან კარგად არის დაცული. ასევე ნებისმიერი რუსული გემი რომელიც ატლანტის ოკიანისკენ წამოვა, აუცლებლად უნდა მოხვდეს ბრიტანეთს, ისლანდიასა და გრენლადნიდიას შორის არსებულ წყლებში.
             სტრატეგიული, უპირატესობა სამეფო ფლოტის შესუსტებასთან ერთად შემცირდა, მაგრამ ომის შემთხვევაში ის კიდევ მოუტანს ბრიტანეთს მოგებას. ამ სივრცის კონტროლი ერთ - ერთ იმ მთავარ მიზეზს შორის, რამაც ლონდონის პანიკაში ჩავარდნა გამოიწვია 2014 წლის, შოტლანდიის რეფერენდუმის დროს, როდესაც ცოტა ხნით ისე ჩანდა, რომ შოტლანდიაში დამოუკიდებლობის მომხრეები იმარჯვებდნენ. ჩრდილოეთის ზღვაში და ჩრდილო ატლანტის ოკეანეში გავლენის დაკარგვა, მთლად გაანადგურებდა იმასაც, რაც დიდი ბრიტანეთისგან არის დარჩენილი.
              ის რაც ახლა ბრიტანლებს აქვთ, ეს არის დიდებული წარსულის, საერთო მეხსიერება. ეს მეხსიერება, არის რაც ზოგოერთ კუნძულის მცხოვრებს, აფიქრებინებს რომ თუკი მსოფლიოში, რაიმე არის გასაკეთებელი მასში აუცილებლად უნდა ერიოს ბრიტანელის ხელი. ბრიტანელები რჩებიან ევროპაში, თუ უკვე მის გარეთ არიან, ჯერ კიდევ გასარვევი საკითხია. ( ამ წიგნის დაწერის მომენტში ბრექსიტი ჯერ არ იყო მომხდარი).
                     ნატო ბრიტანეთის მნიშვნელოვანია, ჯერჯერობით ევროკავშირიც. ორივე შეიძლება უფრო მნიშველოვანი გახდეს, მაგრამ თუკი ეს ასე, არ მოხდება მაშინ ისინი ან ზედმეტი გახდებიან ბრიტანეთისთვის ან შეუსაბამო. ( * ევროკავშირის შემთხვევაში კიდეც მოხდა ეგრე ). ამ შემთხვევაში შეიძლება დავუბრუნდეთ სუვერენული სახელმწიფოების ევროპას, სადაც ყველა სახელმწიფო ეძებს მოკავშირეს ძალთა ბალანსის სისტემაში. გერმანელებს ისევ გაუჩნდებათ შიში, ფრანგებისა და რუსების მიერ რკალში მოქცევის, საფრანგეთს ისევ ექნება მისი დიდი მეზობლის შიში და ჩვენ ყველანი აღმოვჩნდებით ისეთ მდგომარეობაში, როგორიც იყო მეოცე საუკუნის დასაწყისში.
               საფრანგეთისთვის ეს კოშმარია. მათ წარმატებით, მოახერხეს რომ გერმანია ევროკავშირით დაეკავებინათ, მაგრამ გერმანიის გაერთინების შემდეგ ისინი აღმოჩდნენ ამ კავშირის მეორე ძრავი, როდესაც იმედოვნებდნენ, რომ გერმანისთან ერთად ორ ძრავიან მანქანას შექმნიდნენ. ეს უჩენს პარიზს, პრობლემას რომელსაც როგორც ჩანს თვითონ ვერ გადაწყვეტს. სანამ ის წყნარად ეთანხმება რომ ბერლინი არქმევს სახელს ევროპაში მოვლენებს ევროპელები ეთანხმებიან, ის რისკავს ევროკავშირის შესუსტებას. მაგრამ თუკი ის მიიღებს, გერმანიის ლიდერობას, ამ შემთხვევაში სკუთარ ლიდერობას გარისკავს.
            საფრანგეთს შეუძლია გაატაროს, დამოუკიდებელი საგარეო პოლიტიკა - მართლაც მისი ‘Force de frappe’ ატმური შემაკავებელი, მისი ზღვის გადაღმა ტერიტორიები და მისი არმია, ზურგ გამაგრებული ავიამზიდებით და შეგრძნება იმისა, რომ მისი აღმოსავლეთ საზღვარი უსაფრთხოდ არის, აძლევს მას საშუალებას, რომ მზერა შორს მიაპყროს ჰორიზონტს.
          ამჟამად, საფრანგეთი და გერმანია ერთად მუშაობენ, რომ ევროკავშირი შეინარჩუნონ. ისინი ერთმანეთს ხედავენ როგორც ბუნებრივ პარტნიორებს, მაგრამ მხოლოდ გერმანიას აქვს გეგმა ბ - რუსეთი.
           ცივი ომის დასრულების შემდეგ, კონტინენტური სახელმწიფოების უმეტესობამ, თავინათი სამხედრო ბიუჯეტი შეამცირეს და სამხედრო შენაერთების ნაწილიც დაშალეს. 2008 წლის რუსეთ - საქართველოს ომმა, და 2014 წლის ყირიმის ანექსიამ შოკი გამოიწვია და იმის ეგრძნება, რომ მოძველებული ომის პრობლემა ევროპაში ბრუნდებოდა.
             ამჟამად, რუსები გამუდმებულად ატარებენ სატესტო გაფრენებს, ევროპული საჰაერო დაცვის სისტემების შესამოწმებლად, და მუდმივად ახდენენ ჯარების კონსოლიდაციას, სამხრეთ ოსეთში, აფხაზეთში, ყირიმში, ტრანსნისტრიასა და აღმოსავლეთ უკრაინაში. ისინი ინარჩუნებენ თავიანთ კავშირებს, ეთნიკურ რუსებთან ბალტიის ქვეყნებში და მათ ჯერ კიდევ გააჩნიათ თავიანთი ექსკლავი კალინინგრადი ბალტიის ზღვის ნაპირას.
              ევროპელებმა სერიოზული გადაანგარიშება დაიწყეს, თავიანთი სამხედრო ხარჯების, მაგრამ ბევრი ფული არ არის და ამიტომ რთული გადაწყვეტილებების მიღებაც უწევთ. სანამ ისინი ამ საკითხებზე დებატობენ, რუკები იმტვერება, და სამხედრო სტრატეგები და დიპლომატები კარგად ხედავენ ამას, კარლოს დიდის, ნაპოლეონის, ჰიტლერის და საბჭოთა არმიის საფრთხე შეილება გაქრა, მაგრამ ჩრდილო ევროპის ვაკე, კარპატები, ბალტიის და ჩრდილეოთის ზღვა ისევ თავის ადგილზეა.
            თავის წიგნში, სამოთე და ძალაუფლება, ისტორიკოსი რობერტ კაგანი მსჯელობს იმის შესახებ, რომ დსავლეთ ევროპელები ცხოვრობენ სამოთხეში, მაგრამ არ უნდა ცდილობდნენ მოიქცენ სამოთხის წესებით, როდესაც მის ტერიტორიებს გასცდებიან. ალბათ, როდესაც ევრო კრიზისი გადავილის, კვლავ გავხედავთ სამოთხეს, მაგრამ წარმოუდგენელია, რომ ის ისეთივე იქნება როგორც ადრე, ისტორია გვიჩვენებს თუ რამდენად შეიძცლება შეიცვალოს რამეები რამოდენიმე დეკადაში, და გეოგრაფია გვეუბნება თუ რა მოხდება მაშინ, თუკი ადამიანები მუდმივად არ შეეცდებიან რომ მისი წესები დაძლიონ, მაშინ გეოგრაფიის წესები დაგვძლევს ჩვენ.
          ეს არის რის შესახებაც, ჰელმუტ კოლი გვაფრთხილებდა, 1998 წელს, როდესაც ის კანცლერის თანამდებობას ტოვებდა, რომ ის იყო გერმანიის ბოლო კაცლერი, რომელმაც გამოიარა მეორე მსოფლიო ომის საშინელებები. 2012 წელს, მან დაწერა სტატია გერმნიის ყველაზე გაყიდვადი ჟურნალის ბილდისთვის, სადაც ის გამოხატავდა თავის მწუხარებას, რომ ევროპელი ლიდერების ახლანდელი თაობა შეიძლება, ეკონომიკური კრიზისი გამო ისევ ისე აღარ გაფრთხილებოდა, ომის შემდგომ ევროპულ ექსპერიმენტს, ევროპული ნდობისას: ,, მათ ვისაც არ უცხოვრია ამ პერიოდში ( ომის პერიოდში) და განსაკუთრებით, მათთვისაც ვინც ახლა ევროპის ეკონომიკური კრიზის დროს საკუთარ თავს ეკითხება, რა სარგებელი მოაქვს ევროპის ერთიანობას, მიხედავად ევროპის უპრეცენდენტო მშვიდობიანი პერიოდისა, რომელიც გრძელდება 65 წელზე მეტია და მიუხედავდ იმ სირთულეებისა, რომლებიც ჩვენ უნდა დავძლიოთ, პასუხი არის ერთი:  მშვიდობა".


                     

Donnerstag, 9. Februar 2017

ლანდაშაფტის ტყვეები ( გეოგრაფიის ტყვეები ( პატიმრები )) ტიმ მარშალი

      ესე არს თარგმანი წიგნისაი ტიმ მარშალისასა. ყველა უფლება დარღვეულია, წიგნი გადმოვწერე უკანონოდ და ვთარგმნი ყოველგვარი ნებრთვის გარეშე, თუ ვინმეს სურვილი გექნებათ დაბადების დღის საჩუქრად გამომიგზავნეთ ( Prisoners of Geography ინგლისურად, Die macht der Geographie გერმნაულად ორივე ენაზე მივიღებ :) ) თუ ვინმეს PDF ან E - Pub ვერსია მოგენდომოთ ეგეც მომწერეთ, თუ თარგმნის სურვილი შემოგაწვეთ ეგეც. წიგნი ნამდვიალდ საინტერესოა და ბევრი რამის სასწავლად გამოდგება ( ჭკუისაც ;) ) ( თარგმანი კარგი არ არის და შეიძლება ინგლისურის სინტაქსს მიყვეს მაგრამ მთლად ვერ წაკითხვას აჯობებს და თავზე საყრელი დრო როცა მექნება კომენტარებსაც და განმარტებებსაც მივაწერ ) 
* ამ ნიშნით მონიშნულები ჩემი ჩამატებულია აზრის დასახვეწად.

                       

                                                                        თავი 3
                                                                          USA
              ,,ცნობები ჩემი გარდაცვალების შესახებ, დიდად გაზვიადებულია"
                                                               მარკ ტვენი


     ადგილი, ადგილი და კიდევ ერთხელ ადგილი. ლატარიაში, რომ მოგეგოთ და მამულის ძებნა დაგეწყოთ საცხოვრებლად, პირველი რასაც უძრავი ქონების აგენტი გაჩვენებდათ იქნებოდა ამერიკა.
      მარკ ტვენი საკუთარი გარდაცვალების შესახებ გავრცელებულ მცდარ ცნობებზე საუბრობდა, მაგრამ იგივე შეიძლება ეთქვა აშშ - ს დასამარების შესახებ გავრცელებული უამრავი ცნობის შესახებ.
          საოცარი სამეზობლოა, ხედები თვალწარმტაცია ასევე არის შესანიშნავი საშულებები წყლისთვის, სატრანსპორტო ქსელიც შესანიშნავია; და მეზობლები ? დიდებული მეზობლები არიან საერთოდ არანაირი პრობლემა.
           თუკი თქვენ ამ საცხოვრებელს ნაწილებად დაყოფთ ეს მნიშვნელოვნად შემაცირებს  მის ღირებულებას, განსაკუთრებით მაშინ თუკი ყველა მოიჯარე, სხვადასხვა ენაზე ილაპარაკებდა და გადასახადსაც სხვადასხვა ვალუტაში გადაიხდიდა, მაგრამ როგოც ერთი სახლი, ერთი ოჯახისათვის უბრალოდ უკეთესი წარმოუდგენელია. ამერიკაში 50 შტატია, რომლებიც ისეთ ერთობას და სახელმწიფოს ქმნიან, როგორიც ევროპის 28 ქვეყნის ვერანირ გაერთიანებას ვერ შეუძლია შექმნას. ევროკავშირის ქვეყნებს გაცილებით დიდი ეროვნულობა და დამოუკიდებლობა აქვთ ვიდრე ამერიკის ცალკეულ შტატებს. ძალიან ადვილად იპოვით ფრანგს, რომელიც პირველ რიგში ფრანგია და მხოლოდ ამის შემდგომ ევროპელი და საერთოდ ისეთსაც რომელსაც საერთოდ არ მოსწონს ევროპის იდეა, მაგრამ ამერიკელები საკუთარი თავის იდენტიფიცირებას საკუთარ კავშირთან ისე ახდენენ, როგორდაც იშვიათად თუ იზამდე რომელიმე ევროპელი თავიანთ კავშირთან. ეს აიხსნება გეოგრაფიით და იმ ისტორიით რაც აშშ - მ გაიარა გაერთიანების გზაზე.
             აშშ - ს გეოგრაფიაში 3 ძირითადი ნაწილის გამოყოფა შეიძლება, პირველი არის აღმოსავლეთ სანაპირო ზოლი, აპალაჩის მთები, წყალუხვი, მრავალი სანაოსნოდ ვარგისი მდინარით და ნოყიერი მიწით. შემდეგ დასავლეთისკენ, უზარმაზარი ტერიტორია, გადაჭიმული როკი მაუნთინამდე, ეს ტერიტორია მოიცავს მდინარე მისისიპის აუზს, რომელსაც ერთვის წყალუხვი სანაოსნოდ ვარგისი მდინარეები, მისისიპი მექსიკის ყურეში ჩაედინება, მექსიკის ყურე კი ფლორიდით და კარიბის ზღვის კუნძულებით არის შემოსაზღვრული. როკი მაუნთინის კლდეებზე გასავლის შემდეგ თვალწინ გადაიშლება უდაბნო, სიერა ნევადას მთები, წყნარი ოკეანის სანაპირო დაბლობი და წყანრი ოკეანის ნაპირი.
        ჩრდილოეთში, დიდი ტბების ზემოთ, კანადური ფარი დევს, რომელიც ყველაზე დიდი წინაკამბრიული პერიოდის ქვაა ( წინაკამბრიული პერიოდი, პალეოზოური პერიოდის დასაწყისია და კანადის დიდი ნაწილი იმ დორს ფორმირდა * ), რომელიც დიდ ბარიერს ქმნის ადამიანის განსახლებისთვის. ამერიკის სამხრეთ დასავლეთით და უდაბნოა. გეოგრაფიამ განსაზღვრა, რომ თუკი რომელიმე სახელმწიფო შეძლებდა ეკონტროლებინა, ტერიტორია, ,, ზღვიდან ბრჭყვიალა ზღვამდე" ეს სახელმწიფო აუცილებლად დიდი ძალა გახდებოდა, ისეთი, რომელიც ჯერ ისტორიას არ უნახავს. იმის გათვალისწინებით, რომ ჩრდილო ამერიკის კონტინეტი აღმოსავლეთიდან დასავლეთით 3,000 მილზეა გადაჭიმული, ამ ტერიტორიაზე სახელმწიფოს ჩამოყალიბება, გასაოცრად სწრაფად მოხდა.
      როდესაც 17 საუკუნეში, ევროპელებმა ამ მიწებზე ჩამსოახლება დაიწყეს, მათ სწრაფად აღმოაჩნეს რომ ეს ხელუხლებელი მიწა უხვმოსავლიანი იქნებოდა და მრავალი კარგი საპორტე ადგილიც ჰქონდა. ეს იყო ადგილი სადაც მათ შეეძლოთ ეცხოვრათ და განსხვავებით მათი სამშობლოებისაგან, აქ შეეძლოთ ეცხოვრათ თავისუფლად. მათ შთამომავლებმა კი წაართვეს დამხვედრ მოსახლეობას თავისუფლება, მაგრამ ეს არ ყოფილა პირველმოსახლეების მიზანი, ხოლო გეოგრაფია ახერხებდა იამს, რომ კიდევ უფრო მეტს იზიდავდა და ანაწილებდა ატლანტის ოკეანის გარშემო.
        პირველი 13 კოლონიიდან, ბოლოს რომელიც ჩამოყალიბდა იყო ჯორჯია 1732 წელს. ეს ცამეტი კოლონია თანდათან უფრო მეტ დამოუკიდებლობას და თავისუფლებას ითხოვდა, რაც მივიდა 1775 - 1783 წლების დამოუკიდებლობის ომამადე. ამ პერიოდის დასაწყისითვის ეს 13 კოლონია თანდათან დაუახლოვდა ერთმანეთს და მასაჩუსეტსიდან ჯორჯიამდე 1000 მილზე გადაიჭიმა, სადაც დაახლოებით 2,5 მლნ ადამიანი სახლობდა. ეს ხალხი აღმოსავლეთიდან ატლანტის ოკეანით იყვნენ, შემოსაზღვრული, დასავლეთიდან კი აპალაჩის მთებით, რომელიც როკი მაუნთინთან შედარებით უფრო დაბალია და 15000 მილზეა გადაჭმული. მიუხედავად იმისა, რომ აპალაჩის მთები განსაკუთრებით რთული გადასალახი, არ იყო, ის მაინც მნიშვნელოვან დაბრკოლებას წარმოადგენდა, იმისთვის, რომ ახალმოსახლეები დასავლეთისკენ გაფართოებულიყვნენ. გარდა ამისა იყო კიდევ ერთი დაბრკოლება, ბრიტანეთის მტავრობა, რომელიც კრძალავდა აპალაჩის მთების დასავლეთით დასახლებას, რიტაც მათ სურდათ, რომ ვაჭრობა აღმოსავლეთის პორტებში დაეკავებინათ და ამავე დროს გადასახადებიც უფრო ადვილად აეკრიბათ.
         დამოუკიდებლობის დეკლარაცია აცხადებს ,, როდესაც კაცობრიობის ისტორიაში ერთი რომელიმე ხალხისათვის აუცილებელი ხდება დაშალოს ის პოლიტიკური კავშირი, რომელიც მას სხვა ხალხებს უქვემდებარებს და იმისათვის, რომ მან ბუნების კანონისა და ღვთის ბუნებით მონიჭებული უფლების ძალით, მოიპოვოს დამოუკიდებელი და თანასწორი ადგილი დედამიწაზე არსებულ სახელმწიფოთა შორის, კაცობრიობის აზრის მართებული პატივისცემა მოითხოვოს, განაცხადოს ის მიზეზები, რომლებმაც იგი აიძულა ცალკე გამოყოფილიყო" ეს იყო განცხადება რამოდენიმე მიზეზის და იმისა რომ ყველა ადამაინი არის თანაბარი ( თუმცა არანარი მინიშნება მონობაზე ამერიკაში ). ამ დიდებულმა სენტიმენება, მისცა ამერიკას დამოუკიდებლობისათვის ომში გამართლება, და ასე გაჩნდა ახალი სახელმწიფო.
           1800 - იანი წლების დასაწყისში, ამერიკის მმართველობს აზრდაც არ მოსდიოდათ, რომ ისინი 1000 მილით იყვნენ დაცილებული ,, სამხრეთის ზღვას" და ატლანტის ოკეანეს, ამ პერიოდისათვის მხოლოდ რამოდენიმე მამაცმა მოგზაურმა თუ მიაღწია ინდიელების ბილიკების დახმარებით მისისიპიმდე და იქაურობის შესახებ ამბავი მოიტანა. არსებობდა მოსაზრება, რომ აქედან მათ შეიძლება, ეპოვათ გასასვლელი ოკენაზე, შედეგი ის იყო, რომ გამოიკვლიას მთელი ტერიტორია ესპანეთის ტერიტორიებამდე, სადაც დღეს ტეხასი და კალიფორნიაა.
    ეს ახალ გამოჩეკილი, ქვეყანა იმ დროისათვის, ჯერ კიდევ შორს იყო, უსაფრთხოებიდან და ის, რომ იმ დორინდელ საზღვრებში დარჩენილიყო, ნამდვილად გაუჭირდებოდა მსოფლიო ძალა გახდარიყო. როდესაც აშშ - ს მოქალაქეებმა შეძლეს მდინარე ოჰაიოზე გასვლა, მან ისინი მისისიპიმდე მიიყვნა, რომლის დასავლეთ ნაწილსაც მთლიანად საფრანგეთი აკონტროლებდა. ამ ახალი გზის და საფრანგეთის მეშვეობით ამერიკელებმა ახალი სავაჭრო გზა იპოვნეს მექსიკის ყურიდან, და კონტორლი მოიპოვეს უზარმაზარ ტერიტორიაზე, რაც დღევანდელი ამერიკის გული არის. 1802 წელს, ერთი წლის პრეზიდენტობის თავზე, თომას ჯეფერსონმა დაწერა ,, დედამიწაზე არ არსებობს, ადგილი რომელის მფლობელიც ჩვენი ბუნებრივი ან მუდმივი მტერი იქნება, ეს არის ნიუ - ორლეანი".
               ასე, რომ საფრანგეთი ვარ ამ ადგილის მფოლებლიც და შესაბამისად პრობლემაც, თუმცა პრობლემა თავისთავად და უჩვეულოდ, უომრად მოგვარდა.
                    1803 წელს ამერიკელბმა, უბროლად იყიდეს მთელი ლუიზიან საფრანგეთისგან. ტერიტორია გადაჭიმული, იყო მექსიკის ყურის ჩრდილო დასავლეთით როკი მაუნთინამდე საიდანაც იწყებოდა მისისიპის შენაკადები. ეს იყო დღევანდელი, ესპანეთის, საფრანგეთის, იტალიის, გერმანიის და ბრიტანეთის ტერიტორიების  საერთო ჯამის ტოლი მიწა. ახლა ამერიკას უკვე მთლიანი მისისიპის აუზი ეპყრა და შემდგარი იყო მსოფლიო სახელმწიფოდ ქცევის გზაზე.
         კალმის ერთი მოსმით და 15 მლნ დოლარის გადაცემით, ლუიზიანა აშშ - ს ტერიტორია გახდა, რამაც მისი ტერიტორია გააორმაგა და მსოფლიოში ყველა დიდი სამდინარო სისტემა მოექცა ერთი ქვეყნის ხელში, სამდინარო სისტემა რომელიც ნავიგაციისათვის კარგად შეიძლებოდა ყოფილიყო გამოყენებული. როგორც ამერიკელმა ისტორიკოსმა ჰენრი ადამსმა დაწერა ,, ამერიკას არასოდეს მიუღია ამდენი ასე მცირედის გაცემით".
              მისისიპის აუზს უფრო დიდი სანავიგაციო სისტემა აქვს ვიდრე დანარჩენ მსოფლიოს ერთად აღებულს. არსად მსოფლიოში არ არის, რომ ამდენი მდინარე ერთად იყოს შეკრებილი, რომლებიც სათავაეს იღებენ არც თუ ისე მაღალი ადგილებიდან, მიედინებიან ასე მდორედ და თავს იყრიან ერთი ოკეანეში. მისისიპი, რომელიც მეტწილად მისი შენაკადების წყლით იკვებება მინეაპოლისთან სიახლოვეშ იღებს სათავას და 1800 მილს გაივლის მექსიკის ყურეშ მოხვედრამდე. ამგვარად მდინარეები იყვნენ ბუნებრივი დამაკავშირებელი მუდმივად მზარდი ვაჭრობისათვის, რომლებიც ყველა ერთად თავს იყრიდა ძალიან ხელსაყრელ პორტში და ძალიან მომგებიანი იყო ვაჭრობისათვის.
                   ამგვარად, ამერიკლებს უკვე ჰქონდათ სტრატეგიული სიღრმე, უზარმაზარი ნოყიერი მიწა და ატლანტის პორტების ალტერნატივა ვაჭრობის გასამართად. გამუდმებით იზრდებოა გზების რაოდენობა და სიგრძე აღმოსავლეთის დასავლეთთან დამაკავშირებლად, ბუნებრივად არსებობდა ჩრდილოეთ სამხრეთის დამაკავშირებელი სამდინარო სისტემა, რაც კარგი იყო მეჩხრად დასახლებული ქვეყნის მოსახლეობა ერთმანეთთან რომ დაეკავშირებინა და დიდად განაპირობა ამ ტერიტორიის ერთ პოლიტიკურ ერთობად ჩამოყალიბება.
               უკვე გაჩნდა შეგრძნება, რომ ყალიბდებოდა კოლოსალური სახელმწიფო, რომელსაც პრეტენზია ჰქონდა კონტინენტურ ძალად ყოფნაზე. ამერიკელები კიდევ უფრო წინ გაიჭრნენ დასავლეთისკენ, ისე, რომ თან თვალს არ აცილებდნენ სამხრეთს და თავილისჩინივით უფრთხილდებოდნენ საკუთარი გვირგვინის ბრილიანტს  - მისისიპს.
             1814 წლისათვის ბრიტანელები ამერიკას პრეტენზიებს აღარ უყენებდნენ, ფრანგებმაც საბოლოოდ დათმეს ლუიზიანა, ახლა მთავარი საქმე იყო იგივე ექნათ ესპანელებს. რაც ნამდვიალდ არ გამოდგა რთული საქმე. ესპანეთი ნაპოლეონთან ომისგან ძალაგამოცლილი იყო, ამერიკელები სემინოლის ტომის ინდიელებს ესპანეთის ფლორიდაში დევნიდნენ. მადრიდში კარგად იცოდნენ, რომ დევნილებს მალე ახალმოსახლეებიც მოჰყვებოდნენ. 1819 წელს ესპანეთმა ფლორიდა აშშ - ს გადასცა, უზარმაზარი ზომის მიწასთან ერთად.
                 ლუიზიანის შეძენამ ამერიკას მისცა ცენტრალური ტერიტორია, მაგრამ 1819 წლის ტრანსკონტინენტალური შეთანხმებაც არ იყო ნაკლებ მნიშვნელოვანი. ესპანეთი დათანხმდა აშშ - ს უფლებას, ეკონტროლებინა დასავლეთით მიწა, რომელიც 42 ° - იანი  პარალელის ჩრდილეოთით მდებარეობდა, სადაც გადის დღევანდელი კალიფორნიის და ორეგონის საზღვარი, ხოლო ესპანეთს ჰქონდა უფლობა ეკონტროლებინა მიწები 42 °  - იანი, პარალელის სამხრეთით. ამერიკამ მიაღწია წყნარ ოეკეანეს.
               ამ დროისათვის, ამერიკელების უმეტესობა ფიქრობდა, რომ ფლორიდის მირება იყო მთავარი გამარჯვება, ხოლო სახელმწიფო მდივანმა ჯონ ქუინსი ადამსმა, ტავის დღიურში ჩაწერა : წყნარი ოკეანის სანაპიროზე გასვლა, ჩვენ ისტორიაში დიდი ეპოქის დასაწყისია".
               მაგრამ ჯერ კიდევ იყო სხვა ესპანურად მოლაპარაკე პრობლემა -  მექსიკა.
           რადგან ლუზიიანა, გახდა აშშ  - ს ნაწილი, როდესაც 1821 წელს მექსიკამ დამოუკიდებლობა მოიპოვა, მისი საზღვარი ნიუ - ორლეანიდან სულ რაღაც 200 მილშ იყო. 21 -  ე საუკუნეში, მექსიკას არ გააჩნია რაიმე ტერიტორია საიდანაც შეიძლებოდა საფრთხე შეექმნა აშშ - სთვის. თუმცა მისი სიახლოვე, ამერიკისთვის აჩენს ისეთ პრობლემებს, როგორიც არის, არალეგალების და ნარკოტიკების შემოდინება ქვეყანაში.
                 მაგრამ 1821 წელს სხვაგვარი სიტუაცია იყო, მექსიკა აკონტროლებდა ტერიტორიას მისი დღევანდელი საზღვრის ჩრდილოეთით, დღევანდელ ჩრდილოეთ კალიფორნიამდე, ეს ამერიკელბისთვის ჯერ ასატანი იყო, მაგრამ ის, რომ მექსიკელები ესაზღვრებოდნენ ლუზიანას და ასე ახლოს იყვნენ, მათ მთავარ შიდა სავაჭრო არტერიასთან ამას ვერ შეეგუებოდნენ, მექსიკა აკონტროლებდა დღევანდელი ტეხასის ტერიტორიას, რომელიც ახლაც ლუიზიანის მოსაზღვრეა. იმ დროისათვის მექსიკის მოსახლეობა 6,2 მლნ იყო, ხოლო ამეირკის 9,5 მლნ. აშშ - ს არმიამ , შეიძლება მოახერხა, რომ ბრიტანეთის ძლიერი არმია დაემარცხებინა, რომელიც საკუთარი სამშობლოდან 3,000 მილზე მოშორებულ ტერიტორიაზე ომობდა და ოკეანზე ჰქონდა მომარაგების ხაზი გადაჭიმული, მაგრამ მექსიკელები კარის იქეთ იყვნენ.
                 ამერიკის მთავრობა, ჩუმად ახალისებდა იმათ ვინც მექსიკა ამერიკის საზღვართან რომელიმე მხარეს დასახლდებოდა, ემიგრანტების ტალღები მოაწყდა და დასავლეთით და სამხრეთ დასავლეთით დასახლდა. მათ ნაკლები შანსი ჰქონდათ, რომ იმ რეგიონში დასახლებულიყვნენ სადაც დღევანდელი მექსიკაა, შესაბამისად იქ ასიმილაციის და მოსახლეობის რაოდენობის სწრაფი ზრდის. მექსიკა ისეთი დალოცვილი არ არის როგორც ამერიკა. მისი მიწა სოფლის მეურნეობისათის ნაკლებად გამოსადეგია, არა ქვს სამდინარო სისტემა რაც ტრანსპორიტრებას გააადვილებდა და სრულაიდ არადემოკრატიული იყო, ახალ მოსულებს თითქმის არანაირი შანსი არ ჰონდათ, რომ აქ მიწა მიეღოთ.
               იმ დროის განმავლობაში, როდესაც ტეხასში ამერიკელბის ინფილტრაცია მიმდინაროებდა, ამერიკელბმა გამოუშვეს მონროს დოქტრინა 1823 წელს. რაც აცხადებდა, რომ ევროპულ სახელმწიფოებს აღარ ჰქონდათ, უფლება დასავლეთ ნახევარსფეროში ახალი მიწები ეძებნათ და თუ ისინი რაიმე ტეიტორიას დაკარგავდნენ, კარგავდნენ მას სამუდამო, უკან მოთხოვნის უფლების გარეშე.
                        1830 - იანი წლების შუაისათვის, საკმარისი თეთრი მოსახლე იყო ტეხასში, იმისათვის, რომ მექსიკის საკითხი დაძრულიყო. მექსიკელი, კათოლიკე, ესპანურად მოლაპარაკე მოსახელობა, რმაოდენიმე ათასი იყო, მაშინ როდესაც თეთრი პროტესტანტი მოსახლე უკვე 20,000 -  ს აჭარბებდა. 1835 - 36 წლების ტეხასის რევოლუციამ მექსიკელები გარეთ გამოიყვანა, ახალმოსახლეებმა წააგეს, მექსიკის არმიიას რომ მოენდომებინა, შელძებდა ნიუ ორლეანი აეღო და მისისიპის სამხრეთი ნაწილი ეკონტროლებინა. ეს თანამედროვე ისტორიის ერთ - ერთი ყველაზე საინტერესო ,, რა მოხდებოდა თუ / კი" საითხია.
            თუმცა, ისტორია შემოტრიალდა და ტეხასმა მიიღო დამოუკიდებლობა, ამერიკული ფულის მეშვეობით. 1845 წელს ტერიტორია კავშირს შეუერთდა. 1846 - 48 წლებში, მათ ერთად იბრძოლეს მექსიკის წინააღმდეგ, რის შედეგადაც მექსიკა დამარცხდა და მოთხოვნის შესაბამისად მექსიკის საზღვარი მტავრდებოდა, რიო გრანდეს სამხრეთ სილიან სანაპიროზე.
           დრევანდელი კალიფორნიის, ნიუ მექსიკოს, არიზონის, ნევადის, იუტის და კოლორადოს საქმის მოგვარება, უკვე მარტივი იყო და იმ დროს გავლებული საზღვარი, რომელიც ძირითადად ბუნებრვი ბარიერებს მიჰყვება დღემდე შეუცვლელად არის. საზღვრის აღმოსავლეთ ნაწილი რიო გრანდეს გაყოლებით მიდის, რომელიც უდაბნოში მიედინება, დასავლეთ ნაიწილი ტბებსა და კლდეებს მიუყვება, საზღვრის ორივე მხარე ძალიან მეჩხრად არის დასახლებული, განსაკუთრებით მისი აღმოსავლეთ ნაწილი. 21 - ე საუკუნეში, ამერიკის სამხრეთ - დასავლეთ ნაწილში, შეიძლება ისევ წამოტივტივდეს, კულტურულ - ისტორიული წარსული, ვინაიდან მა რეგიონში ძალაინ სწრაფად იცველბა დემოგრაფიული სიტუაცია და რამოდენიმე დეკადაში ესპანურენოვანმა მოსახლეობამ შეიძლება უმრავლესობა შეადგინოს.
       მაგრამ, ახლა ისევ უკან 1848 წელში, ევროპელები განდევნილი იქნენ, მისისიპი დაცული იყო ხმელითიდან მოსალოდნელი შეტევისგან, წყანარი ეკენიას ნაპირებამდე მიღწეულ იქნა და ისიც ნათელი იყო, რომ დარჩენილი ინდიელებიც მალე იქნებოდნენ დამორჩიელბული. ამერიკას რაიმე საფრთხე აღარ მოელოდა. დრო იყო ცოტა ფული ეშოვნათ და გასულიყვნენ საზღავრებს გარეთ, თან მოეხდინათ მათი საზღვების უსაფრთხოება და ოეკეანეში არსებული სამივე გასასვლელის დაცვა, რათა უზრუნველეყოთ სუპერძალის მომავალი.
          1848 - 1849 წლების ოქროს ციებცხელებამ მართალია დააჩქარა დასავლეთში მოსახლეობის მიგრაცია, მაგრამ ხალხი მაინც მიიწევდა დასავლეთით. გარდა ამისა ასაშენებელი იყო კონტინენტური იმპერია და რაც უფრო მეტად ვითარდებოდა ის მით მეტი იმიგრანტი შემოედინებოდა ქვეყანაში. 1862 წლის სამოსახლო აქტი 160 აკრ ფედერალურ მიწას აძლევდა ყველა მსურველის, რომელიც თანახმა იყო, 5 წლის განმავლობაში დაემუშავებინა ეს მიწა და სანაცვლოდ მცირე გადასახადი გადაეხადა. თუკი იყავით, ღარიბი გერმანელი, სკანდინავიელი ან იტალიელი, რატომ წახვიდოდით სამხრეთ ამერიკაში და იმსახურებდით იქ ყმად როდესაც შეგეძლოთ წასულიყავით აშშ - ში და იქ გამხდარიყავით მიწათმფლობელი ?
             1867 წელს ამერიკელბმა, რუსეთისგან შეიძინეს ალასკა. იმ დროს ეს შესყიდვა ცნობილი იყო როგორც, ,,სევარდის მიქარვა", რომელიც იმ დროს სახელმწიფო მდივანი იყო. ულიამ სევარდმა 7,2 მლნ დოლარი გადაიხადა ალასკაში, იგივე 2 ცენტი ერთ აკრ მიწაში. პრესა მას აბრალებდა, რომ მან ფული თოვლში გადაიხადა, მაგრამ ეს მოსაზღება სრულიად შეიცვალა 1896 წელს, როდესაც იქ ოქროს დიდი საბადოები აღმოაჩინეს. ხოლო, რამოდენიმე დეკადის შემდეგ აქ ნავთობის უზარმაზარი საბადოებიც იქნა აღმოჩენილი.
              1869 წელს გაიხსნა ტრანსკონტინენტური, ახლა მთელი ქვეყნა შეიძლებოდა 1 კვირაში გადაგეკვეთათ, რაც ადრე რამოდენიმე ხიფათით აღსავსე კვირა გრძელდებოდა.
               როდესაც ქვეყანა, საკმაოდ გაიზარდა და გამდიდრდა, მან დაიწყო საზღვაო ფლოტის მშენებლობა. მთელი მეცხრამეტე საუკუნის საგარეო პოლიტიკა ძირითადად ორიენტირებული იყო, იმაზე, რომ გაეზარდა ვაჭრობა  და ნაკლებად ჩართულიყო საგარეო პრობლემებში. მაგრმა უკვე დრო იყო მოსული გარეთაც გააქტიურებულიყვნენ და საკუთარი საზღვაო უსაფრთხოების უზრუნველყოფა მოეხდინათ. ერთად- ერთი რეალური საფრთხე მოდიოდა ესპანეთიდან, რომელმაც მართალია დატოვა კონტინენტური ნაწილი, თუმცა ჯერ კიდევ აკონტროლებდა კუნძულებს კარიბის ზღვაში, კუბას, პუერტო რიკოს და დღევანდელ დომინიკის რესპუბლიკას.
                        კუბა, კიდევ დიდხანს უფრთხობდა ძილს ამერიკის პრეზიდენტებს, განსაკუთრებით 1962 წლის კუბის კრიზისის დროს. კუნძული პირდაპირ ფოლირიდის წინ ზის და პოტენციურად აძლევს შესაძლებლობას მის მაკონტროლებელს, რომ აკონროლოს ფლორიდის სრუტე და გასასვლელი იუკატანის ნახევარუნძულთან. შესაბამისად ნიუ - ორლეანის პორტიდან გამოსული ყველა ტრანსპორტის კონტროლიც შესაძლებელია.
            19 საუკუნის ბოლოსათვის, ესპანეთი შეიძლება აღარ იყო ძველებურად ძლიერი, თუმცა ის ჯერ კიდევ წარმოადგენდა ძლიერ სახელმწიფოს. 1898 წელს ამერიკამ ესპანეთს ომი გამოუცხადა და კუბა, პუერტო რიკო, გუამი და ფილიპინები წაართვა. ახალი შენაძენიდან, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო გუამი და კუბა. მათი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი სტრატეგიული მდებაროების გამო.
              1898 წელს კუბის საფრთხე, ესპნაეთთან ომით იქნა განეიტრალებული, ხოლო 1962 წელს საბჭოთა კავშირისთვის ომის მუქარით. დღეისათვის არცერთი სუპერძალა არ აკონტროლებს და აფინანასებს კუბას და ისე, ჩანს რომ ის ამერიკის კულტურულ, ეკონომიკურ და პოლიტიკურ გავლენაში მოექცევა.
               ამერიკა სწრაფად მოძრაობდა. ერთი წლის განმავლობაში, მათ გაანეიტრალეს კუბიდან მომდინარე საფრთხე, გაფართოვდნენ კარიბის ზღვაში და დაიპყრეს კუნძული ჰავაი. შესაბამისად მოახდინეს თავიანთი დასავლეთ სანაპიროს უსაფრთხოება. 1903 წელს, ამერიკამ ხელი მოაწერა პანამის არხზე ექსკლუზიური უფლების ქონაზე. ვაჭრობა ყვაოდა.
               ამერიკის პრეზიდენტების უმეტესობა, თავის გონებაში ინახავდა 1796 წელს ჯორჯ ვაშნგტონის მიერ გამომშვიდობებისას წარმოთქმულ რჩევას : არ გაიჩინოთ უსაფუძვლო ანტიპათია რომელიმე კერძო სახელმწიფოს მიმართ და არც უსაფუძვლო სიყვარული სხვა რომელიმე სახელმწიფოს მიმართ''. და გქონდეთ ,, მუდმივი ალიანსი მსოფლიოს რომელიმე ტერიტორიის მიმართ".
            გარდა  პირველი მსოფლიო ომისა ამერიკამ შეძლო, რომ თავიდან აეცილებინა რომელიმე დიდი დაპირისპირება და ალიანსი.
            მეორე მსოფლიო ომმა ყველაფერი შეცვალა. ამერიკის შეერთებულ შტატებს თავს დაესხა მილიტარისტული იაპონია, რომელსაც ამერიკამ ეკონომიკური ემბარგო დაადო, რაც იაპონიას მუხლებზე დააჩოქებდა. ამერიკა მისი უზარმაზარი ძალა მთელი მსოფლიოს მასთაბით მიმართა და ამჯერად ისინი უკან აღარ დაბრუნებულან, რათა მსოფლიოს ახალი წესრიგი შეენარჩუნებინათ.
              როგორც ომის შემდეგი სუპერ ეკონომიკური და სამხედრო ძალა, ამერიკას სჭრდებოდა ეკონტროლებინა საზღვაო გზები, რათა შეენარჩუნებინა მშვიდობა და უზღუნველეყო საკუთარი ვაჭრობის შეუფერხებლობა.
                   ამეირკა იყო ,, ბოლო გარადრჩენილი". ევროპელებმა ერთმანეთი გამოფიტეს, ეკონომიკები გაინადგურეს და მათი ქალაქები მიწასთან იყო გასწორებული. იაპონია განადგურებული იყო, ჩინეთი ერთმანეთში ომის გამო განადგურდა, ხოლო რუსები საერთოდ არ მონაწილეობდნენ კაპიტალისტურ თამაშში.
           საუკუნით ადრე, ბრიტანელებმა აღმოაჩინეს, რომ მათ სჭირდებოდათ სამხედრო ბაზები, რათა უზრუნველეყოთ საკუთარი ფლოტის ქვანახშირით მომარაგება და საიდანაც შეძლებდნენ საკუთარი ძალის გამოყენებას და საკუთარი ძლიერების დაცვას. ბრიტანეთი უკან იხევდა, ამერიკელებმა ინტერესის თავლით შეხედეს მათ ბაზებს ,, მშვენიერი ბაზებია, ჩვენ ავიღებთ მათ".
           საფასურიც შესაბამისი იყო. 1940 წლის შემოდგომაზე ბრიტანეთს ძალიან სჭირდებოდა ახალი სამხედრო გემები. ამერიკელებს 50 და მეტი სათარიგო ჰქონდათ, ,, კრეისერები ბაზების ნაცვლად". ბრიტანელებმა დათმეს თავიანთი მსოფლიო მბრძანებლობა ომის გაგრძლების შესაძლებლობის სანაცვლოდ. დასავლეთ ნახევარსფეროში არსებული თითქმის ყველა ბრიტანული ბაზა ამერიკელების ხელში გადავიდა.
              ეს იყო და დღესაც ყველა ქვეყნისათვის არის ბეტონის საკითხი. ბეტონი საჭიროა, პორტების, გზების, საავიაციო ანგრების, ნავთობის საცავების, მშრალი დოკების და სპეციალური საწრთვნელი ბაზების ასაშენებლად. აღმოსავლეთში, მას შემდეგ რაც იაპონია დაამრცხეს ამერიკლებმა მთელი წყნარი ოკეანის მასშტაბით ააშენეს ბაზები. გუამზე მათ ომის დაწყებამდეც ჰქონდათ ბაზა, ახლა უკვე ომის შემდეგ მათი ბაზები გაჩნდა იაპონიის კუნძულ ოკინავაზე, აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვაში.
            ამერიკელები ხმელეთისკენაც იყურებოდნენ. თუკი ისინი გადაიხდიდნენ ევროპის რეკონსტრიქცისათვის, მარშალის გეგმის მიხედვით, რომელიც 1948 - 51 წლებში ხორციელდებოდა, ისინი დარწმუნებული უნდა ყოფილიყვნენ, რომ აქ საბჭოელები არ მოვიდოდნენ და ატლანტის ოკეანეს ვერ მიაღწევდნენ. ამერიკელი ჯარისკაცები უკან არ გაბრუნებულან, ისინი ევროპაში დარჩნენ და საბჭოელების ჩრდილო ევროპის ვაკეზე მოუჭრეს გზა.
              1949 წელს, ამერიკის ლიდერობით შეიქმნა ნატო, კარგი გათვლით დასავლური სამყაროს გადამრჩენელი სამხედრო ძალა. ნატოს სამოქალაქო მეთაური შეიძ₾ება ერთი წელი ბელგიელი იყოს, მომდევნო წელს ბრიტანელი, მაგრამ მისი სამხედრო მეთაური მუდამ ამერიკელი არის, რადგან ნატოს ყველაზე დიდი სამხედრო ძალა მაერიკულია.
                 მნიშვნელობა არ აქვს რაწერია ხელშეკრულებაში, ნატოს უმაღლესი ხელმძღვანელი საბოლოოდ მაინც ვაშინგტონთან არის პასუხისმგებელი. ბრიტანეთმა და საფრანგეთმა ეს თავისით ისწავლეს, როდესაც 1956 წელს სუეცის არხის ოკუპირება გადაწყვიტეს, ამერიკელებმა აიძულეს, რომ არხი დაეტოვებინათ. რითაც მათი გავლენა ახლო აღმოსავლეთში მნიშვნელოვნად შესუსტდა,  ამის შემდეგ ნატოს წევრი არცერთი სახელმწიფო სტრატეგიულ საზღვაო პოლიტიკას არ ატარებს ვაშინგტონთან დაუკითხავად.
             ისლანდიამ, ნორვეგიამ და ბრიტანეთმა, ( რომლებიც ნატოს დამფუძნებელი წევრები არიან )  ამერიკას გადასცა უფლება მათი ბაზები ეკონტროლებინა, რითაც ამერიკამ ატლანტიკის ჩრდილოეთ ნაწილზე მოიპოვა კონტროლი. ამის შემდეგ მისი კონტროლი ხმელთაშუა ზღვაზე და წყნარ ოკეანეზეც გაფართოვდა. 1951 წელს ამერიკამ ხელშეკრულება გააფორმა ავტრალიასა და ახალ - ზელანდიასთან, რითაც მთლიანი სამხრეთ წყნარი ოკეანის კონტრლი შესაძლებლობა მიიღო. 1950 - 1953 წლბის კორეის ომის შემდეგ, მისი კონტროლი წყნარი ოკეანის ჩრდილოეთზეც გავრცელდა.
                     1960 - იან წლებში, მას შემდეგ რაც ამერიკის ქმედებები ვიეტნამში ჩაიშალა, ამერიკელები, საგარეო პოლიტიკის მიმართ უფრო წინდახედულები გახდნენ და საგარეო ჩარევებში კიდევ უფრო მეტ სიფრთხილეს იჩენდნენ. თუმცა, ამ მარცხმა მისი გლობალურ ძალად გახდომის სტრატეგია მნიშვნელოვნად ვერ შეცვალა.
                  დედამიწაზე სამი პოტენციური გამოწვევა დარჩა, რომელსაც შეიძლება საფრთხე შეექმნა ამერიკის ჰეგემონობისთვის. პირველი იყო, გაერთიანებული ევროპა, მეორე რუსეთი და მესამე ჩინეთი. სამივე მათგანი კიდევ უფრო გაძლიერდებოდა, თუმცა ორი მათგანი მიაღწევდა სიძლიერის ლიმიტს.
                 ზოგორთი ევროპელის ოცნება, ,, კიდევ უფრო ახლო კავშირი" საერთო საგარეო და თავდაცვის პოლიტიკით ჩვენს თვალწინ ნელ - ნელა კვდება, ესეც რომ არ იყოს, ევროკავშირის ქვეყნები ისე ცოტას ხარჯავენ თავდაცვაზე, რომ ისინი მაინც ამერიკაზე არიან დამოკიდებული. 2008 წლის ეკონომიკურმა კრიზისმა, ევროპული ძალები მნიშვნელოვნად შეასუსტა და საერთოდ დაუკარგათ საგარეო თავგადასვლების მადა.
                   1991 წელს, რუსებმა საკუთარი ეკონომიკური უკომპეტენციობის, უაზრო სამხედრო ხარჯების, გულაგების, მასების ჩაგვრით და  სახელმწიფოს მიერ დაფინანსებული ტრაქტოების წარმოების გამო, საკუთარი საფრთხე თვითონვე მოხსნეს. ბოლო დროინდელი, პუტინის მიერ დაწყებული რუსეთის პასუხი ამერიკას ეკალივით ესობა, მაგრამ ეს არ არის იმდენად დიდი ეკალი, რომ ამერიკსი დომინირებას რაიმეთი ხელი შეუშალოს. როდესაც 2014 წელს პრეზიდანტამ ობამა რუსეთი აღწერა, როგორც, , არაფერი მეტი გარდა რეგიონული ძალა", ეს შეიძლება არასაჭირო პროვოკაციული განცხადება იყო, მ,აგრამ ტყუილი არ ყოფილა. რუსული გეოგრაფიული ციხის კედელბი ისევ თავის ადგილზე არის : მათ ჯერ კიდევ არ აქვთ გასასვლელი თბილ ზღვებზე, რომ მსოფლიო საზღვაო გზებზე გადიოდნენ, ჯერ კიდევ არ ჰყოფნით სამხედრო ძალა, რომ ომის პერიოდში მთლიანი ქვეყანა დაფარონ ატლატიკიდან ბალტიის ზღვამდე და ჩრდილოეთის ზღვიდან, შავ და ხმელტაშუა ზღვამდე.
                      ამერიკა ნაწილობრივ იდგა, 2014 წელს უკრაინაში მიმდინარე პროცესების უკან, მას სურდა, რომ დემოკრატიული ღირებულებები მსოფლიოში კიდევ უფრო გაევრცელებინა, უკრაინა რუსეთისის გავლენიდან გამოეტაცა და ამით პუტინი დაესუსტებინა. ვაშინგტონმა იცის, რომ იმ პერიოდში, როდესაც ისინი დაკავებული იყვნენ, ერაყსა და ავღანეთში, რუსეთმა წინ წაიწია იმ ტერიტორიაზე, რასაც ისინი ,, ახლო საზღვარგარეთს ეძახიან", მნიშვნელოვნად მოიკიდეს ფეხი ყაზახეთში და მიწევი წაართვეს საქართველოს. დაგვიანებით და უგულოდ ამერიკელები ნელ - ნელა ცდილობენ, რომ უკან დაიბრუნონ რუსების მიერ დაკავებული პოზიციბი.
                        ამერიკელები ზრუნავენ ევროპაზე, ისინი ზრუნავენ ნატოზეც და ისინი კიდეც მოქმედებნ ამ მიმართულებით ( თუკი ამერიკის ინტერესებში ზის ეს ) მაგრამ ამერიკელებისთვის რუსეთი ახლა ევროპული პრობლემაა, თუმცა თვალთახედვიდან არ კარგავენ.
           რჩება ჩინეთი, რომელიც იზრდება.
ანალიტიკოსების უმეტესობა წერს, რომ 21 - ე საუკუნის შუაში, ჩინეთი გადაუსწრებს ამერიკის შეერთებულ შტატებს და გახდება მსოფლიოს ნომერ პირველი სახელმწიფო. იმ მიზეზთა გამო, რომლებიც ჩინეთის შესახებ ტავში განვიხილეთ ენ ნაკლებ დამაჯერებელია. ამერიკისთვის გადასწრებამ შეიძ₾ება საუკუნეც მოითხოვოს.
             ეკონომიკურად, ჩინეთი ეწევა ამერიკას და ეს მათ დიდ გავლენასაც აძლევს და ადგილსაც სუპერძალების ცხრილის სათავეში, მაგრამ სამხედრო ძალიტ და სტრატეგიულად ისინი დეკადებით უკან არიან. ამ დეკადებს ამერიკელები, გამოიყენებნ იმის მცდელობაში, რომ ესეთი მდგომარეობა შენარჩუნდეს, თუმცა გარდაუვალია რომ ამთ შორის არსებული სივრცე დავიწროვდება.
              ბეტონის მომზადება რთული საქმეა. არა იმიტომ მისი მოზელაა რთული, არამედ იმიტომ დაგრთავენ თუ ნებას, ის იქ მოძილო სადაც შენ გინდა. როგორც ჩვენ ვნახეთ ,, კრეისერები ბაზების ნაცვლად" , ამერიკელების დახმარება სხვა ერების მიმართ არ არის ალტრუისტული. ეკონომიკური დახმარება და იგივე ნაირად სამხედრო დახმარება იძლევა უფლებას მოზილო ბეტონი და კიდევ უფრო მეტსაც მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება დამატებითი ხარჯები არსებობდეს.
               მაგალითად, ამერიკა შეიძლება აღშფოთებული იყოს, ადამიანის უფლებების დარღვევით სირიაში ( მტრული სახლემწიფო ამერიკისთვის ) და ხმაღლა გამოხატოს მისი აღშფოთება. მაგრამ მისი აღშფოთება იგივე საკითხზე ბაჰრეინში ცოტა რთული იქნება რომ გავიგონოთ, დადუმებულია ვინაიდან ბაჰრეინი მასპინძლობს ამერიკის მეხუთე ფლოტილიას და ამერიკელები ბაჰრეინის მთავრობუის სტუმრები არიან. სხვა მხრივ ამერიკული დახმარება, ასევე გულისხმობს, იმას რომ ამერიკელებმა შესთვაზონ ა მთავრობას ( მაგ: ბირმა ), რომ მათ შეიძლება სურდეთ ბ მთავრობის ( მაგ : ჩინეთი ) ოვერტიურებს წინააღმდეგობა გაუწიონ. ამ კერძო შემთხვევაში, ამერიკა მდრუდის ბოლოშია, ვინაიდან ბირმის მთავრობამ ,მხოლოდ ამ ბოლო პერიოდში დაიწყო დანარჩენი მსოფლიოსათვის გახსნა და ბეიჯინგს კიდე თავიდანვე ფორა ჰქონდა.
                თუმცა, რაც შეეხება, იაპონიას, ტაილანდს, სამხრეთ კორეას, ვიეტნამს, სინგაპურს, მალაიზიას, ინდონეზიას და სხვებს, ამერიკელები აკაკაუნებენ კარებზე, რომელიც უკვე ღიაა, რაც გამოწვეულია ამ ქვეყნების მთავრობების შიშით მათი გიგანტური მზეობლის მიმართ და სიხარულით, რომ ამერიკელები ერთვებიან საქმეში. მათ შეიძლება, ყველას ჰქონდეთ პრობლემები ერთმანეთთან, თუმცა ეს საკითხები უკანა პლანზე იწევს იმის გაცნობიერების შედეგად, რომ თუკი ისინი ერთად არ დადგებიან, სუყველა ცალკ - ცალკე იქნებიან ჩინეთისგან გავლენაში მოქცეული და  მოუწევთ ჩინურ ჰეგემონიას დაუმორჩილდნენ.
                    ამერიკა ჯერ კიდევ 2011 წელს სახელმწიფო მდივან ჰილარი კლინტონის მიერ  გაცხადებული პოლიტიკის ,, შემობრუნება ჩინეთისაკენ" საწყოს ფაზაშია. ეს საინტერესო ფრაზა იყო, ზოგიერთების მიერ გაგბულ იქნა როგორც ევროპის მიტოვება. მაგრამ შემობრუნება, ერთი მხარისაკენ არ ნიშნავს, სხვა მხარის მიტოვებას. ეს უფრო ის შემთხვევაა, თუ რამდენად დაეყრდნობი ერთ რომელიმე ფეხს.
                   აშშ -  საგარეო პოლიტიკის ბევრი სტრატეგოსი დარწმუნებულია, რომ 21  - ე საუკუნუნის ისტორია აზიაში და წყნარ ოკეანეში იქნება დაწერილი. მსოფლიოს მოსახლეობის ნახევარი აქ ცხოვრობს და თუკი ინდოეთსაც დავუმატებთ 2050 წლისათვის აქ იქნება მსოფლი ეკონომიკის ნახევარი.
                             აქედან გამომდინარე ჩვენ ვნახავთ, რომ ამერიკა გაზრდის დროისა და ფული ინვესტირებას, აღმოსავლეთ აზიაში რათა იქ თავისი ყოფნა გააძლიეროს. მაგალიტად ჩრდილოეთ ავსტრალიაში, ამერიკელებმა ააშენეს ბაზა საზღვაო კორპუსისითვის. მაგრამ იმისათვის, რომ რეალური გავლენა მოიპოვონ, მათ სეიძლება მოუწიოთ, რომ შეზღუდული სახით ჩაერთონ სამხედრო ქმედებებში, რათა თავიანთი მოკავშირეები დაარწმუნონ, რომ სამხედრო მოქმედებების შემთხვევაში ამერიკელები მათ გადასარჩენად მზად არიან.  მაგალიტად, თუკი ჩინეთი დაიწყებს, იაპონური კრეისერის მიმართ სროლას, და თუკი შესაძლებელი იქნება რომ სიტუაცია კიდევ უფრო გართულდეს, ამერიკულმა გემმაც შეიძლება გაისროლოს ჩინურის მიმართა ანდა საერთოდ პირდაპირ ესროლოს, რათა ანიშნოს, რომ ის მზადაა ამ ინციდენტის გამო ომში ჩაერთოს. მაგრამ ჯერჯერობით, როდესაც ჩრდილო და სამხრეთ კორეელები ესვრიან ერთმანეთს, ამერიკელები სამხრეთ კორეეელების დასახმარებლად არ ერთვებიან. სანაცვლოდ ჯარები გადაყავს განგასის რეჟიმზე თან კარგ პიარსაც უკეთებს, რომ სიგანლი ნათელი იყოს. თუკი სიტუაცია კიდევ უფრო გართულდება, ამას მოჰყვება გასროლები ჩრდილოეთ კორეის მიმართ და ბოლოს შეიძ₾ება დამიზნებული გასროლებიც. ეს არის როდესაც ესკალაცია ხდება ომის გამოცხადების გარეშე - და ეს ის შემთხვევა როდესაც სიტუაცია საშიში ხდება.
                      აშშ - ცდილობს, რომ რეგიონში თავისი თავის დემონტრირება მოახდინოს როგორც რეგიონით ძალიან დაინტერესებულმა. ჩინეთი კი ამ ის საპირისპიროს აკეთებს. ასე, რომ როდესაც გამოწვევა გაგზავნილია, ორივე მხარეს უწევს იმოქმედოს, ვინაიდან მოძებნილ მოკავშირეს დარწმუნება და შიში გადაუვლის, სანამ ისეთი, რამ არ მოხდება რომ ქვეყანა დაარწმუნოს მხარის ცვლილებაში.
  ანალიტიკოსები ხშირად წერენ, რომ გარკვეულ კულტურებს ესაწიროებათ არ დაკარგონ სახე, ან როდისმე მათ სეხედონ როგორც ცამორჩენილს, მაგრამ ეს არ არის მხოლოდ არაბული ან აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების პრობლემა - ეს არის ზოგადად ადამიანის პრობლემა რაც სხვადასხვა გზით გამოიხატება ხოლმე. ეს განსაკუთრებით ალბათ ამ ორ კულტურაში არის  ხაზგასმული და ღიად გამოთქმული, მაგრამ ამერიკელი საგარეო პოლიტიკის სტრატეგოსები ისევე არიან საკითხში გაცნობიერებული როგორც სხვა სახელმწიფოების. ინგლისურ ენას აქვს 1 ანდაზა, რომელიც გამოხატავს თო როგორ ღრმად არის იდეა ფესვგადგმული ,, მიეცი ინჩი და წაიღებენ მილს". და ასევე თეოდორ რუზველტის მიერ 1900 წელს წარმოტქმული მაქსიმა, რომელიც ახლა ისევ მკვიდრდება პოლიტიკურ ლექსიკონში ,, ილაპარაკე წყნარად მაგრამ თან ატარე გრძელი ჯოხი".
           ამ საუკუნის სასიკვდილო თამაში იქნება, თუ როგორ სეძლებენ ჩინელები, ამერიკელები და სხვები, რომ რეგიონში მართონ კრიზისები, თან ისე რომ, არ დაკარგონ სახე, და ერთმანეთს შორის შიში და უკმაყოფილება არ ჩამოაგდონ.
               კუბის სარაკეტო კრიზისი განიხილება როგორც ამერიკის გამარჯვება. მაგრამ ის ნაკლებად იქნა გაშუქებული, რომ მას შემდეგ რაც რუსებმა კუბიდან რაკეტები გაიტანეს, ამერიკელებმა თავიანთი იუპიტერის ტიპის რაკეტები ( რომლებსაც შეეძლოთ მოსკოვამდე მიღწევა ) გაიტანეს თურქეთიდან. ეს იყო კომპრომისი ორივე მხარის მიერ, საბოლოოდ ორივე მხარეს შეეძლო ეთქვა, რომ მათ კაპიტულაციაზე ხელი არ მოუწერიათ.
               21 - ე საუკუნის წყნარ ოკეანეაშე, გაცილებით მეტი კომპრომისები გაკეთდება. მოკლე ვადიან პერსპექტივაში, უმეტესობა, მაგრამ არა ყველა - გაკეთებული იქნება ჩინეთის მხრიდან. ამის პირველ მაგლითად გამოდგება, ჩინეთის მიერ სადაო ტერიტორიების თავზე გამოცხადებული საჰაერო თავდაცვის ზონა, რაც გულისხმობს, რომ ამ ტერიტორიაზე შემოსულმა საფრენმა აპარატმა ჩინელები უნდა გააფრთხილოს, ამერიკელები კი განზრახ არღვევენ ამ ჩინელების მიერ დაწესებულ წესს და ზონაში დაფრინავენ. ჩინელებმა ამით მიიღეს, ის, რომ მათ გამოყვეს ზონა და წამოჭრეს საკითხი, ამერიკელბმა კი ამით ის მიირეს, რომ თავი წარმოაჩინეს ძალად, რომელიც ამას არ ემორჩილება. ეს ხანგრძლივი თამაშია.
                 ამერიკის პოლიტიკა ჩინეთის მიმართ, არის, რომ დაარწმუნოს ისინი შემდეგში, რომ მათ სტრატეგიული ინტერესები გააჩნიათ ჩინეთის მიმართ, რომელიც ერთმანეთს ემთხვევა. და რომ ამერიკელები მათ ბაზას კუნძულ ოკინავაზე ღიად დატოვებენ. ამერიკელები დაეხმარებიან იაპონიის თავდაცვის ძალებს, რომ ისნი ძლიერები იყვნენ, მაგრამ თანადროულად ზღუდავს იაპონიის სამხედრო ძლებს, როიმ ისინი წყნარ ოკეანეში მათ გამოწვევად არ ექცნენ.
                     მაშინ როდესაც რეგიონის ყველა სხვა ქვეყანაც მნიშვნელოვანია და მათთან ურთიერთოდა დიპლომატიურ პაზლად იქცა, როგორც ჩანს ყველაზე მნიშვნელოვანი სახელმწიფოები, ინდონეზია, მალაიზია და სინგაპური უნდა იყვნენ. ეს სამი სახელმწიფო, მალაკის სრუტის გარშემოა დამკვიდრებული, რომელიც თავის ყველაზე წვრილ ადგილზე 1,7 მილის სიგანის არის. ყოველდღიურად ამ ადგილზე 12 მლნ ბარელი ნავთობი გაივლის, რომელიც ჩინეთის მზარდი წყურვილის დასაკმაყოფილებლად მიემართება და ასევე სხვა სახელმწიფოებისკენაც. მანამ სანამ ეს 3 სახელმწიფო პრო ამერიკული არის ამერიკელებს მნიშვნელოვანი უპირატესობა აქვთ.
               მეორეს მხრივ არც ჩინელები არიან პოლიტიკურად იდეოლოგიზებული, ისინი არ ცდილობენ რომ კომუნიზმი გაავრცელონ, არც ტერიტორიაზე არიან დახარბებული ( მეტად ) როგორც რუსბეი აკეთებდნენ ცივი ომის დროს. არც ერთი მხარე არ ეძებს კოფლიქტს. ჩინელები იღებენ ამ ფაქტს, რომ ამერიკა აკონტროლებს მთელ იმ გზებს, სადაც ჩინური პროდუქცია გაივლის, და ეს გაგრძელდება მანამ სანამ ამერიკელებმა იციან, რომ ამ გზებზე ჩინეთის გაფართოება ლიმიტირებული არის.
            გამოჩნდება არგუმენტები და დრო და დრო  ნაციონალიზმი იქნება გამოყანებული, რათა მოხდეს ჩინელი ხალხის ერთობის გამტკიცება. მაგრამ ორივე მხარე მაინც კომპრომისების ძებნას გააგრძელებს. საფრთხეს შეიცავს, ის, რომ თუკი რომელიმე მხარე ვერ გაუგებს ერთმანეთს ანდა ღრმად ჩაჰყვება თამაშს.
            არსებობს ცხელი წერტილები. ამერიკელებს ხელშეკრულება აქვთ ტაივანთან, რომლის მიხედვითაც თუკი ჩინეთი გადაწყვეტს, რომ დაიპყროს ეს ტერიტორია, რომელსაც ის თავის 23 - ე პროვინციად განიხილავს, ამერიკელები ჩაერთვებიან ომში. წითელი ხაზი ჩინეთისათვის კი არის, თუკი ამერიკა მოახდენს ტაივანის ფორმალურად დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ გამოცხადებას ანდა თუკი ტაივანი თვითონ გამოაცხადებს დამოუკიდებლობას. თუმცა ჯერჯერობით არც ტაივანი ჩანს, რომ დამოუკიდებლობა გამოაცხადოს და არც ჩინეთი, რომ მის დასაპყრობად არმიას აგზავნიდეს.
                    როგორადაც ჩინეთის წყურვილი უცხოურ ნავთობსა და გაზზე იზრდება, იმგვარადვე იკლებს ამერიკის, ამას უზარმაზარი გავლენა ექნება მის საგარეო პოლიტიკაზე. განსააკუთრებით ახლო აღმოსავლეტში, თავისი გვერდითი ეფექტით სხვა სახელმწიფოებზე.
                    ოფშერული გაბურღვის გამო, ამერიკის სანაპიროებთან და ასევე ფრეკინგის ტექნოლოგიის გამო, როგორც ჩანს ამერიკა 2020 წლისათვის, არა მარტო ენერგო მოთხოვნას მთლიანად დაიკმაყოფილებს არამედ თვითონ შეძლებს ექსპორტირებას. ეს კი ნიშნავს, რომ მისი ფოკუსი, რომ უზრუნველეყო ნავთობის და გაზის დინება სპარსეთის ყურის რეგიონიდან მალე გაფერმკრთალდება. მას ისევ ექნება იქ სტრატეგიული ინტერესი, თუმცა ყურედღებას გარკვეულწილად შეარბილებს. თუკი მაერიკის ყურადღება შემცირდება, სპარსეთის ყურის ქვეყნები ახალი მოკავშირის ძიებას დაიწყებენ. ერთი კანდიდატი იქნება ირანი, მეორე ჩინეთი. მაგრამ ეს მხოლოდ მაშინ მოხდება, თუკი ჩინელები შეძლებენ და ააშენებენ საზღვაო ფლოტს და შემდეგ მოისურვებენ ამ ფლოტის სპარსეთის ყურეში განთავსებას.
                  ამერიკელები, არ აპირებენ რომ მათი მეხუთე ფლოტილია ბაჰრეინიდან გაიყვანონ, ეს ბეტონის ისეთე ნატეხია, რომლის დათმობის ხალისიც მათ არ აქვთ. თუკი, ამერიკელებს აღარ დასჭირდებათ, საუდის არაბეთიდან, კუვეიტიდან, ყატარიდან და არაბეთის გაერთიანებული საემიროებიდან წამოსული რესურსები, რათა მათი ფარნები ანთებული და მანქანები მოძრავი დარჩეს, ამერიკელი ხალხი და კონგრესი დასვამს კითხვას, რისთვას არიან ისინი იქ ? და თუკი პასუხი იქნება, იმისათვის, რომ ირანს დააკვირდნენ, ეს არ იქნება საკმარისი რათა დებატები ჩაცხრეს.
                 ახლო აღმოსავლეთის სხვა ნაწილში, რასაც ამერიკელები აკეთებენ, ეს არის, რომ სეზღუდონ, ირანი რატა ის ძალიან ძლიერი არ გახდეს, მეორეს მხრივ კი ცდილობს მიაღწიოს დიდ შეთანხმებას, რამაც უნდა დაასრულოს სამნახევარ დეკადიანი მტრობა ორ სახელმწიფოს შორის. რაც შეეხება სხვა არაბულ სახელმწიფოებთან ურთიერთობას, რომელთაც რამოდენიმე წლის პრობლემა აქვთ შეიარაღებულ ისლამისტებთან ბრძოლის სახით. აქ ის ცდილობს ჯეფერსონისეული დემოკრატიის წახალისებას, და ეცდება რომ ასე მართოს სიტუაცია და იმავდროულად უიმედოდ ცდილობს, რომ მაერიკელ ჯარისკაცებს ქვიშაში ჩექმა აღარ დაესვაროთ.
                    ისრაელთან არსებული ახლო ურთიერთობა შეიძლება გაცივდეს, თუმცა ნელა, როგორადაც ამერიკის დემოგრაფია შეიცვლება. ჰისპანიკების და აზიელების შთამომავლები, რომლებიც ახლა ჩადიან ამერიკაში საცხოვრებლად უფრო მეტად დაინტერესდებიან ლათინური ამერიკის და აღმოსავლეთ აზიის პრობლემებით ვიდრე, პატარა სახელმწიფოთი რომელიც ამერიკის ინტერესებისათვის მეტად საინტერესო აღარ არის.
                       ლათინურ ამერიკაში ამერიკის საგარეო პოლიტიკა, იქნებაიმის მიმართ მიმართული, რომ უზრუნველყოს პანამის არხის ფუნქციონირება, კარგად გამოიკვლიოს ნიკარაგუა წყნარი ოკეანის არხის მნიშვნელობა და დააკვირდეს მზარდ ბრაზილიას, რომ ისე ისეთი ძლიერი არ გახდეს, კარიბის ზღვაზე პრეტენზიები წააყენოს.
                      აფრიკაში, მართალია ამერიკელები არიან ქვეყანა რომლებიც კონტინენტის, სიმდიდირეებს ეძებენ,თუმცა ისინი ვინც აქ ყველაზე მეტს პოულობენ არიან ჩინელები. როგორც ახლო აღმოსავლეთში, ისე ჩრდილოეთ აფრიკაშიც ამერიკელები ინტერესით აკვირდებიან ისლამისტებთან მიმდინარე ბრძოლას, თუმცა ყველანაირად ცდილოებნ საკითხში 30.000 ფუტზე უფრო ახლოს არ აღმოჩდნენ ჩართული. ( აქ ავტორის ხუმრობა ის არის, რომ ამერიკელები აქაურ ისლამისტებს ჰაერიდან ბომბავენ ხოლმე :D ).
              ამერიკელები ექსპერიმენტი რომ ზღვებს იქეთ ეროვნული - სახელმწიფოები აეშენებინათ, როგორც ჩანს დამთავრდა.
               ერაყში, ავღანეთში და სხვა ადგილებში, ამერიკელებმა ძირი გამოუთხარეს ტომობრივ მენტალიტეტს. ამერიკელბი შეიძლება ითქვას საკუტარმა ისტორიამ, და რაციონალურობამ გააცურე როდესაც მათი საზღვრებს გარეთ დემოკრატიის მშნებლობა დაიწყეს, მათი აზრი რომ კომპრომისი, ბეჯითი მუშაობა და ხმის მიცემით საკითხის გადაწყვეტა, გაიმარჯვებდა ატავისტურ, ერთმანეთის მიმართ ისტორიულად გამჯდარ შიშზე და სუნიტებს, შიიტებს, ქურთებს არაბებს, მუსლიმებსადა ქრისტიანებს შორის. ამერიკელები ფიქროდბნენ, რომ ამ ხალხებს სურვილი ექნებოდათ ერთად ეცხოვრათ, მაშინ როდესაც მათ საკუთარ გამოცდილებაზე დაყრდობით, ერჩივნათ მარტო და განცალკევებით ყოფილიყვნენ. ეს ყველაფერი ადამიანობის, სამწუხარო ანარეკლია, თუმცა ის მაინც სიმართლე და შესაბამისია, ისტორიის, მრვალი პერიოდისთვის და დედამიწის მარვალი ტერიტორიისათვის. ამერიკის ქმედებებმა, თავი, მოხადა მდუღარე ქოტანს, სადაც მთელი ეს ამბები იხარშებოდა.
                   ეს ამერიკელ პოლიტიკოსებს გულუბრყვილოს არ ხდის, როგოროდაც ზოეგიერთ ევროპელ დიპლომატეს შეიძლება, რომ ეჯეროს. მაგრამ მათ აქვ ,, შეიძლება გავაკეთო" და ,, შეიძლება მოვაგვარო " მიდგომა, რაც რა თქმა უნდ ამუდმივად ვერ იფუნქციონირებს.
                          30 წლის განმავლობაში, მოდური იყო, რომ გეწინასწარმეტყველა, ამერიკის გარდაუვალი ან მიმდინარე დასუსტება. ეს მცადარია ახლა და მცდარი იყო მაშინაც. პლანეტის ყველა ძლიერი სახელმწიფო როგორც ჩანს გახდება, ენერგო დამოუკიდებელი, ის რჩება პირველი ეკონომიკური ძალა და უფრო მეტს ხარჯავს სამხედრო კვლევებზე ვიდრე, დანარჩენი ნატოს სახელმწიფოები ერთად აღებული. მისი მოსახლეობა არ ბერდება, ისე როგორც ევროპის და იაპონიის, და 2013 წლის გელაპის კვლევით, მათი 25 % ვინც სურვილს გამოთქვამდა მიგრირებაზე, სურდა რომ დანიშნულების ადგილი ამერიკა ყოფილიყო. იმავე წელს შაინჰაის უნივერსიტეტმა, მის ექსპერტებს მსოფლიოს 20 საუკეთესო უნივერსიტეტის სია გააკეთებინა: 17 მათგანი მაერიკული იყო.
                          პრუსიელმა სახელმწიფო მოღვაწემ ოტო ფონ ბისმარკმა. თავის ორმაგ შენიშვნაში, საუკუნით ადრე თქვა, ,, ღმერთი განსაკუთრებულად ზრუნავს, მთვრალებზე, ბავშვებზე და ამერიკის შეერთებულ შტატებზე". როგორც ჩანს სიმართლეა. 

Donnerstag, 3. November 2016

ლანდაშაფტის ტყვეები ( გეოგრაფიის ტყვეები ( პატიმრები )) ტიმ მარშალი

      ესე არს თარგმანი წიგნისაი ტიმ მარშალისასა. ყველა უფლება დარღვეულია, წიგნი გადმოვწერე უკანონოდ და ვთარგმნი ყოველგვარი ნებრთვის გარეშე, თუ ვინმეს სურვილი გექნებათ დაბადების დღის საჩუქრად გამომიგზავნეთ ( Prisoners of Geography ინგლისურად, Die macht der Geographie გერმნაულად ორივე ენაზე მივიღებ :) ) თუ ვინმეს PDF ან E - Pub ვერსია მოგენდომოთ ეგეც მომწერეთ, თუ თარგმნის სურვილი შემოგაწვეთ ეგეც. წიგნი ნამდვიალდ საინტერესოა და ბევრი რამის სასწავლად გამოდგება ( ჭკუისაც ;) ) ( თარგმანი კარგი არ არის და შეიძლება ინგლისურის სინტაქსს მიყვეს მაგრამ მთლად ვერ წაკითხვას აჯობებს და თავზე საყრელი დრო როცა მექნება კომენტარებსაც და განმარტებებსაც მივაწერ ) 
* ამ ნიშნით მონიშნულები ჩემი ჩამატებულია აზრის დასახვეწად.




                                                                      თავი 2
                                                                     ჩინეთი
           ,, ჩინეთი ცივილიზაციაა, რომელიც თავს ერად (სახელმწიფოდ)  აცხადებს" 
                                                                ლუსიან პი  პოლიტოლოგი
       
   2006 წლის ოქტომბერში, აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვაში, სამხრეთ იაპონიასა და ტაივანს შორის, გულდამშვიდებით მიცურავდა ამერიკული გემების ფლოტილია, 1000 ფუტი სიგრძის USS Kitty Hawk - ის ხელმძღვანელობით, როდესაც ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე მათ შორის, ჩინურმა წყალქვეშა ნავმა ამოყვინთა.
      ამ ზომის ამერიკული ავიამზიდი, ჩვეულებრივ სხვა 12 გემით არის გარშემორტყმული, ზემოდან ავიაცია იცავს, ხოლო ქვემოდან წყალქვეშა ნავი. ჩინური გემი, სონგის კლასის შემტევი წყალქვეშა ნავი, შეიძლება ძალიან წყნარადაც მიცურავდა თავისი ელექტრო მოტორით, მაგრამ ეს დაახლოებით იგივეა, რომ პეპსის მენეჯერმა, კოკა - კოლას ხელმძღვანელობის თათბირზე მაგიდის ქვემოდან თავი ამოყოს შეხვედრის დაწყებიდან ნახევარი საათის შემდგომ.
              ამერიკელები ერთნაირად, გაოცებული და გაბრაზებულები იყვნენ. გაოცებულები ვინაიდან, მათ ვერ წარმოედგინათ, რომ ჩინურ წყალქვეშა ნავს ასეთი რამის გაკეთება შეუმძნევლად შეეძლო, გაბრაზებულები ვინაიდან მათ, ის ვერ შეამჩნიეს და ისინი ამ ქმედებას განიხილავდნენ როგორც პროვოკაციულს, თან წყალქვეშა ნაცი ავიამზიდიდან ტორპედოს გასროლის მანძილზე იყო დაშორებული. ამერიკელებმა ეს ყველაფერი გააპროტესტეს, ეგ კი არა ძალიანაც გააპროტესტეს, რაზეც ჩინელების პასუხი იყო : ,,ოჰ, რა დამთხვევაა, ჩვენ ამოვყვინთეთ თქვენი ესკადრის შუაში, რომელიც ჩვენს ნაპირებთან მიცურავდა, აზრზეც არ ვიყავით."
          ეს იყო ოცდამეერთე საუკუნე და სამხედრო დიპლომატიის ( Gunboat Diplomacy )  დაბრუნება, რომელსაც ბრიტანელები იყვნენ მიჩვეული, როდესაც რომელიმე პატარა ძალას თავიანთ ჯარს ნაპირთან მიუცურებდნენ, რათა თავიანთი განზრახვა შეეტყობინებინათ.  ჩინელები კი საკუთარ სანაპიროსთან სრულიად ნათელი განცხადებით მოვიდნენ : ,, ახლა ჩვენ საზღვაო ძალა ვართ, ახლა ჩვენი დროა და ეს კი ჩვენი ზღვაა " ამ ყველაფერს 4000 წელი დასჭირდა, თუმცა ჩინელები მოვიდნენ პორტებთან - სანაოსნო გზებთან - და შენთან ახლოსაც.
       ამ დრომდე ჩინეთი საზღვაო ძალა არასდორს არ ყოფილა, საკუთარი დიდი ტერიტორიის, ბევრი მოსაზღვრეების და პარტნიორებთან მოკლე სავაჭრო სანაოსნო გზების გამო, არც ჰქონიათ საჭიროება ყოფილიყო საზღვაო ძალა და იდეოლოგიურადაც არ ყოფილა ეს მოსაზრება გავრცელებული. ჩინელი ვაჭრები დიდ მანძილზე კვეთდნენ ოკეანეებს სავაჭროდ, მაგრმა მათ სამხედრო ფლოტს არასოდეს გასჩენია სურვილი, ეძებნა მიწა ჩინეთს გარეთ, და წყნარი, ინდოეთის და ატალანტის ეკეანეების ძალიან გრძელი სანაოსნო გზების გამო, არც ღირდა, რომ მათი კონტროლი ეცადათ. ჩინეთი მუდამ სახმელეთო ძალა იყო, დიდი ტერიტორიით და მოსახლეობით, რომელმაც ამ დროისთვის თითქმის 1.4 მლრდ - ს მიაღწია.
              ჩინეთის, როგორც დასახლებული ერთეულის მცნება გაჩნდა დაახლოებით 4,000 წლის წინ. ჩინური ცივილიზაციის დაბადების ადგილად მიიჩნევა ჩრდილოეთ ჩინეთის დაბლობი, რომელსაც ჩინელები ცენტრალურ დაბლობად მოიხსენიებენ, დიდი, დაბალზე განფენილი მიწა, დაახლოებით 160,000 კვ/მილი, მდებარეობს შიდა მონღოლეთის და მანჯურიის სამხრეთით, ყვითელი მდინარის (ხუანხე) გარშემო და მდინარე იანძის ბოლოში, ორივე ეს მდინარე დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ მიედინება. დღეისათვის ეს ტერიტორია მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული ადგილია.
          ყვითელი მდინარის აუზი ხშირი და გამანადგურებელი წყალდიდობების სამიზნეა, რაც მდინარეს მოაქვს, ეს არის უშურველი ,, უბედურება ჰანის შვილებისთვის". რეგიონის ინდუსტრიალიზაცია პირველად 1950 - იან წლებში დაიწყო და განსაკუთრებით აჩქარდა ბოლო 3 დეკადაში. საშინლად დაბინძურებული მდინარე ისე არის გატენილი ტოქსიკური ნაგვით, რომ ხანდახან ზღვამდე ჩაღწევაც კი უჭირს. არანაკლებ მნიშვნელოვანია ყვითელი მდინარე ჩინეთისთვის ვიდრე ნილოსი ეგვიპტისთვის, აქ ეს იყო ცივილიზაციის აკვანი სადაც მისმა ხალხმა ისწავლა, მიწის დამუშავება, ქაღალდის და თოფის წამლის კეთება.
            ამ პროტო-ჩინეთის ჩრდილოეთით იყო, გობის უდაბნო სადაც ახლა მონღოლეთია, დასავლეთში ხმელეთი თანდათან მაღლება სანამ ტიბეტის პლატოდ არ გადაიქცევა და ჰიმალაის არ მიაღწევს. სამხრეთ-აღმოსავლეთით და სამხრეთით კი ზღვაა.
             ცენტრი, როგორადაც ჩრდილო ჩინეთის დაბლობი არის ცნობილი, იყო და არის დიდი, ნოყიერი ვაკე, ორი ძირითადი მდინარით და კლიმატით, რაც შესაძლებლობას იძლევა, ბრინჯის და სოიოს მოსავალი წელიწადში ორჯერ იქნეს მიღებული, რამაც კიდეც წაახალისა მოსახლეობის სწრაფი ზრდა. 1500 წლით ადრე ჩვენს ერამდე, ამ ცენტრალურ ნაწილში, ასობით პატარა სახელმწიფოდან, რომლებიც ხშირად ერთმანეთს ეომებოდნენ, შეიკრა ჩინური სახელმწიფოს პირველი ვერსია - შანგის დინასტია. ეს არის  ადგილი სადაც, მოხდა ჰანის ხალხის ჩამოყალიბება, ამ ცენტრში შეიქმნა სახელმწიფო, იცავდნენ ცენტრს, მის გარშემო ბუფერის შექმნის საშუალებით.
            ჰანი დღეისათვის დომინირებს ჩინეთში, შეადგენენ მოსახლეობის 90 % -ს და ასევე წამყავანი როლი აქვთ პოლიტიკასა და ეკონომიკაში. ისინი განსხვავდებიან ენით, ლაპარაკობენ მანდარინზე, კანტონურზე და ბევრ სხვა რეგიონულ ენაზე, მაგრამ ერთიანდებიან ეთნიკურ და პოლიტიკურ დონეზე, რასაც განაპირობებს გეოპოლიტიკური ბიძგი, რომ დაიცვან ცენტრი. მანდარინი, რომელიც რეგიონის ჩრდილო ნაწილში წარმოიშვა, დომინანტი ენაა და ამავე დროს ის გამოიყენება, მმართველობაში, ტელევიზიაში და განათლებაში. დაწერილი მანდარინი, კანტონურის და სხვა რეგიონული ენების მსგავსია მაგრამ ძალიან განსხვავდება ლაპარაკისას. (* დაწერილი მანდარინი კი არ არის მსგავსები სხვების, სხვები არიან დაწერილი მანდარინის მსგავსი, იმიტომ რომ ამათ გადაიღეს ( გადააღებინეს )  მანდარინის იეროგლიფები, ეს ენები ყველა სინო - ტიბეტურში ერთიანდებიან, ( ისე ჩინურ წიგნებს წაიკთხავთ და კიდეც დაწერთ თუ იეროგლიფებს ისწავლით, ისე, რომ ჩინური ერთი სიტყვაც არ იცოდეთ :)  )).
            ცენტრი, არის პოლიტიკური, დემოგრაფილი, კულტურული და რაც ყველაზე გადამწყვეტია , სასოფლო სამეურნეო მიზიდულობის ცენტრი. ჩინეთის ამ ნაწილშ დაახლოებით მილიარდი ადამიანი ცხოვრობს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ტერიტორია აშშ - ს ტერიტორიის ნახევარია, რომელსაც 322 მლნ მოსახლე ჰყავს. რადგანაც ამ ტერიტორიის ლანდაშფტმა, განსაზღვრა მისი დასახლება და ის, რომ ის კარგი სასოსფლო - სამეურნეო მიწაა, მისი პირველი მმარტელი დინასტიები, მუდამ გრძრდნობდნენ, საფრთხეს არა ჰან რეგიონებიდან, რომელბიც მათ გარშემო იყო, განსაკუთრებით მონღოლეთიდან, სადაც მომთაბარე და მეომარი ხალხი ცხოვრობდა.
        ჩინეთმაც იგივე სტრატეგია შეარჩია, რაც რუსეთმა, თავდასხმა თავდაცვის მიზნით. როგორც ჩვენ შევხედავთ, იყო ბუნებრივი ბარიერები - თუკი ჰანი შეძლებდა მიეღწია ამ ბარიერებამდე და ეკონტროლებინა ისინი - ეს დაიცავდა მათ. ეს იყო ათასწლოვანი პრობლემა, რომლის საბოლოოდ მოგვარება მოხერხდა 1951 წელს, ტიბეტის ანექსირებით.
         ცნობილი ჩნელი ფილოსოფოსის დროს ( 551 - 479 ჩენს წელთაღრიცხვამდე ), არსებობდა ძლიერი შეგრძნება ჩინური იდენტობის და დაყოფის ცივილიზებულ ჩინეთსა და ,,ბარბაროსული" რეგიონს შორის, რომელიც გარს ეკრა მას. ეს იყო იდენტობის, შეგრძნება, რომელსაც იზიარებდა 16 მლნ ადამიანი.
         ჩვენს ერამდე 200 წელს, ჩინეთი გაფართოვდა, მაგრამ ვერ მიაღწია, ტიბეტს სამხრეთ დასავლეთში, ჩრდილოეთში ცენტრალური აზიის მდელოებამდე და სამხრეთით მთლაინად მივიდა სამხრეთ ჩინეთის ზღვამდე. დიდი კედელი ( ჩინეთში ცნობილი როგორც გრძელი კედელი ) პირველად ცინის დინასტიის მიერ იქნა აგებული ( 221 - 207 ჩვენს წელთაღრიცხვამდე ) რითაც ჩინეთმა დაიწყო რუკაზე იმ ფორმის მიღება რასაც ცვენ დღეს თანამედროვე ჩინეთად ვაღიარებთ. 2000 წელი მაინც იქნება, რაც ჩინეთის დღევანდელი საზღვრები ფორმირდა.
            ჩვენი წელთაღრიცხვით 605 - 609 წლებში ჩინელებმა დიდი არხი გათხარეს, საუკუნეები გაატარეს მის მშენებლობაში, დღეს ის მსოფლიოში ყველაზე გრძელი ხელით შექმნილი საწყლოსნო გზა არის, რომელმაც ყვითელი მდიანრე და იანძი შეაერთა. ამან ჩრდილოეთი და სამხრეთი უფრო მეტად მიაბა ერთმანეთს და ჰანის ხალხი ისე ახლოს დაუკავშირე ერთმანეთს, როგორც არასდროს. სუის დიანასტიას ( 581 - 618 ) შესაძლებლობა ჰქონდა, კონტროლი გაეწია მუშათა უზარმაზარი რაოდენობისთვის, რამაც საშუალება მისცა ორ დიდ მდინარეს შორის არსებული ბუნებრვი შენაკადები სანაოსნო გზებად ექცია, ამ მშენებლობამ 5 წელი წაიღო და რამოდენიმე მილიონი მონის შრომა,მაგრამ ჩრდილოეთსა და სამხრეთს შორის ტვირთების გადაადგილების პრობლემა მოგვარებულ იქნა, მაგრამ არა წყალდიდოებების პრობლემა, რომელიც დღესაც რჩება.
          ჰანის ხალხი მაინც ებრძოდა ერთმანეთს, მაგრამ რაც უფრო დრო გადიოდა მით უფრო ნაკლებად, მეთერთმეტე საუკუნეში კი იძულებული გახდნენ თავიანთი ყურადღების კონცეტრირება ჩრდილოეთზე მოეხდინათ, საიდანაც მონღოლების ტალღები სამხრეთისკენ მოედინებოდნენ. მონღოლებმა დაამარცხეს რა ჩინური დინასტია და მმართველები, 1279 წელს ხუბილაი ყაენი გახდა პირველი უცხოელი, რომელმაც ჩინეთის მართვა აიღო ხელში დაიწყო მონღოლთა ( ჲუიანის ) დინასტიის მმართველობა. თითქმის 90 წელიწადი დასჭირდა ვიდრე ჰანის ხალხმა ისევ შეძლო და საკუთარის საქმეების მართვა ხელში აიღო მინგის დინასტიის ჩამოყალიბებით.
           ამ პერიოდიდან იზრდება კონტაქტები, ჩამოყალიბების გზაზე დამდგარი ევროპული სახელმწიფოების, პორტუგალილებეის ესპანელების, ვაჭრებთან და ემისრებთან. ჩინელი ლიდერები წინააღმდეგი იყვნენ, ევროპლეთა მათ ტერიტორიაზე რაიმე სახით მუდმივად ყოფნის, მაგრამ თანდათან უფრო მეტად ხსნიდნენ სანაპირო ზონებს ვაჭრობისათვის. დღემდე როდესაც ჩინეთის სანაპირო იღება, სანაპირო რეგიონები ამით მოგებული რჩებიან, ცენტრალური რეგიონები კი მათ ჩამორჩებიან. ვაჭრობის შედეგად მოგროვებულმა ქონებამ, ქალაქი შანხაი გაამდიდრა, მაგრამ ამ სიმდიდრემ ქალქგარეტ ვერ გააღწია. საქალაქო ტერიტორიებზე მოსახლეობის დიდი შედინება დაიწყო და ამან კიდევ უფრო მეტად ხაზი გაუსვა განსხვავებას.
         მე - 19 საუკუნეში, ჩინეთმა სამხრეთით ბირმას და ინდოჩინეთს მიაღწია, ჩრდილო დასავლეთით კი სინძიანგი დაიპყრეს, რომელიც ქვეყნის ყველაზე დიდი პროვინცია გახდა. უზარმაზარი, დაღარული მთების და უდაბნოების მხარე, სინძიანგი 642,820 კვადრატული მილია, ორჯერ უფრო დიდი ვიდრე ტექსასი - სხვაგვარად, რომ ვთქვათ, აქ შეგვიძლია ჩავტიოთ, ბრიტანეთი, საფრანგეთი, ავსტრია, შვეიცარია, ჰოლანდია და ბელიგია და კიდევ დარჩებოდა ადგილი ლუქსემბურგისა და ლიხტენშტაინისთვის.
         მაგრამ, ზომის გარდა პრობლემებიც დაუმატა სინძიანგმა ჩინეთს. სინძიანგი, რომელიც მუსლემებით არის დასახლებული, წლებია არასტაბილურობის წყაროა, უფრო სწორად ამბოხების, როგორც იყვნენ სხვა რეგიონებიც, მაგრამ ჰანის ხალხისთვის ბუფერულ ზონის ფასი მეტი იყო ვიდრე მისგან გამოწვეული პრობლემები, განსაკუთრებით კი იმის შემდეგ, რა ბედშიც ქვეყანა მე - 19, მე- 20 საუკუნეებშ ჩააგდეს ევროპლებმა.
       ქვეყანაში ორდესაც იმპერიული სახელმწიფოები მოვიდნენ, მათ შორის ბრიტანელები, ადგნენ და ქვეყნა გავლენის სფეროებად გაყვეს. ეს იყო და არის, ყველაზე დიდი დამცირება ჩინელების, რომელიც მათ გადაიტანეს მონღოლთა შემოსევის შემდეგ. ამ ნარატივს იყენებს ჩინეთის კომუნისტური პარტიაც, ნაწილობრივ ეს მართალიც, მაგრამ ამ ყველაფერს პარტია იყენებს რათა თავისი შეცდომები და რეპრესიულობა გადაფაროს.
               მოგვიანებით იაპონელებმა დაიპყრეს ჩინეთი, როდესაც მსოფლიო ძალად იქმნებოდნენ, პირველად 1932 წელს დაარტყეს, განმეორებით კი 1937 წელს, როდესაც მათ ცენტრალური ტერიტორიის დიდი ნაწილი და ასევე მანჯურია და შიდა მონღოლეთი დაიპყრეს. იაპონიის მიერ ამაერიკის წინაშე გამოცხადებულმა უპირობო კაპიტულაციამ, ჩინეთი  1945 წელს გაანთავისუფლა იაპონური ჯარებისაგან, ასევე განთავისუფლდა მანჯურიაც, სადაც რუსები შევიდნენ და 1946 წლმადე იდგნენ.
      გარე დამკვირვებლებიდან ბევრი ფიქრობდა, რომ ომის შემდგომი პერიოდი ჩინეთს ლიბერალურ დემოკრატიამდე მიიყვანდა მსგავსად გულუბრყვილო დასავლეთელებისა რომლებიც არაბულ გაზაფხულზე წერდნენ. რაც როგორც ჩინეთის შემთხვევაში, დაფუძნებული იყო მოსახლეობის შიდა დინამიკის, პოლიტიკის და გეოგრაფიის ცოდნის ნაკლებობაზე.
      1949 წლამდე ჩან კაი შის ნაციონალისტური ძალები და მაოს კომუნისტები ერთმანეთს სამოქალაქო ომშ ებრძოდნენ, საბოლოოდ კომუნისტებმა გაიმარჯვეს, ნაციონალისტები ტაივანზე გაიქცნენ. იმავე წელსვე ბეიჯინგის რადიომ განაცხადა, რომ სახალხო განმათავისუფლებელმა არმიამ უნდა გაანთავისუფლოს, ყველა ჩინური ტერიტორია. ტიბეტი, სინძიანგი, ჰაინანი და ტაივანი.
      მაო ძალაუფლების ისეთი ცენტრალიზება მოახდინა, როგორიც ართერთ დინასტიას არ უქნია. მან დაბლოკა რუსულების გავლენა შიდა მონღოლეთში და განავრცო ჩინეთის გავლენა მონღოლეთში.  1951 წელს მათ დაასრულეს ტიბეტის ანექსია ( კიდევ ერთი უზარმაზარი ტერიტორია, ეთნიკურად არა ჰან მოსახლეობით დასახლებული ) ამის შემდეგ კი ჩინური სასკოლო რუკები ცენტრალური აზიის სახელმწიფოებსაც კი მოიცავდა. ქვეყანა ისევ შეერთდა, მაომ მისი დარჩენილი სიცოცხლე, ამ მონაპოვარის განმტკიცებაში გაატარა და კომუნისტური პარტია ცხოვრების ყველა ასპექტში გარია, მაგრამ შორს რჩებოდა გარე სამყაროსგან. ქვეყანა რჩებოდა უიმედოდ ღარიბი, განსაკუთრებით კი მისი სანაპირო ტერიტორიებიდან მოშორებით, მაგრამ ის იყო ერთიანი.
         მაოს მემკვიდრეები შეეცადნენ, მისი გრძელი მარში გამარჯვებისკენ გადაექციათ გრძელ მარშად ეკონომიკური კეთილდღეობისკენ. ადრეულ 80 - იან წლებში, ჩინელმა ლიდერმა დენ სიაოპინმა, გამოჭედა ტერმინი ,, სოციალიზმი ჩინური ხასიათით", რომელიც როგორც ჩანს შემდეგნაირად ითარგმნება, ,, კომუნისტური პარტიის ტოტალური კონტროლი, კაპიტალიზმის პირობებში". ჩინეთი ხდებოდა, ძირითადი სავაჭრო ქვეყანა და სამხედრო გიგანტი. 1990 წლის ბოლოსათვის, ის გამოვიდა 1989 წლის ტიანანმინის მოვლენების შოკიდან. დაიბრუნა ჰონგ - კონგი და მაკაუ, ბრიტანეთისა და პორტუგალიისგან. შეეძლო გაეხედა თავის საზღვრებისკენ, შეეფასებინა საკუთარი უსაფრთხოება და დაეგეგმა თავისი დიდი სვლა გარე სამყაროში.
    თუკი ჩვენ დავხედავთ თანამედროვე ჩინეთს, დავინახავთ უზარმაზარ ძალას, რომელსაც უზრუნველყოფილი აქვს საკუთარი უსაფრთხოება თავისი გეოგრაფიული მახასიათებლებით, რამაც ის მიიყვანა ეფექტური ვაჭრობის და თავდაცვის მდგომარეობამდე. ჩინეთში კომპასი მუდამ შემდეგნაირად არის დალაგებული, აღმოსავლეთი, სამხრეთი, დასავლეთი, ჩრდილოეთი, მაგრამ ჩვენ დავიწყოთ ჩრდილოეთიდან და მივყვეთ საათის ისრის მიმართულებით.
       ჩრდილოეთში ჩვენ ვხედავთ 2,906 მილის სიგრძის საზღვარს მონღოლეთთან. ეს საზღვარი გადადის გობის უდაბნოში. მომთაბარე მეომრები შეიძლება კი ახერხებდნენ, რომ ეს ტერიტოირა ჩრდილოეტიდან სამხრეთისკანე გადაეკვეთათ, მაგრამ თანამედროვე არმიას 3 კვირით ადრე იქნება აღმოჩენილი ვიდრე ის ჩინეთის ცენტრამდე მიაღწევს და მას ექნება წარმოუდგენლად გრძელი მომარაგების ხაზი, რომელიც გაივლის ძალიან არასტუმართმოყვარე ტერიტორიაზე. აქ ძალიან ცოტა გზაა, რომელზეც შეიძლება მძიმე ტექნიკა გადაადგილდეს და ძალიან ცოტა დასახლებული ადგილი. გობის უდაბნო არის საუკეთესო წინასწარი გაფრთხილების სისტემა. ჩინური ექსპასია ჩრდილოეთისკენ არ იქნება სამხედრო ექსპანსია, ეს იქნება სავაჭრო გარიგებები, როგორსაც ჩინეთი დღეს მონღოლეთთან აფორმებს, მისი რესურსების განსაკუთრებით მინერალების მისაღებად. რასაც მოჰყვება ჰან ჩინელების ზრდადი მიგრაცია მონღოლეთში.
          შემდეგი კარიბჭე, აღმოსავლეთში, არის ჩნეთის საზღვარი რუსეთთან, რომელიც წყნარ ოკეანემდე გადის, ან იაპონიის ზღვამდე რომელიც წყნარი ოკეანის ნაწილია. საზღვრის ჩრდილოეთით, მთიანი, არასტუმართმოყვარე, რუსული შორეული აღმოსავლეთია, მცირე მოსახლეობით. საზღვრის სამხრეთით არის მანჯურია, რომელთან შეხვედრაც მოუწევთ რუსებს, თუკი ისინი გადაწყვეტენ ცენტრალურ ჩინეთამდე მისვლას. მანჯურიის მოსახლეობა 100 მლნ -ზე მეტია და იზრდება, რუსეთის შრეული აღმოსავლეთის 7 მლნ - ზე ნაკლები და არანაირი ზრდის გამოვლინება. მოსალოდნელია დიდი მიგრაცია სამხრეთიდან ჩრდილოეტისკენ, რაც ჩინეთს კიდევ ერთ ბერკეტს მისცემს რუსეთთან ურთიერთობაში. სამხედრო პერსპექტივით, საუკეთესო ადგილი საზღვრზე გადასავლელად იქნებოდა რუსულ პორტ ვლადივასტოკთან, მაგრამ ამის გასაკეთებლად ძალიან ცოტა, მიზეზები არსებობს და არც არავინ განიზრახავს. მართლაც, უკრაინის გამო, დასავლეთის მიერ რუსეთზე დაკისრებულმა საქციებმა, რუსეთი მიიყვანა იქამდე, რომ ჩინეთთან მასიური ეკონომიკური ხელშეკრულებები გააფორმა, რამაც შესაძლებლობა მისცა რუსეთს წყლის ზემოთ დარჩენილიყო, მაგრამ უფრო მომგებიანი ჩინელებისთის არის. რუსეთი ამ ურთიერთობაში უმცროსი პარტნიორია.
           რუსეთის შორეული აღმოსავლეთის, სამხრეთით სანაპიროს გაყოლებით არის, ჩინეთის ყვითელი ზღვა, აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვა და სამხრეთ ჩინეთის ზღვა რომლებსაც წყნარ და ინდოეთის ოკეანეებში გავყავართ, ამ ზღვებში ძალიან კარგი პორტებია, რომლებიც მუდამ გამოიყენებოდა ვაჭრობისათვის. მაგრამ ამ ტალღებს იქეთ, რამოდენიმე კუნძულოვანი პრობლემაა - ერთის სახელია იაპონია, რომელსაც ცოტა ხანში შევეხებით.
        გავაგრძელოთ საათის ისრის მიმართულებით და ჩვენ მივალთ, შემდგომ საზღვრებთან. ვიეტნამთან, ლაოსთან და ბირმასთან. ვიეტნამი ჩინეთისთვის ნერვების მომშლელია. საუკუნეები ეს ორი ტერიტორიის გამო კინკლაობენ. ორივესათვის სამწუხაროდ, აქ არის გზა სადაც ჯარს ბევრი პრობლემების გარეშე შეუძლია გაიაროს - რაც ნაწილობრივ ხსნის აქ ჩინეთის 1000 წლოვან დომინციას და ოკუპანტობას ჩვენი წელთ აღეიცხვამდე 111 წლიდან ჩვენი წელთაღრიცხვით 938 წლმადე, ასევე მათ ხანმოკლე სასაზღვრო კონფლიქტს 1979 წელს, თუმცა რაც უფრო მეტად გაიზრდება ჩინეტის სამხედრო შესაძლებლობები, მით უფრო მიელაქუცება ვიეტნამი ამერიკას რათა მან დაიცვას, ან დიპლომატიურად დაიწყებს ბეიჯინგის მეგობრის როლის თამაშს. ის, რომ ორივე სახელმწიფო იდეოლოგიურად კომუნისტურია ნაკლბად აქვს გავლენა მათი ურთიერთობის მდგომარეობაზე: ეს არის მათი საერთო გეოგრაფია, რამაც განსაზღვრა მათი ურთიერთობა. ბეიჯინგის ხედვით, ვიეტნამი მხოლოდ პატარა პრობლემაა, რომელსაც მოევლება.
       ლაოსთან საზღვარი, მაღლობი, ჯუნგლებიანი ლანდშაფტია. ძნელი ვაჭრებისთვის რომ ის გადაირონ და კიდევ უფრო რთული სამხედრო შენაერთებისთვის. თუკი გავყვებით საათის ისრის მიმართულებით, მაღლობები მთებად გადაიქცევა, უკიდურეს დასავლეთში კი 20,000 ფუტ სიმაღლეს აღწევენ და იწყებენ ჰიმალაიდ გადაქცევას.
         ამას მივყავართ ტიბეტთან და ჩინეთისთვის მის მნიშვნელობასთან. ჰიმალაი მთელ სიგრძეზე მიჰყვება ჩინეთ - ინდოეთის საზღვარს, ბოლოს ის ყაროყორუმის მთიანეთთან, პაკისტანის, ავღანეთის და ტაჯიკეთის საზღვართან ეშვება. ეს არის ჩინური დიდი კედლის ბუნებრივი ვერსია ან/და ნიუ დელის პერსპექტივიდან - ინდოეთის დიდი კედელი. ის ერთმანეთისგან აშორებს, მსოფლიოს 2 ყველაზე დასახლებულ ქვეყანას, როგორც სამხედრო ისე ეკონომიკური თვალსაზრისით.
     ამათ საკუთარი კონფლიქტები აქვთ, ჩინეთი პრეტენზიას აცხადებს ინდოეთის რეგიონ არუნაჩალ პრადეშზე, ინდოეთი აცხადებს რომ ჩინეთს ოკუპირებული აქვს აქსაი ჩინი. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე მხარეს ერთმანეთზე აქვთ არტილერია მიშვერილი, ორივეს უფრო მნიშვნელოვანი საქმე აქვთ საკეთებელი, ვიდრე ის, რომ 1962 წელს მომხდარი, სასაზღვორ კონფლიქტი ისევ სროლებში გადაზარდონ.  მიუხედავად იმისა, რომ დაძაბულობა ამჟამად არ შეინიშნება, ორივე მხარე ამ საკითხთს სიფრთხილით უნდა მიუდგეს.
         ჩინეთსა და ინდოეთს შორის საუკუნეების განმავლობაში, ძალიან მცირე ვაჭრობა იყო და სავარაუდოდ ის არც მომავალში არ შეიცვლება. რათქმაუნდა საზღვარი, სინამდვილეში ტიბეტურ - ინდური საზღვარი არის და ზუსტად ეს არის, თუ რატომაც სურდა ჩინეთს ეკონტროლებინა ის.
         ეს არის შიშის გეოპოლიტიკა. თუკი ჩინეთი არ გააკონტროლებდა ტიბეტს, ნებისმიერ დროს შეიძლებოდა იგივე გაეკეთებინა ინდოეთს. ეს საშუალებას მისცემდა ინდოეთს, ეკონტროლებინა ტიბეტის მაღლობები და პლატო, საიდანაც შეეძლებოდა ცენტრალური ჩინეთისკენ დაშვებულიყო. ის ასევე შეძლებდა ეკონტროლებინა ტიბეტის რესურსები და ყვითელი მდინარის, იანძის და მეკონგის სათავეები, ამიტომაც არის, რომ ტიბეტი ცნობილია როგორც ,, ჩინეთის წყლის კოშკი", ჩინეთი, რომელიც იგივე რაოდენობის წყალს იყენებს, როგორც აშშ, მაგრამ 5 - ჯერ მეტი მოსახლეობა ჰყავს, რათქმაუნდა ამას არ დაუშვებდა.
            მნიშვნელოვანი ის კი არ არის, რომ ამით ინდოეთს შესაძლებლობა ექნებოდა, ეკონტროლებინა ჩინეთის წყლით უზრუნველყოფა, არამედ ის, რომ მას ასეთი ბერკეტი ჩაუვარდებოდა ხელში. მსახიობი რიჩარდ გირი და თავისუფალი ტიბეტის მოძრაობა გააგრძელებენ ლაპარაკს ტიბეტის უსამართლო ოკუპაციის შესახებ და ახლა ჰან ჩინელების მიერ იქ დასახლებაზე, მაგრამ ბრძოლაში, დალაი ლამას, ტიბეტის დამოუკიდებლობის მოძრაობას, ჰოლივუდის ვარსკვლავსა და ჩინეთის კომუნისტურ პარტიას შორის, რომელიც მსოფლიოს მეორე ეკონომიკას მართავს, მხოლოდ ერთი შესაძლო გამარჯვებული არსებობს.
      როდესაც დასავლეთში ლაპარაკობენ ტიბეტის შესახებ, იქნება ეს რიჩარდ გირი თუ ბატონი ობამა, ეს ჩინეთში ძალიან გამაღიზიანებლად აღიქმება. ისინი ამას უყურებენ არა ადამიანის უფლებათა პროზმიდან, არამედ გეოპოლიტიკური უსაფრთხოებიდან გამომდინარე.  ჩინურ უსაფრთხოებას პრობლემები არ შექმნია და არც შეექმნება, თუკი კიდევ იქნება აჯანყებები ჰან ჩინელების წინააღმდეგ. გეოპოლიტიკა და დემოგრაფია ტიბეტის დამოუკიდებლობის წინააღმდეგ არის.
         ჩინელები ,,აშენებენ ფაქტებს მტკიცე საფუძველზე", ,,მსოფლიოს სახურავზე". ( * აქ ინგლისურად კარგად წერია, ქართულად ვერ ვთარგმნე ზუსტად რა უნდოდა. The Chinese are building ‘facts on the ground’ on the ‘roof of the world’. სიტყვების კარგი თამაშია ინგლისურისთვის :) ). 1950 წელს ჩინეთის კომუნისტური პარტიის სახალხო არმიამ დაიწყო გზების შენება ტიბეტში და მას შემდეგ ეხმარებიან უძველეს სამეფოს ეზიარონ თანამედროვე მსოფლიოს. მაგრამ გზებმა და უკვე რკინიგზებმაც ისინი ჰან ჩინელებთანაც აზიარა.
      დიდი ხნის წინ ითქვა, რომ შეუძლებელია ააშენო რკინიგზა მყინვარებზე, ტიბეტის მთებსა და ველებზე. ევროპის საუკეთესო ინჟინრებმა, რომელთაც გადაჭრეს ალპები აქ იგივეს გაკეთება შეუძლებალდ მიიჩნიეს. გვიან 1988 წელს, მოგზაურმა პაულ თერომ, თავის წიგნში ,, რკინის მამლის ჭენება" დაწერა, რომ ,,კუნლინის მთაგრეხილი არის, იმის განარტია, რომ ლჰასამდე ვერასოდეს მიაღწევს რკინიგზა". კუნლუნი გამოყოფდა სინძიანგს ტიბეტიდან. რისთვისაც თერომ მას მადლობა გადაუხადა ,, ეს შეიძლება კარგიც იყოს, ამდენი ხანი მეგონა რომ მე მომწონდა რკინიგზა სანამ ტიბეტში არ მოვხვდი, ახლა კი ვიცი რომ ველური ბუნება უფრო მომწონს. მაგრამ ჩინელებმა ააშენეს რკინიგზა, ალბათ მხოლოდ მათ შეეძლოთ ეს გაეკეთებინათ. სარკინოგზო ხაზი, ტიბეტის დედაქალაქ ლჰასაში 2006 წელს გაიხსნა, ჩინეთის პრეზიდენ ჰუ ძინტაოს მიერ. ახლა უკვე ქალაქში დღეში 4 - ჯერ, ყოველდღიურად მოედინება ხალხი და პროდუქტი, ისეთი დაშორებული ადგილებიდან როგორიც ბეიჯინგი და შანჰაი არის.
      მატარებლებს ბევრი რამ მოაქვთ, სამომხამრებლო საქონელი მთელი ჩინეთიდან, კომპიუტერები, ფერადი ტელევიზორები, ტელეფონები. მოჰყავთ ტურისტები, რომლებიც ეხმარებიან ადგილობრივ ეკონომიკას, მათ მოაქვთ თანამედროვეობა უძველს და უღარიბეს მიწაზე, უზარმაზარი შესაძლებლობა, ჯანმრთელობის და კეთილდღეობის პირობების გასაუმჯობესებლად, მათ მოაქვთ ასევე შესაძლებლობა, რომ ტიბეტური საქონელი მოხვდეს მთელ მსოფლიოში. მაგრამ, მათ მოიყვანეს ასევე რამოდენიმე მილიონი ჰან მოსახლე.
       რეალური მონაცმების მიღება რთულია : თავისუფალი ტიბეტის მოძრაობა აცხადებს, რომ ფართო ტიბეტურ რეგიონში, ტიბეტელები უმცირესობაში არიან, ჩინეთის მთავრობა კი აცხადებს, რომ ტიბეტში მოსახლეობის 90 % ტიბეტელები არიან. ორივე მხარე აჭარბებს, მაგრამ როოგრც მტკიცებულებები ამბობს, მთავრობა უფრო აჭარბებს. მთავრობის წარმომადგენლები არ ითვლიან იმ ჰან ჩინელებს, რომლებიც აქ მაცხოვრებლად რეგისტრირებული არ არიან, მაგრამ შემთხვევით დამკვირვებლებსაც შეუძლიათ შეამჩნიონ, რომ ჰან ჩინელები დომინირებენ ტიბეტის ურბანული არეალების სამეზობლოებში.
       იყო დრო, როდესაც მანჯურიის, შიდა მონღოლეთის, და სინძიანგის მოსახლეობის, უმრავლესობა ადგილებრვიები იყვნენ, დღეს კი აქ ჰან ჩინელები ჭარბობენ ან აღწევენ უმრავლესობას. იგივე დაემართება ტიბეტსაც.
          ეს ნიშნავს, რომ ჰან ჩინელების უკმაყოფილება გაგრძელდება, როგორც ეს მოხდა 2008 წელს, როდესაც ტიბეტელმა პროტესტანტებმა, ჰან ჩინელების ქონება დაწვეს და გაანადგურეს. 21 ადამიანი დაიღუპა და ასობით დაშავდა. ხელისუფლება გააგრძელებს დარბევებს, თავისუფალი ტიბეტის მოძრაობა პროტესტს, ბერები ისევ დაიწვავენ თავს რათა მსოფლიოს დაანახონ, თუ როგორ იტანჯებიან ტიბეტელი ხალხი და ჰან ჩნელებიც ისე მოვლენ და დასახლედებიან.
           ჩინეთის უზარმაზარი მოსახლეობა, უმეტესად ჩაჭყლეტილი მის გულში, ეძებს გზებს გასაფართოებლად. როგორც ამერიკელები ცდილობდნენ დასავლეთით გაფართოებას ისევე ჩინელები და როგორც რკინის ცხენმა მიიყვანა ევროპელი მოახალშენეები, კომანჩების და ნავახოს მიწებზე, ისე თანამდრევე რკინის მამალს მიჰყვას ჰანი ტიბეტელებთან.
           საბოლოოდ საათის ისრის მიმართულებას მივყავართ, პაკისტანის ავღანეთის, ტაჯიკეთის და ყირგიზეთის საზღვრებთან ( ყველა მაღალმთიანი ) , სანამ მივაღწევდეთ საზღვარს ყაზახეთამდე. საიდანაც ისევ უკან მონღოლეთთან მივალთ. ეს იყო უძველესი აბრეშუმის გზა, შუა სამეფოს ხიდი დანარჩენ სამყაროსთან. თეორიულად ეს ჩინეთის დავდაცვაში სუსტი წერტილია, სივრცე მთებსა და უდაბნოს შორის, მაგრამ ის ძალიან შორს არის მისი გულიდან, ყაზახები არ არიან იმ დგომარეობაში, რომ საფრთხე იყვნენ ჩინეთისთვის, რუსეთი კი აქედან ასობით მილით არის დაშორებული .
        ყაზახეთის საზღვრის სამხრეთ - აღმოსავლეთით არის, ჩინეთს ურჩი ავტონომიური პროვინცია, სინძიანგი, თავისი მუსლიმური მოსახლებით უიღურებით, რომლებიც თურქულის მონათესავე ენაზე ლაპარაკობენ. სინძიანგი 8 ქვეყანას ესაზღვრება, რუსეთს, მონღოლეთს, ყაზახეთს, ყირგიზეთს, ტაჯიკეთს, ავღანეთს, პაკისტანს და ინდოეთს.
        მუდამ იყო, არის და იქნება პრობლემები სინძიანგში. უიღურებმა ორჯერ გამოაცხადეს, აღმოსავლეთ თურქესტანის დამოუკიდებელი სახელმწიფო, 1930 და 1940 წლებში. მათ შეხედეს რუსეთის იმპერიის დაშლას, როდესაც მათი მეზობელი ,,სტანები" დამოუკიდებელ სახელმწიოფებად იქცნენ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ინსპირებული იყვნენ ტიბეტის დამოუკიდებლობის მოძრაობით და ბევრი მათგანი დღესაც მოითხოვს ჩინეთიდან გამოყოფას.
             ეთნოსებს შორის დაპისპირება გაჩნდა 2009 წელს, რის შედეგადაც 200 - ზე მეტი ადამიანი დაიღუპა. ბეიჯინგმა ამ მოვლენას სამნაირი პასუხი გასცა. სასტიკად დასაჯა დისიდენტები, რეგიონში ჩაყარა დიდი ფული და ჩაიყვანა უამრავი ჰან ჩინელი მუშა. ჩინეთისათვის, სინძიანგი სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ აქ რაიმე სახით დაუშვას დამოუკიდებლობისთვის მოძრაობა, ის არამარტო 8 სახელმწიფოს ესაზღვრება და ბუფერს წარმოადგენს ცენტრალური რეგიონისთვის, არამედ მას ასევე გააჩნია ნავთობი და ის არის სადაც იცდება ჩინეთის ატომური იარაღი.
            სინძიანგში გაჩენილ ახალ ქალაქებსა და დასახლებებში, მსოახლეობის უმრავლეოსობა ჰან ჩნელები არიან, რომლებიც აქ იმ ქარხნებში სამუშაოდ მიიზიდეს, რომლებშიც ინვესტირებას მთავრობა ახდენს. კლასიკური მაგალითია ქალაქი შიეზი, დედაქალაქ ურუმჩიდან 85 მილით, ჩრდილო - დასავლეთში, რომლის მოსახლებაც 650,000 არის, საიდანაც 620,000 ჰან ჩინელები არიან. მთლიანად, ყველაზე კონსერვატორული გამოთვლით მოსახლეობის 40 % ჰან ჩინელები არიან, თვით დედაქალაქ ურუმჩიშიც კი სავარაუდოდ უმრავლესობაშ ჰანი არის, მიუხედავად ამისა რთულია ადგილობრივად მოიძებნოს ოფიციალური პირები, რომლებიც იქნებიან საიმედო, მათი პოლიტიკურად მგრძნობიარეობის გამო.
             არსებობს მოძრაობა, ,, უიღურთა მსოფლიო კონგრესი", რომელიც განთავსებულია გერმანიაში და ,, აღმოსავლეთ თურქესტანის დამოიკიდებლობის მოძრაობა" დაარსებული თურქეთში. მაგრამ უიღურ სეპარატისტებს აკლიათ დალაი - ლამას მსგავსი ფიგურა ვისზეც უცხოური მედია მოახდენდა ფოკუსირებას და ამის გამო მათი შემთხვევა თითქმის უცნობია მსოფლიო მასშტაბით. ჩინეთიც ცდილობს შეინარჩუნოს ეს ამ ფორმით, ცდილობს მიაღწიოს იმას, რომ მას ექნება კარგი ურთიერთობა მის მეზობელ ქვეყნებთან რათა თავიდან აიცილოს, მათ მიერ რაიმე ფორმით უიღურთა დამოიკიდებლობის მოძრაობისთვის ხელშეწყობა იქნება ეს მომარაგების ხაზების ორგანიზება თუ მათთვის თავშესაფრის მიცემა. ბეიჯინგი სეპარატისტებს ასევე ისლამისტი ტერორისტების მარკას აწებებს. ალ ქაიდა და სხვა დაჯგუფებები, რომლებსაც აქვთ დასაყრდენი ტაჯიკეთში, ნამდვიალდ ცდილობენ რომ კავშირი დაიჭირონ უიღურთა სეპარატისტულ ძალებთან, მაგრამ მოძრაობა პირველ რიგში ნაციონალისტურია და მხოლოდ ამის შემდეგ ისლამისტური. თუმცა, იარაღით, დანით და ბომბით თავდასხმები ჩინელ ოფიციალურ პირებზე და ჰან ჩნელებზე, იმდენად ხშირი იყო გასულ რამოდენიმე წელიწადში, რომ თუკი ასე გაგრძელდება და ესკალირდება ის შეიძლება სრულმასშტაბიან აჯანყებაში გადაიზარდოს.
   ჩინეთი არ დატმობს ამ ტერიტორიას, როგორც ტიბეტს, ფანჯარა დამოუკიდებლობისკენ კი უფრო იკეტება. ორივე ბუფერული ზონაა, ერთი მთავარი სახმელეთო სავაჭრო გზა, და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია ორივე არის ბაზარი ( თუმცა მცირე შემოსავლიანი ) ეკონომიკისათვის, რომელმაც უნდა გაარძელოს წარმოება და ნაწარმის გაყიდვა თუკი მას უნდა რომ გააგრძელოს ზრდა და თავიდან აიცილოს მასობრივი უმუშევრობა, ამის კეთებაში ჩავარდნა ნიშნავს, მასობრივ სამოქალაქო უწესრიგობას, რაც საფრთხეს შეუქმნის კომუნისტური პარტიის მმართველობას და შესაძლეოა ჩინეთის ერთიანობასაც.
             იგივე მიზეზებია იმისა თუ რატომაც არის პარტია ასეთი რეზისტენტული დემოკრატიისა და ინდივიდუალური უფლებების მიმართ. თუკი მოსახლეობას მიეცემოდა თავისუფლად ხმის მიცემის უფელება. ჰანის ერთობა შეიძლება გაბზარულიყო და რაც უფრო სავარაუდოა, სოფლის და ქალაქის მოსახლეობა შეიძლება დაპირისპირებოდა ერთმანეთს. რაც ბუფერული ზონის მოსახლეობას გაათამამებდა, ეს კი ჩინეთს კიდევ უფრო დაასუსტებს. სულ რაღაც ერთი საუკუნეა, გასული ჩინეთის, ბოლო დამცირებისა და გაუპატიურების შემდეგ დასავლეთის მიერ. ბეიჯინგისთვის ერთიანობა და ეკნომიკური პროგრესი და წინ, გაცილებით წინ ვიდრე დემოკრატიული პრინციპებია.
            ჩინური ხედვა საზოგოდოების შესახებ, ძალიან განსხვავებულია დასავლურისგან. დასავლური ხედვა გაჟღენთილია ინდივიდის უფლებებით, ჩინური მოსაზრება კი აქებს კოლეტიურს და აყენებს ინდივიდუალურზე ზემოთ.
         ერთხელ ლონდონში, ჩინეთის ელჩი წავიყვანე უმაღლესი დონის ფრანგულ რესტორანში, იმის იმედით, რომ ის გაიმეორებდა პრემიერ მინისტრის ჟო ენლაის, ცნობილ პასუხს ნიქსონის კითხვაზე : რა არის საფრანგეთის რევოლუციის მონაპოვარი ? რაზეც პრემიერმა უპასუხა. ,,ძალიან ადრე ამის სათქმელად". სამწუხაროდ ეს დრო არ მოახლოვებულა, მაგრამ მე მომიწია მემკურნალა მკაცრი ლექციით, იმის შესახებ ,, რასაც თქვენ ადამიანის უფლებებს ეძახით " თუ როგორ შეიძლებოდა ჩინეთში მის განხორციელებას ძალადობამდე და სიკვდილამდე მივეყვანეთ, შემდეგ კი მკითხა ,, რატომ ფიქრობთ, რომ თქვენმა ღირებულებებმა შეიძლება იმუშაოს იმ კულტურაში რომლისაც არ გესმით ? " .
           პარტიის ლიდრებსა და ხალხს შორის უკვე თაობებია, შემდეგი გარიგება არსბეობს ,,  ჩვენ გაქცევთ თქვენ უკეთესებად, თქვენ კი უნდა მიჰყვეთ ჩვენს ბრძანებებს". სანამ ეკონომიკური პროგრესი არის, ამ დიდებულმა გარიგებამაც შეიძლება გაძლოს. თუკი ის შეჩერდება, ან უკან შეტრიალდება, გარიგებაც გაქუმებული იქნება. ამჟამინდელი პროტესტი, კორუფციისა და არაეფექტურობის წინააღმდეგ, კარგი განაცხადია იმისა თუ რა შეიძლება მოხდეს თუკი გარიგება გაუქმდება.
           მომდევნო ზრდადი პრობლემა პარტიისათვის არის, რომ გამოკვებოს მოსახლეობა. სამიწათმოქმედო ფართობების 40 % უკვე დაბინძურებულია, ანდა მათზე მცირდება ზედა ნაყოფიერი ფენის სისქე. რაც სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მონაცემები არის.
          ჩინეთი გამოუვალ  ( * ავტორი იყენებს ტერმინს Catch 22 , წიგნიც არის კაი :) ) ზონაშია გამოჭერილი, მან უნდა გააგრძელოს ინდუსტრიალიზაცია და მოდერნიზება, ცხოვრების დონის გასაზრდელად, მაგრამ ეს პროცესი საფრეს უქმნის საკვების წარმოებას. თუკი ჩინეთი ამ პრობლების გადაჭრას ვერ შეძლებს, მას მოუწევს არეულობებთან დაპირისპირება.
              ყოველდღიურად ჩინეთში დაახლოებით 500 მშვიდობიანი, საპროტესტო აქცია ეწყობა სხვადასხვა საკითხის გამო. თუკი ამ საკითხებში შიმშლს ან უმუშევრობას ჩავამატებთ ის პროტესტის რაოდენობაც და მოცულობაც აფექთება, რაც ასევე გამოიწვევს მის პროპორციულად იმ ძალის ზრდას რაც მის მოსაგვარებლად გამოიყენება.
            ჩინეთს ეკონომიკური გარიგება აქვს ასევე დანარჩენ მსოფლიოსთან, ,, ჩვენ ვაწარმოებთ იაფად და თქვენც შეიძენთ იაფ საქონელს".
              გვერდზე გდადვდოთ ის, რომ ჩინეთში სამუშოა ძალა უკვე ძვირდება და იგივე ფასში ტაილანდი და ინდონზიაც აკეთებს. რა მოხდება თუკი ის რესურსები, რომლებიც საჭიროა მა ნაწარმის დასამზადებლად ამოიწურება ? თუკი ვინმე მათ შენზე ადრე მიიღებს ? ანდა თუკი ვინმე შენს პრდოქციას ბლოკადას მოწუყობდა  ? კარგი, ამის მოსაგვარებლად საჭიროა სამხედრო ფლოტილია.
            ჩინელები დიდებული საზღვაო მოგზაურები იყვნენ, განსაკუთრებით 15 საუკუნეში, როდესაც მათ მოიარეს ინდოეთის ოკეანე. ადმირალ ზენგ ჰის ექპედიაც კენიამდე მიაღწია, მაგრამ ესენი იყო სავაჭრო მოგზაურობები, არა ძალის დემონსტირება, და ისინი არ იყო გამიზნული დაეარსებინათ სამხედრო ბაზები საზღავაო ფლოტის მხარდასაჭერად.
              საკუთარი მიწის გაერთიანებაში გატარებული 4,000 ტურბულენტული წლის შემდეგ, ჩინეთი ახლა ცდილობს სამხედო საზღვაო ძალების შექმნას, რომელიც ოკეანეებში მოახდენს პატრულირებას. ეს წაიღებდ კიდევ 30 წლეს ( ეკონომიკური შესაძლებლობების შეფასებით ) ვიდრე ჩინეთი შეძლებს, გახდეს მსოფლიოს ჯერ არნახული საზღვაო ძალის აშშ - ს სერიოზული გამომწვევი გახდეს. მაგრამ, საშუალო და მოკლევადიან პერსპექტივაში, როგორადაც ჩინეთი აშენებს, ასწავლის და წვრთნის თავის ფლოტს და როგორადაც ის თავისი საზღვაო მოწინააღმდეგეების წინააღმდეგ იქცევა - განსაკუთრებით აშშ - ს წინააღმდეგ - განსაზღვრავს მომავალი საუკუნის პოლიტიკას.
                 ახალგაზრდა ზღვაოსანი, რომელიც დღეს მეორად უკრაინულ ავიამზიდზე ვარჯოშობს, რომელიც ჩინელბმა გადარჩინეს უკრაინული ნაგავსაყრელის ჟანგს, შეიძლება გახდეს ერთ - ერთი იმათთაგანი, რომელსაც მოუწევს 12 გემიანი ესკადრილიით დედამიწის შემოვლა და თუკი საჭირო იქნება ამ გზაზე ომის გამართვაც. როგორც რამოდენიმე არაბულმა მდიდარმა სახელმწიფომ, გააცნობიერა, შეუძლებელია იყიდო ეფექტური ჯარი დახლზე.
              თანდათანობით ჩინელები, კიდევ უფრო მეტ გემს შეაცურებენ თავიანთი სანაპიროს გასწვრივ ზღვაში და წყნარ ოკეანეში. ყოველ ჯერზე, როდესაც ჩნური გემი ჩაეშვება წყალში, უფრო ნაკლები ადგილი დარჩება ამერიკული გემისთვის ჩინურ ზღვებში. ამერიკელებმა იციან ეს და ასევე ის, რომ ჩინელები მუშაობენ ხმელეტზე ბაზირებული გემსაწინააღმდეგო სარაკეტო სისტემაზე, რომელმაც კარგად უნდა დააფიროს აშშ და მისი მოკავშირეები, როდესაც სამხრეთ ჩნეთის ზღვაში შეცურვას გადაწყვეტენ. ან რომელიმე სხვა ,,ჩინურ" ზღვაში. და ამავე დროს ჩინური კოსმოსური პროგრამა, აკვირდება ყველა იმ მოძროაბას რომელსაც ამერიკელები და მისი მოკავშრეები აკეთებენ.
              ამრიგად, მას შემდეგ რაც გავიხედეთ ჩინეთის ყველა საზღვირსკენ, ახლა გავიხედოთ მის აღმოსავლეთით და სამხრეთ აღმოსავლეთით ზღვებისკენ.
        ჩინეთსა და წყნარ ოკეანეს შორის, არის არქიპელაგი, რომელსაც ბეიჯინგი, ,, პირველ კუნძულოვან ჯაჭვს უწოდებს". აქვე არის ასევე ,, ცხრა ხაზი", რომელიც ამ ბოლოს 2013 წელს  უკვე ,,ათ ხაზად" იქცა რათა ტაივანიც მოეცვა, რომელზეც ჩინეთი აცხადებს, რომ მისი ტერიტორია არის. ეს დისპუტი ორასამდე პატარა კუნძულისა და რიფის გარშემო, წამლავს ჩინეთის ურთიერთობას მის მეზობლებთან. ჩინეთის ეროვნული სიამაყე ამბობს, რომ მან უნდა აკონტროლოს გზები ამ კუნძულოვან ჯაჭვში, ხოლო გეოპოლიტიკა ბრძანებს, რომ მან მართლაც უნდა გააკეთოს ეს. ეს უზრუნველყოფს წვდომას, მსოფლიოს ყველაზე მნიშვნელოვან სატრანსპორტო გზებთან, რომლებიც სამხრეთ ჩინეთის ზღვაში გაივლის. მშვიდობიანობის დროს, ეს გზა რამოდენიმე ადგილზე გახსნილი სანაოსნოდ, ომის შემთხვევაში, ძალიან ადვილად შეიძლება მისი დაბლოკვა, რაც ჩინეთის ბლოკადასაც ნიშნავს. ყველა დიდი სახელმწიფო მშვიდობიან პერიოდს ატარებს, იმ დღისთვის მზადებაშ, როდესაც ომი უნდა ატყდეს.
           ყწნარ ოკეანესთან თავისუფალ წვდომას, პირველ რიგში იაპონია უშლის ხელს. ყვითელი ზღვიდან წამოსულიმა ჩინურმა გემმა, რომელმაც კორეის ნახევარკუნძულს უნდა შემოუაროს, ჯერ უნდა შეცუროს იაპონიის ზღვაში, შემდეგ გაცუროს ჰოკაიდოს ჩრდილოეთით მდებარე ლაპერუზის სრუტეში და შემდეგ შეძლებს წყნარ ოკეანეში შეცურვას. ამ სივრცის დიდი ნაწილი, იაპონური და ჩინური ტერიტორიული წყლებია და დაზაბულობის ან ომის პერიოდში ჩინეთისთვის აქ გავლა შეუძლებელი გახდება. იმ შემთხვევაშიც კი, თუკი ისინი შეძლებდნენ აქ გასვლას, შემდეგ მოუწევდათ კურილიის კუნზულების გავლა ჰოკაიდოს ჩრდილო - აღმოსავლეთით, რომელსაც აკონტოროლებს რუსეთი მაგრამ პრეტენზიას აცხადებს იაპონია.
     იაპონიას და ჩინეთს დიპუტი აქვთ ტაივანის ჩრდილო - აღმოსავლეთით მდებარე კუნძულთა ჩაჭვის გამო, რომელსაც იაპონელები სენკაკუს ეძახიან, ხოლო ჩინელები დიაოჲუს. ეს ყველაზე მეტად სადავოა ორ ქვეყანას შორის არსებულ ტერიტორიულ დავებს შორის, თუკი ჩინური ხომალდები მოისურვებენ შანხაიდან პირდაპირ გაცურონ წყნარ ოკეანეში, მათ მოუწევთ გაიარონ რჲუკჲუს კუნძულებს შორის, რომელიც ასევე მოიცავას კუნძულ ოკინავას, სადაც არამარტო უზარმაზარი ამერიკული ბაზა არის, არამედ იმდენი ხმელეთი ზღვა კლასის იაპონური რაკეტა, რამდენის დატევაც აქ იაპონელებმა შეძლეს. შეტყობინება ტოკიოს მხრიდან შმედეგი არის : ჩვენ ვიცით, რომ თქვენ აქ გავლა გინდათ, მაგრამ აქ გავლისას ჩვენ ნურავიში შეგეშლებით. მომდევნო პოტენციური სასროლეთი, იაპონიასა და ჩინეთს შორის, აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვაში არსებული გაზის საბადოების თავზე შეიძლება გაიმართოს. ბეიჯინგმა აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვის დიდი ნაწილზე, ,, საჰაერო თავდაცვის საიდენტიფიკაციო ზონა" გამაოცხადა, რაც ნიშნავს, რომ სანამ ვინმე აქ შეფრენას გადაწყვეტს წინასწარ ჩინელებს უნდა შეატყობინოს. ამერიკელები და იაპონელები ამ ყველაფრის იგნორირებას ცდილობენ, მაგრამ ეს შეიძლება დიდი დაპირისპირების მიზეზი გახდეს, როდესაც  მხარეებს მდგომარეობის დაძაბვა მოუნდებათ ან რაიმე შემთხვევითი ინციდენტის გამო.
         ოკინავას სამხრეთით არის ტაივანი, რომელიც ჩინეთის სანაპიროდან დაშრებით ჩამოჯდარა და აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვას სამხრეთ ჩნეთის ზღვიდან ჰყოფს. ჩინეთს პრეტენზია აქვს, რომ ის მისი ოცდამესამე პროვინცია არის, მაგრამ ის ამერიკის მოკავშრეა, რომელსაც აქვს ფლოტი და სამხედროს ძალები ვაშინგტონის მიერ კბილებამდე შეარაღებული. ეს ტერიტორია ჩინეთის ხელში მეჩვიდმეტე საუკუნეში მოხვდა, მაგრამ ბოლოს საუკუნეში ჩინეთი მას მხოლოდ 5 წლის მანძილზე აკონტროლებდა, 1945 - 1949 წლებში.
         ტაივანის ოფიციალური სახელი ჩნეტის რესპუბლიკა არის რათა მოხდეს მისი განსხვავება ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკისგან. ეს არის სახელი რომელიც ბეიჯინგს შეუძლია აიტანოს, რადგანაც ის არ აცხადებს რომ ტაივანი ცალკე სახელმწიფოა. ამერიკელები ვალდებული არიან დაიცვან ტაივანი, თუკი აქ ჩინური შემოტევა დაიწყება, რასაც მათ 1979 წელს გაფორმებული, ტაივანთან ურთიერთობის აქტი ავალდებულებს. თუმცა თუკი ტაივანი გამაოცხადებს მის სრულ დამოუკიდებლობას, რაც ჩნეთის მხრიდან განხილულ შეიძლება იქნეს, როგორც ომის გამოცხადება, აშშ არ იქნება ვალდებული მოვიდეს აქ ტაივანის გადასარჩენად, რადგან ეს მათ მიერ შეიძლება განხილულ იქნეს როგორც პროვოკაციული ქმედება.
            ორივე მთავრობა ცოცხლობს იმისთვის, რომ მიაღწიოს საკუთარ აღიარებს და მეორეს არ აღიარებას, მსოფლიოს ყველა ქვეყანაში და უმეტეს შემთხვევაში ბეიჯინგი იმარჯვებს. როდესაც შეგიძლია რომ შესთავაზო 1,4 მილიარდიანი ბაზარი ნაცვლად 23 მილიონიანი ბაზრისა, ქვეყნების უმეტესობა დიდიხანს არ ფიქრობენ საკითხის განხილვაზე. თუმცა არის 22 სახელმწიფო ( უმეტესად განვიტარებადი სახელმწიფოები, როგორიც არის, სვაზილენდი, ბურკინა - ფასო და სან - ტომე და პრინსიპის კუნძულები ) რომლებიც არჩევენ ტავანს და ამისათვის კარგადაც საჩუქრდებიან.
        ჩინეთს ყველანაირად აქვს გადაწყვეტილი, რომ ტაივანი მიიერთონ, მაგრამ ვერანაირად ვერ ახერხებენ ამას, ვერ სამხედრო ძალით ჯერჯერობით. ამის გამო მათ მიმართეს მსუბუქ ძალას ( Soft Power ), ახალისებენ ქვეყნებს შორის ვაჭრობას და ტურიზმს. ჩინეთს სურს, რომ თავის მკლავებში ჩაიგოროს ტაივანი. ერთ - ერთი მიზეზი, თუ რატომაც არ ჩაცომეს ჩინელებმა, 2014 წელს ჰონგ კონგში მიმდინარე სტუდენტური გამოსვლა  - რასაც აუცილებლად იზამდნენ იგივე ურუმჩიში რომ მომხდარიყო - იყო ის, რომ აქ იყო მსოფლიოს კამარები და სავარაუდოდ გადაიღებდნენ მთელ ამ ძალადობას. ჩინეთის ტერიტორიაზე ალბათ კადრების დიდი ნაწილი დაიბლოკებოდა, მაგრამ ტაივანზე ნახავდნენ ზუსტად იმას რასაც დანარჩენ მსოფლიოში აჩვენებდნენ და სავარაუდოდ ჰკითხავდნენ საკუთარ თავს, თუ რამდენად ახლო ურთიერთობა სურთ იმ ძალათან, რომელიც ამ ყველაფერს ჩადის. ბეიჯინგი ამ შემთხვევაშ შეჭოჭმანდა, ის გრძელვადიან თამაშს თამაშობს.
             მსუბუქი ძალის ასეთი გამოყენება, არის იმისთვის რომ ტაივანელები დარწმუნდნენ, რომ მათ არანაირი საფრთხე არ მოელით ,,დედა სამშობლოსთან" შეერთებით. საჰაერო თავდაცვის საიდენტიფიკაციო ზონა, ამერიკული გემების გვერდით ამოყვინთვა და ფლოტის მშენებლობა, არის გრძელვადიანი გეგმის ნაწილი, რომელიც ამერიკის შესუსტებას გულისხომს, რაც ხელს შეუშლის რათა მან დაიცვას კუნძული, რომელიც ჩინეთის სანპიროდან 140 მილშ არის, ხოლო აშშ - ს დასავლეთ სანაპიროდან 6,400 მილში.
                სამხრეთ ჩინეთის ზღვიდან წამოსულ გემებსაც შეექმნებათ პრობლემები, თუკი ისინი გადაწყვეტენ წყნარ ოკეანეშ ან იდნოეთის ოკეანეში გასვლას - რომელიც არის მსოფლიოს გაზის და ნავთობის საზიდი გზა, ურომლისოდაც ჩინეთი დაიშლებოდა.
                რომ წახვიდეთ დასავლეთით, ნავთობის მწარმოებელი ყურის ქვეყნებისკენ, ჩინელებს მოუწევთ გაირონ ვიეტნამთან, რომელიც როგორც უკვე ავღნიშნეთ ბოლო პერიოდში ამერიკელებს უკეთებს ოვერტიურებს. მოუწევთ ჩაუარონ ფილიპინებს, რომელიც აშშ - ს მოკავშრეა ( * დუტერტე თუ ჯანზე იქნა, ფილიპინებთან შეიძლება გულდამშვებით იჭყუმპალაონ ჩინურმა კრეისერებმა :) ). და სანამ მიაღწევდეს მალაკის სრუტეს უნდა გაიაროს, მალაიზიას, სინგაპურსა და ინდონეზიასთან, რომლებიც პოლიტიკურად და ეკონომიკურად აშშ - სთან არიან დაკავშირებული. მალაკის სრუტე დაახლოებით 500 მილის სიგრძის არის და ყველაზე ვიწრო ადგილას დაახლოებით 2 მილის სიგრძის არის, მალაკის სრუტე მუდამ თავსატეხი იყო და ჩინელებსაც უწევთ თავი ატეხონ. სრუტის ყველა მეზობელი ქვეყანა და ისინიც, რომელიც მის სიახლევეს არის, შიშით უყურებენ აქ ჩინეთის დომინანტობას და მათ უმეტესობას ჩინეთთან ტერიტორიული პრობლემები აქვთ.
              ჩინეთი თითქმის მთლიან სამხრეთ ჩინეთის ზღვას და მის ქვეშ არსებულ სავარაუდო ენერგო რესურსებს, საკუთრად აცხადებს. ამავე დროს, მალაიზიას, ტაივანს, ვიეტნამს, ფილიპინებს და ბრუნეის აქვთ ტერიტორიული დავა ჩინეთთან და ერთმანეთთან. მაგალითად, ფილიპინებს და ჩინეთს გახურებული დავა აქვთ მიშფის კუნძულების გარშემო, რომელიც დიდი რიფია სპრეტლის კუნძულებში სამხრეთ ჩინეთის ზღვაში. ასობით სადავო ატოლიდან და უბრალოდ წყლიდან ამოშვრელი კლდიდან ნებისმიერი შეიძლება ნებისმიერ დროს გახდეს დიპლომატიური კრიზისი მიზეზი, რადგანაც ამ კლდეების ირგვლის არსებული სივრცე არის პოტენციური სათევზაო და საექსპლუატაციო ზონა, რაზეც საჭიროა სუვერენიტეტის ქონა.
                 ჩინეთისთვის აუცილებელია, რომ მან უზრუნველყოს გზების უსაფრთოება, როგორც მისი პროდუქციისთვის ასევე იმ ნედლეულისთის, - ნავთობი, გაზი და ძვირფასი მეტალები მათ შრის -  რომელიც საჭიროა ამ პროდუქციის დასამზადებლად. ეს გზები რომ დაიბლოკოს, ჩინეთისთვის დაუშვებელია. ამის გასაკეთებლად ერთი გზაა დიპლომატია, მეორე მუდამ ზრდადი ფლოტი, მაგრამ ამის საუკეთესო გარანტიაა, სადენები გზები და პორტები.
            დიპლომატიურად ჩინეთი ყოველნაირად ეცდება, რომ სამხრეთ - აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნები შორს იყვნენე აშშ  - სგან, რისთვისაც ის თაფლაკვერსაც და ჯოხსაც ხმარობს. ძალიან მაგარი ჯოხის შემთხვევაში, ქვეყნები კიდევ უფრო გდააჭვავენ თავიანთ თავს აშშ - ს, ძალიან ტკბილი თაფლაკვერის შემთხვევაში კი, შეიძლება აღარდ დაჰყვნენ ბეიჯინგის სურვილებს. ამ დროისათვის ეს ქვეყნები ჯერ კიდევ წყნარი ოკეანის გადაღმა ეძებენ დამცველს.
          რუკები, რომლებიც ამჟამად იბეჭდება ჩინეთში, თითქმის მთელ სამხრეთ ჩინეთის ზღვას მათ ნაწილად წარმოაჩენს. ეს არის განზრახვის განცხადება, რომელასც ზურგს უმაგრებს აგრესიული საზღვაო პატრულები და ოფიციალური განცხადებები. ჩინეთს განზრახული აქვს, რომ შეცვალოს ის თუ როგორადაც მისი მეზობლები ფიქრობენ და ასევე თუ როგორადაც აშშ ფიქრობს და იქცევა - სიტუაციის ჩოჩებით მანამ სანამ მისი კონკურენტები უკან არ დაიხევენ. ჯილდო არის მშვიდობიან პერიოდში საერთოშორისო წყლებში თავისუფალი გადაადგილების უფლება, რაზეც დიდი სახელმწიფოები მარტივად არ იტყვიან უარს.
           გეოპოლიტიკოსი ავტორი, რობერტ კაპლანი გამოთქვასმ თეორიას, რომ სამხრეთ ჩინეთის ზღვა ჩინეთისათვის, ოცდამეერთე საუკუნეში, არის იგივე რაც კარიბის ზღვა იყო აშშ - სთვის მეოცე საუკუნის დასაწყისში. ამერიკელებმა ჯერ საკუთარი მიწის კონსოლიდაცია მოახდინეს, გახდენენ რა ორი ოკენიას სახელმწიფო ( წყნარი და ატლანტის ) ამის შემდეგ დაიწყეს მათ გარშემო არსებული ზღვების კონტროლი, ესპანელების კუბიდან გაყრით.
              ჩინეთსაც განზრახული აქვს გახდეს ორი ოკეანის სახელმწიფო ( წყნარი და ინდოეთის ). ამის მისაღწევად ჩინეთი ანხორცილებს ინვსტიციებს ღრმაწყლიან პორტებში, ბირმაში, ბანგლადეშში, პაკისტანსა და შრი - ლანკაზე, ეს არის ინვესტიცია, რომელიც ყიდულობს მეგობრობას, პოტენციალს მისი მომავალი ფლოტისთვის, რომ ჰქონდეს მეგობრული ბაზები ვიზიტისა და გაჩერებისთვის და ასევე სავაჭრო კავშირებს საკუთარ ქვეყანასთან.
                  ინდოეთის ოკეანე და ბეგალიის ყურე კიდევ უფრო დიდი გეგმის ნაწილია, რომელმაც უნდა უზრუნველყოს ჩინეთის მომავალი უსაფრთხოება. ბირმის დასავლეთ ნაპირებზე ჩინეთმა ააშენა ნავთობისა და გაზის სადენები, რომელიც ბენგალის ყურეს აკავშირებს სამხრეთ - დასავლეთ ჩინეთთან. რაც შეუმცირებს ჩინეთს სანერვიულოს მალიკის სრუტეზე დამოკიდებულების გამო, რომელზეც მისი ენერგო მომარაგების 80 % გაივლის. ეს ნაწილობრივ ხსნის იმას, თუ რამოტომაც დაიწყოს ბირმის მმარტელმა ხუნტამ, 2010 წლიდან დანარჩენი მსოფლიოსადმი გახსნა. ეს არ იყვნენ მხოლოდ ჩინელები რომლებმაც მათი კარისკენ მიმავალ გზას დაადგნენ. ამერიკელებმა და იაპონელებმაც სწრაფად დაიწყეს ურთიერთობების გაუმჯობესება, პრეზიდენტი ობამა და პრემიერი აბე ორივე აპირებენ პირადად გამოხატონ მათი პატივისცემა, თუკი ისინი შეძლებენ ბირმაზე გავლენის მოხდენას, ისინი შეძლებენ აკონტროლონ ჩინეთი. ჯერჯერობით, ჩინელები კონკრეტულ თამაშს იგებენ გლობალურ ჭადრაკის დაფაზე, მაგრამ ამერიკლებმა შეიძლება ეს ყველაფერი შემოატრიალონ, სანამ ბირმის მთავრობა დარწმუნებული იქნება, რომ ამერიკელები მათ მხარს უჭერენ.
              ჩინელები პორტს აშენებენ ასევე კენიაში, რკინიგზას ანგოლაში და წყალსაცავს ეთიოპიაში. ჩინელები სიგრძით, სიგანეზე რეცხავენ აფრიკას მინერალებისა და ძვირფასი მეტალების გამო.
     ჩინური კომპანიები და ჩნელი მუშები მთელი მსოფლიოს გარშემო არიან გაბნეული, ნელ - ნელა ჩინეთის არმიაც მიჰყვებათ. დიდ ძალასთან ერთად დიდი პასუხისმგებლობაც მოდის. ჩინეთი არ დაუშვებს, რომ საზღვაო გზები მის სამეზობლოში ამერიკელების მიერ კონტროლდებოდეს. იქნება შემთხვევბი, რომლებიც ჩინელებისგან მოითხოვს, რომ მათ რეგიონს გარეთ იმოქმედონ. ბუნებრივი კატასტროფა ან ტერორისტული აქტი, რომლის შედეგადაც დაზარალდებიან ჩინელი მუშები, საჭიროს გახდის სიტუაციაში ჩინეთის ჩარევას, ასეთი ჩარევა კი გულისხმობს საგარეო ბაზების არსებობას, ან სულ მცირე შეთანხმებას სახელმწიფოებთან, რომ ჩინეთმა შეძლოს მათზე გადავლა. ამ დროისათვის ათობით მილიონი ჩინელია მსოფლიოს გარშემო, აფრიკის ზოგიერთ წერტილში ისინი დიდ დასახლებულ კომპლეასებს ქმნიან.
              ჩინეთი ეცდება, რომ მომდევნო დეკადებში მოქნილი გახდეს. ჩინეთმა ძლივს შეძლო, რომ სახალხო არმიის მანევრირება მოეხდინა 2008 წლის სიჩუანის დამანგრეველი მიწისძვრის შემდეგ. მან შეძლო ჯარის მობილიზება მაგრამ ვერა მისი მასალების  და კიდევ უფრო დიდი გამოწვევა  იქნება ამის სწრაფად გაკეთება საზღვარგარეთ საჭიროების შემთხვევაში.
        ეს შეიცვლება. ჩინეთი არც თავდახრილია, არც დიპლომატიურად მოტივირებული და არც ეკონომიკურად ვალდებული რომ დაიცვას ადამიანის უფლებები დანარჩენ მსოფლიოსთან ურთიერთობისას. ის უსაფრთხოდაა თავის საზღვრებში, დაძაბული რომ სწვდეს ,,პირველ კუნძულოვან ჯაჭვს" და მსოფლიოში თავდაჯერებით მოარული. თუკი ის შეძლებს, რომ აიცილოს სერიოზული კონფლიქტი იაპონიასა და აშშ - სთან, მისი ყველაზე დიდი საფრთხე ამათ შემდგომ საკუთარი თავი არის.
             ჩინეთისთვის არსებობს, წარმატების 1.4 მლრდ მიზეზი და ზუსტად ამდენივე, რომ მან ვერ შეძლოს და აშშ - ს გადაასწროს სიძლიერეში. 1930 წლიანების დიდი დეპრესიის მსგავსმა შეიძლება დეკადებით უკან დახიოს ჩინეთი. ჩინეთმა საკუთარი თავი მსოფლიო ეკონომიკაში ჩაჭედა. თუკი ჩვენ არ ვიყიდით ისინი არ აწარმოებენ და თუკი არ აწარმოებენ ექნებათ მასიური უმუშევრობა. თუკი არის მასობრივი და გრძელვადიანი უმუშევრობა - იმ დროებაში როდესაც ჩინელები საქალაქო არეალებში არიან გადასული - გარდაუვალი სოციალური დაძაბულობა შეიძლება იყოს ისეთივე დიდი როგორიც ყველაფერი არის ჩინეთში, ჯერ არ ნახული.